Dag 430 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-8 – Stil vallen en Redeneren

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen?- Verbeeldingsdimensie

Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Dag 409 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-2 – Hopeloosheid en Verdriet

Dag 410 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-3 – Woede

Dag 418 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-4 – Angst en Angstdimensie

Dag 421 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-5 – Verbijstering

Dag 421 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-5 – Verbijstering

Dag 425 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-6 – Verslagen

Dag 426 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-7 – Schrik

vallende bladeren

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte, onbegrip

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb stil te vallen ten gevolge van mijn eigen gedachte als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen woorden te hebben als ik stil val en ik mezelf dus niet uit kan drukken in het moment.

Als en wanneer ik mezelf stilzie vallen binnenin mezelf als zijnde geen woorden hebben om mezelf uit te drukken, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik reageer in mezelf in reacties ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, waarin ik de reacties in mezelf als overweldigend ervaar waardoor ik stil val en geen woorden meer heb/zie in mezelf om me uit te drukken en/of om zelfs maar uit te drukken voor mezelf wat ik ervaar. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf welke gedachte en hieraan gekoppeld reacties in mij opkomen door mezelf te vertragen in en als de adem en door middel van schrijven, zodat en waarin ik zie met welke reacties ik mijzelf overweldig en welke gedachte dit activeert en welk triggerpunt als gedachte van een ander in herhaling op mij geprojecteerd deze gedachte weer activeert, zodat en waarin ik mezelf uitdruk als expressie in en als zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan redeneren in mezelf als zoeken naar redenen, ter compensatie van het stil vallen binnenin mezelf, als controlemechanisme in en als mezelf ter bescherming van de ervaring van overweldiging in mezelf in/door de reacties in mij die volgen op de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Als en wanneer ik mezelf zie starten/participeren met het beredeneren van wat er gebeurt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in de geest in de rede in en als controle ‘schiet’ ter verdediging van mezelf tegen de negatieve energetische ervaringen als emoties als reacties die in mij opkomen ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ welke getriggerd wordt door een gedachte van een ander in herhaling op mij geprojecteerd. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met de redenatie zodra ik zie en bemerk hierin deel te nemen, te ademen en een moment te zien wat er gebeurt in mezelf alvorens ik antwoord, zodat en waarin ik mezelf inzet tot het geven van een antwoord in plaats van een reactie. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in schrijven hoe het komt dat ik deel wil nemen in redenatie, waarom ik dit controlemechanisme wil gebruiken ter bescherming van mezelf, waar ik bang voor ben om te ervaren als reacties in mezelf en welke gedachte en welk triggerpunt hieraan ten grondslag liggen, zodat en waarin ik zelfvergeving toepas op de activatie van het karakter in en als een gedachte gekoppeld aan een triggerpunt in en als een energetisch geladen herinnering. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken of ik een gekoppelde herinnering zie in mezelf en zelfvergevingen toe te passen op de energetisch geladen positieve en/of negatieve aanhechtingen.

Wordt vervolgd

Voor context lees de serie bovenaan dit blog welke begint op Dag 398. Het is een serie waarin ik specifiek uitschrijf hoe ik de verdediging van en als een karakter als afscheiding in/als mezelf in/als de geest heb opgezet in verschillende dimensies waarin steeds opnieuw en gedetailleerd zichtbaar wordt dat de gedachte “het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen” ‘natuurlijk’ over (een deel van) mezelf gaat als en zodra ik participeer in deze gedachte en/als geactiveerd karakter en ieder blog beschrijft een aspect/dimensie van dit karakter als afscheiding binnenin zelf welke in het schrijven zichtbaar wordt.

Vallend blad

Investigate the free download:

Full why do i worry about what others think of me

WHY AM I?

————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 390 – Atlasprofilax – in perspectief

Achteraanzicht van de zeven nekwervels

Voordat ik hier met gezond verstand de atlasprofilax-methode in perspectief ga zetten benoem ik dat ik geen verdiensten haal uit de atlasprofilax-methode, direct of indirect.

In een Tros Radar uitzending wordt de behandeling van het rechtzetten van de eerste nekwervel, de atlas, besproken met de zogenaamde atlasprofilax-methode. Laten we om te beginnen eens zien wie hier als ‘deskundige’ naar voren wordt gebracht.

Een persoon is een orthopedisch geneeskundige, iemand die ik deskundig als ervaren zou noemen op het gebied van het menselijke bewegingsapparaat en het observeren hiervan. Echter, hij gaat er vanuit dat, omdat bij, ‘iedereen een asymmetrie in de atlas aanwezig is’, zoals in zijn observaties naar voren komt, dit de ‘norm’ is als ‘normaal’, en dat dit dus ‘zo hoort’, omdat hij dit bij iedereen zo waarneemt. Hij zegt ‘dit kan geen kwaad, die heb je nodig’. Hier kom ik later in dit artikel op terug.

De andere persoon is neuroloog, die in onze samenleving als ‘deskundig’ wordt gezien. Echter, neurologen hebben op dit moment geen idee hoe gedachten, gevoelens en emoties ontstaan, werken, met elkaar in verbinding staan, en welke invloed deze op het fysieke lichaam hebben. Dus, wat wij deskundig noemen, is niet deskundig in brede zin, maar kundig in het aflezen van beperkte wetenschappelijke onderzoeken zonder werkelijk inzicht in de menselijke geest. De menselijke geest wordt voor ‘waar’ aangenomen, maar er is nooit voorbij deze ‘waarheid’ gekeken, wat de reden is waardoor in de wetenschap, niemand werkelijk weet hoe de geest is ontstaan, simpel omdat er geen apparatuur is om dit te meten. Alles wat hierin niet verklaarbaar is, wordt afgedaan als ‘placebo-effect’. Maar niemand heeft dit placebo-effect onderzocht; niemand vertelt hoe de geest in elkaar zit, waardoor placebo-effect eventueel een rol speelt. Het is hetzelfde als zeggen ja dit is God, dit gedeelte begrijpen we niet meer, dus dit noemen we God, of Placebo. Religie en wetenschap liggen niet zo heel ver van elkaar af, al beweren beiden het tegendeel; ze werken nog steeds met hetzelfde principe, namelijk, God als de Geest wordt in ere gehouden, en er wordt niet voorbij deze Geest gezien.

