Dag 545 – Oplossingen in en als de geest ter bescherming van mezelf in ‘afgescheidenheid’

google_2Ik kan er niet tegen als ik iets niet begrijp bij het instellen van bijvoorbeeld een nieuwe Google pagina en er werkt iets niet zoals het naar mijn idee zou moeten doen!

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen als ik iets instel volgens de richtlijnen zoals ze het aangeven, waarna er een foto zou moeten verschijnen maar er niets gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren omdat er op internet, niemand is aan wie ik het kan vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen als ik het zelf niet weet en er niemand in de buurt is die ik iets kan vragen.

Dit gegeven komt de laatste paar dagen naar voren, een ervaring van paniek op de achtergrond – meer als een herinnering als gedachte aanwezig in mij dan als werkelijke energetische ervaring – als iemand waarvan ik afhankelijk ben voor iets, niet te bereiken is. Ik vermoed dat dit een ervaring is van mezelf in kindertijd, waarin ik afhankelijk ben van mijn ouders of andere ‘ouderen’. Ik kan me geen specifiek voorval herinneren waarin iemand niet te bereiken is, het lijkt meer een algehele ervaring die heel diffuus, op de achtergrond aanwezig is. Alsof iemand er wel is maar niet te bereiken is. Dus fysiek aanwezig maar tegelijkertijd afwezig in en als de geest en/of niet beschikbaar voor antwoorden op vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat iemand ten alle tijden beschikbaar is voor antwoorden op vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat als ik een vraag heb, direct antwoord te willen en als ik moet wachten, een ervaring van ongeduld te voelen opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de wereld vergaat als er niemand in de buurt is om antwoorden te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in verbeelding om me heen te zien grijpen in het niets, zoekende naar iets of iemand die duidelijkheid kan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren – wat ik zou omschrijven in de woorden ‘het gevoel te hebben’ dat ik dood ga als ik niet direct een antwoord krijg en ik om me heen grijp in het niets.

Ik realiseer me dat ik me in een geestestoestand bevind als ik ‘in het niets om me heen grijp, in en als een ervaring van paniek’ en dat ik zelf hier ben in en als mijn fysiek en dat de ervaring van dood gaan niet werkelijk is.

Ik realiseer me dat ik een diffuse herinnering in me heb opgeslagen welke op de achtergrond aanwezig is en eenvoudig geactiveerd kan worden.

Ik realiseer me dat ik in deze diffuse staat van zijn terecht kom door in gedachten te zijn in en als een oordeel dat en als iemand niet aanwezig is om direct te antwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat iemand aanwezig moet zijn om direct te antwoorden en zo niet, dat dit dan gecommuniceerd kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als iemand niet aanwezig is en dit niet communiceert terwijl er een situatie bestaat van wederzijdse afhankelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om maar niet in deze ervaring van machteloosheid en frustratie te komen, een ‘ik doe het zelf wel’ te hebben ontwikkeld waarin ik geprobeerd heb me in alles onafhankelijk op te stellen, zodat ik nooit meer in deze ervaring en toestand van afhankelijkheid en hierin irritatie en ongemak, hoef te verkeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet echt iets met iemand aan te willen gaan om niet in deze situatie en ervaring van onderlinge afhankelijkheid te komen met een risico dat iemand zichzelf zomaar terugtrekt zonder te communiceren.

Als en wanneer ik me bevind in een ervaring van paniek, ongeduld, machteloosheid of frustratie omdat iemand niet te bereiken is waarvan ik op dat moment afhankelijk ben voor iets, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat energetische ervaringen zoals paniek, machteloosheid, frustratie en ongeduld niet iets toevoegen aan de situatie en gebaseerd zijn op herinneringen van mijzelf als kind in een afhankelijke positie van ouderen waarin ik blijkbaar een ‘niet aanwezig zijn’ heb ervaren.

Ik realiseer me dat ik zelf een niet aanwezig zijn heb gekopieerd en gemanifesteerd in en als mezelf, in en als de geest waarin ik me terug trek en niet aanwezig ben voor een ander.

Ik realiseer me dat ik op deze manier aan verantwoordelijkheid voor mezelf probeer te ontkomen door net te doen alsof ik er niet ben.

Ik realiseer me dat ik ‘geen zin heb’ – feitelijk gebaseerd op  een angst om niet te voldoen hierin – om verantwoordelijkheid voor een ander dan ik te nemen die niet zelf ook zelfverantwoordelijk wil zijn, terwijl dat toch is wat we zullen doen in het begin van een proces aangezien geen van ons allen verantwoordelijkheid heeft leren nemen voor en als onszelf en dus, zal eerst een ander dit voor ons moeten doen in en als een levend voorbeeld, alvorens we het zelf kunnen leren en zolang als dat we de weerstanden doorwandelen zal een ander met minder weerstanden, meer verantwoordelijkheid dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te dragen in en als mezelf in plaats van in en als mezelf aanwezig te zijn in zelfverantwoordelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel een ander als mezelf de tijd te geven om verantwoordelijkheid voor en als zelf te leren nemen en hierin verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf in reactie op een ander, waarin ik me realiseer dat zodra ik geheel aanwezig ben in en als zelfverantwoordelijkheid, in en als mezelf als leven, ik niet langer energetische ervaringen zoals machteloosheid, frustratie, paniek en ongeduld zal hebben als een ander niet aanwezig is om bijvoorbeeld vragen te beantwoorden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als mijn fysiek, in en als de adem te ondersteunen en mijn participatie in gedachten als oordeel op een niet aanwezig zijn, te stoppen en specifiek zelf te vergeven zowel op de gedachten als op de energetische ervaringen die opkomen, waarin ik mijn eigen lichaam onderzoek op deze bewegingen binnenin mij.

