Dag 783 – Wie ben ik in aanraking?

Als ik iemand aanraak, wie ben ik dan hierin? Geef ik mezelf, dus raak ik de ander aan in en als mezelf, of raak ik de ander aan om ‘iets te halen’ bij die ander? Hiermee bedoel ik dan, om mezelf beter te laten voelen door de ander en door hetgeen een aanraking van die ander, in mij teweeg brengt als innerlijke, energetische reactie. Dus vanuit het startpunt om ‘een gevoel op te wekken’ in mezelf als ik de ander aanraak. Als ik dat aan het doen ben, ben ik mezelf namelijk niet aan het geven, maar kom ik meer vanuit een (subtiele/verborgen) verwachting naar de ander toe, echter ik doe alsof ik iets geef (namelijk een aanraking).

Dit lijkt een klein, onbelangrijk, onwaarneembaar verschil, echter ik zie dit als het grote probleem achter aanraking en allerlei situaties waarom aanrakingen, knuffels en eventueel fysieke intimiteit (zoals binnen een partnerschap), niet lekker loopt. Want we nemen het wel waar op fysiek niveau en binnenin onszelf en vroeg of laat zullen we hiervan weg bewegen als we zo worden aangeraakt, ook al is het onszelf misschien niet duidelijk waarom we weg bewegen. En, als ik vanuit dit beginpunt van (onbewuste) verwachting iemand aanraak en die ander beweegt hiervan weg, zal ik me afgewezen voelen. En dit geeft een kettingreactie binnen de fysieke aanraking en intimiteit.

Zover ik hierin kan zien, wordt dit al opgebouwd vanaf de geboorte waarin het aanraken en vastpakken van het kindje, niet onvoorwaardelijk en vanuit een beginpunt van zelfgewaarzijn, plaatsvindt. Aangezien we dit zelf ook niet geleerd hebben. Dit bedoel ik niet om onszelf alleen maar vervelend en schuldig om te voelen, maar meer om ons hiervan gewaar te worden. Zodat we die focus op die ander en ‘op de aanraking’, kunnen terugbrengen naar onszelf en naar wat er gebeurt binnenin zelf, als we die ander aanraken. Dit is een wereld van verschil in beleving en zal een verdieping van intimiteit gaan geven als het wordt toegepast; aangezien we hierin kunnen oefenen om intiem met onszelf te zijn/worden; met wat er binnenin onszelf gebeurt op emotioneel- / gevoelsniveau bijvoorbeeld.

Het is geen eenvoudig onderwerp om te openen, aangezien de ervaring van afwijzing, verwarring en wellicht zelfs misbruik (hoeft niet werkelijk fysiek te zijn maar kan subtiel en verborgen ervaren worden op emotioneel/energetisch niveau), hierin nauw verweven is en dus, zullen we door ervaringen van afwijzing en misbruik heen bewegen (energetisch maar in het fysieke geheugen opgeslagen), alvorens we in staat en ter wille zijn om meer direct in onszelf te zien, in ‘wie we zijn’ in de aanraking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, me terug te trekken als ik het idee heb dat iemand iets van me wil in een aanraking wat onuitgesproken en dus, onduidelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verward te voelen als in ‘gebruikt’ als ik wordt aangeraakt waarin ik het beginpunt niet duidelijk heb en in plaats van dan in mezelf te zien wat er in mij gebeurt en mezelf hierin te verwoorden, trek ik me terug, verstijf ik, keer ik me af, wil ik niet meer aankijken en ‘ga ik weg’ in mezelf en vertrek ik uit mijn lichaam, de geest in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb terughoudend te kunnen zijn een ander aan te raken aangezien ik niet wil dat ik ‘de ander belaag’ en dat een ander zich belaagd voelt door mij en hierin misschien denkt dat een ander mij ook kan belagen, als een spel van geven en terugverwachten’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te durven verwoorden vanuit een angst dat een ander zich hierin afgewezen ervaart, zonder dat ik werkelijk kan verwoorden waar het om gaat, aangezien het plaatsvindt op zo subtiel niveau en vrijwel ‘onzichtbaar’ voor het fysieke oog.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken en het op te geven, in plaats van op te staan en door het risico van een kleine ‘chaos’ – wat een verschuiving van evenwicht met zich meebrengt als ik mezelf verwoord – heen te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander te beschuldigen in mezelf als ik wordt aangeraakt vanuit een intentie die voor mij onduidelijk is, in plaats van deze beschuldiging terug naar mezelf te halen, de angst eruit te halen en mezelf te gaan verwoorden, vanuit een beginpunt van eenheid en gelijkheid met/als wat het beste is voor mezelf en dus uiteindelijk ook voor een ander en zelfs voor ieder ander, aangezien dit punt dan wordt gewandeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet zomaar iedereen te willen aanraken omdat ik mijn eigen reacties (dus afscheiding hiervan in mezelf, wat een afgescheiden standpunt ten opzichte van een ander geeft) niet wil ‘her’-ervaren en zo dus niet onder ogen kan zien in en als mezelf en dus, ga ik op zoek naar een partner die ik graag wil aanraken en waardoor ik graag wordt aangeraakt, in de hoop om dit punt zo te omzeilen in en als mezelf en vanuit de verwachting dat ik hier dan niet mee in aanraking kom – met die ervaringen die ik juist wil omzeilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de lieve vrede te willen bewaren en te verkiezen boven het verwoorden en uitdrukking geven aan en als mezelf en zo mezelf ‘vaag’ te maken, waarin ik eveneens onduidelijk in mijn intenties en beginpunt ben en dus feitelijk, hetzelfde doe als hetgeen ik veroordeel in een ander, waarin de angst dus feitelijk bestaat uit een verdraaide zelfbeschuldiging en waarin ik hetgeen ik beschuldig, zelf in stand houd door hetzelfde te doen, te accepteren en toe te staan in en als mezelf.

