Dag 599 – Het verzadigingspunt

Na het rustig en zorgvuldig uitschrijven van een blog over het verzadigingspunt druk ik op de verkeerde knop, of eigenlijk glijd ik met mijn hand ergens overheen en… is de gehele tekst verdwenen. Ik bemerk dat ik de woorden niet op dezelfde manier opgeschreven krijg, het is alsof het al uitgeschreven is tot een inzicht en nu blijft alleen dit inzicht over en zelfs die kan ik niet meer op dezelfde manier verwoorden.

Pile of Pancakes

Wat ik vanochtend opmerkte na het lezen van mijn blog van gisteren, is dat op dagen dat mijn darmen niet prettig ontlast zijn, ik niet bij het natuurlijke, fysieke verzadigingspunt kan komen omdat mijn darmen al vol zitten en het eten dat ik toevoeg druk uitoefent op de plekken waar de ontlasting nog in de darm zit, zonder dat het op dat moment naar buiten kan. Hierdoor blijf ik bezig met eten in gedachten aangezien ik fysiek niet voldoende voeding heb terwijl ik tegelijkertijd letterlijk ‘vol’ zit.

In de periode dat ik wilde afslanken, toen ik 16 was, heb ik een periode te weinig gegeten en stopte ik steeds voordat ik verzadigd was. Dit patroon heb ik mezelf aangeleerd, ik bepaalde in en als de geest hoeveel ik kon/mocht eten en als dit op was, dan was het op en wachten tot de volgende maaltijd. Hierin creëer ik een verlangen naar eten in en als de geest, gecombineerd met fysieke signalen van een tekort.

Hiervoor herinner ik me heel wat momenten (jonger dan 16) waarin ik het liefst wilde dooreten, ook als ik al ‘vol’ zat. een zak chips, lasagne die mijn moeder gemaakt had, of snoep. Hier ging ik het verzadigingspunt juist voorbij. Hierin is een polariteit aanwezig en polariteit geeft energie, van plus naar min en terug.

Zo heb ik een conflict binnenin mezelf gecreëerd waarin ik veel energie genereer en mezelf oplaad in de geest en zoals zichtbaar, een energetische voedingsbodem voor de rest van mijn leven tot nu toe, gelegd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een punt van controle in en als de geest, te bepalen hoeveel ik kan/mag eten in plaats van te eten totdat ik fysiek prettig verzadigd ben en vanuit hier verder te gaan met andere bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf bezig te houden in en als de geest door mezelf voeding die mijn lichaam nodig heeft te ontzeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen stoppen met eten omdat ik het zo lekker vind en door te eten totdat ik oncomfortabel vol zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het mezelf oncomfortabel te hebben gemaakt, ofwel met teveel voeding ofwel met te weinig voeding en zo bezig te blijven met een ervaring van teveel of te weinig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een tekort te creëren in mijn fysiek door mezelf voeding te onthouden en zo op een laag lichaamsgewicht te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf/mijn lichaam slachtoffer te maken van mijn eigen controlemechanisme van bepalen hoeveel ik kan/mag eten in en als de geest en hierin fysiek een ‘grens’ te manifesteren, in plaats van te eten tot ik een natuurlijke, fysieke verzadiging ervaar als in ‘ik heb genoeg, bedankt’ waarna ik verder kan met andere bezigheden zonder afleiding van gedachten over eten of van een lichaam die ondervoed is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden in en als de geest met een teveel of met een tekort aan fysieke voeding zonder te weten dat ik hierin een patroon manifesteer in mezelf/mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een schoonheidsideaal te bepalen hoeveel ik kan/mag eten en hierin op een lichaamsdeel te focussen die niet binnen dit schoonheidsideaal valt en verder niet te letten op de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te fixeren in en als de geest op een ideaal, geprojecteerd op mijn eigen lichaam en mijn lichaam hierin en hiervoor te verzwakken.

