Dag 667 – Hoe communiceer ik eigenlijk?

TrompetbloemTrompetklimmer

In een conversatie zag ik hoe ik in een moment veranderde door in plaats van met een omweg te spreken wat leidde tot conflict en onbegrip, mezelf rechtstreeks uit te drukken in wat ik eigenlijk wilde bespreken maar waarover ik een gedachte had in mezelf als dat dit vreemd zou zijn of niet kon. Hierin veranderde de gehele communicatie per direct en konden we het, in ieder geval voor het moment, afronden in een punt van overeenstemming. Onderliggend zie ik een patroon dat al veel langer speelt en welke ik wil onderzoeken en waar ik verantwoordelijkheid voor wil nemen met behulp van de toepassing van het schrijven van zelfvergevingen.

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom iemand die – vanuit mijn optiek – voor zichzelf heeft gezien dat de toepassing van zelfvergeving een oplossing is voor alle ervaringen binnenin zelf, niet begonnen is met de toepassing in het schrijven van zelfvergeving en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ander niet te begrijpen en dus niet te vergeven (want ‘to understand everything is to forgive everything’) dat een ander niet begint met de toepassing in het schrijven van zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander zodra de toepassing van het schrijven van zelfvergeving voor handen komt en dit enigszins onderzocht is, hier direct en daadwerkelijk mee begint, zonder me te verplaatsen in wie iemand is in totaliteit en hierin te begrijpen waarom iemand wel of niet de zelfvergevingen zichtbaar gaat uitschrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vermoeidheid en verdriet te ervaren ten aanzien van het alleen staan in de toepassing in  het schrijven  van zelfvergeving in mijn directe omgeving, waarin het zoveel prettiger en eenvoudiger zou zijn als iedereen de relatie met zichzelf gaat onderzoeken en van hieruit de communicatie met elkaar zal verbeteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan niet meer’ en hierbij tranen in mijn ogen te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een eigenbelang van ‘ik kan niet meer’ te willen dat anderen beginnen met de toepassing van het schrijven van zelfvergeving en hier vandaan, geen ruimte te hebben om me volledig in de schoenen van een ander te verplaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets te willen van een ander/anderen en hierom te willen dat een ander/anderen om mij heen ook zelfvergevingen toepassen in schrijven waarin zichtbaar en aantoonbaar is dat er een proces gaande is, in plaats van geheel alleen te staan en zelf zelfvergeving toe te passen in schrijven en spreken en blijven toepassen op gerelateerde sluimerende en/of opkomende emoties en ervaringen van angst binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen angst (=een gedachte) niet onder ogen te willen zien en hier geheel verantwoordelijkheid voor te willen nemen en in plaats hiervan, liever te willen dat anderen om mij heen het schrijven van zelfvergevingen toepassen om de kans op conflict en ongelijkheid in woorden, te verkleinen en hiermee de kans dat ikzelf reageer hierop, te verkleinen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de kans op reactie in mezelf te willen verkleinen door de gedachte dat het eenvoudiger zou zijn als anderen tevens zelfvergevingen zouden schrijven doordat hierin de kans op reactie van beide kanten verkleint, in plaats van geheel verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in reactie onafhankelijk van wat een ander doet of niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de kans op reactie in en als mezelf juist te vergroten door te geloven in de gedachte dat het eenvoudiger zou zijn als anderen zelfvergevingen zouden schrijven en hierin een verwachting en van hieruit, een conflict te creëren binnenin mezelf vanuit een geloof/gedachte die niet overeenstemt met wat er daadwerkelijk gebeurt buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor eventuele uitbarstingen en ongelijkheid in woorden als consequentie van het (nog) niet in zelf willen zien door middel van de toepassing van het schrijven van zelfvergeving, in plaats van in en als nederigheid te staan, in en als de toepassing van zelfvergeving op eventuele oordelen die hierover in mij bestaan en zich tonen in een ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat consequenties als uitbarstingen en ongelijkheid in woorden van anderen, mij iets kunnen aandoen in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het welliswaar een communicatie bemoeilijkt maar dat alleen mijn eigen gedachte als oordeel als angst en hieraan gekoppelde emotinele ervaringen, mij daadwerkelijk fysiek pijn kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘in relatie’ moet komen en/of blijven met iemand die (nog) niet bereid is om het proces van het schrijven van zelfvergevingen toe te passen en zo een relatie met een ander te baseren op het al dan niet schrijven van zelfvergevingen, in plaats van de relatie met mezelf te bevestigen adem voor adem door met en als mezelf te staan en zelf het schijven van zelfvergevingen toe te passen waar nodig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een smerig gevoel te ervaren in het moment dat ik zie dat een ander uitbarst en projecteert op mij waarin ik vervolgens zelf niet in en als een punt van nederigheid wil staan ten aanzien van deze innerlijke ervaring van smerigheid binnenin mij als reactie op een gedachte over iets/iemand buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een smerige gedachte (=oordeel) te hebben over iemand die ongelijk wordt in woorden, in plaats van in en als de adem, in en als mezelf aanwezig te blijven en te zien wat er gebeurt binnenin mij in en als reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te vergeven en corrigeren wie ik ben in mijn woorden in mijn gedachten ten aanzien van iemand die ongelijk wordt in woorden naar mij toe, wat komt vanuit een gedachte en geloof dat ik in relatie zou moeten blijven en/of komen wat weer voortkomt vanuit een angst voor verlies en een angst om alleen te staan en dus komt het voort uit een afscheiding van mezelf als ongelijkheid binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit angst voor verlies en angst om alleen te staan en alleen te blijven, mezelf af te scheiden en vanuit deze afscheiding als ongelijkheid ten aanzien van mezelf te communiceren en dit dus in mijn woorden als ongelijkheid over te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een angst om iets uit te drukken vanuit een gedachte dat dit ‘vreemd’ is, met een omweg te praten en hierin te proberen duidelijk te maken waarom de toepassing van het schrijven van zelfvergeving belangrijk is, in plaats van rechtstreeks te communiceren waar ik sta en waar ik voor sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in het communiceren vanuit een omweg vanuit angst, belerend te worden in mijn woorden waarin ik een reactie uitlok bij een ander/anderen en wel precies die reactie die ik als ‘uitbarsting en smerig’ omschrijf, welke dan zo zie en realiseer ik me nu, ook zal gebeuren vanuit een punt van angst binnenin henzelf en welke ik ervaar als ‘smerig’ als projectie van mijn eigen ‘smerige gedachte’ als oordeel (=angst=gedachte).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met en als mijn woorden, gesproken vanuit een beginpunt van angst, hetgeen waar ik angst voor ervaar te creëren binnenin mij zowel als buiten mij en vervolgens te doen alsof ik het toch bij het juiste eind heb in hetgeen ik in woorden overbreng als principes, zonder hierin te zien wie ik ben in en als deze woorden en dat ‘wie ik ben’ als resonantie, een reactie bij een ander/anderen activeert en hierin het principe eigenlijk verloren gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb principes te gebruiken als bescherming van mezelf tegen uitbarstingen en ongelijkheid in woorden zoals we onszelf toestaan te bestaan in en als de menselijke natuur en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus met principes te beschermen ‘tegen’ mezelf in wie ik ben in gedachte als angst als oordeel welke een ‘smerige’ en/als angstige ervaring teweegbrengt binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb principes te gebruiken vanuit een punt van angst en hierin als bescherming van mezelf, wat vervolgens een reactie als aanval teweegbrengt binnenin mezelf in wie ik ben, als oordeel op mezelf en als angstgedachte, welke ik vervolgens gereflecteerd zie in en als de woorden van een ander buiten mezelf en wie die ander is hierin, waardoor ik niet objectief, stabiel en als punt van ondersteuning blijf zowel voor mezelf als eventueel voor een ander en alleen nog de afscheiding als ongelijkheid waarneem in plaats van mezelf en/als een ander als wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat als ik spreek vanuit een punt van bescherming = verdediging, ik hierin feitelijk een ander benader vanuit de verwachting dat die me aan zal vallen en zelf vanuit gedachten als oordeel als angst, in een staat van ‘klaar voor de aanval’ verkeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een aanval uit te lokken, zowel in mezelf als buiten mezelf en te willen dat een ander zelfvergeving gaat toepassen in schrijven zodat ik ‘geen aanvallen meer hoef te verwachten’, in plaats van zelf de zelfvergevingen toe te passen in schrijven op de innerlijke ervaringen en terugkomende gedachten en hier op deze manier verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in wie ik ben in deze ongelijkheid/afscheiding van mezelf en van hieruit mezelf de mogelijkheid te geven in ieder moment gewaar te zijn/worden van wie ik ben in mijn woorden en zo te voorkomen dat ik mezelf in een positie plaats van aanval en verdediging.

Zelfcorrigererende uitspraken volgen.

Gerelateerd interview:

Veils of the Mind: Quantum Gift – Atlanteans – Part 361

Trompetbloem – Canpsis radicansDesteni I Process

(Trompetklimmer is een plant waar een Nederlandse bloesemremedie van gemaakt is die kan ondersteunen bij de communicatie)

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 615 – 10. Making Love Visible – Het Zichtbaar maken van Liefde (deel 2)

Polen bos2

My Declaration of Principle – Mijn verklaring van Principes

10. Making Love Visible – through me not accepting/allowing anything less than my utmost potential, I support those in my life to reach their utmost potential, to love them as I have shown love to myself by gifting to me my utmost potential, the best life/living experience and show others as I have shown myself what it means to LIVE

10. Het Zichtbaar maken van Liefde – door zelf niets minder te accepteren / toe te staan dan mijn uiterste potentiëel, om hen lief te hebben zoals ik mijzelf liefde heb laten zien door mijzelf mijn uiterste potentiëeel te geven, het beste leven / de beste levende ervaring en om anderen te laten zien zoals ik mijzelf heb laten zien wat het betekent om te LEVEN.

In de afgelopen zes maanden heb ik alles gegeven wat ik in me had om in samenleven met een partner voor en als mezelf en hierin als voorbeeld, te leven wat het betekent om uiteindelijk niets minder dan het beste toe te staan in mezelf, in een ander en in mijn leefomgeving. Dit is niet zonder vallen en opstaan gebeurd en ging nog gepaard met veel in reactie ‘schieten’ van mijn kant. Echter door dit steeds te vergeven en corrigeren in en als mezelf en verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in mijn reacties en leefsituatie, wordt langzaam zichtbaar wat dit inhoudt in praktische zin. En dan komt er een moment van loslaten zodat een ander de verantwoordelijkheid voor en als zelf kan gaan nemen en uitbreiden en zodat ik verantwoordelijkheid kan nemen voor mezelf in en als dit alleen staan. Als ik dit niet zou doen, zou ik het principe van zelfstandigheid te niet doen, in mezelf en in een ander.

11. No one can save you, save yourself – the realisation that the tools and principles of Desteni is the guide, but I must walk the path myself. We are here to assist and support each other in this process from Consciousness to Awareness/LIFE and what it means to live – but the process itself, where you are alone with yourself in your own Mind: is walked alone

11. Niemand kan jou redden, redt jezelf – de realisatie dat het gereedschap en de principes van Desteni de leidraad zijn, maar dat ik zelf het pad moet bewandelen. We zijn hier om elkaar te assisteren en ondersteunen in dit proces van Bewustzijn naar Gewaarzijn / LEVEN en wat het betekent om te leven – maar het proces zelf, waar je alleen bent met jezelf in jouw eigen Geest: wordt alleen gewandeld.

Aangezien ik een ander niet kan redden zoals in het 11e principe wordt genoemd en ik mezelf en mijn leven niet kan ‘ophangen’ aan een ander die in mijn leven is. Hierin wordt dan gezegd dat ‘ik niet meer wil helpen’, echter dat is niet hoe het werkelijk in elkaar steekt. Liefde wordt vaak als ‘onvoorwaardelijk’ gezien en benoemd en hierin ‘verwacht’ men dat je ‘alles voor elkaar doet’ en ‘bij elkaar blijft’ terwijl er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor de eigen woorden en daden en leefgewoonten. Hierin wordt de eind- en zelfverantwoordelijkheid verschoven naar de partner en gebruikt als manipulatiemiddel. Dit is onacceptabel. Het leven van ons uiterste potentieel bestaat uit het zelfstandig staan en verantwoordelijkheid nemen voor en als onszelf, in wie we zijn en/of zijn geworden. We kunnen ‘fouten’ of vergissingen maken – aangezien we zijn opgegroeid in een wereld van vergissingen en ongelijkheid, echter onze fouten mogen geen bedreiging worden voor de stabiliteit van de partner en de leefsituatie en op een gegeven moment dienen de vergissingen vergeven en gecorrigeerd te worden vanuit zelfstandigheid oftewel, in en als volledige zelfverantwoordelijkheid. Dus voor mij is mijn laatste stap hierin dat ik mijn partner loslaat en alleen verder wandel en aan hem de beslissing laat om op te staan of niet.