Ik stel mezelf ten doel mezelf op voorhand te ondersteunen en voorbereiden door ervaringen als herinneringen van afwezigheid hier te halen en de energetische verschuivingen in mezelf luidop te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het idee te hebben dat ik een afspraak met mezelf niet nakom als ik niet boos wordt op iemand die niet aanwezig is, waarin ik blijkbaar afspraken met mezelf in en als de geest heb gemaakt om mezelf te beschermen in en als de geest tegen vervelende ervaringen van paniek, ongeduld, machteloosheid en frustratie/boosheid, in en als een afhankelijke positie, in een poging om mezelf volledig onafhankelijk te houden als oplossing van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest te denken gelijk te hebben in de oplossingen die ik ooit bedacht heb ter bescherming van mezelf in en als de geest en in een ervaring van verongelijking terecht te komen, als een ander deze ‘oplossingen’ niet evenzo hanteert en blijkbaar andere oplossingen heeft bedacht in en als de geest waarin diegene gelijk denkt te hebben, waarin beiden elkaar in een ervaring van verongelijking brengen waarin we steeds de enige oplossing die we kennen want bedacht hebben, willen toepassen en zo de verongelijking in onszelf en/als de ander, te vergroten aangezien het nog steeds een oplossing is in en als de geest, dus in en als een uitgangspunt die in de basis gestoeld is op onbegrip, hieruit voortkomend afscheiding en zo ongelijkheid en dus, een ervaring van verongelijking teweeg brengt, telkens als deze situatie zich herhaalt.

Ik stel mezelf ten doel, de afscheiding als onbegrip in en als mezelf te stoppen door mezelf te vergeven voor wat ik ooit niet begrepen heb en door een ander te vergeven voor wat ik niet begrepen heb en door te vragen hoe iets in elkaar steekt. Waar ik terecht kom bij mijn ervaring van paniek als iemand niet aanwezig en beschikbaar is om vragen te beantwoorden zodat ik kan begrijpen wat er gebeurt.

Ik zal dus mezelf moeten leren ondersteunen ook als een ander niet aanwezig is voor antwoorden, aangezien ik mezelf niet in verongelijking kan laten vallen iedere keer dat iemand niet aanwezig of beschikbaar is voor een vraag die ik heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als het stoppen van een energetische ervaring van paniek en machteloosheid, frustratie/boosheid en ongeduld, afhankelijk te maken van de aanwezigheid en beschikbaarheid en antwoorden van een ander. Hierin denk ik blijkbaar dat ik het niet zelf kan/zien kan in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel om ten eerste mijn eigen energetische ervaringen van paniek, ongeduld, machteloosheid en frustratie/boosheid te stoppen en vergeven in en als mezelf en van hieruit te zien of er werkelijk direct een antwoord nodig is, praktisch gezien of dat dit een voorkeur van mij is, om vroegtijdig antwoorden te hebben zodat ik me kan voorbereiden, waarin ik me realiseer dat over het algemeen, als ik echt direct een antwoord nodig heb, ik dit wel weet te vinden en dus betreft het meestal een ‘sussen’ van mezelf van een energetische ervaring waarin ik mezelf in en als de geest, afhankelijk  gemaakt heb in en als een gedachte als oordeel dus in afscheiding – afgescheidenheid van mezelf, waarin ik angst ervaar, wat logisch is aangezien ik me in afgescheidenheid van mezelf als Leven bevindt, in een poging tot ‘toenadering’ tot God de Geest, in en als een ervaring van angst in en als de geest – waarin we onszelf in en als de geest altijd incompleet en afhankelijk ervaren en dus ‘uitreiken’ naar een ander voor antwoorden.