Dit alles (en nog veel meer) komt naar voren in de aanraking – de aanraking zal stil en volledig zijn, ik bedoel, het zal stil zijn in mij tijdens een aanraking als ik hierin opsta en de zelfbeschuldiging stop en mezelf voorzichtig ga uitdrukken en niet langer vanuit een beginpunt van angst(beschuldiging) iets probeer duidelijk te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen om met en vanuit angst, iets duidelijk te maken, vanuit de verwachting dat een ander dit wel oppakt – ik bedoel, als ik mijn angst toon, dan is toch duidelijk dat er iets niet goed gaat, dat ik ergens bang voor ben wat ik dan wil dat die ander gaat veranderen?? – in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat mijn angst, tevens angst oproept en dat ik verwacht dat een ander naar voren stapt waar ik dat niet doe en dat ik dus verwacht dat een ander ‘voor mij’ doet waar ik zelf bang voor ben.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te omarmen en mezelf ‘aan te raken’ in die innerlijke delen waarin ik ervaringen probeer te omzeilen en zo stil te worden in mezelf, zodat ik mezelf kan verwoorden vanuit een beginpunt van stilte in en als zelfgewaarzijn, in plaats van vanuit een beginpunt van reactie in en als angst, met als doel om tegelijkertijd, al(l)één en/of met elkaar, door de resonanties heen, naar de stilte toe te bewegen en zo de mogelijk tot zelfgewaarzijn te openen.

Ik stel mezelf ten doel zelf helder te zijn in mijn intenties in mijn aanraking en aanwezig binnenin mezelf, waarin ik ‘bij mezelf blijf’ en zo ruimte te creëren voor een werkelijke, fysieke aanraking vanuit stilte in en als mezelf.

Cats and Self-Discovery – Part 4


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 520 – Stabiliseren met de ondersteuning van een schaap

bramen-shutter-630

Ik ga zondagochtend vroeg een wandeling maken, langs het water, tot aan een huis aan het water waarbij een hele grote bramenstruik staat. De bewoner van het huis heeft hier ook een bankje gemaakt voor de voorbijgangers met een bordje erbij ‘Rust wat’. De struik staat hiernaast en ook hier – zo vertelde hij me vorig jaar – kunnen de voorbijgangers bramen van plukken aan de kant van het voetpad. Grote, dikke, sappige bramen. Ik heb een klein plastic zakje in mijn broekzak en deze vul ik met bramen terwijl ik er een aantal gelijk opeet. Ik herinner me hierbij ook wat Bernard zei toen ik in Zuid-Afrika was, dat de vruchten geplukt moeten worden, anders geeft de plant het jaar erna geen vruchten meer.

Verderop is een weiland met schapen en soms een paar bokjes. Als ik even bij het hek ga staan en wat praat tegen ze, staan ze op een gegeven moment op en komen naar het hek. Dit had ik eerder zo zien gebeuren en dus ging ik bij het hek staan en sprak wat tegen de dieren. Totdat er één begint te ‘antwoorden’, opstaat en naar het hek komt en de rest komt erachteraan. Hier geef ik de paar schaapjes die dat willen, wat klaver en weegbree van langs het pad. Niet alle schaapjes en bokjes eten dit op, het zijn er 2 of 3 die het aannemen, de rest gaat langzaam weer iets terug het weiland in, door met grazen. Ze kijken af en toe mijn kant op. Het grote moederschaap en twee groter gegroeide lammeren blijven staan en vooral de moeder wil wel lekker eten. Dus ik pluk en geef en aai haar snuit en doe mijn snuit bij haar snuit.

Op een gegeven moment zeg ik “schaap, ik voel me verdrietig, ik ben zo veel alleen”. Het schaap gaat me natuurlijk niet troosten. Het schaap blijft gewoon staan en kijkt vooruit met levende ogen. En ik kijk naar het schaap. Ik zie dat het een keuze is om in deze ervaring van ‘verdrietig zijn’ te gaan of om hier te blijven. Ik herinner me het eerste interview van het schaap, waarin ze zo is afgestemd op de zon en wat de zon brengt en dus eigenlijk op het leven in en om haar. Het lijkt of het schaap van me weggaat omdat ze niet ‘speciaal naar me toekomt’ maar ze gaat niet weg, ze blijft staan en laat zichzelf zien.

Uiteindelijk ga ik op de terugweg. Ik zie dat het geen zin heeft om in een ervaring van verdrietig zijn te gaan. Wie zou ik willen zijn, wie zou ik willen ontmoeten als ik mezelf zou ontmoeten; iemand die in de ervaring van verdriet blijft of iemand die ziet dat dit geen zin heeft, dat ik beter kan werken met wat hier is, dat er altijd leven is binnenin en om me heen, ook al ‘ervaar’ ik dit niet zo. Niet als oordeel naar mezelf toe ten aanzien van een ervaring van ‘verdrietig zijn omdat ik zoveel alleen ben’ maar benaderd in gezond verstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in een ervaring van verdrietig zijn te stappen omdat ik zoveel alleen ben op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘alleen zijn’ te koppelen aan ‘verdrietig zijn’.