Hierin is het niet mis wat een verleden en opvoeding voor enorme impact heeft op ons bestaan en het is absoluut oneerlijk verdeeld in de wereld, om het maar even zo te noemen. Er zou ten alle tijden en voor iedereen ondersteuning beschikbaar moeten zijn op deze reis de geest uit, het fysiek in zonder dat er een barrière is door taal of financiën. Toch kan ik binnen deze oneerlijke verdeling niet toestaan dat mijn stabiliteit vermindert door de staat van zijn waarin een ander zich bevindt. Het is enorm schrijnend en toch is dit de realiteit van de wereld waarin we ons bevinden en van de situatie waarin ik me bevind/bevonden heb en waarin ik zovele keren duidelijk benoemd heb dat er niet zoveel tijd is en dat op een gegeven moment de ‘kansen’ of mogelijkheden ophouden in praktische zin als er niet wordt opgestaan en de manipulatie van en als de geest een halt wordt toe geroepen.

Hiernaast is dit niet wat ik wil voor mezelf en mijn leven. Ik wil een leven opbouwen in communicatie met een ander op weg naar eenheid en gelijkheid en hierin langzaam afstemmen op elkaar. Ik heb gezien hoe dit mogelijk is en langzaam gebeurt, zelfs in de moeilijke situatie waarin ik ben gaan samenleven met iemand uit een andere cultuur met een andere taal. Als twee mensen bereid zijn om zelfoprecht te leven en reflecteren, vergeven en veranderen.

Ik heb veel relatiepunten doorgewandeld de afgelopen zes maanden met de ondersteuning van de aanwezigheid van mijn partner en we zijn fysiek en in communicatie nader tot elkaar gekomen. Nu is het tijd voor de volgende stap en moet ik mijn focus ook weer meer richten op andere zaken zoals werk. Hiervoor is nodig dat het stabiel is in huis. Dat was het niet en uit de situatie blijkt dat mijn partner er nog niet klaar voor is. Dat vind ik niet opmerkelijk gezien de zwaarte van zijn verleden en opvoeding.

Mijn partner van de afgelopen periode is niet meer fysiek aanwezig. Toch is het alsof hij hier is in alles wat ik doe. En ik vermoed dat dit komt doordat ik alles gedaan heb wat ik kon. Ik kan er niets aan veranderen. Dus er is geen ‘gat’ van zelfverwijt om in te vallen in en als de geest. Ik kan niets vinden dat ik anders had kunnen doen om het/hem nog een kans te geven om zelf op te staan hier met mij. Ik ben hem als mezelf niet ‘kwijt’. Ik ben hier als mezelf als mijn uiterste potentieel aanwezig in relatie tot dit punt en ik heb dit geleefd in fysieke realiteit.

Nu is het aan mezelf om verder te gaan met de punten die voor het samenleven aanwezig waren in en als mezelf. In het alleen leven, in wat ik mis of niet mis, in het mezelf richting geven hierin en in punten die nog opkomen als ‘gemis’ in relatie tot mijn partner van de afgelopen tijd.

Hierin zie ik dat het staan in en als het leven van de principes het enige is dat blijvend is en de test door de tijd heen doorstaat zodat ik met en als mezelf kan staan in eeuwigheid en hierin voor een ander kan staan en kan laten zien dat ik alles gedaan heb wat ik kon.

Dat is Liefde die zichtbaar is waarin ik kan staan en blijven staan, in en als mezelf door de tijd heen – ook al lijkt het ogenschijnlijk anders en voelt het niet als wat we kennen als ‘liefde’ in een moment van ‘afscheid’ en staat van afgescheidenheid in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik niet de laatste stap met hem kan zetten waarin het lijkt alsof ik hem laat vallen wat vanuit een perspectief van ‘onvoorwaardelijke liefde’ in en als de geest ook zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat mijn partner niet meer hier lijfelijk aanwezig is en ons fysieke samenzijn en delen te missen waarin we langzaam op elkaar afstemden, terwijl ik tevens zoveel stress en onrust ervoer door een onderdrukte en deels verborgen fysiek gemanifesteerde verslaving die langzaam steeds meer zichtbaar werd en invloed ging uitoefenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het hartverscheurend te vinden om iemand zichzelf te zien opgeven in en als een fysiek gemanifesteerde verslaving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de impact van een fysiek gemanifesteerde verslaving te onderschatten en niet gezien te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in en als de geest, niet te kunnen voorstellen dat ik een heel leven op zou geven ten behoeve van een fysieke gemanifesteerde verslaving aangezien dit niet mijn programmering is en er hierdoor niet ‘met mijn hoofd’ bij te kunnen en het tevens niet verwacht of gezien te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de impact van een fysiek gemanifesteerde verslaving vooraf had kunnen zien terwijl ik me zelf in een verslaving als afhankelijkheid in en als de geest bevond en deze fysiek moest doorwandelen alvorens ik helder spreek en praktiseer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op het laatst alleen nog maar te denken ‘hoe kom ik hieruit weg zonder dat het me meetrekt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb toch nog een schuldgevoel waar te nemen ten aanzien van niet samen blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel te ervaren dat ik opsta/blijf staan terwijl een ander dat niet doet en van hieruit beslis alleen verder te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben gewild en gehoopt dat een zelfverantwoordelijkheid opgepakt wordt in aanwezigheid van mij zodat we ‘samen verder zouden kunnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in eerste instantie verantwoordelijkheid te nemen voor een ander vanuit angst dat een ander dit zelf niet doet of oppakt en het ‘feestje’ oftewel de relatie, dus niet doorgaat.

Ik realiseer me dat ik er zelf vanuit ben gegaan dat we samen zouden blijven en ons leven zouden gaan delen omdat we dat allebei zo wilden en alhoewel ik keer op keer aangaf dat hij zelf verantwoordelijkheid moest gaan nemen en dat ik in een samenleven niet toesta dat ik ‘voor hem moet gaan zorgen’ in consequenties die hij zelf maakt, was het door de situatie van samenleven in hoe we die begonnen zijn en waarvoor ik in eerste instantie verantwoordelijkheid heb genomen ‘voor hem’ en een ervaring van ‘dat het klopt met elkaar’ dat ik vooral deze ervaring van ‘samen blijven’ heb overgebracht, zowel voor mezelf als voor hem, in en als een geloof dat het punt van zelfverantwoordelijkheid door de tijd heen duidelijk zou worden en hij de verantwoordelijkheid voor en als zelf, op zou pakken in aanwezigheid van mij.

Ik stel mezelf ten doel om in een eventueel volgende situatie als en wanneer die zich aandient, duidelijk te zijn vanaf het begin over mijn standpunt in en als zelfverantwoordelijkheid in relatie tot het aangaan van een overeenkomst of overeenstemming als partnerschap zowel in woorden als daden en te stoppen met zorgen voor een ander vanuit een ervaring van angst dat een ander dit zelf niet doet of oppakt en dus niet ‘naar me toekomt’ en in plaats hiervan, te focussen op mezelf en opkomende ervaringen van afhankelijkheid en verlangens te vergeven en te zien in realiteit wat een ander in woord en daad oppakt, los van wat ik me wel of niet voor kan stellen in en als de geest en het zo simpel te houden en te werken met wat hier is.

Ik stel mezelf ten doel de tijd te nemen en mezelf te ondersteunen in het loslaten van de fysieke aanwezigheid van en delen met mijn partner van de afgelopen zes maanden en van eventuele ervaringen van schuldgevoel die de ervaring van gemis bedekken of andere emotionele ervaringen, in en als de realisatie dat de betrokken energie een vorm van eigenbelang ‘behartigt’ als energetische verslaving in en als de geest, te beginnen met het benoemen van de emotie die ik ervaar en het toepassen van zelfvergeving hierop.

Ik stel mezelf ten doel te staan en blijven staan in zorgzaamheid voor en als leven en duidelijk te blijven realiseren en benoemen hoe dit van belang is en hoe ieder moment telt hierin.

Polen tattoo I

Dag 519 – De Bestemming van Leven – Het Zichtbaar maken van Liefde (deel 1)

De Bestemming van Leven – Tijdlijn van de Principes

———————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 344 – Een ervaring van ‘alles komt goed’

(klik op de afbeeldingen voor de gratis interviews)

Full the secret history of the universe the discovery of light part 1 2

Er stonden vandaag 2 jongemannen tegenover de winkel die klassieke muziek speelden. Mooi en technisch, zo te horen van het conservatorium. Met name 1 van hen heeft een uiterlijk die erg op Z. lijkt, een Poolse ex-vriend. Zo te zien en te horen aan de taal zijn zij ook Pools. Opvallend is mijn reactie op 1 van de jongens; ik vind hem onmiddellijk ‘leuk’, ik ben ‘geraakt’ door de manier waarop hij de muziek speelt (viool) welke ik omschrijf als ‘gevoelig’ en ‘intens’. Maar met name mijn ervaring is er een van rust, alsof alles ‘goed’ is en komt, ik word zelf rustiger, tevreden, ik hoef nergens heen, ik voel me gedragen, verwarmd, niet zo alleen, en ook jaloers op wat ik zie/interpreteer als dat deze jongen tevreden is met zichzelf en met wat hij doet, en niemand nodig heeft om iets op te vullen. De lichtblauwe ogen met wat ik omschrijf als ‘open’ vind ik prettig om aan te kijken, of is het in te kijken.

Het is exact hoe ik me bij Z. ervoer, en het zijn nogal wat sluimerende gevoelens om zelf te vergeven. ook en vooral omdat ik altijd geloofd heb dat ik deze gevoelens gemist heb en mis, dat ik hiernaar op zoek moest maar wat me nooit lang lukte om ‘vast’ te houden. Feitelijk mis ik het nog steeds in mezelf, het tevreden zijn met mezelf, het voldoende zijn in en als mezelf, het alleen staan en verwarmend zijn voor en als mezelf.

Algemeen voelde ik me bij de Poolse mensen prettig. Rustig, ontspannen, alsof mijn aanwezigheid werd gewaardeerd zonder dat ik iets speciaal had in te brengen, en tegelijkertijd was het ‘speciaal’ dat ik er was; algemeen gewaardeerd, opgenomen in de groep, niet meer zo alleen als hoe ik me destijds voelde.

Ik had het er met Sylvie over of ik me in het verleden ‘goed’ voelde, waarop ik opmerkte dat ik me zelden goed heb gevoeld. ik bedenk me vandaag dat er jaren als tiener zijn waarin ik me goed voelde, met een vriendengroep en een ‘goede’ vriendin, en op de korfbalclub waar ik jarenlang gespeeld heb, daar voelde ik me thuis, gewaardeerd, op mijn gemak, en in samenwerking aan een gezamenlijk doel als het spelen van de wedstrijden. Zo zijn er meer momenten en periodes, altijd gebonden aan een samenzijn in een groep. En zo ook voelde ik me goed bij de Poolse mensen en helemaal bij Z. In aanwezigheid van hem was alles goed, het was alsof alles wegviel, op z’n plek viel, er niet meer toe deed, het moment is goed. Ik realiseer me dat laatste een ervaring is van het geestbewustzijnsysteem waarin alles op z’n plek valt en ‘klopt’;  waarvan ik nu weet dat het doel in de voorprogrammering wordt behaald. Het zogeheten veelgeprezen ‘NU’ is alles wat er toe doet in zo’n moment, waarin we dus niet werkelijk Hier aanwezig zijn, in de fysieke realiteit waarin alles in overweging wordt genomen. De ervaring in de geest overheerst, in het ‘nu-moment’. Hierdoor werd er ook niet werkelijk iets besproken, aangezien we er simpel niet toe kwamen, alles leek al goed te zijn en goed te komen. Als we ieder weer alleen waren, bleek na een paar dagen dat we dus inderdaad geen afspraken hadden gemaakt, niet overeen hadden gestemd over hoe en wat, en er kwam dus helemaal niets goed, als zijnde dat er gewoon geen vervolg kwam. En bleven we afgescheiden achter met en in een ervaring in de geest. Als ik dit nu zo omschrijf is dit een typische omschrijving van een licht en liefde ervaring waarin alles samen lijkt te vallen, maar waar in werkelijkheid helemaal niets wordt opgelost en voortgezet.

Het tevreden zijn met wat ik doe is aanwezig en het alleen voelen is voor een groot deel gestopt sinds de participatie in Desteni, waarin ik het proces van zelfrealisatie wandel, mezelf hierin deel en tegelijkertijd samenwerk in een groep aan een gezamenlijk, alles omvattend doel. De ervaringen ten aanzien van jongemannen met lichte ogen die ik zie als tevreden met zichzelf, daar is nog een en ander in zelf te vergeven en veranderen in mezelf, en zo ervaar ik ook nog een behoorlijk gemis aan tevredenheid in en met mezelf, in mijn eigen fysiek.

Zelfvergevingen volgen.

