Dag 636 – Hoe schrijf ik mijn zelfcorrigerende uitspraak?

schrijven pen

Ik zag in het mind-construct waar ik mee bezig ben – dit als onderdeel van de DIP Pro lessen van het Desteni I Process dat gecreëerd is ter ondersteuning van de mens in het bevrijden van de geestbewustzijnsstructuren binnenin onszelf. Hierin zag ik in de zelfcorrigerende uitspraak die ik had geschreven hoe ik in eerste instantie een commitment of verbintenis schreef waarin ik stelde mezelf ‘iets niet meer toe te staan’. Ik las het geheel na en was hier niet helemaal tevreden over, het liep niet soepel, ik kon er niet echt ‘in staan’. Ik herschreef het waarin ik stond in hetgeen wat ik wel wilde en kon toestaan, wat ik wilde leven. En die was veel duidelijker voor mezelf. Omdat ik hierin mezelf aangeef wat ik kan/wil leven als wat het beste is, in plaats van wat ik niet wil/kan leven.

Als ik opschrijf wat ik niet wil leven, dat kan, echter hierin is nog niet duidelijk voor mezelf wat ik dan wel wil/kan leven en dus heb ik nog geen leidraad voor mezelf geschreven. Daarbij staat hetgeen dat ik niet langer wil toestaan vaak al genoemd in de eerste zin als ‘flag-point’ voor mezelf, als aandachtspunt van welk patroon ik stop in mezelf en mezelf niet langer toesta dit te leven.

Voor degenen die de woorden zoals ‘flag-point’ en ‘commitment’ of ‘zelfcorrigerende uitspraak’ niet kennen, hiervoor verwijs ik naar de gratis DIP Lite cursus die online aanwezig is. Hierin wordt zeer duidelijk en stap voor stap aangereikt hoe we onszelf kunnen bevrijden van patronen die we hebben toegestaan en aanvaard hebben in ons leven, die niet het beste zijn voor ons ‘werkelijke’ zelf en die niet het beste zijn voor al het leven om ons heen. Patronen waarvan we weten dat we het ‘eigenlijk anders zouden willen’ maar die we toch, ondanks allerlei ‘goede intenties’, blijven herhalen, als een programma, als automatisme, simpel omdat we dit zo geleerd hebben en omdat we het al zolang hebben toegepast en het ‘automatisch’ is geworden.

Het woord zegt het al, automatisme, dit klinkt als een automaat, als een systeem en niet als leven.

De zelfcorrigerende uitspraken zijn uitspraken die onszelf ondersteunen als leidraad om te leven wat het beste is, voor onszelf in en als ‘leven’ en hierin, voor en als ‘al het leven’. Hiervoor is het eerst nodig dat we hetgeen we niet meer willen aanvaarden en toestaan maar wel heel lang gedaan hebben, dat we dit onszelf vergeven en dat we begrijpen hoe we onszelf de beperkende ‘automatismen’ hebben ‘eigen gemaakt’.

Waarom is dit nodig? Omdat het een beperking inhoudt en omdat het niet alles en iedereen in overweging neemt, het is niet het beste voor alles en iedereen (inclusief onszelf) maar het is bijvoorbeeld alleen het beste voor ‘mij’ en dus besta ik hierin in eigenbelang en hierbij, is dit niet blijvend en voortdurend het beste voor mezelf als leven. Het is in feite een illusie. Ik besta hierin in eigenbelang, in en als een illusie, in en als een idee dat ik afgescheiden ben van alle anderen, van al het leven om mij heen en dat ik bijvoorbeeld ‘anders ben’ of ‘meer verdien’.

Als ik hier werkelijk inzie, kom ik zelf tot de conclusie dat dit niet blijvend is. Ik kan niet op een eiland blijven bestaan. Ik heb alleen nooit een andere manier geleerd om te bestaan in eenheid en gelijkheid en dus zet ik datgene wat ik geleerd heb, automatisch voort, ter overleving van wie ik denk dat ik ben.

Heb je ook weleens het idee, of het gevoel, dat er iets niet klopt? Dat de wereld in een omgekeerde versie bestaat van wat het eigenlijk zou moeten wezen, als een plek waarin we wezenlijk kunnen bestaan, iedereen, al het leven?

De cursus biedt een praktische leidraad waarin je jezelf zult leren toepassen in en als wezenlijkheid.

Terug naar de zelfcorrigerende uitspraak. Ik heb dus gezien dat het schrijven van een verbintenis als een leidraad voor wat ik wil leven, effectief is en dat ik hetgeen dat ik niet wil leven, als aandachtspunt gebruik om mezelf te stoppen in dit patroon en om mezelf de leidraad te herinneren die ik wel wil leven. En zo wordt het ook een stuk leuker om toe te passen. Want hoe leuk is het om constant te focussen op wat ik niet wil, op wat niet het beste is in plaats van te herschrijven voor mezelf wat ik wel wil leven als wat het beste is. Zo ondersteun ik mezelf om door te bewegen, door alle weerstanden en aangeleerde structuren van wat ik niet meer wil leven, heen.

Echter dit gaat niet zonder de toepassing van de zelfvergeving van de oude, beperkende, aangeleerde structuren in en als de geest, van de automatismen die ik mezelf heb eigen gemaakt. Dus, het zijn geen positieve affirmaties zoals sommigen nu misschien denken. De positieve en negatieve ‘affirmaties’ of bevestigingen, die stop ik juist beiden met behulp van de zelfvergevingen, aangezien positieve en negatieve affirmaties beiden automatische reacties inhouden waarin ik mezelf beperk. Ik beperk mezelf hier in ervaringen in en als de geest, van positief naar negatief en weer via neutraal naar positief en zo blijf ik bezig met een polariteit binnenin mij, zonder werkelijk te zien wie ik ben in wezen en wat het beste is.