Dus, in het juiste perspectief: de neuroloog is hier de deskundige. Gezien de commentaren die hij geeft, wordt er weinig toegevoegd, alleen dat hij ‘zich niet kan voorstellen hoe een scheve atlas invloed kan hebben op de emotionele beleving van een mens’. Dat lijkt me dan zaak om eens te gaan onderzoeken, in plaats van zijn ‘niet weten’ als waarheid aan te nemen.

De orthopedisch geneeskundige is de deskundige, die uitgaat van zijn waarneming als de norm als normaal, omdat hij dit altijd zo heeft waargenomen.

Wat gaat er mis in het onderzoek van de atlasprofilaxbehandeling?

Het startpunt. De atlasprofilax-methode wordt benaderd vanuit een startpunt om deze onderuit te halen; het wordt benaderd vanuit een startpunt van ongelijkheid, in en als de geest; vanuit een verdediging van de eigen wetenschap als zijnde neurologie, orthopedie, zonder open te staan voor aanvullingen. Want, als deze aanvullingen werkelijk onderzocht worden, zullen de eigen hiaten in de neurologie en orthopedie onder ogen moeten worden gezien.

Hoe het onderzocht zou moeten worden, is vanuit een startpunt van ‘wat zou het bij kunnen dragen aan de algehele fysieke gesteldheid van de mens’. Hierin kan gezien worden wat het bijdraagt, en kan tevens gezien worden waar het niet aan voldoet, en dit moet meegenomen worden in het onderzoek en in de benadering. Er is geen samenwerking, er is geen integriteit. Integriteit is een ander en een andere behandelmethode benaderen in een startpunt van gelijkheid, van openheid, van zelfoprechtheid; factoren die de geest niet in zich heeft. De geest benadert vanuit een gesloten cirkel; deze cirkel is opgebouwd uit polariteit=ongelijkheid, en zolang deze cirkel het startpunt is, is er geen werkelijke communicatie als onderzoek als samenwerking mogelijk.

Heb je weleens met iemand over God gesproken die overtuigd christen is? Het bestaan van God is het startpunt als zijnde Heilig en Onschendbaar, net als in de wetenschap het bestaan van de Geest het startpunt is als Heilig en Onschendbaar. Wat betekent dat hierover geen werkelijke vragen gesteld worden. Als dit startpunt niet wordt opengesteld voor onderzoek van Wat Het Werkelijk Is, dan is er geen werkelijk gesprek en onderzoek mogelijk ten aanzien van het bestaan van God / de Geest als wie we zijn hierin. De verkeerde vraag wordt gesteld, waarin we blijven hangen in de polariteit van of ‘God wel of niet bestaat’. Echter, het gaat erom wie en wat God is.  We weten niet wat het startpunt inhoudt, wat de ‘Ware Natuur’ is van waarin en waaruit we werken en leven. En zolang we dit niet weten maar ons wel bewegen als en vanuit deze ware natuur -dit is immers wie we zijn, is de uitkomst in basis gelijk als het startpunt, dus in dit geval gelijk als God de Geest Placebo, welke verdeeldheid en separatie inhoudt, en dus verdeeldheid en separatie creeert en fysiek manifesteert. Zo ook deze uitzending van Radar.

De volgende benadering die de gehele de atlasprofilax-methode bij voorbaat vastzet, is de benadering van deze methode als ‘wondermiddel’. De verbeteringen die genoemd worden, zijn verbeteringen die op kunnen treden, echter deze zijn afhankelijk van vele factoren. Over het algemeen heeft het lichaam minimaal een jaar nodig om zich te herstellen, vaak met behulp van andere fysiek ondersteunende behandelingen als chiropractie (niet voor de nek!), osteopathie, eventueel natuurgeneeskunde om de orgaanfuncties te ondersteunen. Door een goed onderbouwde atlasprofilaxtherapeut wordt dit genoemd.

Ook bij de atlasprofilax-methode, is er tevens geen werkelijke en/of volledige bekendheid met de werking van het geest bewustzijn systeem. Dus, alleen de atlas wordt recht gezet, en verder is het aan de persoon zelf om te zien hoe het fysieke herstel gaat plaatsvinden, welke inzet hierin gedaan wordt ter ondersteuning van zichzelf.

Opvallend is in deze onderzoeken, dat na dit misleidende onderzoek, vanuit een ongelijk startpunt benaderd, de gehele atlasprofilax-behandeling door het slijk wordt gehaald.

Laten we eens naar de reguliere geneeskunde gaan kijken. Hoeveel ‘falen’ er daar voorkomt, welke bijwerkingen medicijnen hebben, hoeveel fouten er gemaakt worden, hoe vaak er Geen diagnose gesteld kan worden, hoe vaak er geen alternatieven geboden worden als er geen zichtbaar, meetbare disbalans is, waarin klachten worden afgedaan als ‘het zit tussen de oren’. Hoe weinig men weet over allergieen, over voeding, over de conditie van de slijmvliezen in de darmen en oplossingen voor verbetering hierin.

Zal ik deze lijst nog verder uitbreiden? Komt er een radaruitzending waarin de gehele medische wetenschap en farmacie onder de loep wordt genomen ten aanzien van de werkzaamheid van wat er geboden wordt?