Er is een oude beschrijving van afgescheidenheid naar voren gekomen die zeer interessant en toepasselijk is:

Voor de Naer-volghinghe, die de mystieke opgang bij uitstek als een groeien in armoede beschrijft, zijn armoede en afgescheidenheid, zoals zo vaak voor de Rijnlanders, identieke begrippen. Wat het geschrift over de armoede zegt, geldt dus ook voor de afgescheidenheid.
Uit de tekst blijkt alvast dat de afgescheidenheid niet zo maar een gewone ‘deugd’ uit de reeks is. Zij is een ghelijckheydt Godts: God is een af-gescheyden wesen van alle creatueren en wil de mens Hem ontmoeten, dan moet hij eveneens van alle creatueren af-ghescheyden zijn. Zo gezien lijkt de afgescheidenheid de samenvatting van de hele mystieke onthechtingsleer, een negatie van alles wat niet louter God is, een voorwaarde tot de mystieke voltooiing. Als ghelijckheydt Godts kan ze echter niet enkel een af-keer, een af-scheiden zijn. In de afgescheidenheid is een gelijkenis met God, wordt gelijkworden met God gerealiseerd: zij is derhalve eveneens en vooral toe-keer. Zij is Godt’eenemael aen-hangende zegt de Naer-volghinghe enkele bladzijden verder(4), waarmee zij het aen niet hanghen positief aanvult. Terwijl de mens zich psychologisch van de schepping, de menigvuldigheid rondom en binnen zichzelf afscheidt, om zich op grond van deze ghelijckheydt op het Ene te concentreren, terwijl de mens zich vrij maakt(5), bevrijdt hij terzelfdertijd het goddelijke beeld of de goddelijke aanwezigheid in hem: in de afgescheidenheid wordt God, om een geliefd beeld van de Rijnlandse mystici te gebruiken, in de ziel geboren, m.a.w. de afgescheidenheid is de realisatie van de gegevens van het exemplarisme. Eckhart zei het als volgt:”

Bron: Hoofdstuk VI. De afgescheidenheid.

Met dank aan Sylvia en Martijn. Uitbreiding op het woord volgt en zal ook in de eerstvolgende Nederlandstalig Google Hangout naar voren komen. Interessant hoe ik het woord afgescheidenheid in eerste instantie niet kon vinden in een hedendaags woordenboek en dus dacht dat het niet ‘bestaand’ was tot naar voren komt dat het in een oude tekst gebruikt wordt en zo een dimensie van begrip voor me opent over wat er eigenlijk gebeurt als ik participeer in afscheiding, in ‘de beweging van het uiteen gaan’ van mijzelf als leven, in afgescheidenheid in en als de geest.

afgescheidenheidOnderzoek en stop de afgescheidenheid in en als jezelf:

Desteni I Process

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 444 – Tip Toeing around myself

Ik bemerk in mezelf dat ik mijn adem inhoud in angst voor een inzicht waarin ik zal zien dat ik iets heb nagelaten in de zorg voor Casper het konijn in dit geval. In het algemeen is het een angst voor dat ik iets fout heb gedaan, waarin ik ‘fout’ definieer als het aanwezig zijn in de geest en hierin leven over het hoofd zien en dus een bewegen in eigenbelang. En hierin houd ik mijn adem in; niet werkelijk geheel en fysiek natuurlijk want dan zou ik hier niet meer fysiek aanwezig zijn. Maar er is een soort constante spanning aanwezig die ik ervaar ‘op de achtergrond’. Dat is op zichzelf een interessant gegeven, dat ik spanning die aanwezig is in en als mijn fysiek als mijn adem inhouden, ervaar alsof het ver weg en op de achtergrond afspeelt. Waar ben ik dan, als de fysieke spanning en het adem inhouden zich in mijn beleving, afspeelt op de ‘achtergrond’? Niet in mijn fysiek aanwezig want dan zou ik het direct zien en fysiek ervaren als mezelf. Dus, als ik niet in het fysiek aanwezig ben, ben ik in de geest aanwezig, in het achterhoofd waar de vele geestactiviteiten plaatsvinden en in de fysiek gemanifesteerde/geintegreerde geest bewustzijn systemen. Wat hetgeen is dat ik als ‘fout’ bestempel, terwijl het feitelijk ‘verkeerd’ als ‘gekeerd’ is als hoe we hebben toegestaan geprogrammeerd te zijn/worden en onszelf geprogrammeerd hebben in en als de omgekeerde wereld in en als de illusies van de geest, bestaande als ‘wat is het beste voor mij alleen in en als de geest’ dus in eigenbelang in plaats van het geheel als Leven – inclusief mezelf als leven – in overweging te nemen. Ik ervaar angst – dus wederom een gedachte als oordeel voor mijn eigen oordeel hierop welke nieuwe lagen van (zelf)oordeel creeert/gecreeerd heeft en zo dus de oorspronkelijke ‘oordelen als gedachten als persoonlijke  interpretaties van de fysieke werkelijkheid’ verbergen en onderdrukken. Tip Toeing around myself. En zo ben ik nog steeds druk met mezelf en houd ik het eigenbelang in en als de geest in stand.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties zullen volgen en ik ga de komende dagen zien in mezelf of er eventueel een gerelateerde herinnering omhoog komt.

Fear of Fear Itself – Fears and Phobias

Full fear of fear itself fears and phobias

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 251 – Expressie en de Darm – Onverschilligheid vervolg

Dit is een vervolg in een serie blogs “Expressie en de Darm” beginnend bij Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Aanvullend op Dag 250 – Expressie en de Darm – Onverschilligheid

Verbeelding/Afbeelding/Plaatje:

Ikzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje in me te laten bestaan van mijzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken, welke opkomt bij het woord onverschillig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje van mijzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken, gekoppeld te hebben aan het woord onverschillig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden aan een plaatje van mijzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vanuit dit plaatje van mijzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken, in gedachten in reactie als backchat te gaan.

