Dag 520 – Stabiliseren met de ondersteuning van een schaap

bramen-shutter-630

Ik ga zondagochtend vroeg een wandeling maken, langs het water, tot aan een huis aan het water waarbij een hele grote bramenstruik staat. De bewoner van het huis heeft hier ook een bankje gemaakt voor de voorbijgangers met een bordje erbij ‘Rust wat’. De struik staat hiernaast en ook hier – zo vertelde hij me vorig jaar – kunnen de voorbijgangers bramen van plukken aan de kant van het voetpad. Grote, dikke, sappige bramen. Ik heb een klein plastic zakje in mijn broekzak en deze vul ik met bramen terwijl ik er een aantal gelijk opeet. Ik herinner me hierbij ook wat Bernard zei toen ik in Zuid-Afrika was, dat de vruchten geplukt moeten worden, anders geeft de plant het jaar erna geen vruchten meer.

Verderop is een weiland met schapen en soms een paar bokjes. Als ik even bij het hek ga staan en wat praat tegen ze, staan ze op een gegeven moment op en komen naar het hek. Dit had ik eerder zo zien gebeuren en dus ging ik bij het hek staan en sprak wat tegen de dieren. Totdat er één begint te ‘antwoorden’, opstaat en naar het hek komt en de rest komt erachteraan. Hier geef ik de paar schaapjes die dat willen, wat klaver en weegbree van langs het pad. Niet alle schaapjes en bokjes eten dit op, het zijn er 2 of 3 die het aannemen, de rest gaat langzaam weer iets terug het weiland in, door met grazen. Ze kijken af en toe mijn kant op. Het grote moederschaap en twee groter gegroeide lammeren blijven staan en vooral de moeder wil wel lekker eten. Dus ik pluk en geef en aai haar snuit en doe mijn snuit bij haar snuit.

Op een gegeven moment zeg ik “schaap, ik voel me verdrietig, ik ben zo veel alleen”. Het schaap gaat me natuurlijk niet troosten. Het schaap blijft gewoon staan en kijkt vooruit met levende ogen. En ik kijk naar het schaap. Ik zie dat het een keuze is om in deze ervaring van ‘verdrietig zijn’ te gaan of om hier te blijven. Ik herinner me het eerste interview van het schaap, waarin ze zo is afgestemd op de zon en wat de zon brengt en dus eigenlijk op het leven in en om haar. Het lijkt of het schaap van me weggaat omdat ze niet ‘speciaal naar me toekomt’ maar ze gaat niet weg, ze blijft staan en laat zichzelf zien.

Uiteindelijk ga ik op de terugweg. Ik zie dat het geen zin heeft om in een ervaring van verdrietig zijn te gaan. Wie zou ik willen zijn, wie zou ik willen ontmoeten als ik mezelf zou ontmoeten; iemand die in de ervaring van verdriet blijft of iemand die ziet dat dit geen zin heeft, dat ik beter kan werken met wat hier is, dat er altijd leven is binnenin en om me heen, ook al ‘ervaar’ ik dit niet zo. Niet als oordeel naar mezelf toe ten aanzien van een ervaring van ‘verdrietig zijn omdat ik zoveel alleen ben’ maar benaderd in gezond verstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in een ervaring van verdrietig zijn te stappen omdat ik zoveel alleen ben op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘alleen zijn’ te koppelen aan ‘verdrietig zijn’.

Als en wanneer ik mezelf in een ‘ervaring van verdrietig zijn zie gaan omdat ik zoveel alleen ben’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om in een ‘ervaring van verdriet te gaan omdat ik zoveel alleen ben’, dat ik mezelf kan stoppen om in deze ervaring te gaan en dat ik mezelf liever ontmoet in gezond verstand als dat het leven in en om me heen aanwezig is waarin ik me realiseer dat ik hierin (nog) niet aanwezig ben en in plaats hiervan zoek naar ‘een ervaring van leven’ welke ik denk te vinden in en als de ervaring van verdriet, als surrogaat voor leven, als energetische beweging, in plaats van een beweging in en als mezelf, de geest uit, het lichaam in.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen als ik neig in een ‘ervaring van verdrietig zijn te gaan omdat ik zoveel alleen ben’ en in plaats hiervan te focussen op mijn ademhaling.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in de gedachte ‘dat ik zoveel alleen ben’.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van verdrietig zijn los te koppelen van de gedachte ‘dat ik zoveel alleen ben’.