Dus, het is niet mogelijk om één toepassing (die ons het meeste ‘aanstaat’) uit de context te halen en hiermee te proberen om onszelf te veranderen. Het is een stap voor stap toepassing, eenvoudig, echter alle stappen zijn nodig, er is geen korte binnendoor weg mogelijk. Het wordt echter wel eenvoudiger des te meer mensen dit gaan toepassen en het wordt er zeker plezieriger door. Zo kan er namelijk een samenwerking ontstaan waarin we onszelf en elkaar leren begrijpen en ondersteunen in dit proces in plaats van onszelf en elkaar te veroordelen en tegen te werken.

Tijdens het schrijven zullen we langzaam zien, realiseren en begrijpen dat en hoe we in eerste instantie onszelf het meeste in de weg zitten. Het is iets wat ik mezelf geef iedere dag opnieuw, om mezelf te leren kennen, te leren begrijpen, te vergeven en uiteindelijk te veranderen tot een wezen waarmee ikzelf tevreden ben. En als ik mezelf of iets of iemand anders schaadt, ben ik niet ‘in vrede’ en ben ik dus niet tevreden.

schrijvenSchrijf jezelf naar Vrijheid

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 634 – De manifestatie van fysieke uitputting nader onderzocht

uitputting

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me uitgeput te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te putten in en als een controle, in en als de geest door te proberen alles vanuit de geest te controleren en sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke lichaam uit te putten en niet voldoende fysieke energie over te houden voor een optimaal functioneren van de spijsvertering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van de hele tijd te moeten eten en voor eten te zorgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door controle in en als de geest, de spijsvertering te bemoeilijken en zo de trek in en mogelijkheid tot eten te beperken waardoor ik aan de onderkant van een gewicht hang dat oncomfortabel is voor mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de oncomfortabele toestand in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te walgen van mezelf in een toestand van verkramping en controle en dus, vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf angst aan te jagen in de vorm van walging in/als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar’ en mezelf af te leiden in en als de geest, in plaats van de ervaringen waartegen ik me verzet binnenin mij, toe te laten en te ervaren en van hieruit te vergeven in en als mezelf en zo de afscheiding in en als deze ervaringen, te stoppen binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant te denken dat ik het helemaal fout doe en mezelf non-stop te veroordelen voor wat ik doe, waarin ik tegelijkertijd zie dat ik hier mezelf saboteer en dus doorzet om me niet langer te laten leiden/lijden door deze zelfsabotage.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik er niks aan kan doen en dat het buiten mij om gaat zonder dat ik exact weet wat ‘het’ en ‘er’ inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te geraken dat ik niet exact begrijp wat ‘het’ en ‘er’ inhoudt waardoor ik niet weet wat ik kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat hetgeen waarin ik mezelf heb laten verzwakken, een gebied is waar ik weg moet blijven in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit gebied juist het gebied van transformatie inhoudt als waar ik mijn grootste kracht in potentieel, tot mijn grootste zwakte heb laten verworden/verwoorden en dus waar de mogelijkheid aanwezig is om deze zwakte te transcenderen tot het werkelijk leven van het potentieel dat hierin schuilt als het leven en staan in en als mijn ‘grootste’ kracht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten misleiden door gedachten als interpretaties in en als een herinnering van hoe ik het altijd geleefd heb als zwakte en zo, mezelf te verzwakken en deze verzwakking voort te zetten tot in uitputting (en zo zouden we kunnen stellen, ‘tot de dood erop volgt’).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te neigen om mezelf in te houden, als automatisch reactiepatroon om te voorkomen dat ik in deze toestand van zelfsabotage kom en hierin mijn ontlasting in te houden als fysieke expressie van loslaten van het afval, zoals zelfvergeving als loslaten het loslaten is van het geestelijke afval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysiek gemanifesteerde ervaring van uitputting als teken als signaal te zien van ‘ho stop, ga niet verder’ waarin ik ondertussen geleerd heb dat dit een fysiek gemanifesteerd patroon is van uitputting door controlemechanismen in en als de geest om mezelf te behoeden om werkelijk in en als mijn potentieel op te staan in wie ik ben en dat ik juist hier dien door te zetten, verder te zien in hoe en waar ik mezelf saboteer en inhoudt/tegenhoudt om op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf opzettelijk klein en verzwakt te houden door middel van enkele gedachten en hierin te geloven en zo de boodschap van deze gedachten automatisch te volgen in en als mezelf en zo, in en als de wereld neer te zetten door het fysiek te leven iedere dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verzwakking in de wereld te zetten door mijn eigen beperkingen in en als gedachten als verzwakking, fysiek te manifesteren en te leven in en als een manifestatie van uitputting, waarin ik feitelijk toegeef aan de controle in en als gedachten, in en als mezelf, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb toe te geven aan de controlerende gedachten in en als de geest en hier niet verder te durven bewegen in en als een ervaring dat ik ‘het fout doe’ en/of dat ik iets doe ‘wat echt niet door de beugel kan’.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring dat ik iets fout doe en/of dat ik iets wil doen dat echt niet door de beugel kan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de ervaring van als ik werkelijk iets wil doen dat niet het beste is, heel anders is namelijk het energetische, hypergevoel waarvan het lijkt dat ik dit ‘juist moet doen’ en dat de ervaring van wat ik juist het beste wel kan doen, een ‘low’-manifestatie en zelfs fysieke uitputting geeft in en als mezelf, als zogenaamd signaal van mezelf in en als de geest, fysiek gemanifesteerd als ‘don’t go there, stop here’ en dat dit dus een ‘verkeerd-om’ ervaring geeft als sabotage-mechanisme om mezelf weg te houden van datgene leven dat het beste is voor mezelf als leven als anderen als leven.

