Dag 95 – “Kocham Cie” – (Je bent niet alleen)

De Poolse woorden voor ik houd van je.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb beinvloed te worden door de Poolse taal en de Poolse woorden ik houd van je.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik niet kan participeren in deze illusie van de energetische liefde in eeuwige omarming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hartkloppingen te ervaren als ik een zeer emotionele song hoor over de energetische liefde in het Pools.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf dat ik terug ren in een illusie van energetische liefde uit angst te zullen missen dat ik nooit zoiets meer zal ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘je bent niet alleen’ ontroerend te vinden, waarin duidelijk wordt hoe we geprogrammeerd zijn en worden in de liefde als het ultieme zoeken naar ‘je bent niet alleen’, wat een leugen is aangezien er 1 ding is wat we zijn en dat is alleen, en omdat we onszelf programmeren in het ultieme genot van ‘je bent niet alleen’, geloven we dat het niet ok is om alleen te zijn en creeren we zo ontzettend veel drama als energie in het geloof dat we iets missen, waarin we ondertussen inderdaad iets missen, namelijjk onszelf, Al(l)Een. We missen onszelf Al(l)Een volledig in het zoeken naar de vervulling van ‘je bent niet alleen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat ik me inderdaad geen moment alleen heb ervaren met x en dat dat is wat ik zo fijn vind, wat ondertussen de reden is om alleen te gaan wonen zodat ik mezelf alleen als Al(l)Een kan gaan zien en worden door mezelf in/als mijn angsten onder ogen te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren voor het stoppen van de ervaring met x van het ‘je bent niet alleen’, waarin ik me zo warm en beschermd heb gevoeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf Al(l)Een als beschermd en warm waardoor ik iemand nodig heb buiten mezelf om dit toe te voegen, waarna ik vervolgens wegga bij deze persoon omdat ik in zijn aanwezigheid er niet toe kom om dit in/als zelf te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gevleid te voelen en beschermd te voelen in de gedachte dat er iemand is die zoveel van me houdt, terwijl die iemand zichzelf ondertussen in drama verliest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het een eer te vinden dat iemand zoveel van me houdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het werkelijk absurd te vinden dat ik dit allemaal vind van het feit dat iemand van me houdt terwijl ik weet dat het geloof hierin verscheurend werkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren te willen verdrinken in deze liefde terwijl ik weet dat het verscheurend werkt en dit voor mijn ogen zie gebeuren en zelf heb mee-ge-maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen verdwijnen in deze ervaring van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze ervaring van liefde als ultiem doel gezien te hebben, steeds teleurgesteld als de liefde niet wederzijds was of niet kon plaats vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘je bent niet alleen’ te geloven en het moeilijk te vinden om deze vorm van relatie op te geven, in de angst dat ik een verkeerde keuze maak en verbitterd en alleen achterblijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te koppelen aan verbitterd als ‘een verbitterde oude vrouw die geen man heeft kunnen vinden of kunnen houden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik en man moet kunnen vinden of houden om niet verbitterd te raken en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen man kan vinden of houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte in me te hebben dat ik de bescherming van deze liefde zal missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘kocham cie’ te missen terwijl ik het afgelopen jaar steeds boos ben geworden als hij deze woorden sprak om dat ik hierin steeds de angst ervaar dat als het kocham cie zou blijven bestaan we niet samen verder kunnen aangezien het kocham cie steeds tussen ons in blijft staan en ik in het boos worden ook aan het kocham cie vasthoud aangezien ik ook graag kocham cie wil ervaren maar dit lukt niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn in mezelf dat het me niet gelukt is te blijven staan in een situatie waarin we niet allebei in de illusie van het kocham cie willen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in de illusie van kocham cie kan zien met x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze energetische ervaring van liefde altijd iets om de poolse mensen in nederland waarmee ik ben omgegaan heen te voelen en het wel als prettig te ervaren waarin je een beetje wegraakt als in een roes, terwijl ik ondertussen er niet lang in kon verblijven aangezien het helemaal niet zo prettig is om hierin weg te raken, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb meer de gedachte aan of de mogelijkheid tot deze roes als soort van backdoor wel prettig te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf wijs te maken dat ik deze energetische ervaring wel prettig vind, terwijl dat niet zo is maar het is me tot nu toe niet gelukt om in het fysiek samen zijn een en gelijk te zijn en dus ben ik bang om deze energetische vervanging los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb genoegen te nemen met een energetische ervaring van liefde uit angst om alleen te staan en niet in staat te zijn om fysiek met iemand samen te zijn in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het fijn te vinden om te zien dat hij nog van me houdt, terwijl hij ondertussen zichzelf stuk maakt hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met verbazing te zitten kijken naar de bullshit in zelf-interesse die ik hier allemaal opschrijf om zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat ik energetisch niet net zoveel van hem houdt en dus niet akkoord kan gaan met deze relatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik erin op zou kunnen staan als ik net zoveel liefde zou voelen voor hem, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dus niet te vertrouwen als het gaat om de energetische ervaring van de liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb blijkbaar zoveel angst te ervaren waardoor ik zo graag in deze energetische ervaring van liefde zou willen vluchten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen voorstellen hoe het is om te leven in een wereld zonder liefde, zoals ik me eveneens niet kan voorstellen hoe het is om te leven in een wereld zonder angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te willen leven zonder angst maar ook wle graag de liefde wil behouden, terwijl ik ondertussen in mezelf zie dat ik die liefde helemaal niet wil behouden, maar dat ik bang ben dat iemand bij me weggaat als ik niet participeer in deze liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat iemand bij me weggaat als ik niet participeer in deze liefdeservaringen,  en dus ben ik ook  maar op zoek gegaan naar de vervulling in de liefde, terwijl ik vanaf de pubertijd al niets begrijp van relaties en het me dus ook niet lukt hierin stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verliefd te zijn op het plaatje als relatie wat x en ik delen, waarin x wegraakt in mij en in het plaatje, en ik alleen in het plaatje en dus nog enigszins kan blijven staan aangezien ik steeds tegen hem op bots zodra ik het plaatje in wil stappen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het nodig te hebben om dit met 2 Poolse mannen uit te zoeken waarin ik met de een het plaatje deel en met de ander de illusie van de energetische liefde, maar doordat het niet samenvalt krijg ik de kans niet te verdwijnen in het totale plaatje van de liefdesrelatie in/als de mind, waardoor ik mezelf kan ondersteunen in het vrijmaken van mezelf van de illusie van de liefde en zowel zij als ik er niet in kunnen verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat het niet met een van de twee samenvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurstelling te ervaren dat het niet met een van de twee samenvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds ergens hoop te ervaren dat het toch met een van de twee gaat samenvallen, waarin ik mijn eigen teleurstelling creeer door hierin iets te proberen/geloven en het steeds niet blijkt te lukken of zo blijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen teleurstellingen te creeren door illusie van plaatjes in/als de mind te geloven en in werkelijkheid te proberen te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me bezig te houden als afleiding met het kijken naar wat de ander allemaal doet in deze energetische liefde, me niet beseffende dat ik mezelf hiermee ook vasthoud in de energie in/als de mind, wetende dat ik niet meer kan leven in deze energetische liefde maar er toch nog op een afstandje energie van te willen genereren, waarmee ik de ander bevestig en zelfs stimuleer in het participeren in deze energetische ervaring van de liefde aangezien ik de ander en mind in totaliteit hierin ongemerkt aandacht als energie geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ook in het proces het liefst alleen met het onderwerp liefde bezig te zijn waarin ik het binnen het proces gebruik als excuus om niet met andere zaken bezig te zijn, in plaats van in te zien dat het angst is wat me ervan weerhoudt om met andere onderwerpen bezig te zijn aangezien ik daarin onzekerheid ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het onderwerp liefde als zekerheid in/als mezelf te ervaren in plaats van in te zien dat ik mezelf als zelfvertrouwen mis in het onderwerp liefde en mezelf als onzekerheid verdoezel in de ervaring van (schrijven en spreken over) liefde, waarin ik mezelf als onzekerheid in stand houd.