(klik op de afbeeldingen voor de gratis interviews)

Full the secret history of the universe the creation of energy part 4————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Tijd. Ik ervaar in relaties dat ik te weinig tijd heb voor de ander, voor communicatie met de ander. Er is altijd iets wat ik nog moet/wil doen, er is altijd tijd tekort om tot een gesprek te komen, om even in het gesprek tijd te geven/nemen een onderwerp naar voren te laten komen, laat staan dat ik tijd heb om een relatie als agreement te wandelen en tijd samen door te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tijd tekort te ervaren om te communiceren met de ander, in plaats van in het moment naar voren te brengen wat er opkomt en als dit klaar is, verder te gaan met bezigheden die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven/het gevoel te hebben dat ik aparte tijd vrij moet maken voor communicatie met iemand, in plaats van deze in te passen als de communicatie zich aandient en hierna verder te gaan met de werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik tijd vrij moet maken voor een eventuele relatie/agreement, in plaats van hierin direct als richting gevend te communiceren en te combineren met de werkzaamheden die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik tekort schiet in een communicatie met iemand als ik, na het bespreken van de punten die naar voren worden gebracht,  de communicatie afrond en verder ga met mijn werkzaamheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en mijn interactie/communicatie met anderen te laten bepalen door het begrip tijd, in plaats van in te zien dat ik het begrip tijd gebruik om de ervaringen van ongemak die eronder liggen, te verdoezelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik kortaf ben/ongeinteresseerd over kom als ik een gesprek afrond en verder ga met mijn bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op een gegeven moment in een gesprek in een soort lekker gevoel te komen van samen delen, waardoor ik het moeilijk vind het gesprek af te ronden en alleen verder te gaan met mijn werkzaamheden, in plaats van tijdens het gesprek in de adem aanwezig te zijn waarin ik het gesprek vloeiend kan afronden en vloeiend verder kan gaan met mijn werkzaamheden in de adem; vloeiend aangezien ik dan in  de adem ben, onafhankelijk van wat ik doe of met wie ik ben/communiceer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben/te geloven dat ik egoistisch ben als ik in een gesprek aanwezig blijf in zelf in de adem en niet opga in het samen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat te delen als ik geen contact ervaar waarin ik de ander kan ervaren en dus de reacties van de ander kan ervaren en hierop in kan spelen, in plaats van in te zien dat ik door in contact te blijven, me altijd afstem op de ander en hierin niet aanwezig ben en spreek in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus niet te weten wat te delen als ik aanwezig ben in/als zelf zonder contact met de ander om me op af te stemmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me ongemakkelijk te voelen als ik geen contact met de ander ervaar om me op af te stemmen, aangezien ik heel vaak ervaar dat ik niets te zeggen heb, en wat moet je dan in een gesprek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven/het gevoel te hebben dat ik iets moet zeggen in een gesprek, ook als ik vanuit zelf niets te zeggen heb, en om deze stilte te verbloemen stem ik me af op contact met de ander zodat ik mijn woorden en vragen af kan stemmen op die ander en zo het contact gaande kan houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het contact gaande te willen houden en tegelijkertijd door te willen gaan met mijn bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat die ander nooit meer contact opneemt als ik het contact niet gaande houd, in plaats van in te zien dat ik niet weer zomaar contact durf op te nemen/iemand durf aan te spreken in een ander moment, en daarom het contact probeer aan te houden/zolang mogelijk probeer te rekken om niet in deze ervaring van onzekerheid en ongemak te belanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te bestaan in een polariteit van contact willen behouden en mijn eigen werkzaamheden willen doen, in plaats van constant hier aanwezig te zijn in/als mezelf in de adem, waarin ik en eventueel een ander ruimte ervaar om elkaar te benaderen/iets te bepreken als er iets opkomt in mij (of in de ander).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te neigen naar weg blijven uit de communicatie om de ongemakken die opkomen in de polariteit van alleen en samen, niet te hoeven ervaren, in plaats van in te zien dat de ongemakken die opkomen, hetgeen is wat ik kan onderzoeken in mezelf, uit kan schrijven en zelf vergeven, zodat ik mezelf hierin kan corrigeren en een communicatie tot stand kan brengen in/als mezelf waarin ik geen ongemak als onzekerheid/zelftwijfel ervaar maar plezier in expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen nog maar in communicatie te willen blijven en weerstand te ervaren verder te gaan met mijn bezigheden die ik alleen uitvoer, in plaats van in te zien dat als ik ervaar niet verder te willen gaan met mijn bezigheden, dit betekent dat ik iets aan de communicatie ophang wat ik alleen niet ervaar, dat ik me hierin ergens afhankelijk van opstel en dat ik dit iets als ‘beter, fijner’ bestempel dan als de ervaring van het doen van mijn bezigheden alleen, om vervolgens met een gevoel van onvrede achter te blijven als ik minder heb gedaan dan ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel van onvrede te ervaren als ik minder doe dan ik zou willen doordat ik blijf ‘hangen’ in de communicatie met een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf even een gevoel van ongemak te ervaren als iemand het gesprek stopt na korte tijd en daarom geloof dat die ander dat ook ervaart als ik het gesprek stop, in plaats van in te zien dat het gesprek stoppen op een moment dat een van beiden verder wil, ok is, dat het beiden de mogelijkheid geeft om verder te werken en later elkaar opnieuw te benaderen als daar behoefte aan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat een ander geen behoefte heeft om mij te benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk geen idee te hebben wat je deelt in een relatie met een ander in gelijkheid en hoe dit aan te pakken, en al helemaal niet in een relatie als agreement, met name als je geen dagelijkse werkzaamheden in huis, tuin en keuken deelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb best wel te weten hoe iemand te benaderen maar bang te zijn voor afwijzing en me daarom verschuil achter een niet-weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor afwijzing als ik iemand benader tot een gesprek of iets anders te delen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat mijn startpunt is als ik iemand benader, en hierin te zien waardoor de angst voor afwijzing ontstaat, aangezien er alleen een angst voor afwijzing kan ontstaan als ik iets wil/verwacht van de ander, mezelf hierin afhankelijk maak van de ander en hierin dus een mogelijkheid creeer tot afwijzing van hetgeen ik wil/verwacht welke ik bij de ander heb gelegd.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven als ik mezelf zie neigen tot contact maken met de ander waarin ik me afhankelijk opstel van die ander, aangezien dit het punt is waarin ik ben opgegroeid en welke ik dus gemanifesteerd heb in mijn leven en waarin ik me juist weer heb weggehouden uit angst in deze afhankelijkheid te verdwijnen en/of mezelf en/of de ander hierin te verstikken, en dus in te zien dat ik hierin verschillende dimensies gecreeerd heb die ik heb door te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdoordelen veroordelen lol dat ik mezelf afhankelijk heb gemaakt van contacten in relaties tot de ander=de mind, in plaats van in te zien dat dit hetgeen is waar we allemaal in verstrikt zijn geraakt, namelijk in geloof in relaties in/als de mind/het bewustzijn en dat ik deze verstrikkingen kan zelfvergeven en corrigeren, juist als ik ze direct durf in te zien zonder weg te duwen in oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te laten leiden door mijn reacties in/als bewustzijn in/op de communicatie met de ander, waarin ik na de communicatie nog druk ben met het gesprek en niet gelijk bezig ga met de werkzaamheden die ik aan het doen ben.

Ik stel mezelf ten doel mijn reacties in/als bewustzijn die als gedachten, gevoelens en emoties opkomen te onderzoeken, uit te schrijven en zelfvergeven zodat ik effectiever en plezieriger kan communiceren met andere mensen en dit gemakkelijker kan combineren met de dagelijkse werkzaamheden die ik doe, waarin ik het onderzoek van mijn reacties zie als onderdeel van het proces om de afscheiding in mezelf te stoppen, in plaats van deze reacties te zien als tijdverspilling.

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 101 – Manipulatie door angst en liefde

Waar laat ik me manipuleren en waarom laat ik me manipuleren?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten manipuleren door het woord liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten manipuleren door te geloven in het woord liefde, dus ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten manipuleren door een geloof in/als de mind, in plaats van zelf in het fysiek te onderzoeken wat liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de ander=de mind, en dus creeer ik liefde zodat ik mezelf als angst niet hoef te zien en ervaren, niet ziende dat ik door het participeren in gevoelens van liefde de angst in mezelf vergroot aangezien het een is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe liefde en angst een zijn, wel dat het een polariteit is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat liefde echt is aangezien het bestaat in polariteit met angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat polariteiten echt zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten manipuleren door woorden van liefde en angst uit angst om alleen te staan, waarin ik geen idee heb wat alleen staan is, alleen dat het angst in me oproept en dus durf ik niet meer te kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten manipuleren door angst door niet meer te durven kijken en dit/deze angst als excuus te gebruiken om ook niet te hoeven kijken laat staan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat alleen staan, Al Een staan is zonder interventie van de mind, dus niet gesplitst, dus zonder angst, waar ik als mind natuurlijk angst voor creeer want als ik alleen sta zonder angst als de mind als bewustzijn, besta ik als de mind niet meer en dat wil de mind natuurlijk niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de angst van de ander echt is waardoor ik me schuldig ga voelen uit angst dat ik het veroorzaakt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets verkeerd doe als de ander(= de mind) bang is, waarin ik mezelf gevangen houd in zelftwijfel en ga zoeken in de mind waar ik iets verkeerd gedaan heb, waarmee ik het weer verkeerd doe namelijk gekeerd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik er goed aan heb gedaan om te gaan samenwonen, dat ik de ander hiermee help, in plaats van in te zien dat ik het ten eerste uit eigenbelang heb gedaan om mezelf te ondersteunen in het opstaan uit de eenzaamheid en ten tweede ik niet kan weten wat goed is voor de ander, misschien heb ik het alleen maar erger gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie te starten als het goede persoon karakter, waarin ik de hele tijd probeer goed te doen zodat ik niet alleen hoef te staan, en dus doe ik goed in opzet, wat manipulatie is in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb goed te doen in manipulatie in/als de mind, gelovende dat ik hiermee daadwerkelijk ondersteun.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verantwoordelijk te maken voor de ander=de mind door me te laten manipuleren door geloof in de liefde, uit angst om alleen te staan, en dus maak ik me verantwoordelijk voor de ander=de mind en hoef ik dus niet alleen te staan want ik ben druk met de ander in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf angst te creeren als reactie op de angst van de ander, waarmee ik mezelf bezig houd in/als de mind en dus niet alleen hoef te staan zonder interventie/invloed/manipulatie van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van mijn eigen mindmanipulatie en er toch niet zomaar mee te kunnen stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen en stom te vinden dat ik niet zomaar kan stoppen met de manipulatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te zijn geraakt aan de manipulatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet doen met de angst van de ander, dat ik die ander op moet vangen of iets dergelijks, in plaats van in te zien dat ik alleen maar mijn eigen manipulaties in/als de mind hoef te vergeven en dat de ander hetzelfde kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit schuldgevoel dat ik wel een huis heb en de ander niet, de ander een huis heb geboden en hiermee heb gedacht goed te doen, in plaats van in te zien dat ik hiermee verwarring en teleurstelling heb geschept.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie in huis te starten uit schuldgevoel dat ik een prettig huis en en de ander niet, in plaats van in te zien dat dat geen zelfoprecht uitgangspunt is, en dus maak ik de ongelijkheid alleen maar groter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een relatie te starten om mijn schuldgevoel op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie in huis te starten uit angst dat de ander niet naar me toe zou komen als hij in een ander huis zou wonen en dat ik dus alleen moet staan, niet ziende dat ik altijd alleen sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moest oefenen met de ander=de mind in 1 huis te wonen aangezien ik al lang alleen woon en bang ben dat ik niet meer samen kan wonen, wat een startpunt van angst is dus in/als de min, in plaats van in te zien dat als ik een en gelijk als zelf ben en een eventuele ander is dit ook, het samenwonen in gelijkheid zal verlopen en tijd zal hierin niet uitmaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten manipuleren door algemene uitspraken in/als de mind als ‘als je ouder bent en lang alleen woont wordt het steeds moeilijker om te delen en/of samen te wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf achteraf allerlei schuldgevoelens aan te praten doordat ik zie dat de ander in de stress in de angst schiet, terwijl ik het hele jaar duidelijk heb gezegd dat we onderzoeken hoe en of we samen verder gaan, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf in de stress te schieten voor het alleen staan en dus schuldgevoelens creeer en me zo dus vast kan houden aan de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest dat de ander creeert wat hij nu creeert en dit als reden te gebruiken om niet in 1 huis te blijven wonen, waarna de ander inderdaad creeert waar ik bang voor ben dat gebeurt als hij alleen staat, niet ziende dat ik dit waarschijnlijk niet was gebeurd als we nog in 1 huis hadden gewoond aangezien ik dan sturing had gegeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te beroerd te zijn om sturing te geven in een situatie met een ander, waarin ik beroerd altijd als oordeel heb opgevat, in plaats van zoals Sylvie zegt, beroerd als beroerd/geroerd  van wateren waarin ik niet constant ben als mezelf en dus geen richting kan geven aan mezelf, laat staan aan de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik ervoor kies om voor mijzelf de meest geschikte situatie te creeren om de beroering van mijn wateren te stoppen, aangezien de ander hierin ook gedwongen wordt in zijn eigen wateren te zien en hier zoveel angst en weerstand in naar voren brengt dat ik ga geloven dat ik iets verkeerd heb gedaan, waarin ik bevestigd wordt in het geloof die ik in de familielijn heb meegekregen, dit weet ik aangezien het pas is uitgeschreven/gesproken, dat het egoistisch is om voor zelf te kiezen en dus gaat de hele manipulatie op tilt van liefde en angst in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel de beroering in mijn wateren te stoppen zodat ik me niet meer te beroerd voel om richting te geven aan mezelf en eventueel aan de ander zonder manipulatie als interventie als eigenbelang in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf toe te passen in/als de adem in de bezigheden die gedaan moeten worden, ook als ervaar ik het als saai als er geen afleiding is van de ander=de mind.