Ik stel mezelf ten doel het alleen zijn vrij te maken van de ervaring van verdrietig zijn door zelfvergevingen toe te passen op de energetische verbindingen als gedachten als herinneringen en aannames ten aanzien van het alleen zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren in en als het alleen zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te pushen naar buiten te gaan waar de dieren en planten mij iedere keer opnieuw ter ondersteuning zijn door en als het levende voorbeeld dat ze zijn en laten zien, welke ik eenvoudig kan waarnemen en zo integreren binnenin en als mezelf.

Full psychic animals the sheep part 1

Psychic Animals – The Sheep – Part 1

——————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 496 – Zelfvergevingen op onderdrukking van emoties

emotions-150x150Voor context zie: Dag 495 – Onderdrukking van emoties

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb tijdens de sportles toen het verdriet als de emotie om het overlijden van Witneus omhoog kwam, even weg te lopen naar het toilet om even met mezelf te zijn en het verdriet te uiten voor en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de kans te ontnemen om intiem met mezelf te zijn en het verdriet met en als mezelf te delen, onafhankelijk van wat ‘anderen zouden denken’ als ik een sportles uitloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest dat ik al in tranen zou uitbarsten als ik de deur uitliep, de trap af, langs de balie naar de kleedkamer voordat ik in het toilet zou zijn en dus, besloot ik om te blijven en mijn tranen weg te slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tranen weg kan slikken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in expressie van een verdriet om het overlijden van een huisgenootje, te onderdrukken door gedachten over de omstandigheden waarin ik me bevind zoals midden in de warming-up van een sportles.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de anderen in de les, de instructrice  en de jongen achter de balie zouden zien dat ik moet huilen en daarom wegloop en/of dat ze zouden zien dat ik gehuild heb als ik terugkom wat mij doet besluiten om in de les te blijven en door te gaan in onderdrukking van wat er speelt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eigenlijk wel had willen delen dat mijn lieve konijn was overleden en dat ik daar verdriet om had, dat we zoveel gedeeld hadden samen en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te delen met anderen, hetgeen er in me omgaat en tegelijkertijd hierin laat zien hoe intiem een samenleven met een dier kan zijn in en als een gedachte dat ik niet zomaar wil huilen in de les, dat dit niet gepast is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een expressie te ontnemen in samenzijn met anderen omdat ik er zelf iets van vind als ik opeens ga huilen terwijl de les al begonnen is terwijl er geen reden is om aan te nemen dat ze me niet zouden ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me ‘alleen’ te voelen in de verwerking van het overlijden van Witneus aangezien ik dit alleen met haar gedeeld heb en met Roy de cavia, die nog hier is en me ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in expressie van een emotie vast te zetten in gedachten over het overlijden als dat het gehele proces naar tevredenheid is gegaan en ik tegelijkertijd wel verdriet ervaar om het feit dat ze er niet meer is, en zodra dit verdriet iets opkomt, de gedachte als ‘tevredenheid’ opkomt en ik hierin het verdriet weer onderdruk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het proces naar tevredenheid is verlopen en dit te herhalen voor mezelf in en als een gedachte terwijl ik nog niet