Ik stel mezelf ten doel door te zetten tot in zelfbegrip  als en wanneer ik een ‘low-ervaring’ en fysieke uitputting ervaar met behulp van het schrijven en spreken van zelfvergevingen en hierin tijd te nemen en te zorgen dat ik fysiek niet instort maar langzaam voortbeweeg, voorbij de patronen van zelfsabotage.

Ik stel mezelf ten doel mijn lichaam te ondersteunen in deze ‘zware’ periode met behulp van de nodige celzouten ter versterking en eventueel andere supplementen, waarin ik me realiseer dat ik de fysiek gemanifesteerde ervaring van uitputting opnieuw zal manifesteren en dus tegen zal komen om dit werkelijk in te zien, vergeven en corrigeren in en als mezelf en/om hier zo stap voor stap doorheen te bewegen en dat het hierbij nodig is om mijn lichaam te ondersteunen zodat mijn lichaam zoveel als mogelijk ter ondersteuning kan staan van mijzelf in dit proces, in de realisatie dat dit stap voor stap dient te gebeuren aangezien ik het fysieke opbouwproces niet sneller kan laten verlopen dan dat ikzelf de saboterende geestbewustzijnsstructuren verwijder/vergeef en corrigeer in en als mezelf en dat dit hand in hand gaat met elkaar.

Ik stel mezelf ten doel meer ritme en structuur te brengen in mijn eetgewoonten door de dag heen ter ondersteuning van mijn fysiek en van mijzelf in het loslaten van ‘steeds bezig zijn’ met eten en wat te eten en wanneer te eten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met luisteren naar de controlerende gedachten in en als de geest zodra ik bemerk dat ik vanuit de geest dingen probeer te begrijpen en zo juist vastzet en zo mezelf vastzet in en als mijn fysiek en in plaats hiervan, te stoppen met deelname in ‘gedachten over’ een situatie en juist in en als de situatie ‘deel te nemen’ en hier in het fysieke moment te zien wat het beste om te doen zowel voor mezelf als voor eventuele betrokkenen, in en als leven, in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel het rustig aan te doen en de tijd te nemen voor dit proces waarin mijn lichaam zo nauw betrokken is aangezien ik de geestbewustzijnsstructuren fysiek gemanifesteerd heb als ‘fysieke klachten’ en dus, houdt het doorwandelen hiervan in dat ik door de fysieke klachten heen wandel en dat dit is wat ik doe als wat het beste is voor mezelf als leven en dus, voor al het leven in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te (leren) ‘putten uit mezelf’ in en als zelfexpressie, in en als het moment, in en als het fysiek en hierin mezelf te vertrouwen en ondersteunen in en als de adem, in plaats van mezelf fysiek uit te putten door deelname in en als de geest in gedachten, gevoelens en emoties als vorm van controle.

(…) “Levende woorden als een met jou: Ik ben woorden. Ik ben woord. Ik ben leven. Ik ben een. Ik ben gelijk. Ik ben expressie. Dit statement: Ik ben – is geen statement – het is een expressie van wie je bent die je vanbinnen leeft en als eenheid en gelijkheid als leven in elk moment van je adem. Dit is een proces – niet een instant ‘worden’…(…) ”

Uit: Swami Muktananda – In den beginne was het woord en het woord was God en het woord was met God

bemesting00Desteni I Process

Deelname in Realiteit is Nooit een Observatie

Disclaimer: deze informatie betreft mijn bevindingen in zelfonderzoek met mijn eigen fysiek ter cross-referentie, gecombineerd met onderzoek, bevindingen en mondelinge informatie van anderen en is in geen geval een medisch advies. Bij twijfel of onduidelijkheid over een fysieke toestand raad ik aan een arts of therapeut te benaderen voor diagnose en/of ondersteuning.

The mind-body relationship – Timeline

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

Dag 608 – Hoe werkt de geest met herinneringen?

herinneringenEen eenvoudig voorbeeld:

Ik stond in de gang mijn wandelschoenen aan te trekken en was in de veronderstelling dat ik een blauwe joggingbroek aan had met lange wijde pijpen, die ik een stukje in mijn sokken doe als ik ga wandelen zodat de pijpen niet over de grond slepen. Dit was de broek die ik diezelfde ochtend – ongeveer een uur geleden vanaf dit tijdstip van het aantrekken van de wandelschoenen – als eerste had aangetrokken maar die ik even later had verwisseld voor een andere – grijze – joggingbroek met iets kortere pijpen.

In de gang stopte ik, automatisch en zonder werkelijk te kijken, de broekspijpen in mijn sokken en stond op. Pas toen ik stond zag ik dat ik een andere broek aan had dan dat ik in gedachten had. In gedachten had ik de broek aan die ik die ochtend als eerste aan had getrokken. Pas toen zag ik, hé, bij deze broek hoef ik de pijpen niet in mijn sokken te stoppen en haalde ze weer los.