In deze periode ben ik terecht gekomen in een ervaring van zinloosheid, die ik ook nog steeds aanwezig ervaar in mezelf. Ik heb hierin begrepen dat er bepaalde ‘zinnen’ liggen opgeslagen als constructen in mijn buikgebied en één hiervan is ‘het heeft geen zin’ welke is doorgegeven via voorouderlijnen. Om uit de ervaring van zinloosheid te blijven, focus ik me op eten, of koffie drinken. Als ik dit nu bekijk, is het dan niet zo dat ik juist deze ervaring van zinloosheid fysiek gemanifesteerd heb in deze periode, of wellicht beter gezegd, geactiveerd (van een patroon dat latent aanwezig was in en als de geest, doorgegeven via ‘de genen’)? De ervaring van zinloosheid bestaat alleen in de geest – een dier zie ik bijvoorbeeld geen zinloosheid ervaren, die is hier fysiek aanwezig. Dus met het te weinig eten als tegenhanger ter controlemechanisme van het eerdere ‘teveel’ eten/veel willen eten, leidt ik mezelf af van een ‘niet weten wat te doen’ (als een tweede zin als construct in mijn buikgebied’) en kom ik juist meer terecht in de ervaring van zinloosheid, aangezien ik mezelf meer en meer in en als de geest beweeg en mijn lichaam verzwak en minder fysiek aanwezig ben in fysieke activiteiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden van een ervaring van zinloosheid met eten of koffiedrinken en mezelf te willen vullen met fysiek voedsel of juist met een ‘niet mogen’ eten.

Feitelijk zie ik hier een verslavingspatroon als ‘meer willen’ zoals de geest is opgebouwd – in en als de geest ervaren we nooit genoeg aangezien de geest uit energie bestaat en hiervan leeft en energie raakt op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest altijd meer te willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een ervaring van zinloosheid en mezelf hiervan af te leiden.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een ervaring van zinloosheid, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind in een gedachte en gekoppelde ervaring. Ik realiseer me dat ik aanwezig kan zijn in en als de adem en gedachten en ervaringen kan zelfvergeven. Ik stel mezelf ten doel te focussen op mijn ademhaling en door te gaan met de bezigheden die ik aan het doen ben en/of iets eenvoudigs en praktisch op te pakken, hoe ‘zinloos’ het klusje ook lijkt.

Als en wanneer ik me bevind in een ervaring als gedachte van ‘niet weten’ dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het niet gaat om iets ‘weten of niet weten’ maar dat het uiteindelijk gaat om iets ‘te doen’ in overweging van en als leven. Ik stel mezelf ten doel, te stoppen met deelname in een gedachte als ‘ik weet het niet’ en te focussen op wat ik kan doen en/of doe in het moment.

Als en wanneer ik ervaar te weinig gegeten te hebben, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek in mezelf of het fysiek mogelijk is om meer te eten tot in een fysieke ervaring van ‘ik heb genoeg, bedankt’. Ik stel mezelf ten doel, met aandacht te eten en te proeven en me te focussen op de textuur van de voeding, zodat en waarin ik meer fysiek aanwezig ben en minder in gedachten in en als de geest en zo beter ervaar hoeveel ik het beste kan eten en prettig verzadigd raak.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een gedachte aan een volgende maaltijd, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik wegga uit het moment, de toekomst in. Ik breng mezelf terug bij wat ik aan het doen ben, zie wat voor een ervaring en/of er in me opkomt en spreek een zelfvergeving uit op de energie die ik ervaar en/of gedachte die ik zie opkomen.

Als en wanneer ik mezelf in gedachten zie bepalen hoeveel ik kan/mag eten en/of gegeten heb, dan stop ik, ik adem. ik realiseer me dat ik op deze manier niet fysiek kan ervaren wanneer ik verzadigd ben als in ‘ik heb genoeg, bedankt’. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het bepalen in en als de geest hoeveel ik kan/mag eten. Ik stel mezelf ten doel te oefenen met de hoeveelheid die ik wil eten op een moment.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een verlangen om door te blijven eten terwijl ik fysiek verzadigd ben, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind en dat ik iets wil voortzetten als ervaring, terwijl ik in mijn fysiek voldoende heb. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met eten, te ademen, mezelf de energie/de ervaring te vergeven die ik door zou willen zetten en de spullen op te ruimen.

