Dag 477 – Partij kiezen

4806089ckwartet aap-noot-miesDag 476 – Reactie op een conversatietoon

 (Lees bovenstaand blog voor context)

Vervolg:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te bemoeien met het onderlinge gesprek van mijn ouders waarin de toonhoogte verandert in een poging hier richting aan te geven in plaats van hen zich onderling uit te laten spreken en mezelf richting te geven in en als de ervaringen die in mij omhoog komen als reactie hierop en alleen iets aan het gesprek toe te voegen als ik vrij ben van reactie en zie/hoor dat het nodig is dat ik iets toevoeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het gesprek uit de hand loopt en escaleert in een ruzie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat er onherstelbare schade ontstaat door en in een ruzie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen bij het horen van de verandering in toonhoogte in de stemmen waarin er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor en als zelf en er dus geprobeerd wordt iets af te schuiven op iets of iemand anders als ‘de schuld geven’ aan iets of iemand anders welke van onszelf een onaardig persoon maakt welke doorklinkt in de toonhoogte van de stem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de ander die van toonhoogte verandert en hierin geen verantwoordelijkheid neemt voor en als zichzelf, waarin ik mezelf identificeer met de ander alsof ik het ben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat wie ik ben in dat moment in herkenning en onderdrukking van hetgeen ik zie gebeuren in mezelf, degene is waarvoor ik me schaam in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mezelf als en wanneer ik participeer in een staat van iemand of iets buiten mij de schuld geven waarin en waardoor de toonhoogte van mijn stem verandert en ‘verontwaardigd’ klinkt, welke feitelijk komt doordat ik mezelf ver-ontwaardig door participatie in en als de geest in het afschuiven van verantwoordelijkheid voor en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb partij te kiezen voor één van de ouders als ze in een onderling geschil zijn verwikkeld en hierin zelf gemeen te worden naar één van de twee, waarin ik zelfs wissel heen en weer tijdens het gesprek en zo energie in mezelf genereer in en als een beter voelen hierin dan de één of de ander die ik veroordeel in dat moment en eigenlijk steeds bij de ‘winnende partij’ wil horen als waar ik me beter voel en waar het meeste energie te behalen valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de één of de ander te veroordelen en mezelf hierin te verongelijken welke de schaamte in mij voortbrengt in en over wie ik ben in dat moment in oordeel ten behoeve van een beter voelen in en als mezelf, terwijl ik me ondertussen machteloos ervaar in en als de angst die opkomt bij het horen van de boosaardigheid in de stemmen en het afvallen van elkaar en/als zelf hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren bij het horen van de boosaardigheid in de stemmen en het afvallen van elkaar en/als zelf hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat het over het algemeen te maken heeft met geld waar over gediscussiëerd wordt en dat ze zich machteloos ervaren in en als een angst voor tekort en verlies hierin, welke zich tevens zo afspeelt binnenin, in en als een angst voor een tekort en verlies aan energie in en als de geest zonder te zien dat deze angst gecreëerd en in stand wordt gehouden juist door het afschuiven van zelfverantwoordelijkheid, welke feitelijk een onmachtig maken is van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onmachtig te maken door mijn verantwoordelijkheid voor en als mezelf, af te schuiven in en als de geest in participatie in een oordeel over het gesprek wat zich afspeelt tussen mijn ouders en in een partij kiezen hierin voor één van de ouders, waarin ik zelf iemand afval zoals ik mezelf afval en mijn zelfdirectie weggeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te vallen door deel te nemen in en als een oordeel als partij kiezen in en als de geest en hierop volgend dus een ander af te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te vallen en mijn fysieke substantie te verbranden door het afvallen van mezelf als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vroeger een beslissing te hebben genomen om ‘af te gaan vallen’ en zo doelbewust mijn fysieke substantie te gaan opbranden in en als een gedachte dat mijn buik te dik is en zonder te zien dat hieronder een machteloosheid schuil gaat ten aanzien van het mezelf richting geven binnen de situatie van conflict tussen mijn ouders waarin de toonhoogte van de stem verandert en boosaardig wordt en men elkaar en/als zelf afvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke substantie te verbranden en zo minder fysiek te worden en zo minder te voelen en dus de machteloosheid niet te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf nog machtelozer te maken door (mezelf) af te vallen en de machteloosheid niet meer te voelen in en als gewichtsverlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de onenigheid tussen mijn ouders iets met mij van doen heeft en dus, voel ik me verantwoordelijk voor de onenigheid tussen en binnenin hen, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen en mezelf richting te geven in en als de ervaringen die opkomen in en als onenigheid binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf het middelpunt als slachtoffer te maken van de onenigheid tussen mijn ouders waarin ik mezelf zo plaats en opstel als slachtoffer, zodat en waarin ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor en als mezelf in en als de ervaringen die opkomen binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de onenigheid tussen en binnenin mijn ouders te gebruiken als middel om me af te scheiden van mezelf en van één van hen en zo het geheel te gebruiken ten behoeve van mezelf in eigenbelang in en als onenigheid binnenin mijzelf om zo energie te genereren in en als mezelf in afscheiding van mezelf in participatie in en als de geest, ook al bestaat dit voornamelijk uit negatieve ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat negatieve ervaringen energie genereren ten behoeve van mezelf in eigenbelang om mezelf via negatief naar neutraal naar positief beter te doen voelen, voortkomend uit een situatie waarin ik me in eerste instantie slachtoffer ervaar en waarin ik mezelf behoud in en als slachtofferschap ten aanzien van de negatieve energetische ervaringen alsof ik hier niets aan kan veranderen, aangezien het wordt opgewekt, geactiveerd door een gebeurtenis buiten mij als in het veranderen van de hoogte van de stem als iets waarop ik ogenschijnlijk geen invloed heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te blijven focussen op het activatiepunt buiten mij en zo geen oplossing te zien binnenin mij in en als zelfverandering ten aanzien van de reacties als energetische ervaringen die opkomen binnenin mij.