De medische wetenschap blijft binnen de cirkel van de geest en hierin de zichtbare, meetbare resultaten met de beperkte meetmiddelen die er gebruikt worden. Het resultaat wordt gebruikt om de eigen tekortkomingen in te dekken, als zijnde ‘het is niet meetbaar, dus het is niet zo’. Zo hoeft de medische wetenschap nooit te zien in de tekortkomingen, en alles wat hier buiten valt en waarin gewerkt wordt met andere meetmethoden, wordt direct, vanuit deze gesloten cirkel, benaderd en onderzocht op hiaten, en deze hiaten worden gebruikt om de hele alternatieve methode onderuit te halen. En zo behoudt de medische wetenschap en de farmacie haar macht, en de mens gelooft hierin.

Wat zit hierachter verborgen? Geld. Maar dat is iets voor een ander blog.

‘Het zit tussen de oren’. Wat wordt hiermee bedoeld? De werking van de geest als het geest bewustzijn systeem. (God, de Geest, Placebo). Echter, de medische wetenschap heeft geen idee wat dit inhoudt, hoe het werkt, hoe het ontstaan is, en dus niet wat de invloed is op de fysieke gesteldheid. Het wordt niet gemeten, en dus wordt het afgedaan als Placebo. God. De gesloten cirkel van meetbare resultaten binnen de beperkte meetmethodes – dus de beperkte meetmethode bepaalt wat wel of niet meetbaar is – laat niet toe dat er werkelijk gezien kan en gaat worden – met gezond verstand, fysiek, in open benadering – wat er werkelijk bedoeld wordt met ‘het zit tussen de oren’. De Vraag, de benadering, het startpunt in het onderzoek, bepaalt het Antwoord.

Wel neemt de medische wetenschap de positie in van ‘deskundige’, waarin deze zich het recht toe eigent om een alternatieve behandelmethode (alternatief genoemd omdat het niet valt onder de zogenaamde medische wetenschap), met veel zichtbare, fysieke resultaten die hier niet genoemd worden, af te doen binnen een benadering in de eigen gesloten cirkel als beperking van de geest.

Shame on you, deskundige. Waar is je integriteit?

Er wordt hier gepraat over 180 euro als geldklopperij, niet ziende dat ze zelf dagelijks meedraaien in de firma farmacie als firma die de grootste geldklopperij in stand houdt binnen de wereld van gezondheidszorg voor de mens, waarin 180 euro een schijntje is; oftewel, ze praten over zichzelf en projecteren dit buiten zichzelf op een eventueel falen in de atlasprofilax behandelmethode.

Als ze werkelijk integer zijn, en werkelijk begaan met de gezondheid als fysieke gesteldheid van de mens en het gehele fysieke leven, dan zouden ze de atlasprofilax-methode onderzoeken vanuit het startpunt van toevoeging en samenwerking: wat biedt de atlasprofilax-methode waarin wij tekortschieten? Waar kunnen wij met onze methoden bijdragen en ondersteunen waar de atlasprofilax-methode tekort schiet, geen meetmiddelen heeft? Hoe kunnen we onze capaciteiten naast elkaar leggen zodat we elkaar aanvullen, ondersteunen, bijdragen aan een zo optimale algehele fysieke gesteldheid van de mens en hierin, aan het leven op aarde?

Dat is een open benadering, in gelijkheid. En alleen op deze manier zal er werkelijk gezien worden wat de toevoeging is van iedere methode, hoe samen alle deeltjes een geheel kunnen vormen en staan naast elkaar, met elkaar.

In de gesloten cirkel van de geest, is de mens ziende blind en horende doof. En dat zijn op dit moment, onze medische deskundigen. Verblind door de werking van de geest en verblind door de beloning van het geld.

De atlasprofilax-methode moet hierbinnen, ook niet als zaligmakend naar voren gebracht worden. Als we de gehele

ruggenwervel bekijken en hierbinnen de zenuwbanen, dan kan een minimale scheefstand in, in dit geval de bovenste nekwervel, al gevolgen hebben. Dit is door iedereen met een beetje fysiek inzicht en gezond verstand te begrijpen. De orthopedisch geneeskundige gaat ervan uit dat een scheefstand ‘normaal’ is, omdat deze bij vrijwel iedereen scheef staat. En dus wordt deze ‘normale scheefstand’ nooit bevraagd en gebruikt als uitgangspunt als zijnde ‘zo hoort het’; de ‘norm’ als ‘normaal’ wordt gebruikt als rechtvaardiging voor de scheefstand. En dit is exact hoe de gehele mensheid rond blijft draaien in de eeuwige cirkel van herhaling, levend in en als de geest, want dit ‘doet iedereen al altijd, dit wijst de geschiedenis uit, en dus is dit de norm als normaal’.

En wat nu als de gehele mensheid, gedurende de gehele geschiedenis, misleid is, het bij het verkeerde einde heeft, en we dit tot in den treuren, tot in den eeuwigheid, blijven herhalen, en omdat we het al zolang doen, gebruiken we dit als rechtvaardiging voor waarom we dit doen? De benadering van de orthopeed laat precies zien waar het mis gaat in de wereld. De wereld stevent af op totale fysieke catastrofe, en toch wordt nooit ons startpunt – God, de Geest, Placebo – onze ‘norm’ in vraag gebracht, omdat het toch ‘normaal’ is. We zien niet voorbij de balans, de polariteit in en als de geest.

De atlasprofilax-methode doet dit wel. En bevestigt inderdaad, bij 98-99% van de mensen staat deze scheef. En dit hoort niet. Wat is de invloed hiervan op ons fysiek? Welke beperkingen geeft dit? Waarom staat deze scheef? Hoe kan dit veranderd worden en wat geeft deze verandering?

Natuurlijk wordt deze benadering direct aangevallen en onderuit gehaald. Het geeft namelijk een opening aan de mens, om voorbij de macht van de ‘norm’, de macht van de geest te zien, en het eigen heft in handen te nemen. te onderzoeken, bevragen – introspectie, zelfonderzoek, met alle methoden die voor handen zijn. Het zou in de basis van de gezondheidsverzekering moeten zitten, niet als oplossing voor alle problemen, maar als startpunt van het bewegingsapparaat, beginnend bij de basis; als deze niet ‘recht’ staat, hoe kunnen wij als mens dan ooit rechtop staan, in en als zelfverantwoordelijkheid?