Als ik mezelf zie resoneren met de energetische liefde zoals ik ervaar bij de poolse mensen, dan stop ik, ik adem. In de adem breng ik mezelf hier. Ik realiseer me dat ik hiermee ellende veroorzaak zowel in mezelf als in de ander. Ook ervaar ik ondertussen dat ik het fysiek helemaal niet prettig vind om zo energetisch opgeladen te zijn aangezien ik hierin geen ‘rust’  kan vinden en nergens toe kom in de praktische bezigheden.

Ik stel mezelf ten doel te gaan zien in welke momenten ik de energetische liefde ervaar en hoe ik deze oproep, zodat ik de uitlokking/triggerpunten kan vergeven en stoppen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het ontvangen van deze energetische liefde door in/als de adem te zijn en mezelf hierin terug te halen als ik mezelf zie participeren in de mind en ‘vergeet’ te ademen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat het ‘vergeten te ademen’ een onwil of luiheid is om te stoppen met participeren in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel om het plaatje van de energetische liefdesrelatie in mijn hoofd te stoppen en te ontmantelen, zodat ik mezelf niet keer op keer teleurstel in een illusie van het niet kunnen participeren in een illusie.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer ik wil participeren in de energetische ervaring van liefde, zodat ik kan gaan zien wat de angst inhoudt die dit in werking zet om de angst te verdoezelen.

Ik stel mezelf ten doel om in de adem te zijn als ik romantische songs hoor, waarin ik aanwezig ben in iedere ademhaling en mezelf geen moment kan verliezen in de energetische ervaring van liefde.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het aandacht geven van de energetische liefde in/als de mind door mijn zogenaamde nieuwsgierigheid naar ervaringen in deze liefde te stoppen.

Ik stel mezelf ten doel minimaal 2x per week een blog te schrijven over een ander onderwerp dan liefde om mezelf te trainen in het schrijven over iets wat ik als ‘niet-leuk’ ervaar en hierin mezelf in zelfvertrouwen te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het schrijven over liefde als leuk te ervaren en over iets anders dan liefde als niet-leuk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het grootste verdriet te ervaren en dit ook te zien in de ander door het niet in uitdrukking te kunnen brengen wie we zijn in zelfoprechtheid in eenheid en gelijkheid als zelf met elkaar, en dus is de hele relatie gesaboteerd door communicatie-stoornis totdat we niet meer samen kunnen leven en niet meer kunnen communiceren, gesaboteerd door karakters gecreeerd ter bescherming van de illusie van liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds te hopen dat de ander opeens alles inziet waarover ik spreek waarin ik opnieuw via de ander wil leven en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hopen dat ik opeens alles inzie waardoor ik niet weg hoef en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hoe dan ook niet alleen te willen, het alleen staan en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik weg moet om in mijn angsten te kunnen zien en alleen te staan.

