Dag 664 – Subtile rebellious behaviour of the cat?

07-12-15 - 1(1)

I was crawling with Basha the male cat in a specific way that he likes but if I am not doing it with my full attention and be aware of myself in it, he may suddenly hit me with his paw and (softly) put his teeth in my hand. This happened this morning and I did saw where I was divided in doing two things at the same time. I reacted on it that I didnot like it and I suspected there was more in it to investigate. I was already for longer aware of some underlying dimension within myself with regards to his behaviour, but did not yet take the time to really investigate the source, I only solved things practically.

There were some other small signs where I was aware that I should investigate it deeper, like doing his poo a few times directly next to the cat’s box (which I already practically solved with another box) and him trying to climb over a fedge (that is also solved practically – but temporary – by moving a garden bench to another place). And also in his behaviour towards Snoo, the female cat there was something going on. All this signs together made me consider that there was something subtile underneath going on that I needed to take a look at.

What I do here, is that I take my own reactions in consideration, realizing that this has to do with me. But what I also do that supports me to come more to the core and a deeper understanding so that I can really take responsibility for myself in it and from here, support the animal, is applying how I learned to communicate with animals via a picture. Here one ‘connects’ in a way with the animal (after ‘clearing’ oneself as much as possible from one’s own interpretations, to be able to receive that what is being communicated). It is not as how the Portal functions as where one is leaving the body and here, having a complete access to the physical information, so it is a limited way of communication where the mind is still involved, however if one applies it in self-honesty, so in awareness of one’s own mind and participation in it, it can be a supportive tool to have a deeper look into the situation, for and as oneself and from here as support for the animal.

So I did. I walked through the small situations that happened and asked Basha everytime what made him do so. Somewhere along doing so, I saw that it may have to do with, deep down, him being put on the street in the past with an experience/memory as if it had something to do with him (he is coming from the streets in Egypt). And following this, I came back to the point where in the beginning that he lived here (3-4 months ago now), I reacted more to this small ‘rebellious’ behaviour especially with regards to him and Snoo together and them having different food-patterns, to the point of doubting if he could stay.

We did do fine along the way and months passed by, but within this conversation I found that I did not correct this starting-point within myself and so it was still not really clear for him (and myself) if he could stay. Which within myself, was related to a point of self-interest of not wanting to fully commit to this, out of fear that I might in the future have to not be able to move as freely as I might prefer – this with regards to what would be best for the cats, especially Basha and them matching together. So I left a small backdoor open to ‘possibly’ decide that he could not stay, even if I actually already had seen and ‘silently decided’ that he could stay, that we and they will be able to manage together in the house. With Snoo it was clear from the beginning, she was the first and the cat that ‘find me’ so to speak and there was no doubt that she should leave. So if we would not be able to match, Basha should be the one to leave.

This was bothering me from the beginning as I assumed that he should notice/feel this in a way and besides this, I suppressed some enjoyment within myself, for Basha being/living here with me (and Snoo). Along the way we did fine, so it didnot look like a change would be needed, neither now or in the future. But the door was still a chink open. And something in Basha’s behaviour was triggering this small chink open.

The situation reflects on how I tend to leave a small backdoor for myself to not fully commit to walking my process based on principles, but leaving the door on a chink open to decide to some small room for self-interest. I am closing this door step by step and here I committed with myself and towards Basha that he can stay and communicated this with him. I forgave myself for who I am within this (and for how this would have been for Basha) and saw again how very gentle and gracefull he actually is by triggering this with such small signs. Let’s see how it will develop and how we will do from this point on. What I see is that it might not even be that his behaviour will change but what will change is how I perceive it and this may also have an influence on the intensity of his behaviour and the situation itself.

Within the communication with animals, I often wonder who I am communicating with. As within this, I am able to more clearly connect with my own awareness and self-honesty and so I use it as a support-method to communicate with myself/my own being/awareness as life, which is connected with the awareness of the animal as life. I will continue investigating this for myself until I am clear on myself in/as awareness, my own mind and my body and if and when I find a clear starting-point and cross-reference for myself, I eventually may and will be able to bring it in as support for others.