Als ik mezelf zie zoeken naar afleiding in/als de mind of mezelf verdriet zie ervaren door gemis van afleiding van de ander=de mind, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf welke gedachten dit gemis hebben getriggerd, aangezien het een gedachte moet zijn die ik geloof en waardoor ik gemis ervaar van iets buiten mezelf aangezien ik mezelf als niet voldoende ervaar door geloof in gedachten van gemis.

Ik stel mezelf ten doel me niet af te sluiten voor de ander=de mind en me tegelijkertijd niet te laten beinvloeden/manipuleren door de ander=de mind. Ik realiseer me dat als ik me laat beinvloeden, dat komt doordat er ergens zelftwijfel aanwezig is en ik me dus van iets heb afgescheiden, waarin ik geloof dat ik dit moet opvullen/goedmaken met een daad buiten mezelf. Ik stop, ik adem. Ik pas zelfvergevingen toe op datgene waarin ik me laat beinvloeden/manipuleren. Ik laat het proces van de ander bij de ander en vergeef mijn reacties hierop. Als ik schuldgevoel ervaar kan ik mezelf vergeven en hoef ik geen actie te ondernemen als helpen van de ander om dit schuldgevoel te doen verdwijnen of om iets goed te maken.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waarom ik zo bang ben om alleen te staan zonder interventie van de ander=de mind door te schrijven en intiem met mezelf te zijn en worden.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met me te laten beinvloeden/manipuleren door geloof in liefde en hiermee geloof in angst; ik realiseer me dat door geloof in liefde ik automatisch geloof in het bestaan van mezelf en de ander als angst, en dit hiermee dus ook bevorder/creeer/in stand houd. Door de invloed van manipulatie te stoppen stop ik mijn verantwoordelijkheid voor de ander, en hierin word ik zelfverantwoordelijk.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken  hoe ik mezelf verantwoordelijk maak voor de ander als ik accoord ga met manipulatie in/als de mind als geloof in gevoelens van liefde.

Ik stel mezelf ten doel het sluiten van bondjes in/als de mind te stoppen door te stoppen met het opvangen van de angst van de ander=de mind met het geloof en participatie in gevoelens van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat gevoelens van liefde niet echt zijn en niet voldoende zijn om een relatie als agreement op te bouwen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf elke keer te corrigeren als ik denk/geloof/ervaar dat ik zonder relatie alleen sta en met relatie niet, waarin ik mezelf realiseer dat ik altijd alleen sta.

Engelstalige blogs over manipulatie:

Earth Journey to Life  Dag 84-88

www.eqafe.com/free

Dag 95 – “Kocham Cie” – (Je bent niet alleen)

De Poolse woorden voor ik houd van je.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb beinvloed te worden door de Poolse taal en de Poolse woorden ik houd van je.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet kan participeren in deze illusie van de energetische liefde in eeuwige omarming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hartkloppingen te ervaren als ik een zeer emotionele song hoor over de energetische liefde in het Pools.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf dat ik terug ren in een illusie van energetische liefde uit angst te zullen missen dat ik nooit zoiets meer zal ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘je bent niet alleen’ ontroerend te vinden, waarin duidelijk wordt hoe we geprogrammeerd zijn en worden in de liefde als het ultieme zoeken naar ‘je bent niet alleen’, wat een leugen is aangezien er 1 ding is wat we zijn en dat is alleen, en omdat we onszelf programmeren in het ultieme genot van ‘je bent niet alleen’, geloven we dat het niet ok is om alleen te zijn en creeren we zo ontzettend veel drama als energie in het geloof dat we iets missen, waarin we ondertussen inderdaad iets missen, namelijjk onszelf, Al(l)Een. We missen onszelf Al(l)Een volledig in het zoeken naar de vervulling van ‘je bent niet alleen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat ik me inderdaad geen moment alleen heb ervaren met x en dat dat is wat ik zo fijn vind, wat ondertussen de reden is om alleen te gaan wonen zodat ik mezelf alleen als Al(l)Een kan gaan zien en worden door mezelf in/als mijn angsten onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren voor het stoppen van de ervaring met x van het ‘je bent niet alleen’, waarin ik me zo warm en beschermd heb gevoeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf Al(l)Een als beschermd en warm waardoor ik iemand nodig heb buiten mezelf om dit toe te voegen, waarna ik vervolgens wegga bij deze persoon omdat ik in zijn aanwezigheid er niet toe kom om dit in/als zelf te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gevleid te voelen en beschermd te voelen in de gedachte dat er iemand is die zoveel van me houdt, terwijl die iemand zichzelf ondertussen in drama verliest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het een eer te vinden dat iemand zoveel van me houdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het werkelijk absurd te vinden dat ik dit allemaal vind van het feit dat iemand van me houdt terwijl ik weet dat het geloof hierin verscheurend werkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren te willen verdrinken in deze liefde terwijl ik weet dat het verscheurend werkt en dit voor mijn ogen zie gebeuren en zelf heb mee-ge-maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen verdwijnen in deze ervaring van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ervaring van liefde als ultiem doel gezien te hebben, steeds teleurgesteld als de liefde niet wederzijds was of niet kon plaats vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘je bent niet alleen’ te geloven en het moeilijk te vinden om deze vorm van relatie op te geven, in de angst dat ik een verkeerde keuze maak en verbitterd en alleen achterblijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te koppelen aan verbitterd als ‘een verbitterde oude vrouw die geen man heeft kunnen vinden of kunnen houden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik en man moet kunnen vinden of houden om niet verbitterd te raken en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen man kan vinden of houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte in me te hebben dat ik de bescherming van deze liefde zal missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘kocham cie’ te missen terwijl ik het afgelopen jaar steeds boos ben geworden als hij deze woorden sprak om dat ik hierin steeds de angst ervaar dat als het kocham cie zou blijven bestaan we niet samen verder kunnen aangezien het kocham cie steeds tussen ons in blijft staan en ik in het boos worden ook aan het kocham cie vasthoud aangezien ik ook graag kocham cie wil ervaren maar dit lukt niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn in mezelf dat het me niet gelukt is te blijven staan in een situatie waarin we niet allebei in de illusie van het kocham cie willen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in de illusie van kocham cie kan zien met x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze energetische ervaring van liefde altijd iets om de poolse mensen in nederland waarmee ik ben omgegaan heen te voelen en het wel als prettig te ervaren waarin je een beetje wegraakt als in een roes, terwijl ik ondertussen er niet lang in kon verblijven aangezien het helemaal niet zo prettig is om hierin weg te raken, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb meer de gedachte aan of de mogelijkheid tot deze roes als soort van backdoor wel prettig te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf wijs te maken dat ik deze energetische ervaring wel prettig vind, terwijl dat niet zo is maar het is me tot nu toe niet gelukt om in het fysiek samen zijn een en gelijk te zijn en dus ben ik bang om deze energetische vervanging los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb genoegen te nemen met een energetische ervaring van liefde uit angst om alleen te staan en niet in staat te zijn om fysiek met iemand samen te zijn in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het fijn te vinden om te zien dat hij nog van me houdt, terwijl hij ondertussen zichzelf stuk maakt hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met verbazing te zitten kijken naar de bullshit in zelf-interesse die ik hier allemaal opschrijf om zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik energetisch niet net zoveel van hem houdt en dus niet akkoord kan gaan met deze relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik erin op zou kunnen staan als ik net zoveel liefde zou voelen voor hem, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dus niet te vertrouwen als het gaat om de energetische ervaring van de liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb blijkbaar zoveel angst te ervaren waardoor ik zo graag in deze energetische ervaring van liefde zou willen vluchten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen voorstellen hoe het is om te leven in een wereld zonder liefde, zoals ik me eveneens niet kan voorstellen hoe het is om te leven in een wereld zonder angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te willen leven zonder angst maar ook wle graag de liefde wil behouden, terwijl ik ondertussen in mezelf zie dat ik die liefde helemaal niet wil behouden, maar dat ik bang ben dat iemand bij me weggaat als ik niet participeer in deze liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat iemand bij me weggaat als ik niet participeer in deze liefdeservaringen,  en dus ben ik ook  maar op zoek gegaan naar de vervulling in de liefde, terwijl ik vanaf de pubertijd al niets begrijp van relaties en het me dus ook niet lukt hierin stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verliefd te zijn op het plaatje als relatie wat x en ik delen, waarin x wegraakt in mij en in het plaatje, en ik alleen in het plaatje en dus nog enigszins kan blijven staan aangezien ik steeds tegen hem op bots zodra ik het plaatje in wil stappen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het nodig te hebben om dit met 2 Poolse mannen uit te zoeken waarin ik met de een het plaatje deel en met de ander de illusie van de energetische liefde, maar doordat het niet samenvalt krijg ik de kans niet te verdwijnen in het totale plaatje van de liefdesrelatie in/als de mind, waardoor ik mezelf kan ondersteunen in het vrijmaken van mezelf van de illusie van de liefde en zowel zij als ik er niet in kunnen verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat het niet met een van de twee samenvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurstelling te ervaren dat het niet met een van de twee samenvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds ergens hoop te ervaren dat het toch met een van de twee gaat samenvallen, waarin ik mijn eigen teleurstelling creeer door hierin iets te proberen/geloven en het steeds niet blijkt te lukken of zo blijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen teleurstellingen te creeren door illusie van plaatjes in/als de mind te geloven en in werkelijkheid te proberen te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me bezig te houden als afleiding met het kijken naar wat de ander allemaal doet in deze energetische liefde, me niet beseffende dat ik mezelf hiermee ook vasthoud in de energie in/als de mind, wetende dat ik niet meer kan leven in deze energetische liefde maar er toch nog op een afstandje energie van te willen genereren, waarmee ik de ander bevestig en zelfs stimuleer in het participeren in deze energetische ervaring van de liefde aangezien ik de ander en mind in totaliteit hierin ongemerkt aandacht als energie geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ook in het proces het liefst alleen met het onderwerp liefde bezig te zijn waarin ik het binnen het proces gebruik als excuus om niet met andere zaken bezig te zijn, in plaats van in te zien dat het angst is wat me ervan weerhoudt om met andere onderwerpen bezig te zijn aangezien ik daarin onzekerheid ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het onderwerp liefde als zekerheid in/als mezelf te ervaren in plaats van in te zien dat ik mezelf als zelfvertrouwen mis in het onderwerp liefde en mezelf als onzekerheid verdoezel in de ervaring van (schrijven en spreken over) liefde, waarin ik mezelf als onzekerheid in stand houd.

Als ik mezelf zie resoneren met de energetische liefde zoals ik ervaar bij de poolse mensen, dan stop ik, ik adem. In de adem breng ik mezelf hier. Ik realiseer me dat ik hiermee ellende veroorzaak zowel in mezelf als in de ander. Ook ervaar ik ondertussen dat ik het fysiek helemaal niet prettig vind om zo energetisch opgeladen te zijn aangezien ik hierin geen ‘rust’  kan vinden en nergens toe kom in de praktische bezigheden.

Ik stel mezelf ten doel te gaan zien in welke momenten ik de energetische liefde ervaar en hoe ik deze oproep, zodat ik de uitlokking/triggerpunten kan vergeven en stoppen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het ontvangen van deze energetische liefde door in/als de adem te zijn en mezelf hierin terug te halen als ik mezelf zie participeren in de mind en ‘vergeet’ te ademen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat het ‘vergeten te ademen’ een onwil of luiheid is om te stoppen met participeren in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel om het plaatje van de energetische liefdesrelatie in mijn hoofd te stoppen en te ontmantelen, zodat ik mezelf niet keer op keer teleurstel in een illusie van het niet kunnen participeren in een illusie.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer ik wil participeren in de energetische ervaring van liefde, zodat ik kan gaan zien wat de angst inhoudt die dit in werking zet om de angst te verdoezelen.