klaar ben met het gehele zelfonderzoek en er nog iets speelt wat ik wellicht anders had kunnen doen maar wat buiten het concept valt wat ik kan bevatten en ik houd vast aan het concept wat ik kan bevatten in en als de geest, wat ik als tevredenheid omschrijf als dat ik gedaan heb wat hierbinnen valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een willen delen van het overlijden van Witneus en het tegelijkertijd geen slachtofferschap ervan te willen maken in en als een gedachte als  ‘om aandacht vragen’ en zo niet te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk helemaal niet te weten hoe zoiets te delen als er niet rechtstreeks naar gevraagd wordt en het maar raar te vinden om opeens te gaan huilen in een geheel ander moment zoals bijvoorbeeld tijdens een sportles.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het maar raar te vinden dat dit verdriet opkomt tijdens een sportles welke getriggerd wordt door romantische muziek waarin ik het overlijden van Witneus ervaar zoals ik liefdesverdriet ervaren heb – terwijl ik tegelijkertijd wel weet dat de geest ruimte geeft om me fysiek te ontlasten als de aandacht in en als de geest, er juist vanaf gehaald wordt zoals bijvoorbeeld tijdens een sportles en ik het dus eigenlijk niet raar vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet voor en als mezelf te gaan staan in een intiem moment met en als mezelf maar in plaats hiervan, mezelf te onderdrukken en hierin mezelf te missen en als ik dit keer op keer doe, mis ik mezelf steeds meer en bouw ik ondertussen verdriet als emotie op als een gemis als afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een afscheiding in en als mezelf op te bouwen, te vergroten door mezelf in en als expressie van een emotie te onderdrukken, waarvan ik me realiseer dat ik dit zo geleerd heb in de opvoeding waarin geen emoties getoond worden naar elkaar, behalve als er iets heeeel ergs gebeurde zoals het overlijden van een ouder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het overlijden van Witneus blijkbaar niet ‘erg’ genoeg te hebben gevonden om openlijk te tonen en dus niet te weten hoe ik dit kan delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik ‘het niet nodig heb’ om mijn verdriet te delen over het overlijden van Witneus aangezien ik toch zogenaamd tevreden ben over het verloop van het proces en ons gehele leven samen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het gaat om verdriet ‘wel of niet tonen’ in plaats van mezelf te delen in expressie in een moment ter ontlasting/ontlading als wat het beste is voor mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysiek te compromitteren in en als het onderdrukken van een emotie als expressie en zo mezelf vast te zetten in en als fysiek ongemak in en als het vasthouden van ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb  elke keer te denken dat ‘dit toch niet zoveel invloed kan hebben’ op mijn fysiek en er zo voor te kiezen de emotie te onderdrukken en dus bewaren in en als de geest, gemanifesteerd in en als het fysiek als bron om keer op keer energie op te genereren als terugkerende emoties die constant getriggerd (kunnen)  worden, waardoor ik me meer en meer terugtrek en afscheid, in en als de geest als in en als een angst dat deze emotie plotseling getriggerd wordt als ik met anderen ben en ik dus ga huilen in een ‘niet gerelateerd’ moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te kiezen voor een behoud van mezelf in en als de geest in plaats van een ontlasten ten behoeve van mezelf in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet zomaar kan gaan huilen, dat ik niet mag huilen in een niet gerelateerd moment.

