Dag 299 – Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf

Het is me de laatste tijd opgevallen hoe ik opzettelijk iets verkeerd aanpak, waarin ik met ‘verkeerd’ bedoel, op de automatische piloot zoals ik het altijd gedaan heb en waarin het, in het moment, lijkt of ik het weer zo moet doen, ook al is het allang een vervelende ervaring gebleken. De automatische piloot is hetgeen we altijd gedaan hebben zoals ons geleerd is en zoals dus is doorgegeven van generatie op generatie en/of zoals we onszelf aangeleerd hebben met een kleine ‘individuele’ verschuiving in het geleerde, als overlevingsmechanisme als aanpassing op wat we geleerd hebben.

Dit ‘weer zo doen’ levert altijd ergens energie op, welke meestal in eerste instantie een positieve energetische ervaring is, en welke achteraf – als ik inzie dat het verkeerd was en ik mezelf ‘aanval’ oftewel veroordeel op dit verkeerd doen – bestaat uit een negatieve energetische ervaring. En zo ben ik ten minste twee energetische ervaringen rijker.

Probleem:

Hoe langer ik dit doe, hoe meer de ervaring gaat spelen dat ik het niet meer kan stoppen, dat het ‘nu geen zin meer heeft’ dit te stoppen, want als ik eenmaal stop met deze reeks aan verkeerde handelingen, geef ik als het ware toe dat de de hele reeks handelingen die ik zo verricht heb in het verleden, ‘verkeerd’ was. En dat is nogal wat voor het ego als onderdeel van de geest, om in te zien en toe te geven. De hele geest vindt het geen goed plan dit toe te geven, want dit inzien is het begin van het einde van het bestaan van onszelf in/als de geest in/als energie, welke zich afkeert van de fysieke werkelijkheid en welke dus alles verkeerd om voorschotelt.

Dit toegeven is eigenlijk een toegift aan zelf. Want het bestaan in en als de geest, is gelimiteerd. De geest is afhankelijk van het fysiek om te overleven, dus de geest zal nooit zelfstandig kunnen bestaan, en dus kunnen we in de geest, participerend in positieve, neutrale en negatieve energie, nooit opstaan in en als eenheid en gelijkheid als onsZelf als Leven. Maar aangezien we onszelf gedefinieerd hebben als de energie in en als de geest, en hiermee gefuseerd zijn, samengesmolten, denken en geloven we dat ons bestaan afhangt van energie in en als de geest, en zullen we er ‘automatisch’ alles aan doen om onszelf in en als de geest in leven te houden.

Dus toegeven dat we het ‘verkeerd’ gedaan hebben, nee, dat is niet iets wat we snel zullen doen.

En dat is precies wat zelfvergeving inhoudt: een toegift aan onszelf, een teruggeven van onszelf als leven aan onszelf, door te begrijpen, in te zien en te realiseren dat we het verkeerd gedaan hebben en onszelf dit te vergeven.

De schrikbarende boodschap hierin: we hebben niet ‘iets’ verkeerd gedaan, we hebben alles verkeerd gedaan, omdat ons startpunt van hoe we tot nu toe geleefd hebben, in en als de geest is, dus verkerend in een omgekeerde werkelijkheid, dus verkerend in een illusie, welke een illusie op aarde voortbrengt.

Deze illusie bestaat in ongelijkheid, aangezien het is voortgebracht in en als de geest, welke in en als energie bestaat en dus in en als polariteit – een plus en een min – want alleen in polariteit kan de geest heen en weer bewegen tussen de plus en de min als ongelijkheid, en dus in een illusie van beweging als leven verkeren, en om de polariteit in stand te houden – plus en min – en in de geest te kunnen blijven verkeren, moeten we het dus ‘verkeerd’ blijven doen.

Hierin is deze toegift, dit toegeven en dus vergeven van onszelf, de enige werkelijke en blijvende oplossing om in en als onszelf tot leven te komen, en om in dit startpunt als leven, in eenheid en gelijkheid als leven, een leven op aarde voort te brengen.

Vroeg of laat zullen we allemaal deze lange weg ‘terug’  in moeten zien. En zoals op het station Utrecht groot op de muur geschreven staat, als iets wat we allemaal weten:

Hoe verder ik weg ga, hoe langer de terugweg is.

En ver weg, dat zijn we.

Conclusie:

De wereld waarin we leven bestaat uit een Opzettelijk Verkeerd Gemanifesteerde Werkelijkheid om onszelf, bestaande  in en als energie in polariteit in de geest, in leven te houden, ten koste van het fysieke leven waarvan de energie afhankelijk is voor brandstof. De brandstof is vrijwel op, het fysieke lichaam – aarde, mens, dier, plant – is uitgeput.