Als en wanneer ik mezelf in een ‘ervaring van verdrietig zijn zie gaan omdat ik zoveel alleen ben’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om in een ‘ervaring van verdriet te gaan omdat ik zoveel alleen ben’, dat ik mezelf kan stoppen om in deze ervaring te gaan en dat ik mezelf liever ontmoet in gezond verstand als dat het leven in en om me heen aanwezig is waarin ik me realiseer dat ik hierin (nog) niet aanwezig ben en in plaats hiervan zoek naar ‘een ervaring van leven’ welke ik denk te vinden in en als de ervaring van verdriet, als surrogaat voor leven, als energetische beweging, in plaats van een beweging in en als mezelf, de geest uit, het lichaam in.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen als ik neig in een ‘ervaring van verdrietig zijn te gaan omdat ik zoveel alleen ben’ en in plaats hiervan te focussen op mijn ademhaling.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in de gedachte ‘dat ik zoveel alleen ben’.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van verdrietig zijn los te koppelen van de gedachte ‘dat ik zoveel alleen ben’.

Ik stel mezelf ten doel het alleen zijn vrij te maken van de ervaring van verdrietig zijn door zelfvergevingen toe te passen op de energetische verbindingen als gedachten als herinneringen en aannames ten aanzien van het alleen zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren in en als het alleen zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te pushen naar buiten te gaan waar de dieren en planten mij iedere keer opnieuw ter ondersteuning zijn door en als het levende voorbeeld dat ze zijn en laten zien, welke ik eenvoudig kan waarnemen en zo integreren binnenin en als mezelf.

Full psychic animals the sheep part 1

Psychic Animals – The Sheep – Part 1

——————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 448 – Druk met mijn interpretatie van Witneus

Ik kijk naar Witneus en ik weet niet hoe ze zich voelt, of ze er moeite mee heeft dat Casper niet meer in het fysiek is bij haar. Ik vermoed van wel maar dat kan net zo goed mijn interpretatie zijn. Ondertussen let ik dus op haar en ervaar hierin emoties, wat iets is wat ik zelf niet leuk vond als ik vermoedde dat iemand dat bij mij deed. Waarneming, vermoeden, gedachten, emoties, het maakt het nogal onduidelijk. En terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat het niet zoveel uitmaakt wat nu wat is, ik begin gewoon met zelfvergeven van wat ik waarneem in mezelf want dat is het enige waarvan ik zeker ben en waar ik iets mee kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn omdat ik niet weet wat er in Witneus omgaat en ik dus niet weet of en wat ik voor haar kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik iets moet doen hierin voor haar terwijl ik alleen iets voor mezelf kan doen hierin met mijn eigen emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op Witneus te letten en mijzelf vast te zetten in mijn interpretatie en/of in een zoeken naar interpretatie in en als de geest van wat ik waarneem bij Witneus.

Wat neem ik waar als fysieke verandering?

Ze eet sneller al haar voer op en eet wat meer.

Ze zit vaker binnen.

Ze rust vaker.

Ze speelt iets minder.

Ze doet verder wel dezelfde activiteiten en is fysiek in orde, ze doet ze alleen iets minder en heeft meer ‘tijd over’ welke tijd ze eerst bij Casper doorbracht en nu alleen.

Ze is rustiger.

Fysiek gezien zijn het dus geen alarmerende signalen en in gezond verstand benaderd is het voor een dier een hele verandering als het huisgenootje met wie ze vrijwel haar hele leven samen heeft door gebracht en fysiek altijd bij zat en tegenaan zat, er niet meer is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij de gedachte dat Witneus haar vriendje ‘kwijt’ is en deze ‘nooit meer zal zien’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat Witneus zich alleen voelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat Witneus zich verveelt.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op mezelf in en als mijn ademhaling als ik kijk naar Witneus en zelfvergeving toe te passen als er een energetische ervaring en/of gedachte opkomt.

Ik stel mezelf ten doel te letten op de fysieke gesteldheid van Witneus en te stoppen met het zoeken naar een emotionele interpretatie van wat ik waarneem hierin.