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een toonhoogte in een stem in onenigheid in een gesprek tussen mijn ouders, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er een ervaring van machteloosheid als herinnering in mij geactiveerd wordt van mij als kind als mijn ouders onenigheid hadden en hierin de toonhoogte in hun conversatie verandert en wat boosaardig wordt.

Ik realiseer me dat deze ervaring van machteloosheid geactiveerd wordt door een gedachte in mij welke in essentie een oordeel als interpretatie inhoudt van wat ik hoor en zie met mijn fysieke oren en ogen.

Ik realiseer me dat ik mezelf kan stoppen in en als deze ervaring van machteloosheid.

Ik realiseer me dat de onenigheid tussen mijn ouders, niets direct met mij van doen heeft maar dat het over het algemeen met geld te maken heeft en angst voor een tekort en/of verlies hierin als ‘onvoldoende’ hebben en/of zijn, welke indirect wel met mij te maken heeft als kind, aangezien als er een tekort is in geld betekent dat voor mij als kind ook een tekort in geld/voeding/onderdak en hierop volgend andere interesses waarvan ik denk en geloof dat ze een meerwaarde hebben.

Ik realiseer me dat er dus onbewust een existentiële angst een rol speelt vermengd met een angst voor een eventueel tekort in eigenbelang in en als de geest.

Ik realiseer me dat het angst betreft voor de toekomst en niet zozeer met het moment te maken heeft dat er dus een angst geactiveerd wordt als herinnering, geprojecteerd op de toekomst die niet persé reëel is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen in en als reactie op een verandering in toonhoogte in de stemmen van mijn ouders tijdens een gesprek waarin onenigheid als angst aanwezig is binnenin hen door 1-2-3 in te ademen en uit te ademen een paar keer totdat de energie afneemt in mij, waarin ik hier blijf in en als mijn fysiek en niet voorover val in en als de reactie als energetische ervaring in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke gedachte als oordeel er in mij opkomt en voor wie en waarom ik partij kies en mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met partij te kiezen en gelijk te staan aan en als mezelf in wat er opkomt in mij.