(Herinnering als klein meisje – ik heb om havermoutpap gevraagd en mijn moeder maakt een groot bord vol, net zoals mijn vader altijd heeft, het is een zaterdagavond waarop mijn vader meestal weg is naar tafeltennis, ik zit aan de salontafel en mijn moeder en broer zitten op de bank. Ik vind de pap toch niet zo lekker en krijg niet meer op dan een paar hapjes. Ik durf dit niet te zeggen en de tranen staan in mijn ogen en ik word of houd me heel stil. Tot mijn moeder vraagt wat er is, of ik het niet lekker vind en ik zeg nee en de tranen stromen nu uit mijn ogen. Ik schaam me omdat ik zelf om dit grote bord pap gevraagd heb en dus vind dat ik het ook op moet eten. Ik ervaar mezelf als intens verdrietig hierin. Mijn moeder wordt overigens niet boos, ze laat alleen een soort van lachje horen (niet gemeen in mijn oren) waaruit blijkt dat ze ook weet dat ik er eerst om gevraagd heb en het toch niet wil en ik hoef het niet op te eten. En that’s it. Er wordt niet op teruggekomen en ik heb ook geen referenties naar dit gebeuren ervaren waarin ik zie dat het puur in mijzelf plaatsvindt. Er is echter ook geen ondersteuning geweest hierin naar mij toe in deze ervaring in mezelf, in hoe dit op te pakken en mezelf te ondersteunen, dus dat is iets wat ik nu zelf kan doen).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn verdriet niet te kunnen delen omdat ik vind dat het proces goed verlopen is en dus heb ik geen reden tot verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik geen reden heb tot verdriet en dus onderdruk ik het verdriet als emotie in en als deze reden tot geen reden hebben, in plaats van werkelijk diep in mezelf te zien wat het is dat ik toch nog verdriet om heb want als het werkelijk geheel in en als tevredenheid verlopen zou zijn, zou het stil zijn binnenin mij ten aanzien van dit punt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn emoties te onderdrukken met de redenen in en als de geest en dus, mezelf in en als de geest te onderdrukken met mezelf in en als de geest en dus lagen te creeren in en als mezelf, in en als de geest, fysiek gemanifesteerd zodat ik niet werkelijk in mezelf zal gaan zien voorbij de voorprogrammering als redenen in en als de geest, mezelf vergeef voor de limieten hierin en corrigeer en in staat stel tot werkelijke zelfverandering, in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik geen ondersteuning heb gekregen in het begrijpen en richting geven van mezelf in zo’n moment van schaamte als in de herinnering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen ondersteuning nodig heb in het begrijpen en richting geven van mezelf als er emoties opkomen aangezien deze niet ‘werkelijk’ zijn en ik geleerd heb dit altijd alleen te doen en dus doe ik het ook alleen en onderdruk ik mijn emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander alleen maar onbegrip zal tonen en waarin ik alleen maar meer verwarring ervaar binnenin mezelf door mijn reactie op eventueel onbegrip als gedachten van een ander als reactie op hetgeen ik deel en dus zie ik er geen nut in om mijn emoties te delen als expressie ter ontlasting als wat het beste is voor mijzelf in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen mijn emotie te willen tonen/delen als ik begrip verwacht en als ik dit niet verwacht, ervoor te kiezen het niet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in het comfortabele gebied te houden door begrip te verwachten van een ander en de aanwezigheid of afwezigheid hiervan, te gebruiken als reden om in de ervaring van veiligheid in en als de geest, aanwezig te blij ven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander geen eens een kans te geven om even met mij ‘mee te leven’ in en als een verwerking van een overlijden door mijn verdriet als emotie hierin niet te delen of tonen en zelfs te onderdrukken en vervolgens te denken ‘dat anderen mij toch niet begrijpen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘dat anderen mij toch niet begrijpen’ waarin ik in het begin van dit blog schreef dat er geen reden was om geen steun te verwachten als ik het verdriet geuit zou hebben dus het onderdrukken is hier duidelijk gebaseerd op een herinnering als gedachte ter controle in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat anderen mij moeten begrijpen en alleen dan kan ik delen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het voldoende is als ik mezelf begrijp en mezelf ondersteun door mezelf te ontlasten in en als een delen van een emotie als wat het beste is voor mijzelf in en als het fysiek, waarin het niet zozeer gaat over het delen van de emotie maar van mezelf hierin verstopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te verstoppen in een emotie en mezelf vervolgens niet te delen omdat ik geen emoties wil delen en zo mijn fysiek te verstoppen/mijn fysieke ontlasting te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verwarring te creëren en ervaren binnenin mezelf in en als onbegrip van mezelf als er reacties opkomen op een eventueel (wat ik zie als) onbegrip van een ander op wat ik probeer te delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander mij direct begrijpt zonder zelf inzicht te geven door te verwoorden wat er in mij omgaat en zo ook mezelf de mogelijkheid tot het onder woorden brengen van mijzelf in zelfinzicht, te ontnemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de mogelijkheid tot het verwoorden van mezelf in zelfinzicht te ontnemen door niet te verwoorden naar anderen toe wat er in mij omgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mezelf te onderdrukken als ik met anderen ben en zo mijn fysiek te belasten en dus ben ik ‘liefst’ vaak alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik liefst vaak alleen ben wat niet zo is, ik weet alleen niet hoe ik mezelf kan zijn in en als expressie zonder mezelf te onderdrukken en zonder in reactie te gaan en zo mijn fysiek te compromitteren in het bijzijn van anderen, waarvan ik nu zie dat dit een reactie is op mezelf in het niet weten hoe mezelf te zijn in en als zelfexpressie in het bijzijn van anderen.