Is dit geen vreemd fenomeen? Dat ik in een huidig moment iets aan het doen ben, gebaseerd op een herinnering in mijn hoofd, zonder werkelijk hetgeen te zien dat hier fysiek aanwezig is en waar ik fysiek mee bezig ben, namelijk de joggingbroek die ik daadwerkelijk aan heb op dat moment en in mijn sokken stop.

Dit is een heel eenvoudig en juist daardoor, duidelijk voorbeeld hoe we beinvloed worden door deelname in onze geest, in gedachten (en van hieruit, in energetische ervaringen als gevoelens en emoties die voortkomen uit hetgeen we denken). Het heeft helemaal niets meer te maken met mijn fysieke werkelijkheid. Het is een automatische handeling gebaseerd op een herinnering binnenin mezelf van een situatie een uur geleden, namelijk het aantrekken van die eerste joggingbroek.

Dit automatische gegeven, dit kennen we allemaal. Let er maar eens op hoe vaak iemand achteloos zegt ‘ja dat doe ik automatisch’ zonder dat we ons gewaar of zelfs maar bewust zijn van wat dit automatisme eigenlijk inhoudt.

Deze joggingbroek geeft een zogenaamd ‘onschuldig’ voorbeeld aan, waarmee ik bedoel dat ik er niemand kwaad mee doe dat ik die tweede joggingbroek ook in mijn sokken stop terwijl dit niet nodig is. Dus hierbij kan ik dit voorbeeld heel eenvoudig wegleggen en ‘afdoen’ als ‘niet belangrijk’ en een ‘detail’ en ‘waar maak ik me druk om’.

Echter, dit voorbeeld geeft een mechanisme aan waar ons hele bestaan, ons hele wezen en deze hele wereld op gebaseerd is, namelijk op automatische handelingen, gedachten, en gewoontes die we vanuit herinneringen zo hebben opgebouwd, geleerd of overgenomen zonder dat we de invloed en impact doorhebben van een bestaan gebouwd op herinneringen in en als de geest. Als ik – en iedereen met mij – in dit kleine, eenvoudige voorbeeld op deze manier aanwezig (of eigenlijk afwezig) ben kunnen we er vanuit gaan dat dit zich gelijk zo afspeelt op uitgebreide schaal, van binnen en van buiten en doordat de situaties niet zo rechtstreeks en eenvoudig zijn als in dit kleine voorbeeld maar opgebouwd door de tijd en zelfs door levens heen, van generatie op generatie, in afwezigheid van onszelf in gewaarzijn, is niet meer zo duidelijk te zien wat de gevolgen zijn.

Deze automatische handelingen en gedachten, hebben we niet werkelijk onderzocht op de wezenlijke inhoud en hierdoor zien we niet wat we voortbrengen vanuit deze handelingen en gedachten en uitgesproken woorden. We zetten de wezenlijke inhoud voort zonder ons gewaar te zijn van deze inhoud in wezen en over het algemeen – omdat het een automatisme is vanuit de geest en aangezien de geest is opgebouwd in energie in plus en min – brengt dit dus een polariteit en verschuivingen tussen een plus en een min en van hieruit, een ongelijkheid voort zonder dat we ons hiervan gewaar zijn.

Dat is op zichzelf een zorgwekkend gegeven en dit zorgwekkende uitgangspunt is algeheel zichtbaar in de wereld in hoe die bestaat in ongelijkheid, zonder dat we ertoe komen om de kern, de bron van deze ongelijkheid te onderzoeken en begrijpen,vergeven en corrigeren.

Die bron, dat zijn wij. Wij als mens zijn de bron van de ongelijkheid en dit hebben we zo gemanifesteerd in een ongelijkheid buiten onszelf, in de fysieke wereld, in onder andere een ongelijk geldsysteem in afscheiding van onszelf en van ons gewaarzijn, waardoor het lijkt alsof dit ongelijke geldsysteem ‘de bron van al het kwaad’ is. Maar dat is niet zo; het geldsysteem is een reflectie van diegenen die het gecreëerd hebben (een kleine groep mensen) en van diegenen die deze creatie hebben laten gebeuren (een grote groep mensen zoals jij en ik die toegang hebben tot internet). Dit eenvoudige voorbeeld met de joggingbroek geeft aan hoe weinig gewaar we ons zijn van ons bestaan in automatisme in ongelijkheid en wat de gevolgen hiervan zijn. In die mate dat we ook de gevolgen – de ongelijke geldverdeling – absoluut zullen moeten veranderen tot meer gelijke financiële mogelijkheden voor iedereen als we een algehele verandering in de wereld willen voortbrengen.

Vind je het ook tijd om je gewaar te worden van je ware natuur zodat je hier de leiding in kunt gaan nemen voor en als jezelf in wezen, in overweging van al het leven, op weg naar eenheid en gelijkheid?

De gratis online cursus Desteni I Process Lite geeft een richtlijn in hoe te beginnen bij de bron, binnenin en als zelf en biedt het eenvoudige gereedschap om hierin stap voor stap inzicht, begrip en verandering te brengen.

Desteni I Process Lite – Herinneringen (Youtube)

Overzicht van video’s

Wake up

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 593 – De fysieke ervaring van energie in het lichaam – een begin

beloning-3Ik ben begonnen met direct in mijn gedachten te zien die in verband staan met mijn fysieke conditie en gevoeligheid van het lichaam voor gedachten, welke ik voornamelijk ervaar in het buikgebied en schoudergebied en waarmee ik consequenties creëer in onder andere mijn darmen. Afgelopen weekend wordt me duidelijk hoe de ‘rush’ die ik ervaar binnenin mezelf als reactie, gerelateerd is aan een enorme aanval is van zelfoordelende gedachten, zo snel en zoveel dat ik alleen de energetische gevolgen als ‘rush’ ervaar en niet direct zie wat eraan vooraf gaat en/of wat ik hierin doe. Hetgeen ik fysiek ervaar is een totale fysieke afmatting van mezelf, binnenin mezelf. Hierin vraag ik me af waar dit zo vandaan komt en ik zie een relatie met een patroon van zelfoordeel van mijn vader die ik vanaf kinds af aan waarneem in kleine fysieke bewegingen en hoor in zijn woorden. Echter dit is voor later om te onderzoeken.