Oplossing:

Individueel:

* Schrijven, om onszelf Hier te halen in de fysieke werkelijkheid en te zien in wie we zijn geworden in en als deze afkeer en afscheiding, zodat we op wat we zien in en als onszelf, zelfvergevingen kunnen toepassen en zo verantwoordelijkheid nemen voor onszelf hierin.

* De toegift aan onszelf welke start in de Zelfvergeving van onszelf in participatie en definitie in en als de geest, in afkeer/afscheiding van de werkelijkheid als het Fysieke Leven op Aarde.

* Zelfcorrecties in de vorm van het schrijven van zelfcorrigerende uitspraken en zelfcorrigerende doelstellingen als handleiding om onszelf te veranderen na het vrijmaken en verantwoordelijkheid nemen in en met de zelfvergevingen.

* Het werkelijk fysiek leven van deze zelfcorrecties; alleen als we de verandering werkelijk leven, zal verandering plaatsvinden in de wereld.

Er is een gratis online cursus waarin de basisprincipes geleerd en toegepast kunnen worden:

Desteni I Process Lite (ook in het Nederlands met Nederlandstalige buddy beschikbaar via inlog op de Engelse site)

Wereldwijd:

Het is nodig dat er gezorgd gaat worden voor een Leefbaar Inkomen voor iedereen zodat van hieruit het proces verder gewandeld kan worden tot in eenheid en gelijkheid voor al het leven. Een voorstel hiertoe is aanwezig:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Living Income Guaranteed

Alleen als de noodzaak tot overleving, welke ons in de geest vasthoudt, ophoudt te bestaan, is ieder mens in staat om het innerlijk proces van en tot zelfcorrectie te wandelen.

LIGBeloning:

De Toegift van Onszelf als Leven in Eenheid en Gelijkheid, waarin de constante angst tot tekortkoming verdwijnt, waarin voldoende voedsel, water, huisvesting, gezondheidszorg en educatie is voor een ieder, waarin wordt samengeleefd in harmonie met dier, plant en aarde, waarin van elkaar geleerd wordt – werkelijk geleerd, dus praktisch toepasbaar in de fysieke werkelijkheid – zonder vorm van competitie, dus zonder angst voor verlies en vergelijking maar in ondersteuning van elkaar in gelijkheid.

Klinkt dit als een onhaalbare Utopie?

Zover zijn we dus heen, oftewel, heen als afwezig als verdwenen in de geest, en de weg terug is zo lang dat we deze niet meer zien en niet meer willen zien  – waarin de ‘de weg terug’ niet werkelijk een weg terug is maar het deconstrueren van onszelf als wat we in en als onszelf in de geest hebben toegestaan in het verleden als het wandelen van een Oplossing.

Het de enige manier als Werkelijke en Blijvende Oplossing.

Een ieder weet dit heel diep in zichzelf.

De vraag is: ben je zelfoprecht genoeg om dit toe te geven?

Wees onderdeel van de Oplossing en start de wandel in jezelf, want de Oplossing begint en ligt in en als jezelf.

(Klik op de afbeeldingen voor gerelateerde links; thanks!)