This communication with the animals we live with, is actually what many who are truly taking care for their animals, already do, where it contains a precise observation of the physical behaviour of the animals, but if we want to really come to a point of equality within living together with the animals, the focus of the observation should be first and foremost……..on ourselves. Animals are of great support in this process from consciousness to awareness.

07-12-15 - 1

Desteni I Process – courses

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 547 – Niet kiezen is ook een keuze

PENTAX Image

Boerenwormkruid – Nederlandse Bloesemremedie:

“Niet kiezen/beslissen is ook een keuze/beslissing”

Dit is iets waar ik toe neig, het ‘openhouden’ van een mogelijkheid. Hierachter is een angst aanwezig dat ik zelf niet in staat ben om de situatie richting te geven als er andere mensen bij betrokken zijn, wat begint bij het richting geven van en als mezelf. Hierachter zit dan weer de angst dat ik ‘niet krijg wat ik wil’ en dat bepaalde behoeften niet ‘vervuld’ wordt. Waar weer een angst in verborgen zit dat ik mezelf niet verwoord maar stil houd, en dus kunnen mijn behoeften niet vervuld worden, ook niet als ze werkelijk en het beste zijn voor mij als leven. En alleen als ik mezelf richting geef en eerst mijn gedachten, gevoelens en emoties stop en zelfvergeef, zal ik eenvoudig en duidelijk kunnen verwoorden wat er in mij omgaat en wat ik graag zou willen, waarin dan bekeken kan worden of dit het beste is voor alle betrokkenen in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet in staat ben om mezelf richting te geven binnen een situatie waarbij andere mensen betrokken zijn waardoor ik mezelf ‘vergeet’ als het ware wat erop neerkomt dat ik mezelf onderdruk in en als gedachten, gevoelens en emoties waar ik zo druk mee ben in en als mezelf dat ik niet me niet kan bewegen als mezelf en niet kan spreken als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren tekort te komen als ik niet spreek in en als mezelf en dus, komt er een soort ‘moeten’ overheen waarin ik mezelf ‘moet’ verwoorden om niet tekort te komen, waarin ik nog steeds mezelf onderdruk in en als de ervaring van ‘angst om tekort te komen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik mezelf moet bewegen in en als een poging om te krijgen wat ik wil, in en als het geloof dat ik dit zou kunnen krijgen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik beter de gedachte als geloof ‘dat ik iets zou kunnen krijgen’ kan vergeven in en als mezelf om zo de ervaring van onvrede en angst in mezelf te stoppen, aangezien deze gedachte energie genereert in en als mezelf welke ik vervolgens probeer te bewaren/aan probeer vast te houden en zelfs gebruik als aanzet tot beweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen ervaring van angst om tekort te komen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van angst om tekort te komen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zolang ik denk iets tekort te komen en hierin angst ervaar, ik ook denk dat ik ergens recht op wat ik baseer op een herinnering waarin ik heb ervaren tekort te komen, welke ik als uitgangspunt neem als ‘waarheid’ voor en als mezelf, zonder dit uitgangspunt werkelijk te onderzoeken op waar het vandaan komt en wat het voortbrengt in en als de geest.

Ik realiseer me dat zolang ik participeer in een ervaring als angst om tekort te komen, ik niet zal durven spreken aangezien ik me hierin afvraag of het eigenbelang is welke ik niet uit wil spreken.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met te proberen te behalen waarin ik angst ervaar om tekort te komen aangezien ik mezelf hierin blokker om aanwezig te zijn in en als mijn fysiek, in een eenheid en gelijkheid waarin geen ervaringen van tekorten aanwezig zijn.

Ik stel mezelf ten doel te ademen in de angst en de ervaring als energie specifiek te definiëren en vergeven in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf uit te spreken in en als een zelfvergeving in en als zelfexpressie om zo helderheid te krijgen in wat er speelt, voor en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ertoe te neigen om mogelijkheden ‘open’ te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mogelijkheden open te houden in en als een angst dat ik hetgeen ik eventueel in zou stappen, zou kunnen verliezen,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te verliezen waarvoor ik kies en daarom neig te beslissen om niet te kiezen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een angst om iets of iemand te verliezen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik door participatie in en als een angst voor verlies, twijfelachtig overkom en zelf een twijfelachtige situatie creëer en hierin de kans op ‘verlies’ te vergroten door niet echt te beginnen en dus zelf creëer waarvoor ik angst ervaar.