Hetgeen vanochtend duidelijk wordt voor me is hoe ik automatisch deelneem in een ervaring van jaloezie/benijden, die ik niet eens direct als zodanig herken. Het is een gewoonte en ik voelde vanochtend – terwijl ik hierin deelnam – hoeveel pijn ik hierin ervaar binnenin mezelf. Ik schrok terwijl ik plaatjes bekeek van een vrouw die ik ken die, afgaande op de foto, aanwezig is in een relatie met een man. Hier neem ik waar dat ze een intimiteit hebben opgebouwd die ik ‘benijdenswaardig’ vind. Op zo’n moment ga ik direct in de vergelijking en mezelf verminderen in waar ik zelf sta in de relatie met mijn partner en in relatie tot mezelf. Hierin vergeet ik de gehele weg die we beiden wandelen en hoe hierin ‘natuurlijk’ een ‘verschil’ zit – niet als ‘meer of minder’ maar als een waarneming met gezond verstand van waar we ons bevinden in ons proces van zelfrealisatie. Hoe langer en hoe intensiever we iets beoefenen, hoe effectiever de toepassing van hetgeen we beoefenen, in en als onszelf.

Ik kan hierin benoemen dat ik mezelf verminder in vergelijking tot iets of iemand buiten mezelf en dat ik dit constant en automatisch doe/aanvaard/accepteer van mezelf waarin ik niet direct doorzie wat en dat ik dit doe en/of dat ik zo ‘gewend ben’ aan de energie die deze vergelijking in mezelf opwekt dat ik niet verder kijk en daadwerkelijk onderzoek wat ik hierin eigenlijk toesta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf automatisch te vergelijken ten aanzien van iets of iemand buiten mij en hierin gewend geraakt te zijn aan de energie die dit opwekt binnenin mezelf, waardoor ik niet verder kijk en onderzoek wat ik toesta binnenin mezelf en waardoor ik niet eerder werkelijk door heb gehad hoezeer me dit raakt in en als mijn fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een automatische vorm van vergelijking ten aanzien van iets of iemand buiten mezelf en/of als ik de energie ervaar binnenin mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf aan het verminderen ben door mezelf te vermeerderen in en als een energetische energie-ervaring die ik opwek in vergelijking met iets of iemand buiten mezelf. Ik stel mezelf ten doel, mezelf direct te stoppen deel te nemen in een automatische vorm van vergelijking ten aanzien van iets of iemand buiten mezelf. Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen deel te nemen in energie die ik ervaar binnenin mezelf als/nadat ik deelneem in een gedachte als dat iemand buiten mij het ‘beter voor elkaar heeft’. Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen als ik mezelf zie deelnemen in en als een gedachte dat iemand buiten mij het beter voor me elkaar heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek zeer te doen en af te matten in vergelijking met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb doodop te zijn van mezelf in oordeel en afmatting van mezelf, binnenin en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het bizar te vinden dat ik niet werkelijk door heb (gehad) hoe ik mezelf afmat en verminder in oordelen ten gevolge van een vergelijking van mezelf met iets of iemand buiten mezelf en alleen steeds opnieuw de fysiek consequenties te ervaren en vervolgens niet te zien/realiseren/begrijpen hoe ik deze manifesteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te doen schrikken door de oordelen die opkomen binnenin mezelf ten gevolge van een gedachte dat iets of iemand buiten mij het beter voor elkaar heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken van de heftigheid van de gevolgen van de afmattende en diep doordringende gedachten in en als zelfoordeel ten gevolge van vergelijkingen met iets of iemand buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bijna geen adem te kunnen halen ten gevolge van de diep in het vlees dringende gedachten in en als zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant te (willen) huilen ten gevolge van de zelfoordelen die ik afvuur binnenin en op mezelf, waarin Bernard jaren geleden benoemd heeft dat ik het huilen/het verdriet hierin gebruik als (energetische) beloning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het op te geven binnenin mezelf, elke keer een klein beetje meer totdat ik de fysieke consequentie volledig gemanifesteerd heb en ik niet meer op mijn benen kan staan en me totaal ‘murw’ ervaar van binnen ten gevolge van de afvuring van oordelen op mezelf en de energetische vloed  als beloning in en als verdriet die hiermee gepaard gaat/die ik hierop laat volgen. Het is als een mitrailleur die wordt afgevuurd, de snelheid waarmee de oordelen elkaar opvolgen, vandaar dat ik de gedachten als oordelen niet direct zie en alleen het energetische effect ervaar en de fysieke gevolgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het heel ‘erg’ te vinden dat ik een mitrailleur met gedachten in en als zelfoordeel afvuur op mezelf en hierin een energie te genereren als beloning in de vorm van verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds opnieuw te denken ‘godverdomme wat is dit heftig’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik ben helemaal kapot’.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een gedachte/ervaring dat iets ‘zo erg’ is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik hierin energie genereer binnenin mezelf in en als een ervaring van verdriet, die me ineffectief maakt om mezelf te ondersteunen in de situatie die ik onder ogen zie zoals hier het afvuren van gedachten in en als zelfoordeel. Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen deel te nemen in en als een gedachte/ervaring dat iets ‘zo erg’ is. Ik stel mezelf ten doel van hieruit te zien wat zich opent om mezelf (en indien vanuit stabiliteit nodig/mogelijk, een ander) verder in te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een slachtofferrol te houden in en als een ervaring van verdriet als beloning ten gevolge van de gedachten in en als zelfoordeel die ik afvuur op mezelf en mezelf zo ineffectief te maken en houden in en als een positie van slachtoffer zonder te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin een slachtoffer ben van mezelf in en als de geest.