Ik stel mezelf ten doel om in de adem te zijn als ik romantische songs hoor, waarin ik aanwezig ben in iedere ademhaling en mezelf geen moment kan verliezen in de energetische ervaring van liefde.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het aandacht geven van de energetische liefde in/als de mind door mijn zogenaamde nieuwsgierigheid naar ervaringen in deze liefde te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel minimaal 2x per week een blog te schrijven over een ander onderwerp dan liefde om mezelf te trainen in het schrijven over iets wat ik als ‘niet-leuk’ ervaar en hierin mezelf in zelfvertrouwen te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het schrijven over liefde als leuk te ervaren en over iets anders dan liefde als niet-leuk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het grootste verdriet te ervaren en dit ook te zien in de ander door het niet in uitdrukking te kunnen brengen wie we zijn in zelfoprechtheid in eenheid en gelijkheid als zelf met elkaar, en dus is de hele relatie gesaboteerd door communicatie-stoornis totdat we niet meer samen kunnen leven en niet meer kunnen communiceren, gesaboteerd door karakters gecreeerd ter bescherming van de illusie van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds te hopen dat de ander opeens alles inziet waarover ik spreek waarin ik opnieuw via de ander wil leven en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hopen dat ik opeens alles inzie waardoor ik niet weg hoef en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hoe dan ook niet alleen te willen, het alleen staan en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik weg moet om in mijn angsten te kunnen zien en alleen te staan.

Dag 93 – Verliezen van het overzicht

<BernardPoolman1> it is ok to let go and lose control

(chat zaterdag 4 augustus)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om de controle als overzicht te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles in de gaten te houden door het overzicht in/als het bewustzijn te bewaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om iemand tekort te doen als ik het overzicht verlies en vergeet aandacht te geven aan iets of iemand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn/het gevoel te hebben om het fout te doen als ik ‘vergeet’ aandacht aan iets of iemand te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoofdpijn en menstruatiepijn te creeren door te proberen het overzicht te bewaren in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoofdpijn en menstruatiepijn te creeren door steeds maar te proberen het goed te doen en mijn geheime gedachtes te verbergen welke voortkomen uit zelfinteresse of waarvan ik denk dat het voortkomt uit zelfinteresse wat wellicht niet eens zo is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en opgegroeid te zijn met de gedachte dat het ‘verkeerd’ is om de aandacht in/als/op zelf te vestigen maar waarin de aandacht altijd op iets buiten mij gevestigd moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet voor zelf mag kiezen ook niet als dit het beste is, wat juist een zelfinteresse als ego creeert aangezien het ego hier natuurlijk tegen in verzet gaat en er dus juist een zelfinteresse mee gecreeerd wordt, welke zichtbaar is in de hele wereld: we doen alsof we zorgen voor elkaar, degene die werkelijk opstaat voor wat het beste is voor zelf als leven als Alle Leven wordt op zijn minst in twijfel getrokken, waarin in twijfel trekken net zo goed een kruisiging is van het fysiek aangezien het fysiek gesplitst/gespleten wordt door zelftwijfel, waarin iemand in zelftwijfel onmogelijk kan doen wat het beste is voor zelf als alle leven, maar natuurlijk wel het beste wil in ieder geval voor zelf, en dus opnieuw controle als bewustzijn als overzicht creeert om de buurman in de gaten (lees in de zwarte gaten van het bewustzijn) te houden in plaats van de buurman lief te hebben als zelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets verlies als ik het overzicht als aandacht op iets buiten mezelf verlies als zijnde dat ik iets mis, in plaats van in te zien dat ik dit overzicht buiten mezelf ben gaan behouden als opvulling van het missen van mezelf in het aandacht leggen op iets buiten mezelf waarvan ik me heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn iets te missen als ik het overzicht verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de mensen mij vergeten en dat ik alleen achterblijf (lees zonder eten en drinken) als ik het overzicht verlies en de aandacht in/als zelf houd waarin/zodat ik mezelf richting kan geven in het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mijn angst voor verlies van iets buiten mezelf mijn zelfvertrouwen verloren te hebben.

Als ik mezelf zie participeren in aandacht op iets buiten mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat door de aandacht buiten mezelf te vestigen ik mezelf volledig mis en dus ook het plezier in mezelf volledig mis aangezien ik mezelf niet meer kan vinden en dus zoek naar iets buiten mezelf om me dit plezier ‘terug’ te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van iemand buiten mezelf te vragen en/of verwachten om mij plezier te geven waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus te wachten op iets of iemand buiten mezelf om mij te vullen met plezier, waarin ik iets of iemand buiten mezelf altijd zal beperken en/of vasthouden in de angst dat het wegloopt bij mij en ik onvervuld achterblijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid voor het leven als zelf gevuld als zelf als leven in/als de adem bij iets of iemand buiten mij te leggen, om vervolgens boos en/of verdrietig te worden als dat iets of iemand buiten mijzelf niet doet wat mij vervult.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat dit geen prettig patroon is en dus heb ik mezelf volledig teruggetrokken en ben ik in de oppositie gaan hangen waarin ik niets meer vraag van de ander en geloof dat ik de ander ‘onvoorwaardelijk’ lief moet hebben no matter what, waarin ik mezelf opnieuw verloochen en tevens de ander toesta in hetzelfde gemakzuchtige patroon te vervallen/blijven hangen van niets hoeven en alles mag in de naam van de liefde.

Ik stel mezelf ten doel met niets minder genoegen te nemen dan wat het beste is voor zelf als voor alle leven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met de zelfverloochening, hoe bang ik ook ben om alleen te staan. Deze angsten kan ik mezelf vergeven en hierin kan ik mezelf gaan zien.

Ik stel mezelf ten doel een en gelijk als zelf als leven te worden door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties, waarin ik in zelfexpressie kan spreken zonder mezelf van slag te laten brengen door projecties van anderen die zeggen dat het niet ok is om op zelf gericht te zijn.

Ik stel mezelf ten doel te zien in ieder moment dat de woorden van de ander ECHT OVER DIE ANDER GAAN en niet over mij, en vice versa met de woorden die ik spreek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als leven geboren te laten worden in het fysiek in plaats van iets of iemand buiten mezelf als doel te hebben om te ‘bemachtigen’, wat inhoudt dat ik macht wil hebben/behouden over iets buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel alles en iedereen los te laten wat/wie hierin niet gelijk wil staan in/als ondersteuning van Leven en waarvan ik nog denk/geloof het nodig te hebben.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben in dit proces met mezelf en anderen waarin ik zie dat het alles snel klaar willen hebben het toepassen is van kennis en informatie in/als de mind in plaats van de principes van eenheid en gelijkheid te leven in/als het fysiek, waarin ik me realiseer dat zolang ik ongeduld ervaar ik iets nodig heb/verwacht van iets of iemand buiten mezelf.

Dag 35 – Bang om alleen te staan

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om alleen te zijn zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te verdwijnen als ik alleen ben zonder x, wat verdwijnen in de mind moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik verdwijn in de mind als ik alleen ben, wat niet Al(l)Een is maar alleen als eenzaam in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x vast te willen houden en achterop de scooter naar de camping te rijden, waar ik het lijkt of ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen alleen als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn x kwijt te raken door de keuzes die ik zelf maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen in verdriet zonder aanwezigheid van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf alleen als angst te kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als uitgangspunt te gebruiken voor leven, wat geen leven is maar een programmering volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de programmering als angst echt is, aangezien het voelt alsof het echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn emoties en gevoelens echt zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet te kunnen ademen van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig te voelen bij x, hoe onveilig en vervelend het vaak ook is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit van veilig en onveilig te koppelen aan samen zijn met x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van veilig zijn in/als mezelf, en hierin mezelf als onveilig te definieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als onveilig te definieren door de aanvallen in/als de mind van emoties van verdriet, angst, twijfel en eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet, angst, twijfel en eenzaamheid als onveilig te definieren, in plaats van het te zien zoals het is, ieder op zich een losstaande emotie, voortkomend uit een gedachte/uit gedachtes die ik ergens onderdrukt heb en heb opgeslagen als emotie in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een man nodig heb om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik liefde nodig heb om me veilig te  voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gevoelens van liefde te creeren om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gedrag door het uitgangspunt van angst te laten bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kortaf te worden doordat ik bang ben om alleen te zijn, waarmee ik een situatie creeer waarin ik juist fysiek alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet aardig tegen x mag doen als ik niet bij hem wil blijven in een man-vrouw relatie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen tijd met x door mag brengen als ik geen relatie met hem wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tijd die ik doorbreng met x constant af te meten aan wel of geen relatie willen, waardoor ik nooit hier aanwezig ben, constant als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet te leuk te willen hebben met x omdat ik niet weet of ik bij hem wil blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bij x moet blijven, dat het mogelijk is om ‘bij’ iemand te blijven, in plaats van een en gelijk als mezelf te zijn in ieder moment, met ieder ander levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik iets heel ergs ga doen, namelijk alleen staan, waarin ik een enorme angst en verdriet ervaar om alles te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets te verliezen heb als ik alleen ga staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als onveilig te ervaren om alleen naar het nieuwe huis te gaan om te schilderen nu het eenmaal zover is, terwijl ik vorige week ‘ernaar uit keek’ om een dag alleen te schilderen in het nieuwe huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog adem te halen via een gedachte aan een ander, wat via de mind is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb adem te halen via participatie in de mind, wat geen ademhalen is als Leven maar mezelf voeden met mind-energie als liefde als medicijn tegen de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de liefde die ik ervaar in/als de mind leven is, in plaats van zelf een en gelijk als Liefde als Leven te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij God niet te weten wat een en gelijk als Liefde als Leven zijn is, in plaats van in te zien dat ik het ook niet bij God kan weten, ik kan het alleen worden door mezelf Hier in het fysiek te Leven, te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bij God moet weten wat liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uberhaupt te moeten weten wat liefde is, in plaats van in te zien dat door het zoeken naar liefde ik in constante angst verkeer dat het me niet lukt de liefde te vinden dan wel te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bevestigen als angst in mijn zoektocht naar liefde, in plaats van mezelf te vestigen een en gelijk als de Adem als Leven door middel van het stoppen van de zoektocht naar liefde, het zien wat ik geworden ben als angst en het zelfvergeven en corrigeren van dat wat ik geworden ben.

Als ik mezelf zie participeren in angst om alleen te zijn en alleen te gaan werken in het nieuwe huis, dan stop ik,ik adem. Ik realiseer me dat deze angst voortkomt uit participatie in de mind. Ik stop met dralen en participeren in de mind en ik sta op en beweeg me naar het andere huis, waar ik fysiek aan het werk ga. Ik adem, en adem voor adem, schilder ik de muren en maak ik schoon.

Ik adem in de angst. Waar ben ik bang voor? Wat geloof ik te verliezen? Wie geloof ik te verliezen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst als verlammend te ervaren waardoor ik bijna niet kan werken, in plaats van in te zien dat angst ook als weerstand opkomt, net als backchat en moeheid, alles wat me ervan weerhoudt me hier te bewegen in/als het fysiek en de zaken doe die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met iemand te gaan leven voor wie ik geen liefde ervaar, zodat ik ook geen angst hoef te ervaren diegene te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iemand te willen blijven voor wie ik geen liefde ervaar, zodat ik ook geen angst voor verlies hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gelijk te willen gaan staan aan de liefde die ik ervaar voor iemand uit angst de illusie in/als de mind van liefde ervaren voor een ander, te verliezen, in plaats van het inzien van gevoelens als liefde als mogelijkheid te zien om mezelf als mind te stoppen waardoor ik tot Leven kan komen, gelijkstaand als Liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van liefde en dit te bevestigen door liefde te ervaren voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven participeren in polariteit tussen angst en liefde als zijnde in de mind, zodat ik mijzelf als mind niet hoef te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mezelf als mind te verliezen, in plaats van gelijk te gaan staan als mezelf als de mind en mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan het mezelf verliezen als mind, in plaats van in te zien dat ik participerend in de mind verloren ben als Leven.

Ik realiseer me dat als ik de illusie van liefde voelen voor een ander in wil zien, ik ook in de illusie kan zien van angst ervaren voor het verlies van de ander, wat me terug brengt bij/in/als mezelf. Het liefde ervaren voor een ander is een mogelijkheid om te zien dat alles wat ik ervaar in/als mezelf is, en zolang ik het projecteer, heb ik me ervan afgescheiden.