Advertenties

Dag 73 – Hinkelen op twee benen in plaats van een en gelijk als zelf staan

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat een man naar me toe komt die niet in zichzelf ziet, terwijl ik tegelijkertijd niet gelijk aan mezelf ga staan hierin in een agreement met mezelf waarin werkelijk een agreement mogelijk is met een ander die in zelf wil zien als wat het beste is voor alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op twee benen te hinkelen in plaats van een en gelijk als zelf te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds opzij te zetten voor de liefde/seks van een man, mezelf er in/als de mind van overtuigend dat ik dat wel aankan, dat ik wel kan staan als zelf in agreement met een man die niet in zelf wil zien, waaruit blijkt dat ik zelf niet in zelf wil zien en alleen wil staan, dan wel met die man dan wel alleen, waardoor ik op twee benen blijf hinkelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet een en gelijk als zelf te willen gaan staan uit angst om alleen achter te blijven zonder man die in zelf wil zien, waarin ik juist mezelf alleen achter laat in/als de mind door niet Al(l)Een te willen gaan staan in/als mezelf in als de Adem, wat zich reflecteert in mijn werkelijkheid, namelijk dat ik alleen ben zonder man die in zelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de emotie van alleen als eenzaam echt is waarin ik mezelf als participant in deze ervaring niet stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen participeren in een emotie van alleen zijn als eenzaam zijn, waardoor ik dit gevoel steeds groter en werkelijker heb gemaakt totdat ik er zelf in ben gaan geloven en slachtoffer ben geworden van mijn eigen emotie  van eenzaamheid, waarin ik niet meer op sta doordat ik geloof dat ik slachtoffer ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik slachtoffer ben van mijn emoties die ik gemanifesteerd heb in de werkelijjkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te maken van mijn eigen gemanifesteerde gevoelens en emoties als werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te zijn geraakt aan de gevoelens en emoties die ik gemanifesteerd heb als werkelijkheid, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te zijn geraakt aan de werkelijkheid van gevoelens en emoties die ik gecreeerd heb, waardoor ik op twee benen blijf hinkelen met een slot ik bedoel sloot ertussen, verslaafd aan het ene been en tegelijkertijd heel goed wetende dat ik op dat ene been niet kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de man naar me toekomt en dat ik niet sterk genoeg ben als zijnde niet een en gelijk als zelf sta, waarin ik toegeef aan verlangens en hierin mezelf verlaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om mezelf te verlaten als de man naar me toe komt, waardoor ik situaties creeer waarin ik de ander verlaat of verlaten word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een patroon van weglopen en verlating te creeren, waarin ik wegloop voor een beknellend relatieconstruct waarin niet in zelf gezien wordt en waarin ik dus niet volledig in zelf zie en als zelf beweeg, en als enige optie kan weglopen om me te bevrijden uit dit beknellende construct, of iets ‘aangaan’ met iemand die zelf steeds wegloopt en dus in ieder geval geen aandacht als bewustzijn op mij gaat vestigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geworden voor aandacht als bewustzijn op mij gevestigd, en ondertussen juist zoekende naar aandacht als bewustzijn op mij gevestigd, afhankelijk van wie die aandacht komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorkeur te hebben gecreeerd in van wie ik aandacht als bewustzijn wil ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in de aandacht als bewustzijn of juist geen aandacht als bewustzijn van een ander wordt vastgehouden, in plaats van in te zien dat ik mezelf vasthoud in aandacht als bewustzijn op die ander, dan wel omdat ik aandacht van een ander wil, dan wel omdat ik  juist onder de aandacht van een ander probeer uit te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als aandacht als niet genoeg te ervaren waardoor ik aandacht nodig denk te hebben van een ander, en als ik die krijg maar niet van degene van wie ik zou willen, word ik boos, terwijl ik deze situatie als aandacht nodig hebben zelf gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op wat ik zelf gecreeerd heb dus boos te worden op wie ik geworden ben aangezien ik ben wat ik creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik anders ben dan de situatie die ik creeer die ik niet zo tof vind, en dus scheid ik mezelf af van wat ik creeer als wat ik niet zo tof vind dus van wie ik ben geworden als die ik niet zo tof vind, waardoor ik niet gelijk kan gaan staan als wie ik geworden ben zolang ik me ervan af-scheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van een deel van wie ik geworden ben, waardoor ik geloof afscheid te moeten nemen van situaties en/of mensen die dit deel vertegenwoordigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik afscheid moet nemen van iets of iemand, in plaats van de afscheiding in/als mezelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven in agreement met een man als beter te zien dan het leven in agreement alleen met/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets mis als ik niet in agreement met een man leef nu of later, waaruit blijkt dat ik mezelf mis in agreement in zelfintimiteit in/als/met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het anders is om in agreement met een man te leven dan zonder man, in plaats van in te zien dat ik hoe dan ook alleen sta.

Ik stop met weglopen van mezelf als de ander=de mind. Ik sta mezelf niet toe weg te lopen van wie/wat ik geworden ben en hierin mezelf te verlaten voor het najagen van een illusie.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding in mezelf te stoppen door in te zien waar ik me van af wil scheiden en hier zelfvergevingen op toe te passen zodat ik er gelijk aan kan gaan staan en in op kan staan, zodat ik mezelf kan bewegen gelijk aan de structuren die ik geworden ben waarin beweging verandering als correctie mogelijk maakt.

Ik stel mezelf ten doel in/als de adem te zijn als de man eventueel naar me toe komt, zodat ik in het moment in zelf kan zien wat het beste is zonder angst voor de toekomst en ik kan spreken als zelf zonder angst voor verlies van een illusie van eenzaamheid, liefde en seks die niet bestaat in/als gelijkheid. Ik realiseer me dat deze situatie van alleen zijn mezelf de mogelijkheid geeft om een en gelijk als zelf te worden waarin ik constant als mezelf niet meer bang hoef te zijn voor verlies en verlating.