Backchat/Innerlijke Reacties:

Het heeft toch geen zin

Waarom zou ik

Anderen doen het ook niet

Ik heb geen zin

Laat maar

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘het heeft toch geen zin’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘waarom zou ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘anderen doen het ook niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik heb geen zin’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘laat maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje van mijzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken te koppelen aan gedachten als ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik, anderen doen het ook niet, ik heb geen zin, laat maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als deze gedachten als ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik, anderen doen het ook niet, ik heb geen zin, laat maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik deze gedachten ben en dat deze gedachten mij bepalen voor het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen voor het leven door vijf enkele gedachten, in plaats van zelf te leven en mezelf richting te geven door in deze gedachten te zien, mijn participatie in deze gedachten te stoppen, deze participatie in deze gedachten zelf te vergeven en te onderzoeken waar deze gedachten vandaan komen, zodat ik mezelf kan corrigeren van ‘het laten leiden/lijden van mezelf in participatie van enkele gedachten welke leidt en herhaalt tot creatie van deze gedachten en tot creatie van de een karakter als origine ervan, welke onverschilligheid is’, tot een menselijk wezen welke zichzelf stuurt in zorgzaamheid voor het leven in/als zelf als in de ander als alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat ik deze gedachten gecreeerd heb, in plaats van in te zien dat ik een programma volg welke ik zo geleerd heb, en dat ik dit heb toegestaan en aanvaard heb te bestaan in mezelf, en dus dat ik verantwoordelijk ben om dit te stoppen in mezelf, wat iets anders is dan schuld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het toestaan en aanvaarden van participatie in gedachten mijn eigen schuld zijn, waarin ik mijzelf verbind met deze participatie als schuldige, waarin een schuldige altijd schuldig blijft totdat onschuld bewezen is, en als die onschuld niet bewezen wordt, zal die altijd schuldig blijven en dus nooit tot bevrijding in/als zelfvergeving komen, aangezien er eerst onschuld bewezen moet worden, wat allang niet meer kan aangezien ik allang schuldig ben in mijn ervaring in de geest. Vastgezet in de cirkel als polariteit van schuld-onschuld.

Earth’s Journey to Life Day 89: Guilt character

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te identificeren als het onverschillige karakter als persoonlijkheid, waarin ik de plaatjes en gedachten en ervaringen persoonlijk neem en me er hierdoor moeilijk los van kan maken.

Ervaring:

Weerstand; Nee

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand als een nee te creeren en ervaren in participatie in de gedachten ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik, anderen doen het ook niet, ik heb geen zin, laat maar’ gekoppeld aan een plaatje van mijzelf met mijn gezicht waarin mijn ogen verslagen staan en nergens werkelijk naar kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze weerstand als nee te geloven en hierdoor niet een ja te durven leven aangezien dit voelt alsof ik tegen mezelf inga en dus mezelf zogezegd ‘verloochen’, in plaats van in te zien dat ik eerst een plaatje en hieraan gekoppeld gedachten en hieraan gekoppeld een ervaring, in mezelf gecreeerd heb en dit vervolgen geleefd heb, zowel in de geest als in het fysiek gemanifesteerd, waarin ik dus tegen mijn eigen geest inga en dus een ervaring heb alsof ik tegen mijzelf inga aangezien ik denk en geloof dat ik mijn eigen geest ben.

Zelfcorrectie:

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van weerstand als nee, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ergens een plaatje gecreeerd heb in de geest welke ik al gemanifesteerd heb en gevolgd heb in de geest, en dus hierin gedachten, gevoelens en emoties als energetische ervaringen gekoppeld heb, waarvan ik ben gaan geloven dat ik dit ben, deze gedachten, gevoelens en emoties, en dus lijkt het alsof ik tegen mezelf inga. Ik realiseer me dat ik tegen mezelf als geest als plaatje inga welke ik al gemanifesteerd heb in de geest, en dus ervaar ik weerstand aangezien dit alles is wat ik ooit gekend heb in/als/van mezelf, en zomaar tegen mezelf ingaan als wat ik ooit gekend heb, geeft natuurlijk weerstand.

Ik stop, ik adem. Ik stop participatie in de gedachten als reacties die opkomen als backchat en ik stop participatie in de ervaring van weerstand die opkomt. In plaats hiervan adem ik. Ik zie waar de ervaring opkomt in mijn fysiek en beweeg deze ervaring naar mijn borstgebied, zodat ik de ervaring vrij kan geven en de gekoppelde energie terug kan geven aan mijn lichaam. Ik zie of de reacties als ervaringen in mezelf verminderen, of dat het erger wordt en/of gelijk blijft. Als het vermindert en uiteindelijk verdwijnt, weet ik dat ik door kan bewegen. Als het vermeerdert en/of gelijk blijft, weet ik dat ik verder onderzoek moet doen naar relaties die ik gelegd heb in en met deze ervaring van weerstand, gekoppeld aan de situatie van het moment. Dit onderzoek bestaan uit uitschrijven van de situatie en mijn relaties hierin, waarin ik mezelf de relaties kan vergeven die ik gelegd heb, zodat ik mezelf in staat stel mezelf te corrigeren tot een bewegen van mezelf, vrij van deze relaties.