Ik stel mezelf ten doel stil te zijn/worden, me af te stemmen op mijn ademhaling en te luisteren naar de woorden die ze spreken en de woorden door mij heen te laten gaan en de reacties in mij onder ogen te zien, te stoppen, zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel de woorden te onderzoeken waarop ik een reactie ervaar in mezelf en het woord vrij te maken door middel van zelfvergeving op de energetische lading die ik gekoppeld heb aan dit woord.

Ik stel mezelf ten doel mijn ouders de ruimte te geven om onderling hun onenigheid uit te spreken zodat en waarin ze eventueel zichzelf kunnen zien in de woorden die ze spreken en zodat en waarin ik in ieder geval mijzelf kan zien in en als eventuele reactie als afscheiding van mezelf en hierin alleen iets toe te voegen als en wanneer ik zelf stil ben van binnen en er werkelijk iets opkomt in mij wat bijdraagt in hun gesprek.

Parenting – Perfecting the Human Race – Part 1

aap noot mies———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Advertenties

Dag 343 – Stationair draaiende auto’s een futiliteit?

Zoals ik vaker benoemd heb ligt mijn tuintje hier pal aan de straat. Het is een straatje welke doodloopt, waar de rij buren en overburen hun auto inparkeren, starten, wegrijden, maar ook bekenden die aankomen, parkeren, stoppen en praten, terwijl de auto minimaal 5 minuten tot aan een kwartier stationair staat te draaien. Het tuintje ligt ongelukkig, want iedereen heeft hier zijn dingetje te doen. echter, ik zie, hoor en ruik alle dingetjes zeg maar, achter elkaar voorbij komen, en zit soms in de uitlaatgassen, zelfs in huis, en zo ook de konijntjes en de planten. mmm lekker die tomaatjes hier uit de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo gehad te hebben met al die auto’s die aan en uit gaan hier en met al die mensen die er geen erg in hebben dat de auto’s behoorlijk lang stationair staan te draaien direct naast mijn tuintje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld en verdrietig te zijn dat een paar buren vonden dat ik problemen maakte en 1 van hen me niet eens aan durfde te kijken toen ze zit zeiden, toen ik vroeg of ze, na 5 minuten stationair draaien, even hun auto uit wilden zetten, terwijl ik normaal met 1 van hen vrij uitgebreide gesprekken voer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat het geen ‘normaal gegeven’ is dat je let op de fysieke woonomgeving met planten en dieren en hier zoveel als mogelijk je gedrag op afstemt als wat het beste is ten aanzien van al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat er blijkbaar niet in mijn schoenen wordt gestaan en hierin gezien wordt hoe het is om de tuin tussen de auto’s te hebben, terwijl ieder ander de tuin aan de andere kant van de huizen heeft waar geen buren en geen auto’s zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo genoeg te hebben van de zelfzucht die getoond wordt in deze wereld en in de buurt, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb genoeg te hebben van mijn eigen zelfzucht en die toch nog ten toon spreid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor onbegrip en neerbuigend gedrag als ik vraag of een motor even uitgezet kan worden als deze onnodig lang staat te draaien, in plaats van in te zien dat ik blijkbaar iets verwachtte toen ik de vraag stelde, en in deze verwachting ging het de mist in, waarin ik reageerde en ik angst ervoer voor het alleen staan te midden van eventueel onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren alleen te staan voor eventueel onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat we hierna iets uit moeten praten, terwijl er alleen maar iets hoeft te worden ingezien, ik in mijzelf, en zij in henzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik wil hier weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik neem hierna hier geen nieuwe konijntjes meer in dit tuintje’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het rustiger zou zijn als ik geen konijntjes zou hebben hier, en me ondertussen schuldig voel hierover alsof ik de konijntjes niet zou willen houden hier, terwijl ik elke dag plezier met ze heb, in plaats van in te zien en me te realiseren in een moment van ervaring van zorg, dat het met de konijntjes okay, gaat, en dat ik het ben die onrust zaait in mijn eigen geest door me zorgen te maken over ‘wat en als’ voor de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over de afschuwelijke onverschilligheid die er bestaat ten aanzien van elkaar en van het samenleven met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een zeur te voelen omdat ik vraag of de auto even uit kan na 5 minuten stationair draaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als ‘te zacht’ te ervaren voor deze wereld waarin er het ene moment een leuk gesprek gevoerd wordt en het volgende moment een ander wordt afgebekt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren op een draaiende motor van een auto hier in de buurt, kort of lang, en me zorgen te maken over de uitlaatgassen waar ik, de planten en de konijnen middenin zitten en tegelijkertijd denk ‘er wordt geen rekening met me gehouden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van het feit dat er niet fysiek gekeken wordt naar elkaar in de leefomgeving, dat er niet gezien wordt wat er wordt gedaan en wat dit voor een ander betekent, en dat ik de hele tijd mijn mond open moet doen over dit soort kleine zaken die niet gezien worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van mijn eigen geest die niet fysiek ziet in de leefomgeving als mijn eigen fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wrok te ervaren naar degenen die me afbekken en me niet meer aankijken, en hierin in mijn hoofd hetzelfde doe en hen niet meer aankijk als ‘met de nek aankijk’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlagen tot denigrerend gedrag in de geest, in plaats van in te dalen in en als het fysiek en hier te zijn, stabiel, en de onverschilligheid van de ander, bij de ander te laten zonder dat het mij of mijn gedrag beinvloedt ten aanzien van hen en mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te hebben vertrouwd op de buren door een aantal lange gesprekken die we hebben gevoerd waarin we overeenstemden aangaande de ongelijkheid in de wereld, terwijl ik onderwijl merkte dat de ongelijkheid als onverschilligheid in zelf hierin niet gezien wordt, wat nu duidelijk werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het innerlijk proces als futiliteit te zien en als onbelangrijk aangezien het over zulke hele kleine punten gaat, terwijl ik al heel lang weet, zie, realiseer, ervaar en begrijp dat hier alles start, dat alles heel klein begint en begonnen is, en dat werkelijke verandering alleen heel in het klein, in zelf kan starten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zeur over futiliteiten als ik deze kleine punten bespreekbaar maak en hier mezelf in zelftwijfel trek als een ander reageert op wat ik benoem, in plaats van in te zien dat het feit dat er gereageerd wordt, aangeeft dat er iets geraakt wordt wat niet in gelijkheid is toegepast.