Ik stel mezelf ten doel de emoties van eenzaamheid te stoppen in mezelf door het toepassen van schrijven, zelfvergevingen en zelfcorrecties, waarin ik intiem in/als/met mezelf ben/word en ik dus niet eenzaam maar Al(l)Een ben, of ik nu in agreement met een man leef of alleen in agreement met/als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het aandacht vragen van een ander en/of de aandacht op de ander te stoppen en Hier te zijn in zelf-aandacht in zelfintimiteit in/als de adem, waarin ik mezelf steeds naar Hier haal als ik verdwijn in gedachtes, gevoelens en emoties in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als slachtoffer te stoppen door een voor een, adem voor adem, de lagen van emoties van slachtofferschap in te zien/uit te schrijven en zelf te vergeven zodat ik mezelf kan bewegen/corrigeren tot het wandelen in gelijkheid in/als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel in agreement in/als/met mezelf te leven, waarin ik zie dat alleen in agreement in/als/met mezelf een agreement mogelijk is met een man.

Dag 50 – Overgangen

Zodra ik met iemand anders samen ben laat ik me afleiden en geef ik mezelf geen richting meer om verschillende redenen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te laten leiden en mezelf geen richting meer te geven zodra ik met iemand anders samen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me graag te laten afleiden als ik met iemand anders ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo gezellig te vinden met iemand anders waardoor ik mezelf geen richting meer geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik mezelf richting kan geven met iemand anders om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de overgang lastig te vinden van samen zijn naar alleen zijn, wat aangeeft dat ik met iemand anders samen ben in/als de mind, en het als lastig ervaar als ik weer naar alleen ga in/als de mind, in plaats van al(l)een te zijn zowel alleen als met iemand anders, waardoor de overgang van geen invloed is op wat ik doe en wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me al af te laten leiden bij de mogelijkheid op samen zijn met iemand anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leuker te vinden om met iemand anders samen te zijn in/als de mind dan om mezelf alleen richting te geven, wat niet echt is, want achteraf ervaar ik onvrede.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb onvrede te ervaren als ik me laat afleiden door de aanwezigheid van iemand anders van het mezelf richting geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen tegenover de ander als ik mezelf richting geef waar die ander bij is, uit angst dat ik de ander te weinig aandacht geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander aandacht moet geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lekker te vinden om de zaken samen door te spreken en hierover in agreement te zijn, wat een gevoel van bevestiging geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als ik te lang de zaken met iemand samen bespreek zonder praktisch bezig te zijn.

(Is dat de zogenaamde ‘ overgang’ ? Van samen in/als de mind geleid door het hormonaal systeem naar het stoppen van het leiden van het hormonaal systeem, waarin we volgens de natuur als voortplanting van ‘ geen nut’  meer zijn)?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik leiding nodig heb in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gerustgesteld te voelen als er leiding in van iemand in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik leiding moet kunnen geven in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik de leiding in/als de mind stop en aanwezig kan zijn in/als zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik van geen nut meer ben als ik geen leiding meer geef in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik van nut of nuttig moet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd tijdsdruk te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het doorspreken van wat er speelt als niet nuttig te beschouwen, in plaats van in te zien dat het heel ondersteunend is en dat het niet nuttig ervaren voortkomt uit de haast in/als de mind, of uit het te lang blijven vasthouden aan het contact in/als de mind waardoor ik mezelf geen richting geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik te kortaf ben als ik weinig tijd heb om iets door te spreken, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn iemand iets te kort te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen tijd heb om iets door te spreken, in plaats van in te zien dat ik altijd tijd heb om iets door te spreken maar dat het blijven hangen in het contact in/als de mind, door het lastig vinden van de overgang van samen naar alleen, hetgeen is wat tijd inneemt door hiermee druk te zijn in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb veel tijd te verspillen door druk te zijn in/als de mind, waardoor ik geloof geen tijd te hebben om iets door te spreken in ondersteuning van elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden een gesprek te stoppen of af te ronden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om weer ‘ afscheid’  te nemen, in plaats van in te zien dat zolang ik een gevoel ervaar van afscheid nemen, ik leef in afscheiding van mezelf in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te missen, wat aangeeft dat ik leef in afscheiding van mezelf als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heel goed richting te kunnen geven als ik alleen ben zonder ervaring van gemis, en opeens gemis te ervaren als ik een mogelijkheid mis om even met de ander te spreken, waardoor ik opeens geen zin meer heb om mezelf richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om mezelf richting te geven als ik een mogelijkheid gemist heb om te spreken met de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets mis.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van gemis, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet Hier aanwezig ben in/als het fysiek, anders zou ik geen gevoel van gemis ervaren. Ik pas zelfvergevingen toe op wat er aan emoties in me omhoog komt. Ik ben Hier, ik adem.