Zelfeducatie:

From-energy-to-sound-atlanteans-support-part-63

————————————————————————————————————————-
Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

vervolg op dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Emoties:

verdrietig, onrustig

Gevoel:

blij, afwezig/dromerig

Backchat:

ik wil alleen maar bij hem zijn.

het lukt me nooit om rustig in mezelf te zijn met hem erbij

ik verpest het vast

ik weet niet of ik genoeg tijd heb

ik ben te afstandelijk

ik weet dat ik het kan maar ik ben bang dat ik de kans niet krijg, dat ik niet op tijd ben

als ik niet snel genoeg ben gaat hij weg

Zelfvergevingen emoties en gevoelens:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn ten gevolge van mijn eigen gedachten als er een man is, welke een polariteit vormt met blij zijn als gevoel ten gevolge van mijn eigen gedachten als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit te vormen in gedachten en ten gevolge hiervan in gevoelens en emoties, waarin ik energie blijf genereren in/als bewustzijn als er een man is, waardoor ik onrustig en/of afwezig/dromerig word en hierin minder toekom aan de verantwoordelijkheden die ik moet/wil uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik blij, verdrietig, afwezig, dromerig en onrustig moet worden als er een man is, in plaats van in te zien dat er gewoon een ander mannelijk mens is waarmee ik kan delen en samenwerken, wat niet iets is om blij, verdrietig, afwezig, onrustig en dromerig van te worden, dus word ik blij, verdrietig, afwezig, dromerig, onrustig van mijn eigen reacties in gedachten, gevoelens emoties, samengebald tot angst, als reactie op de aan- of afwezigheid van de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb juist blij, verdrietig, afwezig, dromerig en onrustig te worden als de man er niet is, aangezien ik dan angsten creeer ofwel dat er nooit een man komt, ofwel als er een man is, dat de man niet blijft/weggaat, en als hij er niet is kan ik niet checken of alles ok is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de aanwezigheid van een man nodig heb om te checken of alles ok is, in plaats van in te zien dat ik in aanwezigheid van/als mezelf kan checken of alles ok is, ok in/als mezelf in de adem, levend in (streven naar) zelfoprechtheid, ook ten aanzien van de aan-of afwezigheid van een man, waarin het verdwijnen in gevoelens en emoties als blij, verdrietig, afwezig, dromerig en onrustig geen zelfoprechtheid is maar een aanwezigheid in/als de mind/bewustzijn.