Het is niet zaligmakend en oplossend, het is een aanvullende, ondersteunende methode, waarin tevens de achtergrondinformatie mist als de werkelijke, volledige educatie over de werking van de geest, het geest bewustzijn systeem, en de relatie met, invloed op, samensmelting met het fysieke lichaam. En doordat er hier informatie mist, kan het worden aangevallen door de ‘deskundigen’ uit de medische wetenschap, die zelf ook een heleboel informatie missen. Als je namelijk geen informatie mist, zou je geen reden zien om een aanvullende behandelmethode aan te vallen, dan zou je de toevoeging zien voor wat het is, deze gebruiken, integreren, de gebreken zien en deze aanvullen met wat nodig is, om zo een algehele ondersteuning te bieden en aan te tonen.

Dus, de Radar-uitzending tezamen met de neuroloog en de orthopedisch geneeskundige die de hiaten in de atlasprofilax-methode op een schandalige wijze proberen uit te lichten – ze proberen een schande te creeren – tonen hierin zichzelf in gebrek aan inzicht, integriteit en oplossingen in hun eigen benadering van de fysieke gesteldheid en de werking van het geest bewustzijn systeem van de mens binnen het leven op aarde.

*

Tot slot, ik heb zelf ongeveer 10 maanden geleden een atlasprofilax-behandeling ondergaan bij een gecertificeerde therapeut.  Ik heb niet speciaal een fysiek trauma gehad in mijn leven die de atlas scheef kan trekken; de atlas stond wel scheef, als zijnde niet geheel in de kommetjes van de 2e wervel. Het directe fysieke effect van de behandeling was dat ik mijn nek weer rechtsom naar achteren kon draaien, terwijl die daarvoor halverwege geblokkeerd werd. Tevens kon ik weer een squat maken (fitnessbeweging buigend door de benen, alsof je op een stoel gaat zitten) die ik daarvoor niet goed kon maken. Algemeen was ik direct meer aanwezig in mijn lichaam, en was het alsof ik eindelijk verder kon met mezelf ondersteunen, waar ik daarvoor de hele tijd bezig was met een soort van corrigeren in mijn fysieke gesteldheid, en dus feitelijk niet aan de wezenlijke correctie in en als mezelf toekwam. De therapeut heeft me voor en na duidelijk de verschillen aangetoond en besproken, en heeft tevens aangegeven hoeveel tijd ik nodig heb voor herstel (minimaal 1 jaar) en waar ik eventuele ondersteuning nodig heb (het corrigeren van het bekken, welke op meerde manieren scheef/gedraaid kan staan).

Wat was er niet direct merkbaar? Mijn bekken stond nog gedraaid, hiervoor ben ik naar een chiropractor gegaan, zoals besproken en zoals ik ook zelf inzag, en daar ben ik nog steeds om de drie maanden. (NB hier werd met stipt aangeraden om de chiropractor niet aan de nek te laten komen en ‘kraken’; hier zijn de nekwervels te gevoelig voor en dit kan schade/slijtage geven; ook hier is er geen onderlinge uitwisseling en werkelijke samenwerking ten aanzien van de atlascorrectie, terwijl er meerdere verhalen zijn van patienten die na kraken van de nek bij een chiropractor, hier slechter uit zijn gekomen, iets wat niet voorkomt bij atlascorrectie).

De geest bewustzijn structuren zijn aan mezelf om te onderzoeken, waarin de structuren na de behandeling van de atlas, langzaam, 1 voor 1, zich aandienen, zich vrijmaken vanuit mijn borstgebied en zo omlaag, waarna ik ze op kan pakken om in te zien, uit te schrijven, zelf te vergeven en te corrigeren, en tijdens dit gehele proces blijf ik mezelf en/als mijn fysiek ondersteunen met indien nodig, af en toe een natuurgeneeskundige behandeling en orthomoleculaire preparaten en natuurlijke geneesmiddelen.

Ik beweeg me sinds 20 jaar in het gebied van natuurgeneeskunde en gebruik dit, in samenwerking met de huisarts voor onderzoek en check-up, ter ondersteuning van mijn eigen fysieke gesteldheid, waar ik, zo geeft de huisarts ook zelf aan, via de reguliere geneeskunde geen ondersteuning in zou vinden. Ik heb hierin alle ruimte, mogelijkheid, informatie, scholing, producten en financiele middelen ter beschikking gehad om dit volledig te onderzoeken en toe te passen, waarbij ik benoem dat al mijn inzet en extra financien hier naartoe gaan/zijn gegaan. Deze ruimte geeft de vrijheid om alles te onderzoeken en te gebruiken als aanvulling op en ondersteuning van elkaar – ten aanzien van het fysiek en de geest – en alleen het beste te behouden – het beste voor Al het Leven. Dit zou voor iedereen ter beschikking behoeven te staan, zelfs eenvoudiger bereikbaar en betaalbaar/haalbaar via een zorgstelsel welke werkelijk zorgt voor en als Leven. Hierover zullen meerdere blogs volgen.

Wil jij ook inzicht krijgen in wie we werkelijk zijn in en als het bestaan als geest bewustzijn systeem?

Desteni-I-Process-Lite – gratis cursus online met buddy

1.2-human-head-with-gears

*

Link Radar uitzending

Informatie Atlasprofilax

Stellingname over Tros Radar vanuit gecertificeerde Atlasprofilaxtherapeuten

Bovenaanzicht van de atlas (eerste nekwervel) rustend op de axis (tweede nekwervel)

—————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 283 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Afwachtend-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Afwachtend – wachtend op wat ik fysiek doe, wat ik initieer, wanneer ik beweeg en/of voorstel tot fysieke beweging

publieke tribune

Gedachtendimensie:

Ik kan dit niet dragen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Ik kan dit niet dragen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dit moet dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de ander – die niet beweegt – moet dragen, en dat kan ik niet.