Ik stel mezelf ten doel te letten op mijn eigen gedrag en zelfvergevingen toe te passen op oordelen die hierin in mij omhoog komen ten aanzien van mezelf in mijn gedrag naar Witneus toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren ten gevolge van mijn eigen veroordeling van hoe ik mij gedraag naar Witneus toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander te veroordelen die zich – in mijn interpretatie – op dezelfde manier naar mij gedraagt/gedragen heeft als zijnde lettende op hoe ik mij voel zonder hiernaar te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat er niet naar gevraagd werd hoe ik me voel en dat ik tegelijkertijd hierin het gevoel had dat de ander hier wel mee bezig was en hier verdrietig om was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren in en als een gedachte dat de ander verdrietig was omdat ik dat was en me hierin, naast mijn eigen verdriet, ook verantwoordelijk ervoer voor het verdriet van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor het verdriet van een ander welke wellicht aanwezig is maar waar ik niet direct iets aan kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van de energetische ervaring van verdriet en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus verantwoordelijk te hebben gemaakt voor een energetische ervaring van een ander en zo geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen en hoefde te nemen, aangezien ik al bezet (bezeten) was met de verantwoordelijkheid voor de energetische ervaring van een ander zonder werkelijk te weten wat die dan inhield en of die er wel was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mijn eigen bezetting in en als de geest in interpretatie van de fysieke werkelijkheid met energetische ervaringen tot gevolg, niet te zien wat werkelijk hier is welke me opnieuw verdriet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door mezelf te bezetten; bezeten te zijn met en door mijn eigen energetische ervaringen en zo te missen wat hier is in en als de fysieke realiteit, in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen in en als de fysieke realiteit, in en als het fysiek door te participeren in afscheiding in en als de geest in energetische ervaringen ten gevolgde van interpretaties van de fysieke werkelijkheid, in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat maakt dat ik emotioneel reageer op het ‘kwijt’ raken van een vriendje/huisgenootje en op het ‘nooit meer zien’ hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te missen wat ik had als ik naar Witneus en Casper samen keek en me hierin ‘gelukkig’ voelde omdat ik hen als ‘gelukkig’ interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus verdriet te ervaren om het verlies van mijn eigen ervaring bij het zien van Casper en Witneus samen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij verlies van energetische ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het overlijden van Casper en het kijken naar Witneus te gebruiken om mezelf te behouden in en als energetische ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervullen met het kijken naar iets of iemand buiten mij door energetische ervaringen op te wekken als reactie op de interpretatie als gedachte van wat ik zie en zo te voorkomen dat ik alleen ben met mezelf in en als de stilte.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik verdriet ervaar als ik nu naar Witneus kijk, te stoppen en te ademen en de ervaring direct te stoppen en indien nodig, zelfvergeving toe te passen, waarin ik me realiseer dat een energetische ervaring deel uitmaakt van mijn eigenbelang en niets met Witneus van doen heeft, waardoor ik Witneus ook niet kan zien en eventueel bijstaan in wat werkelijk is.

Ik stel mezelf ten doel gerelateerde herinneringen aan deze ervaring nader te onderzoeken en mezelf te bevrijden van de energetische lading die hierin nog aanwezig is door toepassing van zelfvergeving en hierna zelfcorrectie toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf hier te houden bij de fysieke waarneming zoals in het bovengenoemde rijtje en zelfvergevingen toe te passen op mijn eigen energetische ervaringen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in en als de adem als en wanneer er energetische ervaringen opkomen en te leren op de adem – op mezelf in en als de adem, te vertrouwen waarin ik me realiseer dat het niet nodig is om in energetische ervaringen te (blijven) participeren.

Ik stel mezelf ten doel te wennen aan de stilte in en als mezelf.

PENTAX Image

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 383 – Loneliness-2: praten

Dag 378 – Loneliness-1

Een punt waarvoor ik verantwoordelijkheid wil nemen is het praten/vertellen over een situatie van mezelf, waarin anderen betrokken zijn, waarin ik tijdens dit vertellen, bemerk energie te genereren. Als ik zo’n ‘verhaal’ eenmaal begin, wordt het moeilijker om weer te stoppen, en wil ik het liefst doorpraten en alles nog eens vertellen lol. Wat komt doordat ik het lastig vind om weer terug te komen bij mezelf; dit gedrag is gebaseerd op het construct van Loneliness – eenzaamheid als programmering en hierin ontwikkeld de ervaring van een ‘alleen zijn” als negatieve energetische ervaring, tegenover de positieve energetische ervaring in ‘relaties met anderen’, verschillend van 2 tot meerdere personen.

Ik heb dit ontwikkeld in het ‘praten met vriendinnen’, waarin we alle situaties besproken. Ik bemerk dat ik niet constant ben in en als mezelf, in relatie tot met wie ik praat en in relatie tot waarover ik praat en in relatie tot hoe ik praat.

Praten praten praten. Met hierin een polariteit van veel praten tot weinig/niet praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in gezelschap met ‘vrienden/een vriendin’, het moeilijk te vinden om weg te gaan/naar huis te gaan, waarin ik het ervaar alsof ik me ‘los moet maken’ van diegene(n).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb over een situatie wat ik heb meegemaakt, enthousiast te gaan delen waarin ik mijn stem verander en ik door wil blijven praten en hierin de ander vast wil houden in aandacht, zoekende naar wat ik nog meer kan delen, waarin ik feitelijk zoek naar positieve energie-oplading in en als mezelf ter bevestiging van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een situatie wat ik heb meegemaakt met andere mensen hierin betrokken, te gebruiken om positieve energie in mezelf te genereren in en als een praten/vertellen hierover.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een moment van beslissing als mogelijkheid om bij mezelf te blijven, niet te nemen, omdat ik een punt hierin ervaar als ‘moeilijk’ als weerstand om bij mezelf te komen/blijven/zijn, en in plaats hiervan me te laten verleiden door de geest tot het praten over een situatie die ik heb meegemaakt, waarin ik vergeet in de adem te gaan tijdens het praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vergeten in de adem te zijn tijdens het praten over een situatie die ik heb meegemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan mezelf als ik zoveel praat in en als een energetische ervaring en mezelf toch niet effectief te stoppen hierin, waarin ik dubbel energie genereer: in het moment positief en achteraf negatief.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dubbele energie te genereren en hierin niet integer als intiem te met zelf te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als ik praat over een situatie, waarin ik eerst iets vast wil houden, dus niet deel, om energie te genereren in mezelf, het vervolgens wel wil delen om energie te genereren in mezelf, en het vervolgens weer te veroordelen om energie te genereren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb veel praten te veroordelen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb veel te praten bij iemand ‘waar ik me op mijn gemak voel’ en weinig te praten bij iemand ‘waar ik me niet op mijn gemak voel’, en hierin een disbalans te creeren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring als moment van Loneliness in en als mezelf alleen, uit te stellen/te verbloemen, door te gaan praten/vertellen over iets wat ik heb meegemaakt en hierin positieve energie te genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van Loneliness te creeren door gedachten over alleen en samen zijn, opgebouwd door de tijd heen,  gestoeld op een programma in en als het construct van Loneliness-Eenzaamheid in en als de geest, en hierin vastgezet, niet van mijn stoel op te willen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te belasten met de energie die ik genereer tijdens het praten of juist het niet praten, waarin ik hierin me zo rottig voel en onaangenaam in mijn fysiek, dat ik neig tot opnieuw energie genereren, nog steeds als consequentie van het energie genereren om niet het moment van weer alleen zijn te voelen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van het moeilijk vinden om weg te gaan/naar huis te gaan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het slechts een moment is, dat ik voorbij dit moment, bij mezelf kom, en hierin tevreden ben als ik door het moment heenga in en als mezelf als weerstand die opkomt.