*

Als ik een auto stationair hoor draaien dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mezelf waar ik me zorgen over maak, welke gedachten opkomen, en pas hier zelfvergevingen op toe.

Ik zie in het moment of het werkelijk nodig is om te vragen een motor te stoppen, of het werkelijk onacceptabel lang is. Ik pas zelfvergevingen toe op de angsten die ik ervaar en adem, en adem door de pijn heen die ik ervaar in mezelf.

Ik realiseer me dat er veel te doen is ten aanzien van het gewaar worden van de noodzaak tot het innerlijk proces van zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te trainen als stem voor en als het leven, en mezelf hier in te zetten voor algemene verandering in de wereld, beginnende in de mens zelf, en de kleine veranderingen hier in de buurt voorlopig te laten voor wat het is, en tegelijkertijd de mensen de tijd te geven om in zelf te realiseren wat er gebeurt als er wel een punt ter sprake komt.

Ik stel mezelf ten doel me in te zetten voor het proces van zelfverandering en hierin ondersteuning te bieden aan een ieder die bereid is in zelf te zien, waarin ik een weg vind om deze ondersteuning aan te bieden en mensen hiervoor naar mij kunnen komen als ze er klaar voor zijn, en met deze mensen samen te gaan werken, en met de rest gewoon een praatje te maken over het weer of zaken waarvoor ze open staan.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen innerlijk proces van zelfinzicht, zelfeerlijkheid en zelfverandering voort te zetten en hierin steeds meer stabiel te worden, adem voor adem, dag voor dag, en mezelf te omarmen in de punten waarin ik dit niet ben, mezelf te vergeven, mezelf te begrijpen, en op deze manier  zelf  de verandering te wandelen.

Proces van Zelfverandering:

Desteni I Process – Lite (Free!)