Verbeeldingsdimensie:

Moeder die zit op de bank, waarin ik een ervaring heb alsof alles – inclusief zij – afhankelijk is van mij, van wat ik doe, wat ik zeg. Alles is in respons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een herinnering als verbeelding waarin ik een ervaring heb alsof alles – inclusief de ander – afhankelijk is van mij, van wat ik doe, wat ik zeg; alles is in respons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een geloof dat de ander afhankelijk van mij is, van wat ik doe, wat ik zeg, doordat alles gebeurt in respons op wat ik doe en zeg.

Backchatdimensie (interne gesprekken):

Dit meen je niet

Ziet iemand zelf niet wat er gebeurt?

Schaamt iemand zich niet?

Ga weg!

Ik wil dit niet

Je doet niks

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘dit meen je niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf in respons te zijn door in backchat te praten in/als de geest, in plaats van hier te zijn in zelfexpressie, los van wat en wie zich om me heen al dan niet beweegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘ziet iemand zelf niet wat er gebeurt’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf niet te zien wat er in mij gebeurt in participatie in/als backchat in respons op wat ik zie in de ander buiten mij, dus feitelijk in respons op mijn eigen projectie van mezelf op de ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in respons te leven op mezelf als de ander=de mind, dus op mezelf in/als de geest, geprojecteerd op de ander buiten mij, en hierin mijn projectie als ripple-effect in het fysiek te manifesteren en dus in het leven te roepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘schaamt iemand zich niet’?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of iemand zich niet schaamt omdat hij/zij in automatische respons leeft en dit zogenaamd niet door heeft/waarvan het mij lijkt dat die ander dit niet door heeft aangezien die ander het gewoon blijft voortzetten, hoeveel signalen ik ook geef dat ik het niet prettig vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb signalen te gaan geven als respons op het automatische gedrag van wat ik zie in een ander, welke feitelijk signalen zijn als respons op wat ik zie in de ander=de mind als mezelf in de geest geprojecteerd op de ander buiten mij, en vervolgens volgens deze respons ben gaan leven en mijn leven ben gaan leiden, en dus ben gaan lijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom ik geen schaamte ervaar; ik ervaar slechts spijt, regret, enorm, elke dag in nieuwe realisaties, van wat ik gemanifesteerd heb op relatiegebied, welke wellicht gelijk is aan/als schaamte.

How to Transcend Shame and Transform It to Integrity – Part 170

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb immens verdriet dagelijks met me mee te hebben gesjouwed ten gevolge van dit patroon wat ik al levenslang aan het manifesteren ben, in voortzetting van mezelf in oneindig verdriet in/als de geest, als respons op wat ik manifesteer als projectie van mezelf in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘Ga weg!’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iemand steeds weg te duwen en/of zelf weg te gaan als respons op wat ik zie buiten mij geprojecteerd als mezelf in respons op de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven van respons op respons in/als de geest, en hierin mezelf in zelfexpressie volledig kwijt te zijn/kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘ik wil dit niet’, en hierin de conclusie te trekken dat ik de relatie niet wil, in plaats van in te zien dat ik niet wil leven zoals ik ben in relatie als respons op de ander buiten  mij, welke slechts respons is op de projectie van mezelf in/als de geest, in/als ripple-effect, op de ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘je doet niks’, in plaats van zelf iets te doen aan mijn eigen gedrag in respons op wat ik zie in de ander geprojecteerd als mezelf in de geest.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie in participatie in backchat in respons op wat ik in een ander buiten mij geprojecteerd zie van/als mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in backchat reageer/antwoord op een Gedachte/afbeelding in mij die getriggerd wordt door een karakter van een andere persoon buiten mij, welke feitelijk ook weer door mijn ogen gekleurd wordt gezien, dus feitelijk is het Trigger Character ook weer een interpretatie van mijzelf doordat ik getriggerd wordt en in/als reactie zie.

Ik realiseer me dat mijn backchat dus feitelijk een antwoord is op een Gedachte als afbeelding welke ik in mezelf heb opgeslagen, waarin ik dus constant in respons/antwoord leef op mijn eigen opgeslagen Gedachten, welke reacties hierin ik projecteer op de ander buiten mij – die natuurlijk hetzelfde aan het doen is, namelijk leven in/als reactie op zijn/haar Eigen Opgeslagen Gedachte – en omdat ik dit niet wil, reageer ik me af op de ander buiten mij.

Ik realiseer me dat ik me beweeg in het Onderbewuste, in Backchat en Reacties als gevoelens en emoties, dus beweeg ik me in opgeslagen herinneringen uit de opvoeding.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen backchat als respons op een Gedachte/afbeelding in mijzelf, getriggerd door een karakter buiten mij, gezien door mijn ogen, te stoppen in mezelf. Ik onderzoek in mezelf wat de Gedachte/afbeelding is waarop ik respons/antwoord/reageer in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven wie ik geworden ben in/als respons op mijn eigen opgeslagen Gedachten als herinneringen, waarin ik me vrij maak om mezelf te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen ik zie in de ander waarop ik reageer als in respons leef, terug te halen naar zelf en te onderzoeken in zelf, wetende dat als ik in respons leef of me juist terugtrek, ik reageer op mezelf participerend in een Gedachte/afbeelding, waardoor ik in afwachting van de ander=de mind leef, wederom geprojecteerd op de ander buiten mij, en dus leef ik in afwachting van wat ik denk te zien in de ander buiten mij.

Ik realiseer me dat de ander buiten mij ongeveer hetzelfde doet, en dus indien nodig, bespreek wat er gebeurt in mij, als een opening voor zelf en de ander om beiden in zelf in de patronen te zien, waarin het bespreken van wat er gebeurt in mij, tegelijkertijd de zelfexpressie is in het moment.