Als ik zie dat ik vast blijf houden aan een contact in/als de mind, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat er angst verbonden zit aan het juist wel f juist geen contact willen in/als de mind. Beiden zijn gebaseerd op dezelfde angst, namelijk het verdwijnen in/als de mind, dan wel in de ander, dan wel in eenzaamheid, Ik stop, ik adem. Ik pas zelfvergevingen toe op de angsten die ik ervaar. In de adem ben ik Hier in het fysiek, en dat is voldoende en alles wat Hier is.

Ik realiseer me dat ik gemis ervaar van het missen van aanwezig zijn in/als mijn fysiek, en dit probeer op te vullen/af te leiden met contacten in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het missen van mezelf in/als het fysiek te willen opvullen/afleiden met contacten in/als de mind, waardoor ik in contact ben met de ander=de mind in plaats van Hier te zijn in communicatie in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat ik zoveel pijn ervaar in het fysiek waardoor ik geloof dat het me toch niet gaat lukken om te leven in/als het fysiek, en dus laat ik me afleiden door/in/als de mind om de pijn te verlichten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen de pijn te verlichten van het niet aanwezig kunnen zijn in/als het fysiek door mezelf af te leiden door contact in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet Hier te willen zijn zolang/als ik pijn ervaar in het fysiek, waarmee ik de pijn in het fysiek in stand houd door niet Hier te zijn en te zien wat ik als structuren heb opgeslagen wat de pijn in het fysiek geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de pijn in het fysiek als leidraad te gebruiken voor het al dan niet aanwezig zijn, wat mezelf laten leiden is in/als de mind en dus mezelf geen richting te kunnen geven zolang ik pijn als leidraad gebruik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te proberen het fysiek te worden, in plaats van in te zien dat ik gelijk kan worden als de adem maar dat ik niet het fysiek ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te identificeren met de mind doordat ik niet meer aanwezig kan zijn in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me misdeeld te voelen doordat ik zoveel pijn ervaar in het fysiek, in plaats van in te zien dat ik mezelf mis door mezelf te delen in afscheidingen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet meer kan leven als ik zoveel pijn ervaar in het fysiek en niet meer aanwezig kan zijn in mijn fysiek, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dood ga als mijn fysiek dood gaat, waardoor ik wegblijf uit de pijn in het fysiek en me veschuil in de mind, waarin ik juist mijn fysiek langzaam dood maak door participatie in/als de mind welke de fysieke energie opeet en ik dus creeer waar ik bang voor ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysieke dood te creeren door mijn fysieke energie op te eten ten behoeve van de overleving in/als de mind als mind-energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus in ieder stoppen van contact met de ander in/als de mind als overgang van samen naar alleen doodsangst te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wie ik ben als de Adem als ik niet de mind ben, niet de ziel en niet het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet weten wie ik ben in/als de adem om te worden als de adem, in plaats van in te zien dat het weten is in/als de mind, en wederom een trucje van de mind om mezelf vast te houden in/als de mind; als het weten stopt kan ik als Zelf als Adem geboren worden in het fysiek.

Ik verbind mezelf met mezelf door te schrijven wie ik geworden ben als mind, zodat ik kan zien en stoppen en mezelf kan vergeven wie ik geworden ben en mezelf kan corrigeren in het fysiek, waarin ik mezelf zal zien geboren worden als Adem als Leven in het fysiek; 7×365 dagen tot het nulpunt en 7×365 dagen om Leven voort te brengen als Zelf als Leven.

Dag 5 – Een huisje voor mij alleen – kans of consequentie?