Ik realiseer me dat er heel wat specifieke begeleiding nodig is voor en als mezelf in deze punten en dat ik hier wat aspecten naar voren haal. Helaas krijg ik het punt niet meer zo helder en simpel verwoord als deze ochtend. Het punt van de fysieke verzadiging is in ieder geval zichtbaar als factor en als een oorzaak van het genereren van energie de hele dag door als ik mezelf hierin niet voorzie. Dit is direct te koppelen aan de hoeveelheid energie die er gegenereerd wordt in de wereld waarin een groot deel van de bevolking een tekort aan voedsel heeft en hier dus de gehele dag mee bezig is en een klein deel van de wereld heeft juist een behoorlijk ‘teveel’ waarin er energie gegenereerd wordt door bijvoorbeeld een overdaad aan suikers, maar ook door bijvoorbeeld overgewicht en een overeten om wat voor reden dan ook. En met name, in het conflict dat hierin ontstaat door deze polariteit als ongelijkheid in de wereld die feitelijk op geen enkel gezond verstand gebaseerd is in en als de fysieke gelijkheid en dus, is het gebaseerd op een polariteit, op plus en min als energiebeweging in en als de geest. Zou het kunnen zijn dat we dit blijven toestaan in de wereld omdat we zelf zo enorm verslaafd zijn aan deze energie binnenin onszelf? Want als we iets buiten onszelf niet meer willen toestaan, zullen we het ook binnenin onszelf moeten stoppen en als we iets binnenin onszelf stoppen, zullen we het niet langer toestaan buiten onszelf. Zo binnen zo buiten. Hierin wordt weer zichtbaar in hoe de wereld bestaat in polariteit, in ongelijkheid, hoe we als mens in elkaar steken van binnen in en als de geest.

Zo blijven we afwezig van ons volle potentieel om onszelf geboren laten worden in en als het fysiek in eenheid en gelijkheid; ofwel in een tekort en dus verzwakking en een streven naar fysieke overleving, ofwel in een overdaad waarin ook verzwakking plaatsvindt van het lichaam en overleving in en als de geest in energie als verzadiging. Waar we zowel van binnen als van buiten, druk mee zijn.

kleurgebruik_verzadiging

Desteni I Process

De Weg Vooruit is Politiek

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 598 – Bemoeienis met mijn eigen ontwerp?

oogLaat ik in mezelf het onderwerp verslaving eens wat nader inzien. Binnen het feit dat we allen verslaafd zijn aan de energie die we genereren in gedachten, gevoelens en emoties. Zoals ik weleens kort omschreven heb hier en daar, ben ik op mijn 16e via een begin met een sapvastenkuur, beland in een anorexia-patroon. Oftewel, een eetverslaving. Sapvasten onder de 18 jaar is overigens niet de bedoeling, echter dat wist ik niet in die tijd en ikzelf noch iemand om mij heen was alert genoeg om mij te stoppen hierin. Het heeft ongeveer 6 maanden geduurd voordat de huisarts me wees op het gegeven ‘anorexia’ wat mij bij mijn gezonde verstand bracht en zo ben ik gestopt met het afslanken. Echter, ik bemerk het patroon nog steeds in mezelf. In die zin, dat ik het liefst de hele dag wil eten. En juist als ik last heb van mijn darmen kan ik niet voldoende eten, waarop het lijkt alsof ik een soort van grens heb ingebouwd in mijn lichaam waardoor ik ‘stop’ met eten en zo constant aan de onderkant van een passend lichaamsgewicht blijf. Op dagen dat de stoelgang gemakkelijk is gekomen kan ik mezelf richting geven, bezigheden, maaltijden, wandelen, ik zit ‘lekker in mijn vel’. Als mijn stoelgang niet vlotjes verloopt, drukt de ontlasting de hele dag door op mijn darmen en op de plekken en patronen die daar opgeslagen liggen. Zo’n dag is een drama. Ik kan niet voldoende eten in 1x maar heb wel meer nodig en zo ben ik de hele dag druk met…eten en ik voel me fysiek uitgeput en uitgemergeld. Mijn bloedsuikerspiegel schommelt. Het is afschuwelijk binnenin mezelf. Vandaag werd me duidelijk dat het wel degelijk een verslavingspatroon bevat. Ik ben compleet bezeten in en als de geest en zo kom ik de dag door. Ik wil het liefst niemand zien op zo’n dag, durf niemand onder ogen te komen, dus eigenlijk mezelf niet. Iedere bezigheid is een berg waar ik tegenop zie en ik sleep me er doorheen. Het is ‘een wereld van verschil’ met een dag waarop ik geen last van mijn darm en ontlasting ervaar. Echter het patroon bevindt zich dan nog wel in mij op de achtergrond. Ik kijk wel uit naar het volgende kopje koffie, of naar een volgende maaltijd. Ik blijf er alleen niet in hangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me radeloos te voelen op een dag waarop mijn ontlasting niet naar buiten komt en drukt op alle emotionele punten binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het per direct op te geven als de ontlasting niet komt in de ochtend en hierin eigenlijk te merken dat ik het allang opgegeven heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik zo bezeten ben met een ontlastingspatroon en met eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb toch weer op te kijken van de mate waarin ik ‘fucked up’ ben binnenin mezelf en dit moet dan zo zijn voor iedereen, gekoppeld aan een patroon binnenin zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen accepteren dat ik zo fucked up ben binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dom te voelen dat ik zo’n patroon als bezetenheid heb toegestaan in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf in deze hoedanigheid en zo feitelijk angst voor verslavingen te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen maar te willen huilen, wat weer een nieuwe verslaving inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn emoties niet te willen laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van radeloosheid niet te willen laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te zijn kwijt geraakt binnen deze ervaring waarin de ervaring de feitelijke verslaving is in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te herinneren te ademen en zo te verdwijnen in een zoektocht naar leven, in en als de geest terwijl ik in angst verkeer voor en door een ervaring van zinloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zin te zoeken in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben niet mee te kunnen doen en komen als ik me zo uitgemergeld ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mee moet kunnen doen of komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren om te delen over dit onderwerp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en ervaren dat ik het onderwerp niet ‘aan mag pakken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het geestbewustzijnssysteem niet ‘aan mag pakken’ alsof het god is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en ervaren dat ik me niet mag bemoeien met het ontwerp terwijl het mijn eigen ontwerp is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus iets te ontwerpen, een programmering toe te staan in en als mezelf en vervolgens te denken dat ik me er niet mee mag bemoeien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet voorbij de ‘verslaving’ en/als ervaringen te zien in wat er werkelijk speelt.