Ik verbind mezelf met mezelf door te zien wat ik als gevoelens van liefde projecteer op de ander(= de mind?!), waardoor ik de ander als de mind als illusie wil behouden om de angst niet te ervaren die ik ervaar als ik alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander nodig te hebben om liefde voor te voelen om mijn angst voor alleen staan niet te ervaren, in plaats van in te zien dat gaan zien in deze liefde en er gelijk aan gaan staan, de enige manier is om zowel de illusie van angst als liefde te stoppen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de liefde in/als de mind te willen behouden uit angst dat de ander niet hier wil zijn met mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet hier willen zijn met mij te projecteren op de ander, terwijl ik eigenlijk zeg dat ik niet alleen hier wil zijn met mij en daarom participeer in een ervaring van liefde zodat ik niet alleen hoef te zijn, maar met de ander in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben alles verkeerd te doen, wat wellicht zo is, namelijk gekeerd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verwijten alles gekeerd te doen, waardoor ik opeens alleen kom te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het niet red alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerlijkheid en zelf-eerlijkheid door elkaar te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander pijn doe, in plaats van in te zien  dat de ander zelf verantwoordelijk is voor de stappen die zijn genomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat x gaat maar ook niet met hem samen te willen zijn in een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet 100% voor x kan kiezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me eenzaam te voelen zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mijn grote mond nooit kan houden waardoor ik alles verpest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een grote mond heb die alles verpest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer ik moet praten en wanneer ik beter niets kan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer ik manipuleer en wanneer iets het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu de mind tussen x en mij heb ingezet, of dat ik dit nu juist gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen hoe de dingen lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in het gelijk gaan staan als de mind die ik geworden ben, wat onderdeel is in het proces om mezelf als mind te zien en te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gelijk gaan staan aan de mind het liefst over te slaan, en in 1x door te gaan naar mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de situatie niet meer te kunnen sturen in/als de mind, waardoor ik denk dat ik het verpest heb of verkeerd gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met dubbele tong te praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik het moet doen zonder de hulp van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om hulp te vragen aan andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat ik nooit hulp hoefde te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om alleen te zijn zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te verdwijnen als ik alleen ben zonder x, wat verdwijnen in de mind moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik verdwijn in de mind als ik alleen ben, wat niet Al(l)Een is maar alleen als eenzaam in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x vast te willen houden en achterop de scooter naar de camping te rijden, waar ik het lijkt of ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen alleen als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn x kwijt te raken door de keuzes die ik zelf maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen in verdriet zonder aanwezigheid van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf alleen als angst te kennen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als uitgangspunt te gebruiken voor leven, wat geen leven is maar een programmering volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de programmering als angst echt is, aangezien het voelt alsof het echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn emoties en gevoelens echt zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet te kunnen ademen van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig te voelen bij x, hoe onveilig en vervelend het vaak ook is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit van veilig en onveilig te koppelen aan samen zijn met x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van veilig zijn in/als mezelf, en hierin mezelf als onveilig te definieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als onveilig te definieren door de aanvallen in/als de mind van emoties van verdriet, angst, twijfel en eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet, angst, twijfel en eenzaamheid als onveilig te definieren, in plaats van het te zien zoals het is, ieder op zich een losstaande emotie, voortkomend uit een gedachte/uit gedachtes die ik ergens onderdrukt heb en heb opgeslagen als emotie in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een man nodig heb om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik liefde nodig heb om me veilig te  voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gevoelens van liefde te creeren om me veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gedrag door het uitgangspunt van angst te laten bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kortaf te worden doordat ik bang ben om alleen te zijn, waarmee ik een situatie creeer waarin ik juist fysiek alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet aardig tegen x mag doen als ik niet bij hem wil blijven in een man-vrouw relatie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen tijd met x door mag brengen als ik geen relatie met hem wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de tijd die ik doorbreng met x constant af te meten aan wel of geen relatie willen, waardoor ik nooit hier aanwezig ben, constant als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet te leuk te willen hebben met x omdat ik niet weet of ik bij hem wil blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bij x moet blijven, dat het mogelijk is om ‘bij’ iemand te blijven, in plaats van een en gelijk als mezelf te zijn in ieder moment, met ieder ander levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik iets heel ergs ga doen, namelijk alleen staan, waarin ik een enorme angst en verdriet ervaar om alles te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets te verliezen heb als ik alleen ga staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als onveilig te ervaren om alleen naar het nieuwe huis te gaan om te schilderen nu het eenmaal zover is, terwijl ik vorige week ‘ernaar uit keek’ om een dag alleen te schilderen in het nieuwe huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog adem te halen via een gedachte aan een ander, wat via de mind is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb adem te halen via participatie in de mind, wat geen ademhalen is als Leven maar mezelf voeden met mind-energie als liefde als medicijn tegen de angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de liefde die ik ervaar in/als de mind leven is, in plaats van zelf een en gelijk als Liefde als Leven te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij God niet te weten wat een en gelijk als Liefde als Leven zijn is, in plaats van in te zien dat ik het ook niet bij God kan weten, ik kan het alleen worden door mezelf Hier in het fysiek te Leven, te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik bij God moet weten wat liefde is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uberhaupt te moeten weten wat liefde is, in plaats van in te zien dat door het zoeken naar liefde ik in constante angst verkeer dat het me niet lukt de liefde te vinden dan wel te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bevestigen als angst in mijn zoektocht naar liefde, in plaats van mezelf te vestigen een en gelijk als de Adem als Leven door middel van het stoppen van de zoektocht naar liefde, het zien wat ik geworden ben als angst en het zelfvergeven en corrigeren van dat wat ik geworden ben.

Als ik mezelf zie participeren in angst om alleen te zijn en alleen te gaan werken in het nieuwe huis, dan stop ik,ik adem. Ik realiseer me dat deze angst voortkomt uit participatie in de mind. Ik stop met dralen en participeren in de mind en ik sta op en beweeg me naar het andere huis, waar ik fysiek aan het werk ga. Ik adem, en adem voor adem, schilder ik de muren en maak ik schoon.

Ik adem in de angst. Waar ben ik bang voor? Wat geloof ik te verliezen? Wie geloof ik te verliezen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst als verlammend te ervaren waardoor ik bijna niet kan werken, in plaats van in te zien dat angst ook als weerstand opkomt, net als backchat en moeheid, alles wat me ervan weerhoudt me hier te bewegen in/als het fysiek en de zaken doe die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met iemand te gaan leven voor wie ik geen liefde ervaar, zodat ik ook geen angst hoef te ervaren diegene te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij iemand te willen blijven voor wie ik geen liefde ervaar, zodat ik ook geen angst voor verlies hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gelijk te willen gaan staan aan de liefde die ik ervaar voor iemand uit angst de illusie in/als de mind van liefde ervaren voor een ander, te verliezen, in plaats van het inzien van gevoelens als liefde als mogelijkheid te zien om mezelf als mind te stoppen waardoor ik tot Leven kan komen, gelijkstaand als Liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van liefde en dit te bevestigen door liefde te ervaren voor een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven participeren in polariteit tussen angst en liefde als zijnde in de mind, zodat ik mijzelf als mind niet hoef te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mezelf als mind te verliezen, in plaats van gelijk te gaan staan als mezelf als de mind en mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan het mezelf verliezen als mind, in plaats van in te zien dat ik participerend in de mind verloren ben als Leven.

Ik realiseer me dat als ik de illusie van liefde voelen voor een ander in wil zien, ik ook in de illusie kan zien van angst ervaren voor het verlies van de ander, wat me terug brengt bij/in/als mezelf. Het liefde ervaren voor een ander is een mogelijkheid om te zien dat alles wat ik ervaar in/als mezelf is, en zolang ik het projecteer, heb ik me ervan afgescheiden.

Ik verbind mezelf met mezelf door te zien wat ik als gevoelens van liefde projecteer op de ander(= de mind?!), waardoor ik de ander als de mind als illusie wil behouden om de angst niet te ervaren die ik ervaar als ik alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander nodig te hebben om liefde voor te voelen om mijn angst voor alleen staan niet te ervaren, in plaats van in te zien dat gaan zien in deze liefde en er gelijk aan gaan staan, de enige manier is om zowel de illusie van angst als liefde te stoppen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de liefde in/als de mind te willen behouden uit angst dat de ander niet hier wil zijn met mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet hier willen zijn met mij te projecteren op de ander, terwijl ik eigenlijk zeg dat ik niet alleen hier wil zijn met mij en daarom participeer in een ervaring van liefde zodat ik niet alleen hoef te zijn, maar met de ander in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben alles verkeerd te doen, wat wellicht zo is, namelijk gekeerd in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verwijten alles gekeerd te doen, waardoor ik opeens alleen kom te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het niet red alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerlijkheid en zelf-eerlijkheid door elkaar te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander pijn doe, in plaats van in te zien  dat de ander zelf verantwoordelijk is voor de stappen die zijn genomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat x gaat maar ook niet met hem samen te willen zijn in een relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet 100% voor x kan kiezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me eenzaam te voelen zonder x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mijn grote mond nooit kan houden waardoor ik alles verpest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een grote mond heb die alles verpest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer ik moet praten en wanneer ik beter niets kan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wanneer ik manipuleer en wanneer iets het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik nu de mind tussen x en mij heb ingezet, of dat ik dit nu juist gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen hoe de dingen lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in het gelijk gaan staan als de mind die ik geworden ben, wat onderdeel is in het proces om mezelf als mind te zien en te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gelijk gaan staan aan de mind het liefst over te slaan, en in 1x door te gaan naar mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de situatie niet meer te kunnen sturen in/als de mind, waardoor ik denk dat ik het verpest heb of verkeerd gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met dubbele tong te praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik het moet doen zonder de hulp van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om hulp te vragen aan andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat ik nooit hulp hoefde te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ene moment het gevoel te hebben dat alles in orde is, en het volgende moment dat alles instort, en dit alles hangt samen met de al dan niet aanwezigheid en ondersteuning van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat x als leven handelt maar dat ik zelf in/als de mind mag praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te praten in/als de mind als wat ik geloof als wat niet het beste is en te handelen als wat ik geloof dat het beste is, waardoor ik steeds verwarring creeer door allerlei mindtalk uit te kramen, wat het onmogelijk maakt om uit te voeren als wat ik geloof dat het beste is of om uberhaupt te zien wat het beste is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik weet of zie wat het beste is, in plaats van in te zien dat ik in/als de mind geloof te weten/zien wat het beste is, wat niet perse betekent dat dit het beste is als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere handeling of uitspraak door een beoordeling en nabeschouwing te halen, in plaats van mezelf direct te vergeven en corrigeren zonder oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles wat ik doe steeds in twijfel te trekken door de angst om alleen te staan.

Ik adem. Ik ben Hier. Adem voor adem pak ik op wat gedaan moet worden. Als ik iets niet zelf kan zie ik in het moment wie ik het beste om hulp kan vragen. Totdat het gedaan is.

Als ik mezelf zie participeren in zelf-oordeel en nabeschouwing, dan stop ik, ik adem. Ik vergeef mezelf datgene waarin ik mezelf veroordeel, en stop het nabeschouwen in/als de mind, wat feitelijk een zoeken naar reden/rechtvaardiging is voor wat ik gedaan of gezegd heb. In het toepassen van de zelfvergevingen zal zichtbaar worden wie ik ben geworden als mind, zodat ik gelijk kan gaan staan aan mezelf als mind door mezelf te vergeven.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.eqafe.com

http://www.equalmoney.org

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles wat ik doe steeds in twijfel te trekken door de angst om alleen te staan.