Wordt vervolgd.

full_why-do-i-worry-about-what-others-think-of-me

Why do I Worry about what others Think of Me?

—————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

Dag 465 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-4 – “ik ga weg”

Voor context zie: Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Voor overzicht van de gehele serie:

Dag 469 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-12 – Schaamte

Dag 482 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-1 – “hoe kun je dit nou doen?”

Dag 483 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-2 – “dit meen je niet”

Dag 484 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Intern gesprek-3 – “dit kan niet waar zijn”

Backchatdimensie (interne gesprekken):

hoe kun je dit nou doen?

dit meen je niet

dit kan niet waar zijn

ik ga weg

wat denkt die ander wel

ik snap niet dat die ander dit niet ziet

ik heb toch gelijk?

hier wil ik niet mee leven

schaam je je niet?

dit ga ik niet doen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in een intern gesprek in de woorden ‘ik ga weg’ ten gevolge van emoties in mezelf als reactie op de gedachte ‘het is zo zelf zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik allang weg ben gegaan, weg van mezelf door participatie en geloof in een gedachte waarna ik wegga in de emotionele reacties; feitelijk naar voren val als mezelf in en als de geest, in en als deze emotionele reacties waarin ik mezelf toesta de energie in en als de emotionele reacties, te integreren in en als mijn fysiek ter bevestiging van mezelf als ‘dit ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te willen van mezelf als wie ik ben in en als reactie op een gedachte in mezelf die geactiveerd wordt door de woorden van een ander als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te willen van wie ik gecreeerd heb in en als mijn fysiek in en als een geloof als ‘dit ben ik’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te willen van wie ik geloof te zijn en dus, niet te willen zien wie ik ben in en als reactie op een gedachte in mezelf die geactiveerd wordt door de woorden van een ander als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven en dus, wil ik weg van diegene die deze woorden schrijft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te willen (gaan) van die ander die de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ activeert in mij met woorden als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven in een poging om controle te behouden over ‘wie ik ben’ in en als de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke feitelijk een zelfonderdrukking is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te onderdrukken in en als de ervaring van angst om de controle te verliezen als ‘wie ik ben’ in communicatie met een ander die woorden als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij schrijft, waarin ik niet weet of die ander ziet wie diegene zelf is in en als het schrijven/plaatsen/spreken van deze woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik controle behoud door te willen dat een ander in de woorden ziet, waarin mijn startpunt dus controle is, gebaseerd op angst en dus op oordeel, in plaats van in mijn eigen woorden als gedachte als oordeel in en als mezelf te zien en hierin gelijk te (gaan) staan als mezelf in en als deze woorden door zelf verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in de woorden in de gedachte als oordeel als angst door toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie op de gehele persoonlijkheid in en rondom deze gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen controle heb over mijn eigen gedachte als ‘dit is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en hierop volgend emoties en weer woorden als gedachten in interne gesprekken zoals ‘ik ga weg’ en dus, probeer ik de (woorden van) de ander te onderdrukking in een poging om het activatiepunt van mijn gedachte te onderdrukken, weg te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te gaan in en als reactie op een gedachte in mezelf als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ en het hieruit voortkomende interne gesprek als de woorden ‘ik ga weg’ daadwerkelijk op te volgen in en als het fysiek, waarin ik tegelijkertijd bemerk dat er iets niet klopt, dat ik eigenlijk