Ik adem, sta op, en beweeg me fysiek naar wat ik wil doen als naar huis gaan of loop even weg om te zien wat het beste is voor me in het moment om te doen.

Als ik mezelf zie neigen tot praten over een situatie die ik heb meegemaakt, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets wil delen, waarin ik mezelf eerst inhoud, om het vervolgens toch te delen, versterkt door het inhouden.

Ik realiseer me dat ik het ‘praten over’ als delen veroordeel in mezelf, waardoor ik dit inhoud, en vervolgens toch doe.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op de adem terwijl ik praat/deel, en hierin specifiek te zien wat ik wil delen en hoe ik het deel, en mezelf hier te houden in en als de adem.

Ik stel mezelf ten doel te bevrijden van de oordelen over het al dan niet delen, al dan niet in en als energie, door toepassing van zelfvergeving op de specifieke verbindingen die ik hierin tegenkom, zodat en waarin ik mezelf corrigeer, langzaam maar zeker, tot een constante aanwezigheid in spreken in de adem in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te duwen tot voorbij de weerstand om op te staan en alleen te staan, en hierin zacht te zijn met mezelf en tegelijkertijd standvastig, en zelfvergevingen toe te passen op wat ik zie dat mijn standvastigheid doet wankelen, waarin ik me realiseer dat het veelal ‘slechts’ een energetische ervaring als verslaving is waar ik doorheen moet die niet perse van alles te betekenen heeft en welke ik kan stoppen.

Ik stel mezelf ten doel de herinneringen gekoppeld aan veel praten en ervaringen en oordelen hierin en hierover, te onderzoeken in mezelf.

Als ik mezelf zie participeren in en als disbalans als ervaring van me wel of niet ‘op mijn gemak voelen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn ervaring van comfortabel zijn en hierin mijn expressie, afhankelijk maak van het gezelschap met wie ik ben.

Ik realiseer me dat ik mijn expressie wel kan afstemmen op het gezelschap – in het luchtledige praten heeft niemand wat aan – maar dat ik hier tevens constant in kan blijven in en als mezelf, zodat het een beslissing wordt in en als mezelf om iets te delen zonder energetische connecties met het gezelschap.

Ik stel mezelf ten doel in gezelschap in de adem aanwezig te blijven en mezelf hier steeds naar terug te halen, en te zien in het moment wat ik wil delen en wat er eventueel in me opkomt als weerstand als connectie, waarin ik deze connectie als relatie terughaal naar zelf, en de afscheiding hierin, in en als mezelf in relatie met de ander, stop.

Ik realiseer me dat dit een proces is door de tijd heen, en dus geef ik mezelf de tijd hierin en hiervoor, waarin ik mezelf ten doel stel de kleine correcties in het moment door te voeren.

Ik stel mezelf ten doel de gedachten over Lonelisess-Eenzaamheid te onderzoeken en gewaar te zijn en/of worden wanneer en hoe ze opkomen zodat ik mezelf hierin kan ondersteunen en richting geven.

silhouette-of-people-talking-200x154 Next Question: praten jongeren nu sneller?

Het Ontwerp van Eenzaamheid

————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 344 – Een ervaring van ‘alles komt goed’

(klik op de afbeeldingen voor de gratis interviews)

Full the secret history of the universe the discovery of light part 1 2

Er stonden vandaag 2 jongemannen tegenover de winkel die klassieke muziek speelden. Mooi en technisch, zo te horen van het conservatorium. Met name 1 van hen heeft een uiterlijk die erg op Z. lijkt, een Poolse ex-vriend. Zo te zien en te horen aan de taal zijn zij ook Pools. Opvallend is mijn reactie op 1 van de jongens; ik vind hem onmiddellijk ‘leuk’, ik ben ‘geraakt’ door de manier waarop hij de muziek speelt (viool) welke ik omschrijf als ‘gevoelig’ en ‘intens’. Maar met name mijn ervaring is er een van rust, alsof alles ‘goed’ is en komt, ik word zelf rustiger, tevreden, ik hoef nergens heen, ik voel me gedragen, verwarmd, niet zo alleen, en ook jaloers op wat ik zie/interpreteer als dat deze jongen tevreden is met zichzelf en met wat hij doet, en niemand nodig heeft om iets op te vullen. De lichtblauwe ogen met wat ik omschrijf als ‘open’ vind ik prettig om aan te kijken, of is het in te kijken.