Desteni I Process – Pro

Full reptilians the road ahead part 2

Reptilians – The Road Ahead – Part 2

————————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 277 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Schrijf jezelf naar Vrijheid door De Oplossing

Dit blog is het vervolg van de uitwerking van

Trigger Characters – Ontkenning-1

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Wat maak je me nou

Ik zie het toch?

Dit is ongelofelijk

Laat dan maar

Ik doe het zelf wel

Lekker makkelijk, doen alsof er niets aan de hand is, terwijl ik hier aan het struggelen ben

Het zal wel aan mij liggen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘wat maak je me nou’, en in de participatie in deze woorden een ervaring van arrogantie, afkeer en verontwaardiging te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘ik zie het toch?’, en in participatie in deze woorden mezelf te rechtvaardigen in participatie in deze backchat doordat ik ‘het toch zie’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘dit is ongelofelijk’, en in deze participatie en hierin geloof in de waarheid van deze woorden, ongeloof in mezelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘laat dan maar’, en in participatie in de woorden ‘laat dan maar’ iedere mogelijkheid tot communicatie in gezond verstand op te geven en in plaats hiervan me af te keren/om te keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te keren en om te keren door participatie in en geloof in de backchat in mijn hoofd, en hierin afkeer van de ander te creeren, niet ziende dat dit komt doordat ik me letterlijk heb afgekeerd/omgekeerd in de geest, en hierin een negatief geladen ervaring van ‘afkeer’ te manifesteren in mezelf, welke elke keer getriggerd wordt tegenover soortgelijk karakter welke zich laat zien in/als ontkenning, waarin ik door me af te keren, de ontkenning in stand houd en mezelf en tevens de ander de mogelijkheid ontneem om mezelf te corrigeren, door de afkeer als negatief geladen reactie te stoppen in zelf, de backchat welke me heeft doen afkeren/omkeren te stoppen in zelf, en aanwezig te zijn in de adem, zodat ik de werkelijkheid van de situatie kan zien zonder geladen deeltjes als energie welke me fysiek doen afkeren, waarin ik mezelf de mogelijkheid geef mezelf richting te geven en met gezond verstand in de situatie te zien en hier eventueel woorden in te gebruiken die richting geven als wat het beste is voor iedere aanwezige (al dan niet aanwezig in de geest).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘ik doe het zelf wel’, en hierin  een ervaring van minachting en boosheid te manifesteren in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te minachten door participatie in de backchat ‘ik doe het zelf wel’, en hierin een ervaring van ‘me beter voelen’ te creeren ten opzichte van de ander in een zelf doen als onafhankelijk van de ander, zonder te zien dat dit direct minachting inhoudt en voortbrengt van mezelf als leven en van de ander als leven en hierin van alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘het zelf doen’ te doen in participatie in backchat in de geest, om mezelf voort te bewegen in/als energie in de geest en dit als zelf doen te definieren, zonder hierin werkelijk iets als Zelf te doen, als stoppen van participatie in/als energie in/als backchat, en van hieruit te bewegen in gelijkheid als zelf als wat het beste is voor mezelf en iedere aanwezige in de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘ Lekker makkelijk, doen alsof er niets aan de hand is, terwijl ik hier aan het struggelen ben‘ en hierin mezelf ongelijk op te stellen alsof ik wel moeite doe en de ander niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik moeite moet doen en dat een ander moeite moet doen, en dat moeite doen en struggelen duidt op het behalen van een oplossing, en dat ogenschijnlijk makkelijk doen, duidt op het niet behalen van een oplossing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf en hierin hetgeen ik zie, op te splitsen in moeilijk en makkelijk, en hierin bezig te zijn in en polariteit, en boosheid als energie te creeren als er niet moeilijk gedaan wordt, aangezien ik hierin geloof dat er geen oplossing behaald zal worden, en dus bezig te blijven met het verdedigen van moeilijk doen, welke een ‘makkelijk doen’ tegenover mij manifesteert, waar ik vervolgens boos op kan worden en dus energie kan genereren, en waarin ik me tevens beter kan voelen in het geloof dat ik, in het struggelen als moeilijk doen, bezig ben een oplossing te behalen en het dus beter doe dan degene die in mijn ogen ontkent en makkelijk doet hierin, waaraan ik koppel dat die niet bezig is een oplossing te behalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een oplossing te willen behalen, in plaats van de oplossing te zijn door de polariteit in mezelf, in dit geval als deze ‘val’ in moeilijk en makkelijk, te stoppen in mezelf en van hieruit te zien hoe mezelf te bewegen in/als oplossing binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik een situatie moet oplossen, en als dit niet lukt en/of als ik de ander in mijn ogen niet mee zie werken als bijvoorbeeld ontkenning, een scala aan reacties als energie te genereren binnenin mezelf, in plaats van de oplossing binnenin zelf te zien als het oplossen van de polariteit binnen in mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘het zal wel aan mij liggen’, en hierin mezelf tot slachtoffer van de situatie te maken, waarin ik een geloof creeer dat ik er niets aan kan veranderen, in plaats van in te zien dat ik, door te participeren in backchat en hierin een slachtofferrol te creeren welke reacties als energie genereert in zelf, ik mezelf niet verander maar een slachtoffer maak van  mezelf in/als de geest in/als reacties in/als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in te zien en geloven dat het inderdaad ‘bij’ mij ligt, ‘in’ mij ligt, de oplossing, welke ik niet zie door te participeren in backchat als ‘het zal wel aan mij liggen’, waarin ik net doe alsof ik alle ‘schuld’ op me neem, waarin ik ondertussen helemaal niets verander in zelf, en juist aanwezig blijf in de geest in een scenario van schuld gekoppeld aan de slachtofferrol en stiekem de ander de schuld kan blijven geven, en waarin het lijkt of ik alles naar zelf haal, maar waarin geen werkelijke zelfverantwoordelijkheid aanwezig is als ikzelf in zelfverantwoordelijkheid als wat het beste is voor zelf als leven en hierin voor de ander als leven en voor alle leven, in gelijkheid.