Dag 13 – Wandelen door de Eenzaamheid

Blanco. Wat vreemd is, want het is een construct wat ik heb toegestaan zich behoorlijk groot te manifesteren in/als mij. Eenzaamheid is een bescherming geworden, een specialiteit. Ik kan leven in eenzaamheid. En dat doe ik dus ook de hele tijd. En als ik het niet doe wil ik terug in de eenzaamheid omdat ik het ervaar alsof ik iets mis. Ik mis dus een construct van eenzaamheid waarmee ik mezelf heb geidentificeerd. Als ik niet in de eenzaamheid ga zien, blijf ik beslissingen nemen die gebaseerd zijn op eenzaamheid, die eenzaamheid als startpunt hebben, en blijf ik situaties creeren waarin ik eenzaamheid ervaar, of juist situaties waarin ik de eenzaamheid probeer op te vullen en deze dus vervolgens weer moet stoppen omdat ik ervaar dat het startpunt niet zelf-oprecht is. Dus Hier zit ik, Alleen. Alleen in een groot huis in een klein dorp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eenzaamheid te manifesteren als een bescherming van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van eenzaamheid een specialiteit te maken, zodat niemand mij meer pijn kan doen door weg te gaan, aangezien ik gespecialiseerd ben in het leven in eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen leven te definieren als eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in staat te zijn geweest Al(l)Een op te staan in de eenzaamheid maar in plaats daarvan het alleen zijn op te geven door het op te vullen met de aanwezigheid van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de eenzaamheid op te vullen met de fysieke aanwezigheid van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke aanwezigheid van de ander te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een emotie van verdriet te koppelen aan alleen zijn wat het tot eenzaamheid maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen zijn te laten vertroebelen door verdriet, aangezien ik niet in staat ben om alleen als Al(l)Een te zijn, en uit onmacht heb ik er dan maar verdriet aangekoppeld als excuus, als reden waarom ik niet kan opstaan alleen, want ik heb toch zo’n verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te gebruiken als excuus om niet te hoeven bewegen als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een emotie van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vertroebelen met een emotie van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in verdriet, in plaats van mezelf vast te houden in het fysiek, en ik dus een ander fysiek nodig heb om me vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een ander fysiek nodig heb om me vast te houden als Hier houden in het fysiek, doordat ik geloof dat ik verdwijn in verdriet dus in/als de mind als ik alleen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verdwijn in/als de mind als ik alleen ben, en dus gebruik ik deze angst als geloof als excuus om niet Al(l)Een te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb fysiek te zijn een en gelijk als zelf, Aanwezig in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het alleen staan op te geven na een geloof van verlies van ‘De Ene’, om vervolgens een situatie te creeren waarin ik geloof dat ik niet alleen hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik opgeef als ik de situatie waarin ik niet alleen sta stop, in plaats van in te zien dat ik al had/heb opgegeven en me dus in een situatie van opgeven bevind waardoor ik niet zie dat ik al heb opgegeven aangezien ik me er middenin bevind, en ik dus koste wat het kost niet mag stoppen/opgeven want ik wil niet opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een situatie kan creeren waarin ik niet alleen hoef te staan, in plaats van in te zien dat ik in iedere situatie in ieder moment A(l)Een sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op de ander die me laat zien dat ik niet alleen sta door zelf niet alleen te staan, in plaats van direct mijn boosheid te stoppen en te onderzoeken waarom ik zo boos word op de ander als projectie van de boosheid op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo boos te worden op mezelf als ik zie dat ik niet alleen sta, in plaats van zelfvergevingen toe te passen en mezelf te ondersteunen in het proces van alleen gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de boosheid als excuus te gebruiken om niet op te staan/alleen te gaan staan in en als mezelf, aangezien ik zo boos ben op de ander dan wel mezelf en dus niet bezig hoef te zijn met het veranderen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wat Al(l)Een staan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet begrijpen wat alleen staan is om alleen te gaan staan, in plaats van in te zien dat het willen begrijpen het proces tot alleen staan vertraagt aangezien ik als mind mij vast wil grijpen in/als bewustzijn als begrip als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te grijpen in begrip in/als de mind, waardoor ik een ervaring creeer waarin ik lijk te stikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te creeren waarin ik lijk te stikken, om vervolgens te worden afgeleid door het proberen weg te lopen van deze ervaring van stikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hele tijd in een soort waas te zien doordat ik niet Hier Aanwezig ben, waardoor ik me afscheid van Hier Aanwezig zijn als mezelf en ik me dus eenzaam voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me eenzaam te voelen doordat ik me afscheid van Hier Aanwezig zijn als Zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen hier aanwezig kan zijn als zelf als er iemand anders aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alleen hier aanwezig kan zijn als er niemand anders aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hier aanwezig zijn afhankelijk te maken van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden aan de ander die hier aanwezig is, om vervolgens boos te worden op de ander als die ander niet Hier Aanwezig is maar aanwezig is in/als de mind, en ik me dus niet aan die ander vast kan houden aangezien ik daar niet wil vertoeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn dat de ander niet Hier Aanwezig is, in plaats van in te zien dat ik teleurgesteld ben in mezelf die niet Hier Aanwezig is en ik dus wordt afgeleid door de ander aanwezig in/als de mind, waardoor het me helemaal niet meer lukt om hier aanwezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander weg moet omdat ik niet Hier Aanwezig kan zijn als Zelf als de ander hier aanwezig is in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn Aanwezigheid Hier als Zelf afhankelijk te maken van de ander als mind dus van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk is om samen op te staan, om samen door het oog van de naald te gaan doordat ik in/als de mind de situatie bekijk en de mind kan alleen samen met een ander opstaan als Een, en dus zal ik als de mind de afwezigheid van de ander vertalen als eenzaamheid als niet in staat om op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in staat ben om alleen op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat het is om alleen op te staan, in plaats van in te zien dat ik alleen het samen in/als de mind hoef te stoppen en in dit stoppen, met behulp van zelfvergevingen en zelfcorrecties, sta ik op Al(l)Een als Zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eenzaamheid te ervaren als iets wat eeuwig voort duurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat eenzaamheid voortkomt uit verlies van iets buiten mij, in plaats van in te zien dat het voortkomt uit de gedachte dat ik een keuze heb en als ik de verkeerde keuze maak ben ik voor eeuwig verloren, en dus ben ik bang voor het maken van de verkeerde keuze wat me afscheidt van mezelf, wat ik ervaar als eenzaamheid; in plaats van in te zien dat ik al afgescheiden van zelf ben door te participeren in/als een keuzevraag, en daardoor eenzaamheid ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf door de geloven dat ik een keuze heb en te leven als keuzevraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf door bang te zijn dat ik een verkeerde keuze maak, voortkomend uit het geloof dat ik een keuze heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me niet gaat lukken om het verdriet gekoppeld aan de eenzaamheid te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het van tevoren al op te geven om dit verdriet, gekoppeld aan de eenzaamheid, te stoppen door te geloven dat het me niet gaat lukken het te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel hard naar de ander (terug) te willen rennen om die ander nooit meer los te laten, hoe onleefbaar of leefbaar de leefsituatie ook is, alles is beter dan het ervaren van het verdriet gekoppeld aan de eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles beter te vinden dan de ervaring van het verdriet gekoppeld aan de eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voor eeuwig verloren ben zonder de ander, en dus in de ervaring van verdriet gekoppeld aan eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik voor eeuwig verloren ben in verdriet gekoppeld aan eenzaamheid zonder de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik steeds weer in dit verdriet gekoppeld aan de eenzaamheid terecht kom, in plaats van in te zien dat de vraagstelling ‘waarom’ me geen antwoord zal geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zien waardoor ik steeds terecht kom in deze ervaring van verdriet gekoppeld aan de eenzaamheid, en dus stel ik de vraag niet als waardoor maar als waarom, zodat ik het antwoord niet hoef in te zien.

Als ik mezelf zie participeren in verdriet wat voortkomt uit een ervaring van eenzaamheid, of eenzaamheid wat voortkomt uit een emotionele ervaring van verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik adem in het verdriet, en als het echt verdriet is wat nog vrij moet komen komt het vrij in deze ene adem. Als het verdriet is als jammeren, dan stop ik het in de adem, en adem voor adem wordt het minder. Als ik vast blijf houden aan een ervaring van jammeren ga ik zien waardoor ik jammer en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik sta mezelf niet toe mezelf vast te houden in eenzaamheid en verdriet; ik sta mezelf niet toe heen en weer te schuiven tussen een ervaring van eenzaamheid en verdriet om zo beweging als illusie van leven te creeren.

Als ik mezelf boos zie worden op de ander dan stop ik, ik adem. Ik stop het gesprek en ik zie in mezelf wat het is dat me boos maakt wat ik niet in zelf wil zien; ik realiseer me dat ik altijd boos word op de ander doordat de ander iets doet of zegt waardoor ik niet kan leven via de ander en ik dus alleen moet staan.

Ik sta mezelf niet toe boos te worden op de ander en zo mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven op de ander; ik sta mezelf niet toe mezelf afhankelijk te maken of houden van de mind van de ander dan wel van mezelf.

Ik realiseer me dat de ander niet hoeft te verdwijnen uit mijn leven om mezelf te dwingen alleen te staan. Ik kan A(l)Een staan door mijn eigen reacties op de ander te stoppen en terug naar zelf te halen en in te zien, te vergeven en te corrigeren in/als mezelf.

Ik sta mezelf niet toe situaties van eenzaamheid te creeren door me te isoleren van anderen door te geloven dat ik niet in staat ben alleen te staan door het stoppen van mijn reacties in/als de mind op/in de aanwezigheid – al dan niet als de mind – van de ander

Als ik me afvraag wat alleen staan is, dan stop ik, ik adem. Ik adem, en pas zelfvergevingen toe op wat zich aandient in mijzelf als de mind. In dit proces van ademen en zelfvergevingen toepassen sta ik op, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving, A(l)Een als Zelf.

Als ik me afvraag waarom ik in de ervaring van verdriet gekoppeld aan eenzaamheid terecht kom dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik met deze waarom vraag blijf rondcirkelen in radeloosheid en slachtofferschap. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen corrigeren door het slachtofferschap te stoppen; ik wil het niet uitschrijven en als ik het wel uitschrijf ervaar ik het alsof ik lieg. Ik sta mezelf niet toe te liegen over mijn participatie in slachtofferschap. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in slachtofferschap en deze participatie niet te willen stoppen en corrigeren. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uberhaupt niet te willen corrigeren aangezien ik me zo verongelijkt voel dat ik niet op wil staan. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo verongelijkt te voelen dat ik niet wil opstaan.

Als ik mezelf zo verongelijkt voel dat ik niet wil opstaan, dan stop ik met wat ik aan het doen ben, en houdt mezelf vast of ik ga schrijven. Als ik niet wil ademen omdat ik niet wil opstaan, dan huil ik een moment mijn tranen van verongelijking. Als deze tranen eruit zijn, kan ik beter ademen, en zien dat de tranen van emoties afkomstig zijn die niet echt zijn wie ik ben.

Als ik geloof dat de ander weg moet (blijven) omdat ik niet door de weerstand heen kom, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet weet hoe ik door deze weerstand heen kom behalve door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties. Iedere gedachte over hoe ik leef in de toekomst is niet relevant, aangezien ik dan participeer in een projectie in de toekomst en daarmee in de mind verdwijn en deze toekomst opnieuw aan het creeren ben in/als de mind. Alle antwoorden op de vraag of de ander weg moet (blijven) zijn in dit moment niet relevant en niet betrouwbaar, dus ik kan maar beter stoppen met mezelf deze vragen stellen aangezien ik het doe om mezelf gerust te stellen wat niet lukt aangezien ik geen antwoorden over de toekomst heb, behalve antwoorden in/als de mind.

Ik sta mezelf niet toe mezelf gerust dan wel overstuur te maken door met vragen bezig te zijn over de toekomst en hierdoor te participeren in ervaringen van radeloosheid, verdriet en eenzaamheid.

Als ik participeer in de mind, druk bezig met de vraag welke keuze ik moet maken, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik geen echte keuze heb, behalve wie ik ben in iedere adem. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben in iedere adem. En ik realiseer me dat ik dat voorlopig ook niet zal weten; ik weet alleen dat het dubben over een keuze me dubbel maakt dus afgescheiden maakt/houdt van mezelf.

Ik verbind mezelf met mezelf A(l)Een door iedere ervaring van eenzaamheid in mezelf te stoppen, uit te schrijven, te vergeven en te corrigeren. Totdat ik een en gelijk ben als zelf in iedere adem, en ik dus eindelijk weet wie ik ben aangezien ik het dan ben geworden.

Dag 8 – Ik als de mind – manipulatie ten top

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x tussen mijzelf en mijn eigen aanvallen te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen aanvallen als oordeel, en door met x in 1 huis te wonen een deel van de aanvallen op x te richten waardoor ik ze zelf minder hard/indirect ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x mijn aanvallen te laten dempen door ze via hem te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen aanvallen via x te ervaren, wat niet alleen staan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom x accepteert dat ik mijn aanvallen via hem leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelf-verantwoordelijkheid weg te leggen door mijn aanvallen via x te leven en vervolgens net te doen alsof ik niet te begrijp waarom hij dit doet, tewijl ik donders goed weet waarom hij dit doet maar ik wil het niet zien want dan moet ik alleen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x te manipuleren door mijn aanvallen via hem te leven en vervolgens boos te worden dat hij via zijn liefde voor mij leeft zonder in te zien dat ik precies hetzelfde doe, ik leef  mijn aanvallen op mezelf via x – aanvallen die voortkomen uit het feit dat ik boos ben op mezelf dat ik met iemand leef waarvan ik geloof dat die via zijn liefde voor mij leeft – terwijl ik feitelijk boos ben op mezelf dat ik mijn aanvallen via x ervaar/leef, wat leven is via zijn liefde voor mij.

Fuck, we leven dus allebei via de liefde van x voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb via de liefde van x voor mij te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom x blijft met zoveel aanvallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik blijf met zoveel aanvallen.