Het is exact hoe ik me bij Z. ervoer, en het zijn nogal wat sluimerende gevoelens om zelf te vergeven. ook en vooral omdat ik altijd geloofd heb dat ik deze gevoelens gemist heb en mis, dat ik hiernaar op zoek moest maar wat me nooit lang lukte om ‘vast’ te houden. Feitelijk mis ik het nog steeds in mezelf, het tevreden zijn met mezelf, het voldoende zijn in en als mezelf, het alleen staan en verwarmend zijn voor en als mezelf.

Algemeen voelde ik me bij de Poolse mensen prettig. Rustig, ontspannen, alsof mijn aanwezigheid werd gewaardeerd zonder dat ik iets speciaal had in te brengen, en tegelijkertijd was het ‘speciaal’ dat ik er was; algemeen gewaardeerd, opgenomen in de groep, niet meer zo alleen als hoe ik me destijds voelde.

Ik had het er met Sylvie over of ik me in het verleden ‘goed’ voelde, waarop ik opmerkte dat ik me zelden goed heb gevoeld. ik bedenk me vandaag dat er jaren als tiener zijn waarin ik me goed voelde, met een vriendengroep en een ‘goede’ vriendin, en op de korfbalclub waar ik jarenlang gespeeld heb, daar voelde ik me thuis, gewaardeerd, op mijn gemak, en in samenwerking aan een gezamenlijk doel als het spelen van de wedstrijden. Zo zijn er meer momenten en periodes, altijd gebonden aan een samenzijn in een groep. En zo ook voelde ik me goed bij de Poolse mensen en helemaal bij Z. In aanwezigheid van hem was alles goed, het was alsof alles wegviel, op z’n plek viel, er niet meer toe deed, het moment is goed. Ik realiseer me dat laatste een ervaring is van het geestbewustzijnsysteem waarin alles op z’n plek valt en ‘klopt’;  waarvan ik nu weet dat het doel in de voorprogrammering wordt behaald. Het zogeheten veelgeprezen ‘NU’ is alles wat er toe doet in zo’n moment, waarin we dus niet werkelijk Hier aanwezig zijn, in de fysieke realiteit waarin alles in overweging wordt genomen. De ervaring in de geest overheerst, in het ‘nu-moment’. Hierdoor werd er ook niet werkelijk iets besproken, aangezien we er simpel niet toe kwamen, alles leek al goed te zijn en goed te komen. Als we ieder weer alleen waren, bleek na een paar dagen dat we dus inderdaad geen afspraken hadden gemaakt, niet overeen hadden gestemd over hoe en wat, en er kwam dus helemaal niets goed, als zijnde dat er gewoon geen vervolg kwam. En bleven we afgescheiden achter met en in een ervaring in de geest. Als ik dit nu zo omschrijf is dit een typische omschrijving van een licht en liefde ervaring waarin alles samen lijkt te vallen, maar waar in werkelijkheid helemaal niets wordt opgelost en voortgezet.

Het tevreden zijn met wat ik doe is aanwezig en het alleen voelen is voor een groot deel gestopt sinds de participatie in Desteni, waarin ik het proces van zelfrealisatie wandel, mezelf hierin deel en tegelijkertijd samenwerk in een groep aan een gezamenlijk, alles omvattend doel. De ervaringen ten aanzien van jongemannen met lichte ogen die ik zie als tevreden met zichzelf, daar is nog een en ander in zelf te vergeven en veranderen in mezelf, en zo ervaar ik ook nog een behoorlijk gemis aan tevredenheid in en met mezelf, in mijn eigen fysiek.

Zelfvergevingen volgen.

(klik op de afbeeldingen voor de gratis interviews)

Full the secret history of the universe the creation of energy part 4————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 195 – Zelfvergevingen op relaties – 27 – als er een man is/zelfcorrecties-5

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Dag 191 – Zelfvergevingen op relaties – 23 – als er een man is/zelfcorrecties-1

Dag 192 – Zelfvergevingen op relaties – 24 – als er een man is/zelfcorrecties/2

Dag 193 – Zelfvergevingen op relaties – 25 – als er een man is/zelfcorrecties-3

Dag 194 – Zelfvergevingen op relaties – 26 – als er een man is/zelfcorrecties-4

Zelfcorrecties op de consequenties in Dag 189:

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen patronen in te zien die ik creeer in aanwezigheid van een ander/een man, als er een man is. Ik realiseer me dat ik in aanwezigheid van een man een afhankelijkheid creeer van mezelf in/als de mind als en aan energie gerelateerd aan de man, en hierin zoveel energie genereer dat ik uitgeput raak en meer en meer participeer in de mind/het bewustzijn en interesse en plezier verlies in wat ik dagelijks alleen doe. Ik realiseer me dat dit een sluipend proces is welke ik niet gecorrigeerd heb in mezelf, waarin ik in het begin zie dat dit niet is wat ik wil, en langzaam aan het patroon er toch in laat sluipen. Totdat ik mezelf in/als de mind af ga bakenen om tot rust te komen.