DAY 3: What does it Really Mean to be ‘Alive’?

Als ik mezelf zie participeren/neigen tot participatie in backchat in welke vorm dan ook, dan stop ik, ik adem. Ik adem diep in en stop voor een moment, voordat ik iets zeg en/of doe. Ik adem uit, en laat de participatie in backchat gaan.

Ik realiseer me dat ik, door participatie in deze backchat, mijn eigen reacties binnenin mezelf manifesteer, welke ik vervolgens koppel aan de andere aanwezige, welke in feite alleen maar gekoppeld is aan de ander=de mind, dus aan mijn mijzelf in/als de geest/aan mijn eigen geest, maar welke ik projecteer op de ander, aangezien ik als de geest alleen maar kan projecteren op een ander buiten mij.

Door projectie op iets buiten mij, mis ik de koppeling van mijn eigen reacties aan mijn eigen backchat in/als mijn eigen geest, en als ik de koppeling mis, kan ik mezelf niet corrigeren, ik kan niet schakelen, en blijf dus keihard doorrijden op de energie van de geest.

In deze energie van/in/als de geest, manifesteer ik mezelf als slachtoffer, en ervaar ik mezelf dus daadwerkelijk als slachtoffer, van mijn eigen reacties, welke getriggerd worden door iets in een ander als karakter buiten mij, en welke ik direct koppel aan die ander buiten mij, waarin ik me slachtoffer ervaar van het andere karakter buiten mij, zonder te zien wat er werkelijk gebeurt binnenin mij, en zolang ik dit niet zie, blijf ik ook in werkelijheid slachtoffer aan iets of iemand als een karakter buiten mij, welke tot gevolg heeft dat ik het karakter buiten mij wil en ga controleren in een poging om de reactie binnenin mij, te stoppen. Hierin vindt het misbruik plaats.

Ik stel mezelf ten doel de participatie in backchat in mezelf  te stoppen.