Zelfvergevingen backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik alleen maar bij hem wil zijn, in plaats van in te zien dat ik bij hem bevestiging denk te kunnen vinden van mezelf en van de aanwezigheid van de man die niet weg gaat, wat niet kan, zolang ik bij hem ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het me nooit lukt om rustig in mezelf te zijn met hem erbij, aangezien ik steeds verdwijn in gedachten, gevoelens en emoties, angsten en reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik het vast verpest door zo onrustig van mezelf in gedachten, gevoelens en emoties te worden dat ik teveel energie creeer waardoor ik niet in/als mezelf kan staan, in plaats van in te zien dat ik de energie als gedachten, gevoelens en emoties gewoon in mezelf kan stoppen en zelfvergeven, aangezien het oude gedachten zijn die getriggerd zullen worden als er een man is, en juist deze triggering maakt dat ik ze in kan zien, kan stoppen en kan zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet weet of ik genoeg tijd heb, waarin het lijkt of ik de bus moet halen, in plaats van in te zien dat ik in/als zelf een proces loop, welke ik ook kan lopen als er een man is, waarin het wandelen in de praktijk tijd inneemt en waarin het stoppen van patronen tijd inneemt doordat ik de patronen in veel tijd heb opgebouwd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te creeren waarin ik bang ben niet genoeg tijd te hebben, in plaats van in te zien dat ik altijd in/als mezelf wandel, en ik ben altijd hier, ook als er een man is, en ik heb tijd dit proces te wandelen in/als mezelf want ik ga niet weg, ik loop het proces in/als/met mezelf, als er een man is en als er geen man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik te afstandelijk ben als ik tijd neem voor het uitvoeren van mijn verantwoordelijkheden, in plaats van in te zien dat ik hierin duidelijk kan communiceren, dat dat onderdeel is van zelfverantwoordelijkheid, en dat als er een man is, de man ook verantwoordelijkheden heeft/zelfverantwoordelijk dient te zijn en hier dus tijd voor nodig heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik tijd nodig heb voor verantwoordelijkheden/zelfverantwoordelijk zijn, in plaats van in te zien dat ik ten alle tijden zelfverantwoordelijk ben/dien te zijn, als er een man is en als er geen man is, en dus ten alle tijden gedachten, gevoelens en emoties, reacties en angsten aan het stoppen ben, en dat de man daarvoor niet weg hoeft maar hierin juist ondersteunt door mij mijn eigen reacties te laten zien waarin ik niet gelijk sta in/als zelf, constant, hier aanwezig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik gelijk in 1x aanwezig en vrij van reactie moet zijn als er een man is, in plaats van in te zien dat dat juist het proces is, dat ik niet vrij ben van reacties en dat die juist op gaan komen als er een man is, zodat ik die in kan zien en kan stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik afstand moet nemen om mezelf te corrigeren en dus een afstandelijk karakter creeer die van tijd tot tijd opkomt om bij mezelf te blijven, in plaats van in te zien dat ik mezelf ook kan corrigeren als er een man is dus in aanwezigheid van een man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik weet dat ik het kan maar dat ik bang ben dat ik niet op tijd ben, in plaats van in te zien dat ik adem voor adem mijn reacties kan inzien en zelfvergeven, dat ik adem voor adem  mijn proces wandel en dat ik niet sneller kan dan dit, dat ik door juist in de reacties als gedachten, gevoelens en emoties te verdwijnen, ik meer kans heb om ‘niet op tijd te zijn’, wat niet een niet op tijd betekent om met een man te zijn maar wat niet op tijd betekent van mezelf uitzoeken terwijl ik hier op aarde ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me niet lukt om op tijd mezelf uit te zoeken terwijl ik hier op aarde ben, en dat ik mezelf  uitzoeken gekoppeld heb aan de aanwezigheid van een man, waarin het net lijkt of ik alles uitgezocht moet hebben voordat er een man is, terwijl ik mezelf ook of zelfs juist kan uitzoeken als er een man is aangezien ik hierin mezelf kan zien in reacties op de aanwezigheid van een man die ik heb opgebouwd in de loop der jaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van het wel kunnen maar geen tijd genoeg te hebben, heb opgebouwd in relaties in het verleden, waarin of de man of ik weg ging en er geen mogelijkheid in gelijkheid was om zelf te onderzoeken en volledig rustig in zelf(vertrouwen) aanwezig te zijn in aanwezigheid van elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat als ik niet snel genoeg ben, hij weggaat, waarin ik een gedachte gecreeerd heb alsof ik de man iets zou moeten geven en hier niet te lang mee moet wachten, anders gaat hij op zoek naar de volgende.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een man iets moet geven om te binden, wat natuurlijk seks is, in plaats van in te zien dat het binden met seks geen gelijkheid is, en er hierin geen wandelen in gelijkheid mogelijk is, en dus juist het tegenovergestelde creeert, namelijk dat een van de twee weggaat welke voortkomt uit de polariteit van aantrekken en afstoten in/als de mind/het bewustzijn, die geactiveerd wordt door seks in/als bewustzijn uit te voeren, en seks om te binden als startpunt is altijd seks in/als bewustzijn met een doel in polariteit als bewustzijn, namelijk vasthouden, wat al een polariteit op zich creeert en dus het weggaan van een man, of deze situatie vice versa.

wordt vervolgd

———————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 42 – Seks en fysiek aanwezig/afwezig zijn

Totaal afgescheiden van mezelf door een fysieke klacht, die ik ergens gecreeerd heb door mezelf af te scheiden van mijzelf als aanwezig zijn in/als het fysiek. Het geeft emoties van depressie en opgeven. Zo wil ik niet leven. Het werkelijk fysiek aanwezig zijn is heel lichamelijk, vlees, seks. Dit wordt direct (al dan niet seksueel) misbruikt door degenen die niet fysiek aanwezig zijn (wij als volwassenen bijna allemaal dus) doordat we iets zien in de ander wat we ook willen, namelijk leven in/als het fysiek, en als iemand, een kind, een dier, dit leeft, is het kwetsbaar voor misbruik in/als de mind. Gevolg? Woeps, weg uit het fysiek, ‘veilig’ de mind in. Wat totaal niet veilig is, want daar begint de polariteit/het oordeel pas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van aanwezig zijn in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te haten omdat ik me heb afgescheiden van aanwezig zijn in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen leven in afscheiding van leven in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in mijn fysiek aanwezig te kunnen zijn als ik totaal verkrampt ben in de darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb radeloos te zijn van het krampen en obstiperen in mijn darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ongelofelijk oneerlijk te vinden dat ik zoveel last heb van mijn darmen, er alles aan doe om hier een release in te krijgen en het steeds maar niet blijvend lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb haat te ervaren naar iedereen die geen last heeft van zijn darmen op het moment dat ik het wel heb, wat geprojecteerde haat is van haat naar mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek volledig verlamd te ervaren door deze geobstipeerde darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor deze geobstipeerde darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen seks kan hebben als ik een geobstipeerde darm heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik geen seks kan hebben en andere mensen wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me genaaid te voelen dat de een wel en de ander niet seks kan hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te snappen hoe de wereld in gelijkheid kan zijn als de een wel en de ander niet seks kan hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een bepaald persoon seks te willen hebben, die niet aanwezig is, waardoor ik geen seks kan hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorkeur te hebben met wie ik seks heb, en niet te begrijpen waarom dat niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben het weer helemaal fout te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gek te worden van het druk zijn in het hoofd met het wel en geen seks hebben, ondertussen geen seks hebbende, wat op zichzelf ok is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet perse seks te hoeven, maar als ik niet in mijn fysiek aanwezig kan zijn door de geobstipeerde darm, kan ik me niet bewegen en ik geloof dat ik deze geobstipeerde darm creeer door verkeerde keuzes te maken die met seks te maken hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verkeerde keuzes maak die met seks te maken hebben en daardoor een geobstipeerde darm creeer, in plaats van in te zien dat ik een geobstipeerde darm creeer door de oordelen die ik heb over hoe ik leef, wat ik ‘kies’ en wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet kiezen, waardoor ik geloof een verkeerde keuze te kunnen maken, in plaats van in te zien dat keuzes en oordelen alleen bestaan in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel pijn te ervaren door afscheiding voortkomend vanuit het geloof dat ik geen seks kan hebben en andere mensen in een relatie wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik wil niet mogelijk is, terwijl ik niet weet of dat wat ik wil zelf-interesse of zelf-wil is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat er een link is tussen de factoren pijn, fysiek en seks, maar dat ik niet zie hoe, waardoor het me belachelijk en chaotisch voor komt wat ik hier aan het zelfvergeven ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf belachelijk te vinden in plaats van om mezelf te lachen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zielig te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet door deze vastzittende structuren heen kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en het gevoel te hebben dat ik elke dag te weinig doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen corrigeren in deze structuur, waardoor ik ook niet zie wat ik zou kunnen corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens in complete zelf-twijfel te vervallen, wat voortkomt uit een zeker weten in/als de mind die nu zijn polariteit laat zien.