Ik begrijp dus niet waarom ik bij mezelf blijf als ik mezelf zo aanval. Wat ik feitelijk ook niet doe, ik blijf niet bij mezelf, ik ga steeds weg, de mind in. En dus sta ik mezelf toe mezelf vogelvrij te verklaren voor de aanvallen van mezelf zowel als van de ander doordat ik zelf al vertrokken ben. Ik zeg geen ho, stop, want vanuit de mind gezien is er altijd een mogelijkheid. In theorie, die niet is waargemaakt in de praktijk. En als ik dan in de praktijk deze theorie ga leven, blijkt het nogal tegen te vallen of zelfs onmogelijk of eigenlijk onleefbaar. Maar omdat ik in de mind heb besloten dat het zo moet, blijf ik proberen en proberen en proberen. Ik mag niet opgeven, dan ben ik verloren. Als mind…..En omdat ik verdwenen ben in de mind moet ik via de liefde van x voor mij leven, waarmee ik hem en mezelf manipuleer. We zijn dus allebei verdwenen in de mind in zijn liefde voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in de steek te laten door weg te gaan de mind in, waardoor ik alleen nog via de liefde voor een ander of via de ander zijn liefde voor mij kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb en alleen nog via de liefde voor een ander of via de ander zijn liefde voor mij te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te doen alsof ik als mezelf leef en x niet aangezien ik de theorie over leven als zelf ken, in plaats van in te zien dat ik ook via de ander leef zolang het een theorie is in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat x niet in zichzelf wil zien, in plaats van te zien dat ik zie in hem dat ik niet in mezelf wil zien, zo bang ben ik om alleen te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo bang te zijn om alleen te staan dat ik alle wikkels van de mind gebruik om toch maar samen met x te kunnen blijven leven, en hem en mezelf daarmee te manipuleren wat ons allebei de kans ontneemt om een en gelijk te gaan staan als onszelf en hierin aan elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb mezelf te zien en te realiseren in wat ik gereflecteerd zie in x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo bang te zijn om alleen te staan en de verkeerde beslissing te nemen dat ik x de beslissing laat nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vogelvrij te verklaren voor de aanvallen van mezelf zowel als van x/de ander doordat ik zelf al vertrokken ben de mind in, om vervolgens x/de ander ook als vogelvrij te gebruiken door mijn aanvallen te leven via x/de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen ho, stop te zeggen aangezien er in theorie vanuit de mind altijd een mogelijkheid is die ik kan proberen, realistisch of niet, waardoor ik mezelf als mind als manipulatie niet onder ogen hoef te zien zolang ik druk ben met het leven van de wikkels als manipulatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mogelijkheden uit de mind als reeel te zien en de praktijk als werkelijkheid als iets wat gevormd moet worden naar de mogelijkheden van de mind, wat inhoudt dat ik de werkelijkheid manipuleer via de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de werkelijkheid als substantie te manipuleren via de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en x als substantie te manipuleren via de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik mezelf en x als substantie manipuleer via de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mind te verwarren met zelf, en dus constant teleurgesteld te zijn als iets niet lukt waarvan ik geloof dat ik het zelf wil maar wat eigenlijk iets is wat ik als de mind wil, waarvan ik dus geloof dat ik dat ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat als ik opgeef de mogelijkheden als de mind te proberen dat ik dan verloren ben, in plaats van in te zien dat ik als de mind dan verloren ben en niet ik als zelf; ik als zelf kan pas gaan leven als ik als de mind verloren is of heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn omdat ik als de mind verloren heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn omdat dat wat ik als de mind allemaal geprobeerd heb niet gelukt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb onvoorwaardelijk van iemand te houden die niet in zichzelf ziet, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb onvoorwaardelijk van mezelf te houden als ik niet in zelf zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mezelf kwalijk te nemen dat het me niet gelukt is om onvoorwaardelijk van x te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het erger te vinden dat het me niet gelukt is om onvoorwaardelijk van x te houden dan dat het me niet gelukt is om onvoorwaardelijk van mezelf te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo mijn best te doen om onvoorwaardelijk van x te houden, ook als ziet hij niet in zichzelf ziet, uit angst om alleen te staan zonder onvoorwaardelijke liefde van mezelf en dan ook zonder de al dan niet onvoorwaardelijke liefde van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te wijzen als ik niet in zelf zie, waardoor ik niet onvoorwaardelijk van mezelf kan houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik onvoorwaardelijk van mezelf moet houden, in plaats van in te zien dat ik geloof dat ik onvoorwaardelijk van mezelf moet houden omdat ik mezelf van mezelf heb afgescheiden; als ik de afscheiding stop door toepassing van zelf-vergeving en zelf-correctieis het niet nodig om al dan niet onvoorwaardelijk van mezelf te houden aangezien ik dan een en gelijk als Zelf als Leven ben, waarin geen ruimte is voor afwijzing aangezien de kloof tussen mezelf als mind en mezelf als Leven gedicht is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op te geven wat hier is voor het in zelf zien waarmee ik me afscheid van Hier zijn,  in plaats van in te zien dat ik Hier in zelf kan zien, in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het in zelf zien te gebruiken in/als zelf-interesse, los van de aanwezigheid Hier op aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een mindbeeld te creeren waarin alles zo gemakkelijk lijkt te gaan, om er vervolgens teleurgesteld achter te komen dat het in de praktijk niet gaat zoals ik heb gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik gezien heb echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vertrouwen op het zien, in plaats van in te zien dat dit het zien van het bewustzijn is, wat geen werkelijkheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat gezien wordt in/als bewustzijn, werkelijkheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb trots te zijn op dat ik kan zien als bewustzijn, in plaats van in te zien dat ik verblind ben door het zien als zijnde Het Witte Licht, en dus zie ik helemaal niets wat Hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te zien wat Hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb mezelf te zien door verblind te zijn door het zien als bewustzijn, wat ik gereflecteerd zie in bv x, hij ziet me niet als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op x dat hij me niet ziet als zelf, in plaats van in te zien dat ik boos ben op mezelf omdat ik mezelf niet zie als zelf, en vervolgens een situatie creeer waarin dit gereflecteerd wordt en ik dus niet word gezien als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat wat Hier is als minderwaardig te zien aan dat wat ik zie als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geobsedeerd te zijn door het zien als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verward te zijn door het zien als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zien als bewustzijn te verwarren met zelf als communicatie in gelijkheid, om vervolgens het zien niet serieus te nemen waardoor ik mezelf als communicatie in gelijkheid niet serieus neem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik kan leven zonder zelf als communicatie in gelijkheid, en dus een situatie te creeer waarin ik niet als zelf hoef te communiceren in gelijkheid en dus mezelf niet hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren waarin ik mezelf niet hoef te zien aangezien er geen mogelijkheid is tot communicatie in gelijkheid, om vervolgens boos te worden op x/de ander dat er geen mogelijkheid is tot communicatie in gelijkheid waardoor ik mezelf niet kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op x/de ander dat er geen communicatie in gelijkheid mogelijk is, in plaats van in te zien dat ik deze situatie zelf zo gecreeerd heb zodat ik mezelf niet hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het niet nodig is te communiceren als zelf in gelijkheid in een relatie waar het seksueel contact en het zorgen voor het huis wel soepel verlopen, in plaats van in te zien dat als communiceren als zelf niet mogelijk is, er ook geen seksueel delen als zelf mogelijk is aangezien dat dezelfde expressie is, nl als Zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het soepel verlopen van het praktisch zorgen voor het huis voldoende is om een relatie op voort te zetten, in plaats van in te zien dat zonder communicatie als zelf in gelijkheid van beide kanten een relatie geen agreement kan worden aangezien een agreement is tussen twee mensen die in zichzelf zien, iets wat niet mogelijk is zonder communicatie in gelijkheid met/als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het inzien als realiseren te verwarren met zien als bewustzijn, en daardoor niet meer weet wat wat is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik ooit als zelf heb gezien, in plaats van in te zien dat ik alleen nog als mind heb gezien aangezien ik altijd geleefd heb als mind-systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn dat ik altijd als mind-systeem heb geleefd en nooit als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet echt te zien dat ik nog nooit als zelf geleefd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te verwijten dat die niet als zelf leeft, in plaats van in te zien dat ik en wij allemaal nog niet als zelf leven, en dat wat ik zelf noem is het zien als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van de ander door te geloven dat ik als zelf kan zien wat eigenlijk zien is als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iets zien voldoende is, in plaats van in te zien dat iets zien nog maar het begin is, vervolgens is het nodig dit te vergeven en te leven in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven met x als plaatje in de mind, in plaats van Hier met x in het fysiek te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb Hier in het fysiek te leven met x, waardoor ik mezelf en x gemanipuleerd heb tot/naar een plaatje in de mind als wat ik graag zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo graag te willen dat het zou lukken met x dat ik x en mijzelf gemanipuleerd heb naar een plaatje in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard mezelf en x te manipuleren tot/naar een plaatje in de mind als wat ik graag zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren op het leven in het fysiek van dat wat ik zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever als ziener te willen blijven leven dan als levend wezen Hier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet zo leuk te vinden hoe ik ben als levend wezen Hier, en daarom blijf ik liever als ziener leven waar ik een mooier beeld van mezelf heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever als ziener te blijven leven aangezien ik daar in de mind alles onder controle heb en x/de ander kan manipuleren aangezien ik toch meer zie in/als de mind dan x/de ander en daarmee x/de ander altijd een stap voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te willen lopen van mezelf als levend wezen Hier, aangezien ik Hier nu leef als mind-systeem wat ik niet zo tof vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet zo tof te vinden als mind-systeem, en daarom een situatie gecreeerd heb met x/een ander om me heen die ik (als de mind) nog minder tof vind, dan valt het niet zo op dat ik mezelf niet zo tof vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb samen te leven met x/een ander in gelijkheid uit angst dat x/de ander me verlaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb samen te leven met x/een ander in gelijkheid uit angst dat ik mezelf verlaat omdat ik x/de ander leuker vind dan mezelf, en dus liever bij x/de ander ben dan bij mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlaten om bij de ander te zijn, omdat ik de ander leuker vind dan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie te creeren door te gaan leven met iemand die ik (als de mind) minder leuk vind dan mezelf om te voorkomen dat ik mezelf verlaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in gelijkheid te leven met mezelf als x/de ander en met x/de ander als mezelf en zo een heleboel verdriet te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een heleboel verdriet te creeren door te leven in ongelijkheid met mezelf als x/de ander als mezelf, om vervolgens dit verdriet als excuus te gebruiken om niet te leven in gelijkheid met mezelf als x/de ander als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te gebruiken als excuus om in ongelijkheid te  blijven leven met mezelf als x/de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn dat x/de ander niet wil communiceren als zelf in gelijkheid, wat voortbrengt dat ik alleen sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verdrietig ben omdat ik alleen sta, in plaats van in te zien dat dit alles is wat er is, ik die alleen staat, en pas als ik alleen sta als Zelf kan ik Leven als wat het beste is voor Alle Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verdrietig ben omdat ik alleen sta, in plaats van in te zien dat ik verdrietig ben omdat ik me heb afgescheiden van mezelf als Leven, oftewel dat ik me heb afgescheiden van Al(l)Een staan als Zelf als leven en dit verdriet vervolgens projecteer op het geloof dat ik alleen sta waardoor ik nooit alleen wil staan en mezelf als afscheiding in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat de x/ander liever weggaat dan in zichzelf ziet, in plaats van in te zien dat dat precies is wat ik altijd doe/gedaan heb, weggaan zodat ik niet in zelf hoef te zien zodat ik niet alleen hoef te staan.

Waardoor ik steeds fysiek alleen kom te staan door de afscheiding te leven, wat me dwingt om alleen te staan.

Ik stop met te creeren en leven wat ik zie als mind; ik leef wat Hier is en toets in realiteit door de tijd heen of iets praktisch mogelijk is zonder allerlei verwachtingen te creeren en als ik ze creeer vergeef ik ze mezelf direct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het mezelf en x/de ander zo ingewikkeld te maken door te leven wat ik zie en hiermee de wikkels van de mind te leven die verscholen liggen achter de illusie van het zien, waardoor ik keer op keer verrast word en de ander verras.

Ik stop met verdrietig zijn om alles wat niet gelukt is als de mind en vergeef mezelf datgene waardoor ik een emotie van verdriet ervaar; ik realiseer me dat het niet nodig is om verdriet te ervaren aangezien ik mezelf daarmee vasthoud in de mind en opnieuw verdriet creeer.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van verdriet dan stop ik, ik adem. Ik houd mezelf vast in het fysiek, ik omhels mezelf fysiek en hiermee haal ik mezelf Hier, zodat ik mezelf niet hoef te omhelzen in het verdriet als de mind.

Ik sta mezelf niet toe mezelf te omhelzen als verdriet in de mind.

Als ik mezelf x/de ander zie aanvallen dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik x/de ander gebruik om de aanvallen op mezelf via x/de ander te leven zodat ik mijn eigen aanvallen niet direct hoef te ervaren. Ik realiseer me dat dit totaal onacceptabel is. Ik stop dus direct en ga, zodra mogelijk, schrijven om te zien waarom ik mezelf via x/de ander aanval en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik sta mezelf niet toe mezelf via de ander aan te vallen.

Als ik mezelf zie verdwijnen in de mind door te geloven dat dat wat ik zie echt is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat alles wat ik zie in/als mind niet echt is, hoe echt het ook lijkt. Dit zien is een verslaving geworden van/aan de mind om mezelf als mind in stand te houden.

Ik sta mezelf niet toe mezelf en x/de ander te manipuleren door mijn aanvallen via de ander te leven.

Ik sta mezelf niet toe mezelf en x/de ander te manipuleren door via de liefde van x/de ander voor mij te leven, net zo min als ik mezelf toesta via mijn liefde voor een ander te leven.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf niet toe te staan te geloven dat wat ik in de mind zie, ervaar, denk en voel echt is; in plaats daarvan toets ik mezelf als x/de ander in de werkelijkheid door als de toepassingen van zelf-eerlijkheid, zelf-vergeving en zelf-correctie te wandelen door de tijd heen.