Als ik merk dat een bepaalde backchat terug blijft komen, onderzoek ik waar de backchat vandaan komt en wat ik hierin dien uit te schrijven en zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel me niet langer te laten leiden/lijden door participatie in mijn eigen backchat en hierin mijn eigen reacties als gevoelens en emoties te creeren, aangezien ik hierin slachtoffers maak, van mezelf en indirect van een ander karakter buiten mij die nog niet in staat is in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb werkelijk te zien hoe ik mijn eigen reacties als gevoelens en emoties creeer en manifesteer door participatie in mijn eigen backchat – al dan niet onderdrukt – en hierin mezelf tot slachtoffer te maken en mezelf te misbruiken, welke tevens altijd misbruik voortbrengt van een ander buiten mij, ook al wil ik het niet, ook al bedoel ik het niet zo, ook al zie ik het niet en ook al ontken ik het omdat ik het niet zie.

How Thoughts Create Physical Reality

www.equalmoney.org

——————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 49 – Angst in het midden van het rumoer

Het nieuwe huisje heeft een klein terras wat ‘in het midden’ ligt. In het midden direct aan/tussen 2 straten. Straten in een woonwijk met veel kinderen dus er wordt stapvoets gereden. Het in het midden heeft iets prettigs en tegelijkertijd roept het angst op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het in het midden iets prettigs te vinden hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ze met de auto zo het tuintje binnen rijden waar de konijntjes lopen en de plantjes staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als de mensen weten dat ik voor eenheid en gelijkheid sta, en ik raak hiermee iets in hun ego, ze het kleine tuintje komen molesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat andere mensen het kleine tuintje komen molesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het ego van andere mensen, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mijn eigen ego.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een wereld als normaal te beschouwen waarin ik/we bang ben/zijn voor het kapot maken van elkaars spullen of leven als plant en dier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een wereld als normaal te beschouwen waarin ik dieren en tere planten als kwetsbaar omschrijf aangezien ze zo gemakkelijk kapot te maken zijn, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als kwetsbaar te beschouwen en dus gemakkelijk kapot te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat andere mensen me kapot maken, in plaats van in te zien dat ikzelf als ego als mind mezelf als Leven kapot maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn dat er zoveel kapot wordt gemaakt in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als normaal te beschouwen dat er zoveel kapot wordt gemaakt in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet te kunnen voorstellen dat je niet hoeft op te passen op straat of waar dan ook voor het kapot maken van elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen een wereld te kennen waarin het Leven kapot wordt gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst te doen alsof ik er niet ben zodat ik ook niet kapot gemaakt kan worden, in plaats van in te zien dat ik mezelf zo kapot maak door mezelf als zelfexpressie te onderdrukken en verstoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kapot te maken door mezelf als zelfexpressie te onderdrukken en verstoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het kwetsbare niet gezien mag worden in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het kwetsbare niet te willen laten zien in deze wereld uit angst dat ik hierop gepakt word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn gepakt te worden als ik mezelf als kwetsbaar laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het logischer te vinden als ze wel een keer het tuintje binnen rijden dan dat het niet gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om mijn veilige plekje in het oude huis in Zegveld te verlaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om mijn veilige plekje in/als de mind te verlaten, in plaats van in te zien dat ik mezelf als Leven heb verlaten en keer op keer verlaat zolang ik blijf schuilen in mijn veilige plekje in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf bang te maken door gedachtes over wat er eventueel in de toekomst kan gebeuren, terwijl ik als ik aanwezig ben in het huisje geen angst ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik angst moet ervaren als ik ga verhuizen.

Als ik mezelf zie participeren in angst voor wat er eventueel kan gebeuren in de toekomst in het nieuwe huisje met het tuintje in het midden, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik niet Hier aanwezig ben, anders zou ik geen angst ervaren. Ik breng mezelf Hier. Is er in dit moment iets aanwezig in de fysiek werkelijkheid wat me bang maakt, wat me triggert? Ik pas specifieke zelfvergevingen toe op de angst en op een eventueel trigger-punt. Ik adem in de angst en maak mezelf gelijk aan de angst, waarin ik de angst absorbeer en de afscheiding van dit punt in mezelf stopt.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf gelijk te maken aan iedere angst die ik ervaar in relatie tot het nieuwe huisje met het tuintje in het midden, totdat ik Hier kan Leven in de adem in het midden van het rumoer.