Ik realiseer me dat ik heel rustig aan het wandelen was samen met x, wat opeens verstoord is door aanwezigheid van gevoelens van liefde in/als de mind. Ik kan het proces rustig doorwandelen met x en de gevoelens zelfvergeven, aangezien ik hier het proces wandel met x. Alles wat niet hier is is toekomstprojectie in/als de mind, gekoppeld aan/bestaande uit angst=liefde.

Angst voor verlies steekt de kop op, verlies van een mogelijkheid tot seks? Verlies van gevoelens van liefde? Liefde als bescherming tegen/bevestiging van mezelf.

“Ik kan alles, maar niet dit”. Deze woorden krijg ik weerspiegeld, en ik ervaar ze als ik de vastzittende structuur van de geobstipeerde darm ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet meer leuk te vinden, dit proces, als ik niet fatsoenlijk aanwezig kan zijn in/als mijn fysiek, in plaats van in te zien dat het daar juist om gaat, het vrij kunnen bewegen in/als mijn fysiek en uiteindelijk het in het fysiek geboren laten worden van mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorwaarden te creeren naar mezelf en anderen, wat voortkomt uit angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ‘wachten’ op x die uit werk komt tegen het einde van de middag, terwijl hij hier niet meer woont.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke veranderingen onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerst iets door moet werken voordat ik seks kan hebben, in plaats van in te zien of niet in te zien of het seks hebben op zich me ondersteunt in het doorwandelen van de weerstand en structuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb allerlei oordelen te hebben op het seks hebben met degene die fysiek aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander(=de mind) te verraden als ik seks heb met degene die fysiek aanwezig is, waarin ik niet zie of ik als mind mezelf voor de gek houd door seks te willen en hebben of door het juist niet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om zo druk te zijn met wel of geen seks hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om me zo te laten afleiden door gedachtes over seks en 2 mannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat seks verdeeldheid geeft, in plaats van in te zien dat ik mezelf verdeeld heb door me af te scheiden in/als de mind, waarin ik seks nodig heb om me een te voelen in/als de mind, wat wederom verdeling geeft zolang het plaatsvindt in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdelen door seks in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever een en gelijk als de mind te willen zijn met een man van mijn voorkeur, dan een en gelijk als de adem met een man die niet mijn voorkeur heeft, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de man van voorkeur boven mezelf te plaatsen en de man van niet voorkeur onder mezelf, in plaats van gelijk te staan als mezelf als leven als de ander als leven, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik gelijk kan staan aan 2 mannen als er seks in het spel is, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gelijk te denken moeten staan aan de 2 mannen in plaats van aan mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben als leven, waardoor ik niet gelijk kan staan aan mezelf als leven, waardoor ik verward raak door de aanwezigheid en afwezigheid van 2 mannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden van mezelf dat ik zo in de war ben door liefde en de man als the one, in plaats van in te zien dat dit de grote illusie op aarde is, waar iedereen met open ogen is ingewandeld, inclusief mijzelf, waar ik niet in 1 jaar uitgewandeld ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik hierin zachter naar mezelf kan zijn, aangezien ik alleen maar oordeel ervaar die ik fysiek gemanifesteerd heb, waardoor ik rond blijf tollen in dit oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in dit oordeel rond te blijven tollen nu ik alleen woon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oordeel als straf te ervaren voor het feit dat ik alleen ben gaan wonen, terwijl dit niet is waar ik over twijfel aangezien ik dit geheel doorlopen heb met x.