Tot zover – wordt vervolgd.

shame key enlightenment change self-realization bernardpoolmanDesteni I Process

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 578 – Het is me gelukt – de manifestatie van een persoonlijkheidssysteem

kameleon_identiteit

Het is me gelukt. Het is me gelukt om een persoonlijkheid te manifesteren, een identiteit. Ik ervaar het al mijn hele leven, zolang als ik het gecreëerd heb. Ik ervaar zo vaak vluchtig een voldoening. En ik heb mezelf hierin opgesloten. Ik realiseerde me dat het de vervolmaking van een persoonlijkheid is wat me deze ervaring geeft na het luisteren van een interview van Anu; een kristallisatie in de fysieke lichaamssubstantie van de relatie tussen geest en wezen (mind-being), als een slagen van het manifesteren van deze relatie. En het zit zo ‘in-gewikkeld’ en gedetailleerd in elkaar dat ik niet weet waar ik moet beginnen met ontmantelen.

Ik begin met een gedrag van mezelf welke ik me goed herinner. Ik was een jaar of 16 en in vrij korte tijd besloot ik dat ik wilde lijnen. Ik vond mezelf al een tijdje te dik – wat ik niet was, fysiek gezien. Ook nauwelijks vanuit schoonheidsideaal. Eigenlijk vond ik alleen mijn buik te dik, met name in de avond als ik de hele dag door gegeten had. Ik vond ook dat ik teveel tussendoor snoepte en ik vond mijn buik vooral opgeblazen. Dus ik ben op een gegeven moment gaan lijnen en ben dit begonnen op een niet zo gezonde manier. En langzaam aan, van hieruit, is het me inderdaad gelukt ‘dun’ te zijn. Waar als ik nu naar mezelf kijk, ik mezelf voornamelijk iets te mager vind met …… nog steeds een buik die vaak is opgezet.

In de periode van lijnen heb ik mezelf op (te) weinig eten gezet, ik reed regelmatig trillend naar huis van een te laag bloedsuikerspiegel en daar mocht ik van mezelf…twee boterhammen eten. Als ik er nu aan denk, aan wat ik mezelf en mijn fysiek heb aangedaan, ervaar ik een groot verdriet. Ik had een fijn, gezond lichaam, heel weinig ziek, een klein beetje mollig en geen wespentaille, dat zit niet in mijn bouw. Verder een mooi fijn lijf. En ik ben dat kwijt. Ik voel me al jaren uitgemergeld. Niet zozeer doordat ik nog steeds te weinig eet, dat heb ik destijds na een half jaar weer opgepakt en hierin ben ik gelukkig niet in extremen gegaan. Het patroon echter ervaar ik nog steeds binnenin me. En fysiek uit het zich in verkrampingen in mijn darm en een neiging tot obstipatie, al komt het steeds minder voor. Als ik geobstipeerd ben kan ik niet goed eten, mijn buik zit al vol. Ik ervaar nu paniek als ik niet kan eten. Ik wil wel eten maar ik heb dit patroon gemanifesteerd, ik heb mezelf al ingebouwd.