Voor dit blog houd ik het bij deze twee punten: het stoppen van deelname in de ervaring van verdriet ten gevolge van de gedachte/ervaring dat het ‘zo erg’ is en het stoppen van deelname in een vergelijking van mezelf in relatie tot iets of iemand buiten mezelf. Dit betreft een groot gebied waarin ik van hieruit de specifieke zelfvergevingen kan gaan toepassen ‘in real time’ op het gebied waar de vergelijking plaatsvindt en waarin ik exacter wil gaan zien hoe ik deze constructie heb opgebouwd en toegestaan in en als mezelf. Hierin stel ik mezelf ten doel te zien hoe ik hetgeen ik benijd, terug kan halen naar mezelf en kan leren leven in en als zelfexpressie binnen mijn fysieke mogelijkheden. Ik stel mezelf ten doel te zien, realiseren en begrijpen waar ik ben in mijn fysieke proces en dit als uitgangspunt te nemen en behouden. Ik stel mezelf ten doel de energetische ervaringen die opkomen in en als zelfvermindering, zelf te vergeven en de positieve gekoppelde verwachtingen van mezelf, in en als de geest, zelf te vergeven. Ik stel mezelf ten doel mezelf uit de verslaving van de opwekkende energie halen – die ik genereer door deel te nemen in een ervaring van verdriet als reactie op de gemanifesteerde consequenties – en te ademen totdat de energie afneemt.

What is the emotional and feeling body of your physical body?

How have energy layers in the physical body been used to contain and hide constructs and programs in your mind?

How will you start becoming aware of energy in your body as you walk from your unconscious mind to your quantum mind and physical process?

Why might you experience more discomfort in your body?

Bron: Energy in Your Body – Quantum Mind Self Awareness

aarden_gronden-300x224

Disclaimer: dit blog bevat op geen enkele wijze een medisch advies en is gebaseerd op ondervindingen in het proces dat ik wandel in en met mijn eigen fysiek en geestbewustzijnssysteem, op weg van ziel naar Leven.

—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 536 – Een transitiefase

Ik loop de laatste weken een beetje te rommelen met het blog schrijven. Ik heb vaak andere dingen die eerst geschreven moeten worden, onder andere werk gerelateerd. Hierbij de vaste taken zoals email, buddy en DIP en dan komt het blog schrijven. Ik merk een vermoeidheid in mijn armen en zou het liefst even een pauze nemen wat betreft het schrijven maar ‘durf’ dat ook weer niet en ik vraag me ook af of dat het beste is. Hierin zie ik ook dat het tijd wordt voor minder persoonlijk gerelateerde blogs en ook vlogs, dus een andere manier van schrijven die nieuw is en wat meer focus nodig heeft. Echter dit lukt nu nog niet helemaal aangezien de focus op de andere zaken ligt die prioriteit hebben op het moment (zoals bv het werk). Dit alles bij elkaar maakt dat ik wat ingekorte blogs plaats en er ook niet zo heel veel meer ‘zinnigs’ uit komt. Dus eerst maar wat zelfvergevingen en een praktische aanpak op dit punt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zo ontzettend moe te voelen en hierin de angst te ervaren dat als ik hier even de tijd voor neem, ik het schrijven niet meer oppak.

Als en wanneer ik angst ervaar in mezelf dat ik het schrijven niet meer oppak, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik erg veel plezier en ondersteuning heb in en van het schrijven en dat het niet iets is wat ik snel helemaal zal laten gaan. Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met participatie in en als een angstgedachte als dat ik het schrijven niet meer op zou pakken, in en als de realisatie dat dit voornamelijk ruis is en geeft in en als de geest, in en als mezelf in een situatie waarin ik mezelf nog niet werkelijk richting geef aangezien die nieuw is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer ‘gewoon’ te kunnen gaan zitten om een blog te schrijven om de persoonlijke zaken uit te schrijven, aangezien ik niet meer zoveel persoonlijke zaken heb om uit te schrijven, waarin ik niet bedoel dat ik alles al uitgeschreven en doorgewerkt heb maar meer dat de focus aan het verschuiven is van persoonlijke naar interpersoonlijke blogs en vlogs wat relatief ‘nieuw’ is (waarin het uitschrijven van de geestbewustzijnsstructuren in bijvoorbeeld de mindconstructs in de DIP Pro lessen gewoon doorgaat).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb even de tijd te nemen om mijn fysiek en mijn armen te laten rusten na de drukke periode die geweest is, waarin ik in plaats van een ‘vakantie’ juist veel meer gewerkt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog geen ruimte te vinden om me te focussen op de interpersoonlijke blogs en vlogs maar wel de voorbereiding te zien en ervaren binnenin mezelf en hierin mezelf enigszins in twijfel te brengen.