Ik realiseer me dat als ik wil dat de ander iets doet en/of zegt, ik nog iets wil van de ander om in respons op te kunnen leven, in plaats van te leven in/als zelfwil in/als zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of ik iets werkelijk wil bespreken, of dat ik eerst alleen alles terug naar zelf wil halen ter onderzoek en zelfvergeving en mezelf vrij maak tot het spreken van zelf in zelfexpressie als werkelijke fysieke correctie.

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

Irritatie, neerbuigend, nors, afhoudend, ongeloof, opgeven, plaatsvervangende schaamte, afschuw, walging

Fysieke gedragsdimensie:

Niet meer bewegen, niets meer zeggen, expressie inhouden, stilvallen

Afwachten II

Consequentiedimensie:

Mezelf verongelijken door middel van inhouden van expressie en verdwijnen in reactie en fysieke gedragsdimensie, dus in de geest; hierin ongelijk gaan staan aan mezelf en de ander, en hierin zelf afwachtend worden;

Alles alleen doen

Reincarnation throughout Time: DAY 11

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles in mijn leven steeds te hebben ontkoppeld, ontwricht, alle relaties steeds te hebben gestopt, om los te komen van de patronen en om mezelf vrij te maken om de patronen in te zien, en nu ik dan, relatief vrij van uitwendig beknellend ervarende relaties, in de patronen zie, de enorme spijt ervaar van alle potentiele mogelijkheden tot bestendige relaties die ik gestopt ben buiten mijzelf, tot aan abortus toe, niet ziende hoe en dat ik de relaties binnen mijzelf had kunnen stoppen en mezelf hierin had kunnen veranderen.

Reptilians – My Greatest Regret – Part 56

Angst:

Gedefinieerd te worden als de ander

Vastzitten aan iemand die ik moet dragen

publieke tribune

*

Wordt vervolgd

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 280 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dit blog is een vervolg van de uitwerking van:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Consequentiedimensie:

Stoppen van iedere interactie, me terugtrekken in mezelf, kortaf antwoorden, de ander volledig links laten liggen, afscheiding in en van mezelf en projectie op een ander en hierin bestaan in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iedere interactie te stoppen in een geloof dat de aandacht van de ander in/als controle iets met mij te maken heeft, in een geloof dat de ander via de aandacht op mij kan leven, in plaats van in te zien dat de ander=de mind via aandacht op mij leeft, welke ikzelf in/als de mind ben – ik ben de ander=de mind in afscheiding van mezelf – en ik leef via aandacht als energie van mezelf als substantie, en eet mezelf als het ware op hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb van mezelf als substantie te leven en mezelf op te eten ten gevolge van een geloof dat de aandacht van de ander buiten mij in/als controle iets met mij te maken heeft, en hierin niet te zien dat ik de aandacht van de ander=de mind binnenin mij projecteer op een ander buiten mij in afscheiding van mezelf, en mezelf hierin in aandacht gevangen houd in/als energie, en mezelf als substantie hierin opeet, aangezien energie substantie nodig heeft om te verbranden/om van te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken in mezelf om aan de aandacht van de ander buiten mij te ontsnappen, in plaats van in te zien dat in het terugtrekken, ik mezelf terugtrek in de geest/mind, en mezelf zo volledig absorbeer in de geest, waarin ik juist volledig vatbaar ben voor de geest aangezien ik hierin geloof dat ik de geest in/als energie ben, en in/als de geest als energie, ben ik onderhevig aan energiestrijd ter overleving/beweging in/als energie wisselend van negatief-neutraal-positief, waarin de beweging tussen de polariteiten energie geeft en dus een ervaring van leven, welke de ander buiten mij ook doet, en om beiden in leven te blijven, houden we onszelf in/als energie in controle en proberen de ander buiten ons in de tegenovergestelde rol te duwen, zodat we energie in de geest  kunnen genereren in/als reactie op elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kortaf te antwoorden als ik participeer in een geloof dat de ander de aandacht op mij richt, waarin ik probeer mijn energie bij me te houden en de ander geen energie wil geven, wat direct duidelijk maakt dat ik spreek in energie dus in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te willen ‘korten’ op aandacht als ik participeer in een geloof dat de ander de aandacht op mij richt, waarin ik mezelf aanpas, dus reageer in/als de geest, op wat een ander wel of niet doet, of eigenlijk pas ik me aan in/als reactie op een geloof in mezelf in de geest in wat ik zie en interpreteer in de ander buiten mij, dus feitelijk kort ik mezelf – doe ik mezelf tekort – als reactie op een geloof in teveel aan aandacht, en zo houd ik mezelf in/als de geest in beweging/in leven in/als energie door te bewegen van een teveel naar een tekort, waarin ik ondertussen probeer mezelf te behouden in de neutraliteit, oftewel de spaarstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te proberen in de spaarstand te houden, om zo min mogelijk energie te genereren in mezelf, waarin ik mezelf dus terughoudt in/als angst om mezelf op te branden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander volledig links te laten liggen als ik bemerk dat de ander=de mind, dus ikzelf in/als de geest op reactie op een ander buiten mij, teveel energie genereer en ik niet meer in de spaarstand kan blijven bestaan, en ik als enige optie (kan ik hier een optie op nemen??) zie om de ander volledig links te laten liggen zodat ik kan blijven bestaan in de neutrale spaarstand in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig af te scheiden in en van mezelf in/als energie in participatie in de neutrale toestand als spaarstand, waarin ik een soort onbereikbaarheid heb gecreeerd in mezelf voor de ander buiten mij, om te kunnen blijven bestaan in/als energie op een laag pitje, en hierin net te doen of ik me nergens mee bemoei.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het behoud van mezelf in/als energie op een laag pitje in de spaarstand, een desinteresse in/als zelfinteresse te creeren ten opzichte van andere mensen buiten mij, bestaande in/als angst – welke ook zelfinteresse is – om mezelf volledig op te branden als ik nog langer participeer in de interactie met de ander waarin ik zoveel energie genereer in mezelf in een strijd om positieve energie in/als aandacht tegenover negatieve energie als juist geen aandacht, dat ik mezelf hierin opbrand in reactie.