Ik stel mezelf ten doel te zien welke persoonlijkheid positie inneemt in dit patroon van mezelf afhankelijk maken in/als de mind in/als energie, als er een man is, door te zien welke energie er opkomt/ opkwam in het moment van de eerste ontmoeting. Ik schrijf alles uit wat ik ervaar in reactie op de man, in heden en verleden, en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe. Ik schrijf de dimensies van de persoonlijkheid die positie inneemt uit en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe. Vervolgens leef ik mijn geschreven zelfcorrecties in het fysiek in communicatie met de man, als er een man is.

Als de reacties in/als patroon in/als persoonlijkheid omhoog komen in aanwezigheid van/communicatie met de man, als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat de reacties nog op zullen komen, ook al heb ik ze ingezien, zelfvergeven en de zelfcorrecties geschreven. Ik moet de correcties nog zelf fysiek wandelen en pas als ik ze 3-4 weken consequent wandel in het fysiek zullen de reacties verdwijnen. Als er toch reacties opkomen nadat ik consequent de zelfcorrecties gewandeld heb gedurende 3-4 weken, heb ik een dimensie gemist en dien ik opnieuw in de persoonlijkheid te zien wat ik over het hoofd gezien heb.

Als ik mezelf mezelf zie aanpassen en hierin probeer de consequenties voor de man te beperken en hierin consequenties voor mezelf juist creeer en indirect tevens voor de man, als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me aanpas aan de man uit angst als zelfinteresse in/als de mind, waarin ik dat wat ik in/als mind wel prettig vind, voortzet en zo geen volledige zelfverantwoordelijkheid neem voor mijzelf alleen, waarin ik het punt van mijzelf volledig alleen onder ogen zien vermijd. Ik zie in mezelf wat ik nodig heb in het moment als wat het beste is voor/als mezelf, waarin ik me realiseer dat wat het beste voor mij-zelf is, ook het beste is voor de man-zelf. Indien nodig communiceer ik hierover met de man, als er een man is.

Ik stel mezelf ten doel het punt van mezelf alleen, in zelfinteresse en in zelfverantwoordelijkheid, volledig onder ogen te zien, als er een man is en als er geen man is.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf in het punt van mezelf alleen in zelfinteresse en in zelfverantwoordelijkheid volledig onder ogen zien – als er een man is en als er geen man is – en dit adem voor adem door te wandelen.

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 182 – Zelfvergevingen op relaties – 15 – opstaan in de ochtend/alleen

Vervolg op

Dag 181 – Zelfvergevingen op relaties – 14 – opstaan in de ochtend/samen

Gedachte alleen:

Ik wil nog niet opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik wil nog niet opstaan’ in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil nog niet opstaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik wil nog niet opstaan’ te geloven doordat het zo voelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoel van moeheid in de ochtend en zo lekker liggen te gebruiken als validatie van echtheid van de gedachte dat ik nog niet op wil staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierop te reageren in mijn hoofd met de reactie ‘maar ik wil echt nog niet opstaan’, alsof die reactie het moet bewijzen/echt moet maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn reacties op mijn eigen gedachten als bewijs te gebruiken van de echtheid van een gedachte.

Ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta’ in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik doe mezelf tekort als ik gelijk opsta’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf tekort doe als ik gelijk opsta door te geloven dat ik gedachten, gevoelens en emoties ben, en als rottig of naar voelt, of juist fijn en lekker, ik hiernaar moet luisteren en als ik dit niet doe, ik een gevoel creeer waarin ik ervaar mezelf tekort te doen, welke niet voortkomt uit het eventueel niet luisteren naar gedachten, gevoelens en emoties, maar welke juist voortkomt uit het wel luisteren naar gedachten, gevoelens en emoties en hiernaar te handelen, en vervolgens hierin te geloven, waarin dit geloof en luisteren naar gedachten, gevoelens en emoties als mezelf als de mind, juist hetgeen is waarin ik mezelf werkelijk tekort doe.

Gevoel:

Ik lig zo lekker; dit moet goed zijn, nog even liggen, het voelt zo lekker.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van een gevoel zo lekker te liggen te gebruiken als validatie/reden om nog even te blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gevoel als validatie/reden te gebruiken om niet op te staan.

Emotie:

Kwaadheid/verontwaardiging dat ik moet opstaan terwijl ik zo lekker lig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kwaadheid te ervaren om het feit dat ik op moet staan terwijl ik zo lekker lig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb

Angst:

Dat ik niet naar het toilet kan en weer de hele dag met mijn eigen backchat moet doorbrengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te creeren voor mijn eigen backchat, welke juist is gecreeerd uit angst, om niet naar het toilet te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om niet naar het toilet te kunnen, en deze angst als reden/validatie te gebruiken om nog even te blijven liggen/niet direct op te staan, in plaats van in te zien dat de fysieke klacht als niet naar het toilet te kunnen in eerste instantie gecreeerd is in angst om op te staan, en dus houd ik de fysieke klacht, gecreeerd in angst, in stand in dezelfde angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te controleren en regeren in lagen van angst in/als de mind om op te staan, zonder in te zien dat deze angst een angst is van de mind die bang is niet te overleven in/als energie zodra ik opsta/gelijk sta aan mezelf als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in mijn angsten en deze reacties te onderzoeken en druk te zijn hiermee, in plaats van in te zien dat ik ze in eerste instantie gewoon dien te stoppen zodat ik mezelf de mogelijkheid geef op te staan zonder mezelf te bombarderen in gedachten/reacties in angst welke starten zodra ik in bed blijf liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb in bed te liggen, wakker, zonder gedachten te produceren.