niet weg hoef te gaan en wil gaan maar dat ik niet weet hoe te blijven (staan) in en als mijn eigen reactie op de gedachte in mezelf als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weg te gaan bij mezelf, mezelf te verlaten door te geloven dat een gedachte in mij over een ander gaat, hierop emotioneel te reageren en vervolgens interne gesprekken te voeren binnenin en dus met mezelf en hierin een ervaring te creeren van ‘mezelf te verliezen’ als ‘de controle verliezen’, terwijl ik de zelfcontrole als zelfbeweging in het begin heb weggelegd door de gedachte als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ direct op de ander te plaatsen als zijnde ‘dit gaat over de ander’ waarin ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg en dus mezelf geen richting meer kan geven en me zo gestuurd te voelen door de ander – waar ik zelf net mijn verantwoordelijkheid bij heb weggelegd en wie ik vervolgens dus het liefst wil onderdrukken in de woorden die hij/zij spreekt – wat niet de oplossing is en wat niet lukt en dus, in en als het fysiek gemanifesteerd, zie ik geen andere mogelijkheid dan werkelijk weggaan in fysieke realiteit om zo mezelf weer ‘terug te vinden’ totdat dit proces zich herhaalt aangezien ik geen verantwoordelijkheid heb genomen voor en als mezelf binnen dit proces in en als de geest en dus, keert het bij me terug om in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren en zo zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in de woorden in gedachten en hierbij de energetische ervaringen als gevoelens en emoties en hierop volgende interne gesprekken en uitvoerend gedrag en de (fysieke) consequenties hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen een ander te onderdrukken in de woorden die hij/zij spreekt in een poging de controle te behouden op de activatie van een gedachte in mij als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen en hierin de gehele energetische ervaring en opvolgende interne gesprekken als ‘ik ga weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als het wegleggen van mijn verantwoordelijkheid in en als het geloof dat woorden in en als een gedachte van mij over een ander gaat, hierin evenzo – in gelijke mate – een geloof aan te nemen dat de woorden in en als een gedachte van een ander – gesproken, geschreven, gedacht – over mij gaat/zou kunnen gaan en dus druk doende ben met woorden van een ander in plaats van me te ontfermen over mijn eigen woorden en wie ik ben hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig afhankelijk te maken van een geloof in de woorden van de ander=de mind (van mezelf en/als de ander) in wie ik ben in en als dit geloof, in en als de geest door het wegleggen van mijn zelfverantwoordelijkheid en zo mezelf volledig te missen hier in gelijkheid in en als het fysiek, zonder werkelijk en volledig in zelf te zien hoe en waar ik me heb afgescheiden van en in mijn eigen woorden in gedachten en interne gesprekken en dit terug naar zelf te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid en hierin mijn zelfbeweging weg te leggen bij de ander(=de mind) en dus bij de geest in het algemeen in en als mezelf, geprojecteerd op iets of iemand buiten mij in en als een geloof dat ‘die ander’ mij kan besturen of controleren waarin ik uiteindelijk maar 1 oplossing denk te zien in de woorden in een intern gesprek als ‘ik ga weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het recht heb om weg te gaan door geloof in de rechtvaardigingen in gedachten in en als interne gesprekken zoals de woorden ‘ik ga weg’ zonder werkelijk te onderzoeken hoe ik tot deze rechtvaardiging kom en of dit het beste is voor mezelf als leven (en dus voor leven in het algemeen).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een reden te creeren om weg te gaan in en als activatie van en geloof in een gedachte als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke leidt tot emotionele ervaringen en interne gesprekken waarin de woorden ‘ik ga weg’, waarin ik de woorden van een ander als ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling over mij geschreven, gebruik als excuus en rechtvaardiging om weg te gaan en zo, mezelf in en als voornaamste persoonlijkheid in stand te houden in en als een geloof in ‘dit ben ik’.

Wordt vervolgd (inclusief zelfcorrigerende toepassing op ‘ik ga weg’ ).