Ik begin met het zelfvergeven van deze periode. Het is niet de oorzaak maar wel een manifestatie die ik me goed herinner. Het woord ‘identiteit’ als vertaling van personality geeft wat meer richtlijn voor mezelf om te onderzoeken. Mezelf een identiteit aanmeten.

In het volgende blog de zelfvergevingen.

Personal identity——————————————————————————————————————————–

 

Dag 124 – Mijn relatie met voeding – 1

Ik heb net een leverreiniging gedaan waarin ik een halve dag niet eet om in de avond de lever-gal in 1x te stimuleren waardoor eventuele galsteentjes worden verwijderd (zeer effectief preventief natuurgeneeskundig gebruik tot het voorkomen van galstenen en hierin tot het voorkomen van een eventuele galblaasverwijdering; en ja er waren wat galsteentjes. Voor wie geinteresseerd is lees het artikel of benader me voor eventuele vragen). Alhoewel ik het niet eten even lastig vind, merk ik dat ik er rustiger van word. Hierin zie ik, iets wat ik feitelijk elke dag ervaar, dat ik ‘erg’ reageer op de prikkels in mijn eigen spijsverteringsstelsel die ik ervaar doordat de voeding zich er doorheen verplaatst. Het kan aan de voeding liggen, dat er voedsel bij zit wat ik niet goed verteer of wat te verschillend is en teveel verschillende prikkels tegelijk geeft. Dit is iets waar ik al ruim 20 jaar op let, dat ik zoveel mogelijk ‘onbewerkt voedsel’ eet, zo rustig mogelijk. Waar ik nog weleens in afwijk, vaak doordat het niet altijd direct mogelijk is om het juiste voedsel in te nemen, hoeveel ik hier ook op let. Een tweede punt is dat ik veel emoties in het spijsverteringssysteem heb opgeslagen, welke dag in dag uit geraakt worden door de voedselbrij die erlangs gaat en deze prikkelen.

Dit is iets wat ik op mijn 16e ook ergens zo ervaren moet hebben. Ik vond mezelf iets te dik, wat ik niet was, en ben gaan lijnen. Vooral mijn buik heb ik altijd al ‘ruzie’ mee, kun je nagaan, dat heb ik dus nog steeds. Wat te maken zal hebben met deze opgeslagen emoties wat opgeslagen oordelen als gedachten zijn. Conflict dus, ruzie, opgeslagen in mijn fysiek. Het lijnen ging iets te ver door, ik kwam onder gewicht, werd moe, en vanaf toen herinner ik me klachten met de stoelgang. Vanaf het moment dat ik begon met lijnen, het moment herinner ik me nog exact. Hoe de stoelgang daarvoor was weet ik niet, en mijn moeder weet het ook niet meer. Wel weet ik dat ik af en toe erge buikpijn had, wat voortkomt uit dezelfde verkramping in mijn dikke darm die er nu nog steeds zit. Daar zit dus al een vroeg opgeslagen herinnering/gedachte/oordeel. Ondergewicht, moe, naar de huisarts. Destijds een huisarts die nog vanaf geboorte dezelfde is, en je dus enigszins volgt qua fysieke gezondheid. De huisarts heeft me toen in 1 consult, eigenlijk met een paar woorden/zinnen, gestopt en simpelweg gezegd dat ik de volgende keer weer minimaal 50 kilo moet wegen (ik ben klein que lengte). En dat heb ik gedaan. Zo eenvoudig en tegelijkertijd belangrijk is het stoppen dus, en zo effectief als iemand zonder twijfel simpelweg zegt dat je moet stoppen. punt. geen keus. punt. Wat me behoed heeft voor werkelijk ondergewicht met alle gevolgen van dien.