(Blog geschreven op 19 april – dag 5)

Ik heb een beeld in mijn hoofd van een huisje voor mij alleen. Ik heb dat beeld al heel lang in mijn hoofd en uiteindelijk heb ik het zo ver laten komen dat er een kans is op een huisje voor mij alleen. Voor de duidelijkheid, ik woon sinds mijn 25e in een huis voor mij alleen waarvan er in totaal 3 jaar samen waren, dus dat blijft 10 jaar alleen. Toch heb ik een beeld in mijn hoofd van een huisje voor mij alleen. Open keuken, zolder of vliering, balkonnetje. Knus, warm, veilig.

Ik ga niet wonen in dit huisje voor mij alleen. Maar ik krijg het niet voor elkaar het af te zeggen. Dus laat ik het lopen totdat de tijd verstrijkt en het huisje aan de volgende geinteresseerde wordt aangeboden. Ik laat mijn kans voorbij gaan op dit droomhuisje waarin alles al geregeld is, ik hoef er alleen nog in te trekken. En toch ga ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een beeld in mijn hoofd te creeren van een huisje voor mij alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf er niet toe te kunnen zetten het huisje af te zeggen zodat het huisje direct aan een ander kan worden aangeboden, zodat er gewacht moet worden op mijn eventuele reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen te laten wachten omdat ik mezelf er niet toe kan zetten het huisje af te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik anderen niet mag laten wachten omdat ik wat meer tijd nodig heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het idee dat ik niet in dat huisje ga wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik een verkeerde beslissing neem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn een kans te laten lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dit specifieke huisje mijn droomhuisje is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in dat huisje veilig, warm en geborgen ben, veilig voor wat de toekomst brengen gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf veilig moet stellen voor de toekomst in plaats van in te zien dat ik de toekomst zelf creeer, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor wat ik zelf creeer en me veilig denk te kunnen stellen voor wat ik zelf creeer door in mijn eigen creatie te gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een huisje voor mij alleen nodig heb om veilig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik veilig ben in mijn eigen creatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zelfcorrecties te willen toepassen op de gedachte dat ik een huisje voor mezelf kan krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte van een huisje voor mij alleen levend te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit blog niet te willen plaatsen omdat ik daarmee mijn kans op het huisje voorbij laat gaan, en ik wil die kans niet voorbij laten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verlamd te zijn door de angst de verkeerde keuze te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een verkeerde keuze kan maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een keuze heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien wat een keuze is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan dit gevoel van een huisje voor mij alleen te willen vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan dit gevoel van verdriet om een verkeerde keuze te maken te willen vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen praten over wat ik wel of niet ga doen omdat ik er niet op vertrouw dat ik werkelijk doe wat ik zeg, en dus wil ik wachten met spreken (of plaatsen van een blog) totdat ik het gedaan heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen wachten met spreken totdat ik de daad volbracht heb en ik er zeker van ben dat ik werkelijk doe wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb daden te vertrouwen en woorden niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb mijn eigen woorden te kunnen vertrouwen en dus liever niet uitspreek wat ik wil of niet wil gaan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets moet gaan doen.