Ik realiseer me dat het toestaan van twijfel in mezelf tevens inhoudt dat ik twijfel toesta in een ander/de wereld om mij heen.

Ik stel mezelf ten doel duidelijk te zijn voor mezelf en als ik dit ben, dit tevens te zijn naar een ander toe over wat ik wil en/of niet wil en van hieruit de mogelijkheden te onderzoeken.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met twijfel te creëren in en als mezelf en duidelijkheid te scheppen voor en als mezelf en als ik duidelijkheid heb, dit te wandelen en te communiceren in overweging van de praktische mogelijkheden.

PENTAX Image————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 207 – Motie van Wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Ik doe iets vreemds in angst. Als ik angst voor een persoon (lees persoonlijkheid) ervaar, denk ik deze angst te moeten benoemen tegenover die persoon om in deze angst op te staan. Waarin ik natuurlijk enorme angst ervaar om dit te benoemen, en dus spreek in angst, en hierin vraag ik tevens de persoon om iets met mijn angst te doen. Waarom doe ik dit zo? Feitelijk projecteer ik angst in/als mezelf voor een bepaalde persoonlijkheid in/als mezelf op de andere persoon die deze persoonlijkheid reflecteert waar ik in mezelf angst voor ervaar.

Op de een of andere manier heb ik altijd geloofd dat ik hierin ‘kleur’ moet bekennen tegenover die andere persoon, dat ik de goedkeuring van die ander nodig heb om de angst te stoppen in mezelf. Zolang die andere persoon het niet weet, en dus geen goedkeuring kan geven, kan ik de angst in mezelf niet stoppen, dat ervaar ik dan als niet eerlijk, want ik heb daarvoor toch zolang in angst verkeerd tegenover deze persoon en hierin backchat gecreeerd, dus ik moet dit toch delen, anders ben ik hypocriet.

Dit herken ik als een kerkelijk construct, waar je moet gaan biechten/boete doen, om vrij te komen van de zonden in jezelf, en dit kan alleen via een persoon die hiertoe de machte heeft, de machte om met God te spreken, oftewel een persoon die ik mijn macht geef tot Vergeving. Feitelijk leg ik hierin mijn zelfverantwoordelijkheid bij de andere persoon.

Nu is het zo dat als een andere persoon hier met begrip naar luistert, dit snel wordt opgelost. Er is begrip, wat gelijk is aan vergeving, ik ben vergeven door de andere persoon, mijn angst verdwijnt, en ik kan communiceren zonder angst.

Maar wat als de andere persoon geen begrip toont en/of hiermee niet akkoord gaat? Dan zou er geen mogelijkheid zijn om vrij te komen van mijn angst, om vergeven te worden. Dit is compleet het Godsconstruct, waarin vergeving via een andere persoon via ‘God’ loopt. Bij de Gratie van God.

En dit is feitelijk waarin ik mijn hele leven ‘verkeerd’ heb. Ik werd niet begrepen, dat werd letterlijk zo gezegd. En dus heb ik hierin mezelf niet begrepen en vergeven door te blijven wachten op het begrip als vergeving van de andere persoon, waarin ik zelf een persoonlijkheid in/als angst gecreeerd heb. Waarin ik een ervaring gecreeerd heb dat ik alleen in gelijkheid kan communiceren met iemand die me begrijpt/vergeeft. Zoniet, dan doe ik het ‘verkeerd’ in mijn ervaring. Wat niet in gelijkheid is als mezelf in zelfoprechtheid maar in gelijkheid onderling in relatie tot elkaar, afhankelijk van elkaars begrip. Wat pas werkelijk/in werkelijkheid verkeerd als gekeerd is in/als de mind/het bewustzijn.

Hierin heb ik mezelf geforceerd door mezelf steeds door een angst heen te duwen om zo de angst ‘te overwinnen’. Op een gegeven moment ben ik hiermee gestopt, aangezien het me niet meer lukte, ik was fysiek uitgeput, en ik ben in de angst gaan zitten. In angst heb ik veel geaccepteerd en toegestaan, in mezelf en in de ander, waarin ik een reactie bij de ander  in eerste instantie ook nog eens zelf trigger/uitlok door in angst te bestaan en te spreken.