Neemt niet weg dat de patronen die hieraan ten grondslag liggen niet effectief gestopt zijn. Dat is nog steeds aan mezelf om die te zien, te stoppen en zelf vergeven. Destijds zal ik ook ervaren hebben dat ik me prettiger voel als ik minder eet, terwijl ik me hier fysiek net te weinig mee voedt. Dit is nog steeds het punt waar ik mee stoei.

Overigens heb ik de halve dag niet eten als veel gemakkelijker ervaren deze keer als een tijd terug. Vrijwel geen honger, alleen het eerste uur dat ik eigenlijk gewend was weer te gaan eten, en veel rustiger aangezien ik mezelf kon ondersteunen in de adem. Het is meer dat ik iets eten ook gewoon lekker vind en tegelijkertijd als afleiding gebruik. Dus werkelijk dubbel qua eten, ik gebruik het als afleiding als ‘even iets lekkers’, en ervaar de afleiding binnenin juist als belasting. Interessant om die te onderzoeken in verhouding tot elkaar.

Start zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden met het eten van iets lekkers, waarin dit lekkers in mijn darmen mij opnieuw gaat afleiden als ruis creeren door het prikkelen van de oordelen die er liggen opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ruzie te hebben met mijn buik zolang als ik me herinner, in plaats van in te zien dat ik de ruzie in mezelf als oordelen heb opgeslagen in mijn buik, om deze ruzie vervolgens te projecteren op mijn  buik als zijnde te dik, te opgeblazen, niet passend bij mijn figuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen controle te hebben over de ervaringen/emoties die geprikkeld worden als ik eet en de voedingsbrij mijn spijsvertering doorgaat, waardoor ik ergens liever niet/weinig eet zodat ik die brij als opgeslagen oordelen niet hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weinig eten als oplossing te hebben gebruikt om de opgeslagen oordelen niet te hoeven ervaren, terwijl mijn fysiek meer voeding nodig heeft en ik zo fysiek dus onder mijn potentie/kracht blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onder potentie te houden door net te weinig te eten, waardoor ik de oordelen als aanvallen niet ervaar die ik ervaren moet hebben elke keer als ik in mijn mijn potentie als Leven wilde gaan staan als klein kind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit patroon van oordelen als aanvallen in mijn fysiek te hebben opgeslagen nals fysieke mind, waardoor ik mezelf telkens aanval van binnenuit als ik in mijn potentie wil gaan staan, en mezelf dus letterlijk onderuit haal door mezelf fysiek aan kracht te ontnemen door het aanvallen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een automatisch patroon als ingebouwde grens in mezelf gecreeerd te hebben, wat ik ervaar als ‘hier mag ik niet overheen, dan gaat het mis’, waardoor ik niet overweeg om wel op te staan en deze grens als niet echt een grens te zien maar als een grens als beperking in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te misbruiken door deze mind/geestesbeperking op te slaan in mijn fysiek en zo een fysieke grens te creeren, waarin ik geloof dat als ik over deze grens heenga, ik mijn fysiek kapot maak, in plaats van in te zien dat ik mijn fysiek kapot maak door onderdrukking in/als de mind/geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest voor geesten die me aanvallen in de nacht, en door de angst heb ik niet kunnen kijken en zien wat er werkelijk speelt doordat ik me schuil heb gehouden in de slaap in de mind, terwijl ik juist in deze slaap in de mind kwetsbaar ben geweest voor deze geesten en mezelf keer op keer heb opgeladen in mijn eigen geest en dus mezelf feitelijk oplaadt in kracht voor een nieuwe aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tientallen jaren op mij hoede te zijn geweest voor de eventuele aanvallen van geesten van zowel mezelf als van buitenaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik deze aanvallen in mijn fysiek kan stoppen, aangezien ik nog steeds fysiek reageer in/als grens/beperking en hierin ervaar als dat ik niet kan zien wat de beperking is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan/mag zien wat de beperking is die ik fysiek heb opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar de fysieke beperking waardoor ik niet kan zien wat de beperking inhoudt, en hierin mezelf dus limiteer/klein houd door de zelf gecreeerde fysieke geestesbeperking als bescherming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beschermen met den geestesbeperking fysiek gemanifesteerd, zodat ik me als bescherming klein houd en niet wordt aangevallen door de geest, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te talmen met gaan luisteren naar de interview als Life Review van Leven als vervloekt zijn terwijl ik het heel graag wil luisteren en zelf gevraagd heb naar een interview als deze.

wordt vervolgd

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life