————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Desteni Artists

Dag 59 – Lamlendig, lamgeslagen en slapjes

Ik voel me totaal gesloopt. Wat is het dat me sloopt? Ik ben gisteren 2 uurtjes op een afscheidsfeestje geweest waar veel bekenden op waren. Ik ben er geweest van 18.00 – 19.45 uur. Wat gegeten, een glaasje wijn gedronken, een kopje koffie. terugreizen, 21.00 thuis. Ervoor een dag gewerkt. een wat drukke dag op werk, maar verder niet zoveel anders. Zoals te zien in de omschrijving was het geen ‘uit de hand gelopen’ afscheidsfeestje voor mij. Dus waardoor ervaar ik mezelf als gesloopt?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me totaal gesloopt te voelen, alsof ik mijn armen en benen niet op kan tillen, alsof ik mezelf niet op kan tillen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stil te vallen zonder zelfvergevingen, terwijl ik echt niet stil ben van binnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me lamgeslagen te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nauwelijks op mijn stoel te kunnen zitten zo lamlendig en slapjes voel ik me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als totaal afwezig te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik met bekenden niet mezelf uitdruk zoals ik zou willen, wat oordelen geeft over mezelf geprojecteerd op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen oordelen te projecteren op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf geen dag vrij te kunnen veroorloven aangezien ik over een week ga verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om te verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor het afronden van de zaken hier in het oude huis, en bang dat het me niet lukt om af te ronden in het oude huis, terwijl ik alles prima heb voorbereid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gesloopt te voelen door angst voor een definitieve verandering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me niet lukt om definitief te veranderen, waarin het woord definitief hetgeen is wat angst aanjaagt; definitief als infinity met de- ervoor in plaats van in-, dus eindig in plaats van oneindig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te worden van het woord eindig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te houden van het woord eindig en alles wat eindigt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat er gebeurt op een feestje met bekenden, wat aangeeft dat ik niet Hier aanwezig ben op het feestje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moe te worden van de interactie met mensen, wat aangeeft dat ik dus aan het inter-acten ben, de act die ik opvoer en die plaats vindt tussen mensen, in plaats van mezelf uit te drukken als mezelf, onafhankelijk van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te slopen door te inter-acten in plaats van mezelf uit te drukken als mezelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb automatisch op de interactie over te gaan als er teveel mensen om me heen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik mezelf niet uitdruk als zelf als leven in communicatie met anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het me nooit gaat lukken om mezelf uit te drukken als zelfexpressie als Leven, en dus kan ik mezelf niet vergeven dat ik mezelf niet uitdruk als zelfexpressie als leven door een toekomstprojectie van ongeloof, waarin ik mezelf juist vasthoud in de automatische piloot van interactie door het niet kunnen vergeven van mezelf van deze automatische interactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet onvoorwaardelijk te vergeven en voor wat ik geworden ben.

http://journeytolife.aldinhrvat.com/day-68-self-forgiveness-letting-go-a-complete-release/

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerst te willen veranderen voordat ik mezelf kan vergeven, uit angst dat ik niet verander terwijl ik wel mezelf vergeef, wat ik ervaar als wel spreken maar niet doen, waarmee ik mezelf geen mogelijkheid geef tot verandering als ik mezelf niet werkelijk vergeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te vertrouwen op mijn woorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf ontzettend stom te vinden in de interactie met anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het moeilijk te vinden op een feestje te zijn waar iedereen lol maakt doordat ik niet durf te zeggen dat er geen lol is zolang de wereld in brand staat en dus maar net doe of alles ok is, terwijl volgens mij zichtbaar is dat ik niet meedoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf oneerlijk te vinden door aanwezig te zijn op het feestje en niet echt mee te doen wat een ongemakkelijke ervaring geeft, in plaats van in te zien dat ik meer zelf-eerlijk/zelf-oprecht ben dan voorheen waarin ik meer meedeed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet meedoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik door het ervaren van ongemak niet eerlijk ben doordat ik de pret verpest voor anderen die zien dat ik ongemak ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen zien dat ik ongemak ervaar, terwijl ik niet weet wat anderen zien, alleen wat ik zelf zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb oordeel te hebben op anderen die net doen alsof, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard oordeel te hebben op mezelf die net doet alsof, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard dit net doen alsof van mezelf te projecteren op anderen waardoor ik geloof dat zij net doen alsof en niet ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet meedoe, waarin ik me schuldig voel dat ik mezelf niet uitdruk als die ik ben als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik mezelf niet uitdruk als die ik ben als Leven, aangezien ik niet weet wie ik ben als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb net te doen alsof ik weet wie ik ben als Leven, terwijl dat nu juist het hele punt is, ik weet niet wie ik ben als Leven en daar voel ik me dom en schuldig over, en dus doe ik net alsof (ik het wel weet).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb net te doen alsof ik weet wie ik ben als Leven, waarin ik iedereen die dit niet weet en leeft veroordeel als projectie van mijn eigen niet weten, en hierin vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen te veroordelen waarin ik mezelf zie als net te doen alsof ik weet wie ik ben.

Verschillende punten komen naar voren in dit blog, die ieder op zich meer specifieke uitwerking vragen. Vandaar wellicht het gesloopt, lamlendig en lamgeslagen voelen door meerdere punten die tegelijk opkomen, waarin lamlendig en lamgeslagen al sprekende woorden op zich zijn. Het lam Gods?

Ik start met wat moet gebeuren als eerste, namelijk het inpakken en verhuizen.

Ik stel mezelf ten doel de spullen in te pakken en alles af te ronden in het oude huis, adem voor adem.

Ik stel mezelf ten doel de punten die opkomen specifiek te benoemen en zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf toe te staan mezelf volledig te vergeven.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.com