Emotie algemeen:

Schaamte dat ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren over het feit dat ik niet naar het toilet kan, terwijl ik deze al gestopt heb, en tevens schaamte ervaar voor mijn reacties en gedrag hierop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn eigen reacties op mezelf die moeite heeft met naar het toilet gaan van tijd tot tijd, in plaats van in te zien dat het ten eerste een vervelende ervaring is die heel ongemakkelijk aanvoelt, dus ga ik wat spastisch doen, net als mijn darm (mijn darm doet natuurlijk net als ik wat spastisch en ik reageer weer op mijn spastische darm die in eerste instantie spastisch is gaan doen door signalen van mij) en ten tweede dat schaamte niets toevoegt en ik deze dus direct kan stoppen zodra deze opkomt.

Ik stel mezelf ten doel de schaamte die opkomt over mijn spastische darm, de gevolgen hiervan en mijn reacties hierop, te stoppen zodra ik deze op zie komen.

Schaamte dat ik steeds maar schrijf over niet naar het toilet kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren over het feit dat ik steeds maar schrijf over niet naar het toilet kunnen, waarin het lijkt of dit altijd speelt, wat niet waar is, het is alleen zo dat ik er altijd mee bezig ben waardoor het lijkt alsof het altijd zo is.

Zelfcorrecties:

Ik zie geen realisaties, en ik vraag me af of die er wel zijn en/of nodig zijn. Het gaat erom dat ik beslis in de ochtend direct op te staan, wat ik niet doe en wat ik niet wil, althans niet elke ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb elke ochtend direct in de ochtend op te (willen) staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om deze beslissing te nemen waarin het lijkt en wat wellicht ook zo is, dat ik de achterdeur dichtgooi en geen excuses meer heb om in de mind te verdwijnen, wat ik op dit moment wel heb, want door in de ochtend de mind/het bewustzijn te activeren, start ik de dag in de mind/het bewustzijn waar ik druk mee kan zijn en dus een excuus heb om in/als bewustzijn te bewegen en geen volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te lopen te talmen om volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog geen corrective statement te willen schrijven waarin ik mezelf richting geef in het direct opstaan in de ochtend, aangezien ik mezelf er niet in vertrouw deze ook daadwerkelijk in praktijk te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liever eerst in praktijk te brengen voordat ik het als correctie opschrijf, waarin ik het geen correctie schrijven gebruik als excuus om mezelf nog niet te hoeven veranderen/corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nog niet te willen veranderen/corrigeren in het punt van direct opstaan in de ochtend als de wekker gaat, aangezien ik twijfel ervaar of dit nodig is, of ik toch niet even kan blijven liggen zonder in de mind te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin ergens in een polariteit te blijven steken van wel en niet mogen, welke ik opnieuw als excuus wil gebruiken voor onderzoek, terwijl het direct opstaan in de ochtend niet meer inhoudt dan direct opstaan in de ochtend, en tijdens dit opstaan zal duidelijk worden welke punten me hiervan weerhouden en welke ik onderdruk door direct in het bewustzijn te verdwijnen en niet direct op te staan en mezelf te dirigeren/richting te geven in fysieke bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in een polariteit van mogen en niet-mogen te zitten, waarin ik mzelf in een niet-mogen behoorlijk onderdrukt heb en hierin een ervaring van verongelijking te creeren, waardoor het in het doorduwen hierin lijkt of ik iets niet mag, waar ik me tegen verzet aangezien ik dit niet-mogen als onderdrukking heb gebruikt en/of ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in polariteit van een niet-mogen als onderdrukking van mezelf een mezelf vanalles toestaan gecreeerd heb, gelovende dat ik daarin onder de onderdrukking uitkom/de onderdrukking ophef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik onder de onderdrukking uit kan komen/de onderdrukking op kan heffen door het tegenovergestelde te gaan doen, in plaats van in te zien dat ik de onderdrukking als gecreeerde polariteit dien te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel de polariteit van mogen en niet-mogen in mezelf te onderzoeken en te zien wat ik mezelf juist wel of juist niet toesta/heb toegestaan op momenten dat ik conflict in mezelf ervaar welke zich uit in moeheid, lusteloosheid, zinloosheid en opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de ervaring van moeheid, lusteloosheid, zinloosheid en opgeven zoveel angst heb ervaren om het werkelijk op te geven, dat ik mezelf niet heb toegestaan voorbij deze balans in polariteit te zien en dus in de polariteit ben blijven steken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb polariteit te blijven steken uit angst om het op te geven, waarin ik juist hetgeen doe waarvoor ik angst ervaar, namelijk mezelf opgeven door in de polariteit te blijven steken, welke gelijk staat aan opgeven om werkelijk in zelf te zien, voorbij de balans van de polariteit, waar verder dan de balans ziende pas duidelijk wordt hoe ik deze polariteit in/als bewustzijn zelf toegestaan en gecreeerd heb.

Ik stel mezelf ten doel in de avond de tijd te nemen om te ontspannen en los te laten, zodat ik niet opsta in de ochtend met waar ik in de avond mee ben gaan slapen, welke het opstaan bemoeilijkt.

———————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life