Als ik mezelf zie participeren in gedachtes over een huisje voor mij alleen, dan stop ik, ik adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen stoppen met gedachtes over een huisje voor mij alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een keuze heb om te kiezen voor een huisje voor mij alleen en dat deze keuze invloed heeft op mijn leven, in plaats van in te zien dat deze zogenaamde keuze alleen invloed heeft op mijn leven in en als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik een deel van mezelf opgeef als ik niet in een huisje voor mij alleen ga wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk is om een deel van mezelf op te geven, in plaats van in te zien dat ik niets hoef op te geven, ik kan mezelf vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf kan vergeven als/dat ik niet in een huisje voor mij alleen ga wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik eindelijk de kans krijg om te wonen in een huisje voor mij alleen, dat ik het eindelijk voor elkaar heb, en dan doe ik het niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik gestraft word als ik deze kans die ik zelf gecreeerd heb niet benut, in plaats van in te zien dat de enige die me straft ikzelf ben, ikzelf als de mind met mijn eigen oordelen over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te straffen in en als de mind met mijn eigen oordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik aan mijn lot wordt overgelaten als ik de kans die ikzelf gecreeerd heb niet benut.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het huisje een kans is, in plaats van in te zien dat ik het zelf gecreeerd heb door gedachtes en handelingen volgend op deze gedachtes, en dat het dus geen kans is maar een gevolg of consequentie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mijn consequenties moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hartkloppingen te ervaren op het moment dat ik schrijf mezelf vergeef dat ik geloof dat ik mijn consequenties moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wie A zegt ook B moet zeggen, in plaats van in te zien dat ik ieder moment kan stoppen met het leven van mijn eigen gecreeerde consequenties door mijn aanwezigheid in de mind te stoppen, zelfvergevingen toe te passen en mezelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in staat ben om mezelf te stoppen en dus braaf mijn consequenties leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wie zijn/haar consequenties leeft, braaf is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven in kansen en consequenties als zijnde leven en daarmee mijn hele leven in te delen in kansen en/of consequenties en vervolgens beslissingen hierin moet nemen van mezelf, in plaats van in te zien dat ik kan stoppen met het creeren van kansen dan wel consequenties in en als de mind door mezelf te stoppen te participeren in de mind en mezelf te vergeven voor wat ik gecreeerd heb en geworden ben, om mezelf vervolgens te corrigeren zodat ik niet in herhaling val.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant in herhaling te vallen, in plaats van constant te zijn als mezelf in ieder moment op iedere plek waar ik ben, een en gelijk als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in een huisje voor mij alleen moet gaan wonen omdat ik verdriet heb als ik het niet doe, in plaats van in te zien dat het verdriet voortkomt uit……..?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te zien waar het verdriet uit voortkomt en toch blind te vertrouwen op het verdriet als leidraad voor mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet tot leidraad van mijn leven te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb blind te vertrouwen op verdriet als leidraad voor mijn leven, en daarmee keer op keer verdriet te creeren dan wel in stand te houden, aangezien verdriet het startpunt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als startpunt te zien en aanvaarden van mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘stuk verdriet’  in mezelf omhoog te zien komen zonder te weten waar deze woorden vandaan komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit verdriet als een bodemloze put te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen mogelijkheid te zien om uit deze bodemloze put van verdriet te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik uit deze bodemloze put van verdriet moet komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze bodemloze put van verdriet echt is, om deze vervolgens te leven en zelfs te gebruiken als startpunt van mijn leven in iedere situatie opnieuw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als surrogaat voor leven te beschouwen aangezien het het enige is waarin ik houvast ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet als enige te zien waarin ik houvast ervaar aangezien het het enige is wat ik ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet het enige te laten zijn wat ik ken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik houvast nodig heb, in plaats van in te zien dat ik me nergens aan vast kan houden, ik kan alleen maar ademen.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik verdriet ervaar omdat ik niet aanwezig ben in de adem en dus geen leven ervaar, en verdriet geeft een surrogaat-ervaring van leven aangezien het iets beweegt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er iets in mij moet bewegen om tot leven te komen of in leven te blijven, in plaats van in te zien dat als ik de beweging in mij als gevoelens en emoties stop, ik pas echt tot leven kan komen, een en gelijk als de adem, constant als mezelf.

Dus, ik stop met participeren in een emotie van verdriet. Ik adem, 4 tellen in, vier tellen vast, 4 tellen uit, 4 tellen vast. net zolang totdat ik niet meer geleid wordt door het verdriet, maar ik mezelf kan leiden door de emotie heen.

Als er een ervaring opkomt waarin het verdriet zo echt lijkt dat het wel waar moet zijn, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit verdriet voortkomt uit gedachtes en dat ik dit heb opgeslagen als verdriet. Ik pak een schrift en ga schrijven zodat ik rustig word, rustig als zijnde niet meer bewogen door het verdriet. Ik kijk wat ik schrijf en zie of ik zelfvergevingen kan toepassen op gedachtes, gevoelens en emoties die ik heb opgeschreven. Ik realiseer me dat ik niet in 1 dag dit verdriet met alle onderliggende gedachtes kan stoppen. Ik kan wel stoppen met participeren in het verdriet als zijnde waarheid en leidraad. Hierin geef ik mezelf de kans mezelf richting te geven en in het verdriet te zien zonder mezelf er nog in te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verliezen in het verdriet.