Ik realiseer me dat deze voorbereiding erbij hoort en dat ik bezig ben met het versterken van mijn fysiek en het op de plek brengen van werkgerelateerde zaken en dat er hierin ruimte zal komen om te gebruiken voor een meer interpersoonlijke benadering van blogs en vlogs om zo de weg te openen naar het universele.

Ik realiseer me dat ik hier tijd voor kan nemen en mezelf kennende, pak ik zaken op als ik hiertoe gereed ben en dit is dus een kwaliteit in mezelf die ik kan gebruiken en waarin het niet nodig is om mezelf ongerust over te gaan maken, dit is ruis in de geest ter afleiding van mezelf.

Ik realiseer me dat ik, mocht ik toch zaken uitstellen, mezelf hierin kan ondersteunen met het gereedschap zoals schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie en het fysiek toepassen van de ademhaling en hierin het eventueel ondersteuning vragen aan mijn buddy en dus, is er wederom geen aanleiding tot zorgen maken.

Ik realiseer me dat een overgangs-/voorbereidings-/transitiefase erbij hoort en dus, is dit evenzo een fase die nodig is en dit kan ik verduidelijken voor mezelf door het onder woorden te brengen.

Ik realiseer me dat ik voornamelijk onduidelijkheid behoud in mezelf door het niet onder woorden brengen van wat er speelt in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel onder woorden te brengen wat er speelt in mezelf en dit in blogs te verwerken en/of hardop voor mezelf uit te spreken, waarin ik dan tevens de transitiefase in de blogs meeneem en tegelijkertijd oefen om de fases die ik zie en ervaar in mezelf te omschrijven, te verwoorden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te pushen om rustig door te schrijven waar mogelijk en de blogs effectief aan te passen qua lengte op waartoe ik fysiek in staat ben.

Ik stel mezelf ten doel fysiek rust te nemen en te bewegen en op te bouwen.

Ik stel mezelf ten doel, zodra er tijd en ruimte is in en als mezelf en mijn fysieke leven, de focus te gebruiken om meer interpersoonlijke blogs en vlogs te schrijven/maken en hierin stap voor stap de weg te openen naar het universele en zolang dit niet is, de ruimte tussendoor te gebruiken voor een voorbereiding en onderzoek in de aanpak.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de tijd te geven om het zogenaamde ‘proces’ meer te integreren en combineren met hetgeen ik ontwikkeld heb binnenin mezelf ten aanzien van de fysieke ondersteuning en hierin de tijd te nemen voor een vorm om dit te delen.

blogging 3 in 1
——————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 514 – Van ergenis naar afspraken maken – waar begin ik?

Afspraak_1Ik zag gisteren hoe ik reageerde en voortborduurde op een herinnering van iets wat had plaatsgevonden en waarop ik al eerder binnenin mij gereageerd had en backchat en emoties creëerde binnenin mij die nog bestonden. Hierdoor luisterde ik in het moment niet naar wat iemand werkelijk zei maar vulde in en uitte onmiddellijk mijn reactie, waarna een derde aanwezige erop wees dat diegene iets anders bedoelde. Pas toen luisterde ik.

Ik reageer direct op iets in een persoon en heb hierin een ervaring van ‘gelijk hebben’. Wat maakt dat ik niet gelijk sta als mezelf en/als de ander en werkelijk luister naar wat iemand zegt en werkelijk zie wat er gaande is.

Ik realiseer me dat ik nog reageer vanuit een oude overtuiging in en over mezelf zoiets als ‘er wordt toch niet geluisterd’. Waarna ik juist hetgeen doe waarin ik verkeer: ik luister zelf niet naar wat er gezegd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van tevoren al ERGenis als enERGie op te bouwen door iets ‘erg’ te vinden en vervolgens hier vanuit te gaan als een gerelateerd onderwerp vervolgens besproken wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te stoppen in de ervaring van ERGenis en zo iets op te bouwen en uit te leven naar een ander toe.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ERGenis door iets erg te vinden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik denk dat er niet geluisterd wordt naar me en dat ik hierin angst ervaar om de controle te verliezen.

Ik realiseer me dat ik het veroordeel als er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen als er niet geluisterd wordt, waarin ik het op mezelf betrek als dat ik ‘niet goed genoeg’ ben en/of ‘iets niet goed doe’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets niet goed doe als er niet geluisterd wordt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we ‘allemaal’ verschillend geprogrammeerd zijn en juist zo dat we elkaar niet horen, dit om energie te genereren binnen de onderlinge communicatie en we dus ‘allen malen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet goed genoeg ben om iets aan te pakken en te zorgen dat iets loopt als wat het beste is voor alles en iedereen waarin we naar elkaar luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan malen in plaats van mezelf te stoppen met malen, mijn reactie (als ervaring als herinnering) te onderzoeken en vergeven en praktisch te zien hoe ik iets kan communiceren zodat de ander mij kan horen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb het levende voorbeeld te zijn van wat ik wil inbrengen als dat we naar elkaar luisteren en hierin zien hoe iets aan te pakken als wat het beste is voor allen en in plaats hiervan het tegenovergestelde te laten zien in en als een reactie.

Ik realiseer me dat ik door de angst als oordeel die ik ervaar dat er niet geluisterd wordt en dus dat iets niet wordt opgelost, ik heel snel iets wil communiceren en hierin mezelf niet toesta eerst en vooral mijn eigen reactie te stoppen en van hieruit te zien wat nodig is in de communicatie en of er überhaupt iets nodig is of dat het zich in de praktijk toont.