Angstdimensie:

Angst om mezelf op te branden in aanwezigheid van een ander

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mezelf op te branden in aanwezigheid van een ander door participatie in beweging in/als energie in/als reactie in mezelf op de aanwezigheid van de ander=de mind, geprojecteerd op de ander buiten mij.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken en zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf in angst zie verkeren om mezelf op te branden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als ik in deze angst verkeer, ik al in de geest in energie verkeer en ik dus bezig ben met mezelf als substantie op te branden, welke niet aanwezig is in de adem. ik stop, ik adem. Ik laat de angstigheid als anxiety vrij via het borstgebied.

Ik stel mezelf ten doel allereerst de angstigheid/ervaring van angst in mezelf te stoppen, alvorens ik iets zeg en/of als ik juist niets zeg en/of doe en in mezelf een terugtrekken ervaar.

Als ik mezelf kortaf zie antwoorden op een vraag van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf kort door de ander=de mind geen energie te willen geven, en juist in dit niet willen geven als weerstand, genereer en verbrand ik alsnog energie.

Ik stel mezelf ten doel de weerstand tot antwoorden als korting in mezelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik mezelf verloochen als ik wel antwoord geef en de weerstand in mezelf stop/hierdoor heen beweeg.

Als ik een ervaring van zelfverloochening heb als ik door weerstand heen beweeg/weerstand tot antwoorden stop in mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf in/als energie verloochen, aangezien ik gefuseerd ben met/als energie in/als de geest en hierin ben gaan geloven dat dit is wie ik ben, en als ik dan iets anders doe dan wat mezelf in/als energie versterkt en/of behoudt, ervaar ik dit als verloochening van mezelf, welke een verloochening is van mezelf in/als energie, welke als ervaring van verloochening opnieuw energie genereert.

Ik realiseer me dat de geest ingenieus is opgebouwd, en dat er een hele trucendoos is om mezelf in/als energie in beweging te houden.

Ik stel mezelf ten doel zelfvergevingen toe te passen op de trucendoos in/als de geest die ik tevoorschijn haal ter behoud van mezelf in/als energie, waarin ik mezelf vrij maak van positieve en negatieve lading in/als ervaringen, zodat ik door de ervaringen van weerstand heen kan bewegen.

Als ik mezelf zie participeren in een volledig links laten liggen van de ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik dit links laten liggen tevens gemanifesteerd heb als tegenhanger van het aandacht vestigen op iemand, welke ik zelf als vervelend ervaar. Ik realiseer me dat links laten liggen een vorm van aandachtig geen aandacht geven is, en dus participeer ik nog steeds in/als aandacht in de geest, aandachtig niet-gericht op de ander, dus vastgezet in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in een aandachtig niet-richten op de ander.

Als ik mezelf zie participeren in een aandachtig niet-richten van aandacht op een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf zo vastzet in/als tegenhouden van aandacht.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in het moment van links laten liggen als aandachtig niet-aandacht richten. In/als de adem zie ik hoe ik me kan bewegen in het moment en of het nodig is iets te spreken.

Als ik mezelf zie participeren in backchat en reactie, welke een manifestatie zijn van projectie van mezelf als de ander=de mind op de ander buiten mij, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in ervaringen die ik zelf gecreeerd heb in/als gedachten, backchat en hieruit volgend reacties als emoties en gevoelens, en dus ben ik druk met mezelf in/als ervaringen, welke me zo vervelend doen voelen. Aangezien dit getriggerd wordt door iets in de aanwezigheid van de ander en/of een karakter van de ander, neig ik naar het projecteren van mijn reacties in/als karakter op de ander.

Ik stel mezelf ten doel mijn projecties als reacties in/als karakter, op de aanwezigheid van de ander, in te zien, uit te schrijven en zelf te vergeven, ik schrijf zelfcorrigerende uitspraken en doelstellingen, zodat ik mezelf in het fysiek kan ondersteunen, begeleiden en richting geven, als ik me bevind in een situatie waarop deze reacties in mezelf in/als karakter, getriggerd worden.

Ik realiseer me dat ik opgebouwd ben in/als reacties in/als karakter, en dat dit in vele lagen verwikkeld is, en dus zal ik niet in 1x alles stoppen in realiteit.

Ik stel mezelf ten doel de realiteit te zien als toetsing van hoe effectief ik ben in het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties op wie ik geworden ben in/als reacties in/als karakters.

Ik stel mezelf ten doel mijn zelfinteresse in pogingen tot behoud van energie in/als de neutrale spaarstand, te stoppen in zelf, adem voor adem, situatie voor situatie, totdat het stil wordt in mij, vrij van reacties in/als energie.

Ik realiseer me dat de neutrale spaarstand in/als de geest, kan lijken op een vorm van stilte in mij. Ik realiseer me dat ik bij lange na niet stil ben maar participeer in en neutraal karakter om energie te besparen.

Ik stel mezelf ten doel de aandacht in/op mezelf te richten en deze te gebruiken om in zelf te zien en onderscheid te maken tussen mezelf in stilte en mezelf in neutrale energetische spaarstand in afscheiding van mezelf.

DAY 9: I Am War

Featured Art Work by Ann Van Den Broek

——————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 127 – Gaat het goed met me?