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil alleen zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘hier wil ik niemand bij hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte te geloven dat ik alleen wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte te geloven dat ik hier niemand bij wil hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik nu klaar moet zijn voor een relatie als agreement, in plaats van in te zien dat ik voorlopig voorbereiding nodig heb alleen met mezelf voordat ik in staat ben effectief een relatie als agreement met een ander te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat als er zich een kans voordoet, ik die kans moet grijpen, of ik er klaar voor ben of niet, in plaats van in te zien dat als ik een relatie start die zich aandient als ik me niet (voldoende) heb voorbereid, het geen relatie zal zijn die ik uiteindelijk wil, wat mogelijk voor problemen kan zorgen en hierin juist voor vertraging in het proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uiterlijke omstandigheden te laten bepalen wanneer ik klaar ben voor een relatie door te zeggen als iets zich aandient in/als de mind, zie je wel, ik ben er klaar voor, anders zou het zich niet aandienen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten opjagen door mijn eigen mind/bewustzijn door een verlangen ‘naar’ in polariteit met angst voor ‘nooit meer’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik nu op veel momenten liever alleen ben, en hierin te geloven dat ik altijd alleen zal blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van nu als maatstaf te nemen voor de rest van mijn leven, waarin ik er dus vanuit ga dat ik niet in staat ben om te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat ik niet in staat ben om te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ervaring van ‘ik wil alleen zijn’ met name in de avond en ochtend rondom het slapen, een ervaring is die me bepaalt voor de rest van mijn leven, in plaats van te onderzoeken waarom ik precies alleen wil zijn op die momenten, waar ik bang voor ben en hoe ik mezelf hierin kan ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik nooit meer alleen ben als ik een relatie/agreement aan zal gaan, in plaats van in te zien dat 1 een relatie/agreement zich opbouwt en ik dus niet ineens non-stop samen ben, 2 ik uberhaupt niet non-stop samen hoef te zijn als ik dat niet wil en 3 ik sowieso alleen sta, alleen levend of samenlevend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door aan een relatie/agreement een samen zijn te koppelen, ik geloof dat ik het alleen zijn moet opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat alleen staan is waardoor ik nog veel tijd nodig heb alleen levend om te zien en onderzoeken hoe ik alleen sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het idee/het gevoel te hebben dat het niet ok is dat ik het wel prettig vind om een tijdje alleen te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om echt te genieten en akkoord te zijn met mezelf alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn altijd alleen te leven als ik nu beslis de tijd te nemen om alleen met mezelf te zijn, waarin ik mezelf kan voorbereiden op een eventueel samen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat als ik iemand tegen kom met wie een agreement eventueel mogelijk is, ik ook op stel en sprong erin moet duiken, in plaats van in te zien dat ik de tijd kan nemen voor het onderzoeken van de mogelijkheden wat eventueel kan samen vallen met de fase van voorbereiden, waarin ik zelfsturing heb in de beslissing van een agreement met een ander aangaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen zelfsturing heb in het startmoment van een agreement maar dat ik afgeleid/geleid wordt door mezelf in/als bewustzijn in ongeduld en verlangen naar iets buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het plaatje van de liefde te geloven waarin ‘de liefde je overkomt’ en dan ‘heb je geen keus meer’, in plaats van in te zien dat ik hierin gebrainwashed ben door films, boeken en andere love-stories waarin men valt in de liefde in plaats van op te staan en in gelijkheid naast elkaar te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ergens nog steeds dit vallen in de liefde te romantiseren, waarin ik zelf geen verantwoordelijkheid hoef te nemen en daadwerkelijk naast iemand te wandelen, maar verval in een toestand waarin ik geen controle heb en waaraan ik wel moet toegeven, en ooooh het is zo waanzinnig die energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de energie van het vallen in de liefde waanzinnig te vinden, waarin ik inderdaad binnen de kortste tijd waanzinnig word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de waanzin in de liefde te romantiseren/geromantiseerd te hebben en niet te zien/gezien te hebben dat ik hierin volledig mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg/afgeef aan een gevoel van liefde, dus aan mezelf als mind/bewustzijn waardoor ik geloof dat wat ik als bewustzijn aangeef ook echt is en ik dit dus moet volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door een geloof in de val van de liefde vervolgens een geloof in het volgen hiervan en dus in het volgen van mijzelf in/als bewustzijn te creeren.

wordt vervolgd.

——————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life