Als het niet het alleen wonen is waar ik over twijfel, waar word ik dan, volgens mijn mind, voor gestraft? Gaat het niet om het straffen als oordeel uberhaupt in/als de mind, onafhankelijk van wat ik doe?

Ik wandel verder, in ondersteuning van mezelf en x, los van de wetenschap of het wel of geen relatie is. Zolang ik twijfel ervaar over wel of geen seks hebben, heb ik geen seks. Twijfel laat zien dat ik aan mezelf twijfel en dus kan ik geen seks hebben als mezelf. Als ik verlang naar seks is dit niet een teken dat ik ook werkelijk seks moet hebben. Het verlangen is in/als de mind, die bang is voor verlies van de ander als mogelijkheid tot leven. Dit is wat ik heb toegepast in het verleden en wat me altijd ondersteund heeft: Bij twijfel niet, alleen als ik 100% ja zeg heb ik seks. Doe ik het als ik twijfel, dan komt deze twijfel mezelf na afloop, en eigenlijk al tijdens, altijd in tweeen splitsen.

Geduld. Geduld met mezelf in plaats van geduld in een wachten op de ander. Geduld met mezelf in het stoppen van mezelf in zelf-twijfel, wat een proces van jaren is. Geduld met mezelf totdat ik seks wil en kan hebben als mezelf zonder zelf-twijfel. Ik stop de angst dat ik nooit meer seks zal hebben als ik nu de ‘kans’ niet gebruik om seks te hebben die voorhanden is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te zien als kans die voorhanden is om seks te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er een kans voorhanden is om seks te hebben, in plaats van in te zien dat die niet hier is aangezien ik in dit moment alleen in huis zit te schrijven, en ik alleen seks met mezelf kan hebben.

Als ik verlangen naar seks met een man ervaar, stop ik, ik adem. In de adem stop ik het verlangen naar seks met een man door het te absorberen in mezelf waarin ik gelijk word aan het verlangen; als ik wil kan ik seks hebben met/als mezelf in de adem, ter oefening van het aanwezig zijn in mijn fysiek tijdens seks en ter ondersteuning van het mezelf hier brengen in het fysiek. Als er verdriet opkomt, voortkomend uit gemis van een man, dan pas ik hier zelfvergevingen op toe. Ik realiseer me dat ik mezelf mis in/als het fysiek.

Als ik niet in mijn fysiek aanwezig kan zijn door een geobstipeerde darm, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf veroordeel om het niet aanwezig kunnen zijn, en ik wil niet aanwezig zijn omdat ik niet wil zien/ervaren wat ik heb opgeslagen in de darm als oordeel en herinnering, wat ik wegdruk door mezelf te veroordelen om het feit dat de darm geobstipeerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen om het feit dat mijn darm geobstipeerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te worden van mijn geobstipeerde darm; angst dat het voor altijd zo zal blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat mijn geobstipeerde darm altijd zal blijven, waardoor ik wegga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te laten jagen door mijn geobstipeerde darm, welke voortkomt uit oordelen en herinneringen in/als de mind, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te laten jagen door oordelen en herinneringen in/als de mind.

Seks en fysiek aanwezig en fysiek afwezig zijn. Het aanwezig zijn in het fysiek, misbruikt door de ander=de mind, wat afwezigheid geeft in het fysiek als bescherming tegen seksueel misbruik; weerspiegeld in een situatie waarin ik me bevind met fysieke aanwezigheid van een man en fysieke afwezigheid van een man, waarin ik mezelf zo plaats dat ik geen seks wil/kan/hoef te hebben, wat wellicht weer uit bescherming is uit angst voor misbruik in fysieke aanwezigheid en uit bescherming uit angst voor het verlaten worden na de seks als liefde.

Seks is geen liefde, seks is een fysieke bezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb seks te koppelen aan liefde als ultieme ervaring, wat seks koppelen is aan angst zolang liefde als een gevoel/ervaring bestaat, gelijk als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor seks, wat bang is voor de rush in/als de mind bij seks in/als de mind, wat verslaving en angst voor verlies met zich meebrengt van het bedwelmende gevoel als liefde/adrenaline in/als de mind.

Liefde=angst. Dit geeft meer duidelijkheid, in wat ik zelf ook ervaar, in de rush van liefde is het fysiek niet prettig toeven: niet kunnen eten, niet kunnen slapen, onrustig, afwezig, totdat het ‘op’ is.

Ik verbind mezelf met mezelf door te zien dat liefde als gevoel gelijk is als angst; als angst wil en kan ik niet leven, en dus stop ik de gevoelens van liefde in mezelf.

Ik verbind mezelf met mezelf door seks en liefde los te koppelen; hierin stopt het verraad en de angst gekoppeld aan seks, wat plaatsvindt in participatie van gevoelens van liefde in/als de mind; hierin maak ik het fysiek vrij voor het beoefenen van fysieke seks als fysieke bezigheid.