De vraag of het goed met me gaat. Of eigenlijk de conclusie die getrokken wordt als ik de zogenaamd ‘zware’ structuren benoem, dat het niet goed met me gaat. Waarin ik geen vrijheid ervaar om werkelijk te delen wat er speelt. Maar hoe zit dit in mij opgeslagen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de werkelijke lelijkheid in mezelf niet in te durven zien en niet te durven benoemen uit angst dat het ‘niet goed gaat met me’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de werkelijke lelijkheid in mezelf niet in te durven zien en te benoemen aangezien ik bang ben uitgekotst te worden en gedefinieerd te worden als deze lelijkheid en als ‘het gaat niet goed met Ingrid’, waarin ik in dit verbergen van de de lelijkheid een niet goed gaan in mezelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als ik de lelijkheid in mezelf onder ogen zie ik nooit meer opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik wel wil leven in dit lichaam, aangezien ik zoveel ongemak in mijn darmen ervaar/gecreeerd heb en niet weet of het me wel lukt om dit op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf wel op kan pakken wat een op willen pakken is, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf wel op wil pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het proces gemakkelijker is zonder lichaam aangezien ik ongemak in het lichaam ervaar en dat mijn grootste verdriet en schaamte is, waardoor ik bang ben dat ik mijn lichaam gewoon opgeef en ik later spijt ervaar als ik alsnog het proces moet wandelen zonder lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat wat me het liefste is, mijn lichaam, gewoon wil opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet meer aankan, mijn lichaam dragen met elke dag de angst van wel of niet het ongemak ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna door mijn benen te zakken van schaamte over de afbraak in mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam helemaal op te branden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een niet meer willen, niet meer kunnen te ervaren, en toch niet te willen/kunnen beslissen om te leven en mezelf op te pakken in dit leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nu weleens een antwoord te willen op de vraag hoe deze darmklacht te stoppen, in plaats van in te zien dat ik zelf het antwoord ben en zolang ik niet kies het op te pakken zal ik geen antwoord als mezelf zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren dat ik niet zie waardoor ik niet kan kiezen mezelf werkelijk te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te willen eten zo moe word ik van eten als ik er zoveel alst van ervaar, terwijl ik heel erg van eten houd en mezelf dus iets onthoud waar ik heel erg van houd, wat me in leven houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf datgene te onthouden wat me in leven houd, of eigenlijk mezelf het minimale te geven zodat ik net kan leven maar meer ook niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al 23 jaar bewust naar dit patroon loop te staren en opnieuw exact dezelfde wanhoop te ervaren met alle moeheid van alle jaren opgestapeld, zonder te weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zeggen dat het niet goed met me gaat door een fucking mind-construct welke wordt doorgegeven via de voorouders, uit angst dat de ouders zich schuldig gaan voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hiermee alle verantwoordelijkeheid op me te nemen en mooi weer te spelen, uit angst dat ze zien dat het niet goed gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op dit vlak  geen enkele steun als begrip te hebben ervaren in het ouderlijk huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dit alles altijd helemaal alleen te hebben moeten doen, terwijl ik zelf niet ben gaan spreken en dus ook geen steun heb kunnen ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin een slachtoffer te voelen en me hierin als slachtoffer te gedragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat ik hiermee fysieke klachten heb gemanifesteerd en een ander die niets ziet gewoon door hobbelt zonder fysiek ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik fysiek ongemak heb gecreeerd en een ander niet, we moeten toch allemaal dit proces lopen, heb ik het dan werkelijk zo verkeerd gedaan?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik het werkelijk zo verkeerd heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de dag heen een om de minuut terug kerende gedachte te hebben als ‘ik weet niet of ik het red’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van het opgeven, die ik in mijn fysiek heb opgeslagen, en welke steeds terugkeert als de ontlasting ertegenaan duwt – wat 24 uur per dag is als ik me niet ontlast heb in de ochtend – te geloven als zijnde van dit moment,  en hierin opnieuw een ervaring van opgeven te creeren aangezien ik zo niet wil leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hel op aarde gecreeerd te hebben binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een herinnering keer op keer te herleven en hercreeren en zo de hel op aarde in mezelf en dus ook buiten mezelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe te staan, letterlijk en figuurlijk, als ik dit fysieke ongemak ervaar, en niet te weten hoe mezelf hierin te stoppen als mijn fysieke mind nonstop deze signalen van angst, opgeven en ongemak weergeeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm verdriet te ervaren dat ik nog nooit van iemand een antwoord heb gehad op deze vraag, niet van mezelf en niet van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier een levensgroot IK WEET HET NIET te ervaren, en hier tegenover een heel groot IK WEET HET te creeren waarin ik alles uit de kast heb getrokken om een antwoord te vinden/om mezelf staande te houden in dit ik weet het niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven ervaren dat ik mezelf niet wil oppakken uit angst dat dit werkelijkheid wordt, in plaats van in te zien dat door het niet te ervaren maar te onderdrukken en er bang voor te zijn ik het juist tot werkelijkheid maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen ervaren dat ik mezelf niet wil oppakken, omdat ik er dan gelijk aan ga staan en als ik er gelijk aan sta kan ik nog maar 1 ding doen, namelijk mezelf oppakken en dat is nu juist waar ik me tegen verzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te verzetten tegen het oppakken van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ene punt niet los te kunnen laten en mezelf er zo op te focussen alsof mijn leven er vanaf hangt, waarin ik mezelf meer en meer vastdraai in dit ene punt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn leven van dit ene punt afhangt, terwijl als ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dat wel zo is, of het niet een trucje van de mind is om me bezig te houden in doodsangst en me dus weg te houden van zelf als Leven, waarin het lijkt alsof het leven van dit ene punt afhangt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn leven af te laten hangen van 1 punt en mezelf bijna te doden in dit ene punt, terwijl ik helemaal niet werkelijk onderzocht heb wat er dan zo vreselijk belangrijk is in dit punt dat ik geloof dat mijn leven er vanaf hangt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik zo vreselijk belangrijk ben gaan vinden in dit ene punt waarin ik me vasthoud alsof mijn leven er vanaf hangt.

Ik stel mezelf ten doel te ademen doorheen dit ene punt en mijn aandacht van dit ene punt te halen, zodat ikzelf in dit ene punt wat ruimte krijg en niet mezelf dooddruk in een enkele focus.

Ik stel mezelf ten doel ondersteuning te vragen en aanvaarden in het onderzoeken en doorheen ademen van dit ene punt, hoe eng ik het ook vind.

————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life