Ik realiseer me dat het niet iets zegt over mij als er niet geluisterd wordt en dat ik maak dat het iets zegt over mij doordat ik zelf in reactie iets uitspreek en zo mijn ‘zeggenschap’ over en als mezelf verlies, waarin de reactie binnenin mij zegt dat ik besta in afscheiding van mezelf wat niet het beste is voor alles en iedereen en dus zal zolang ik hierin participeer, niet overkomen wat ik probeer duidelijk te maken, ook al is dit wel wat het beste is voor alles en iedereen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met participatie in ERGenis als iets erg vinden en hierin een paar keer diep in en uit te ademen en eventueel een zelfvergeving uit te spreken binnenin mij of hardop en hierin met en als mezelf te staan.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen ik wil communiceren, zoveel mogelijk praktisch en fysiek op te pakken zodat het tevens toont in het fysiek en men het dus ‘ziet’ waarna het eenvoudiger is om te luisteren en eventueel in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een intentie te hebben om ‘iemand tegen de lamp te laten lopen’ als iemand niet luistert en/of geluisterd heeft.

Ik stel mezelf ten doel mezelf eerst vrij te maken van reactie alvorens ik iets laat zien in fysieke werkelijkheid zodat hetgeen ik laat zien geen manier wordt om een ander ‘tegen de lamp te laten lopen’ maar puur een praktische manier om iets fysiek richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik in reactie sprak en hierin niet meer mee wilde werken met wat een ander min of meer vroeg waarin ik zie, dit kan en wil ik niet, dit wil ik stoppen binnenin en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet rechtstreeks te antwoorden omdat een ander niet rechtstreeks iets vroeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te stemmen op de manier van vragen van een ander waarin ik deze omweg gebruik om zelf ergens mee weg te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de omweg van een ander te gebruiken om zelf ergens mee weg te komen, in plaats van mezelf te stoppen in reactie, te luisteren naar wat de ander zegt en hierin eventueel te ondersteunen door woorden te geven voor communicatie en dan te zien of ik kan geven wat de ander vraagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een angst van mezelf als dat er niet geluisterd wordt en dat ik het niet goed doe, te gebruiken als reden om iets niet te geven wat een ander vraagt, in plaats van in het moment te luisteren naar wat de ander nodig heeft en te zien of het praktisch mogelijk is wat de ander vraagt en vervolgens hierover duidelijke afspraken te maken.

Als en wanneer ik mezelf automatisch zie afweren om te geven wat een ander vraagt in en als een overtuiging dat ‘wie niet wil horen moet maar voelen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in een overtuiging, gebaseerd op een herinnering die maakt dat ik niet luister en zie waarin ik reageer op mijn eigen interpretatie van de werkelijkheid.

Ik realiseer me dat er tijd is om even te stoppen, te ademen en te luisteren alvorens een antwoord te geven en dat ik in de tussentijd de ander vragen kan stellen om helderheid te verkrijgen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in de afweer als reactie op mijn interpretatie van de werkelijkheid als wat een ander vraagt en een paar keer in en uit te ademen in gewaarzijn.

Ik stel mezelf ten doel de ander eventueel vragen te stellen om meer informatie te verkrijgen over de situatie en hetgeen de ander wil.

Ik stel mezelf ten doel de meest praktische oplossing toe te passen en hierin duidelijke afspraken te maken en van hieruit op nieuw te zien of deze afspraken geleefd worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ‘men zich toch niet houdt aan de afspraak’ en dus maak ik maar geen duidelijke afspraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zelf niet aan de afspraak te houden als dat ik eerst en vooral mijn eigen reactie stop, waarin ik me realiseer dat ik deze afspraak nooit werkelijk gemaakt heb met mezelf in en als een geloof dat ‘dit me toch niet lukt’ en dus dat ‘ik me toch niet aan die afspraak houd’ en zo mezelf te saboteren bij voorbaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen zelfsabotage bij voorbaat te projecteren op een ander en hierin wederom mezelf en tevens een ander bij voorbaat te saboteren, voordat ik ook maar luister en zie.

Ik stel mezelf ten doel een afspraak te maken met mezelf om ten eerste mijn eigen reactie van ERGenis als iets ‘erg’ vinden als oordeel te stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren en van hieruit te zien welke praktisch (en) haalbare afspraken ik met anderen kan maken.

Afspraak_1————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

Dag 511 – Gentle en effectief of gehaast en automatisch?

Als ik veel te doen heb probeer ik een blog snel te schrijven en schrijf ik ook de zelfvergevingen snel uit. Dit is niet gentle en effectief en ook niet nodig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb snel wat zelfvergevingen te schrijven om ‘toch een blog te hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin dan automatisch en in en als de geest, het schrijven van de zelfvergevingen toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb andere zaken steeds voor te laten gaan en zo weinig tijd over te houden voor het schrijven van een blog en hier ontevreden over te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ontevreden te zijn over mezelf als ik niet aan een blog schrijven toekom doordat ik andere zaken steeds voor laat gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen onderwerp te zien in mezelf om over te schrijven als ik veel te doen heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het schrijven van een blog te missen als ik het te lang niet doe en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen zoals ik aanwezig ben in en als het schrijven van een blog als ik te lang niet schrijf en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb aanwezig te zijn zoals ik ben in het schrijven van een blog als ik langer niet schrijf.

Zelfcorrigerende uitspraken volgen.

Er is een cool interview in de serie Quantum Systemization over het effectief toepassen van zelfvergevingen op emotionele reacties.

Full quantum systemization preview

Leer om effectief en zachtaardig te zijn/worden naar jezelf toe:

Desteni-I-Process-Lite (ook in het Nederlands)

——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/