Waarom vind ik van alles goed/God? Uit angst dat ik anders niet Goed ben/ bij God kom. In een geloof dat ik een ander ‘nodig heb’ voor goedkeuring dus om bij god te komen. In een geloof dat ik het zelf niet kan, dus voortkomend uit Zelftwijfel. En in een basis van zelftwijfel, twijfel aan zelf, komt er een geloof in/afhankelijkheid van iets of iemand buiten zelf, waarin ik natuurlijk angst ervaar/creeer tegenover die persoon om uit de Gratie Gods te vallen, en tegelijkertijd boos word omdat ik juist mezelf vrij wil maken wat me niet lukt, want ik ben aan het wachten op die andere persoon, dat die iets doet wat onze ‘relatie verbreekt’, en dus ga ik met angst naar die andere persoon toe in de hoop dat die andere persoon iets doet en wil ik de verantwoordelijkheid dus bij de andere persoon leggen – in plaats van zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn angsten en de relatie met/als angst met/als mezelf in mezelf te verbreken – want ik geloof onbewust en/of onderbewust dat dat niet zomaar mag, dat ik toestemming nodig heb, en dus handel ik bewust, automatisch naar mijn onderbewuste/onbewuste programma, niet ziende dat ik manipuleer, aangezien ik zelf gemanipuleerd word/mezelf manipuleer in/als Bewustzijn.

Ik manipuleer dus met angst om mezelf vrij te krijgen van deze angst, en deze angst gebruik ik als rechtvaardiging van mijn daden. Angst, als E-motie als rechtvaardiging van de manipulatie in angst. Waaruit de Motie van Wantrouwen voortkomt; de Macht wordt aan de Persoon/de Persoonlijkheid/het Bestuur/de Regering gegeven en ondertussen bestaat er een volledig wantrouwen naar die persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur toe, aangezien het uitgangspunt angst is – een uitgang/backdoor weg van zelfverantwoordelijkheid – dus manipulatie, dus niet zelfoprecht, en hierin altijd vatbaar voor/afhankelijk van manipulatie door de persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur. De Motie van Wantrouwen wordt het Motief als grond waarop we iets gaan verdedigen. De angst wordt de reden/het uitgangspunt van leven welke we gaan verdedigen als rechtvaardiging van ons gedrag in/als angst.

De basis is Wantrouw in plaats van Zelftrouw, welke we projecteren op iets of iemand buiten ons als zijnde niet te vertrouwen. Motie van Wantrouwen.

Zie hier de samenleving waarin we leven. Diep weggestopt en verdraaid dus ‘onzichtbaar’ in onszelf en tegelijkertijd zichtbaar in alles wat we creeren in deze wereld op het moment. Zelfs tijdens het schrijven draait het weg/draai ik weg.

Een hele lijst om zelfvergevingen op toe te passen.

Gedachte:

Ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon.

Afbeelding:

Ik zie mezelf ineenkrimpen, monddood, verbijsterd, verslagen.

Emotie:

Angst dat die persoon boos wordt

Angst dat die persoon me niet begrijpt

Angst dat die persoon me belachelijk maakt

Angst dat ik het fout/verkeerd doe

Gevoel:

Me beter voelen dan de ander

Backchat:

Ik kan niet op tegen die persoon

Die persoon weet het toch altijd beter

Wat ik ook zeg, het is toch niet goed

Laat maar, ik doe het wel alleen

Ik heb er geen zin meer in

Consequentie:

Afsluiting, stoppen met delen van wat er in me omgaat, verbergen

Me afkeren van die persoon

Boosheid (emotie)

Arrogantie (emotie)

Radeloosheid (emotie)

Dominantie in backchat

Schuld geven aan de ander

Schuldgevoel (emotie)

Ik word deze persoonlijkheid/heden als Bescherming, dus feitelijk wordt angst mijn bescherming en zal ik dus mijn angst beschermen als rechtvaardiging van wie ik ben geworden

Angst voor verlies van wie ik ben geworden (emotie)

Dood-ervaring; Afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Weigering/koppigheid (emotie)

Angst voor mensen (emotie)

Fysieke consequentie:

Ineenkrimpen, me kleiner maken

Verkramping in borst-buikgebied

Verkramping van dikke darm als afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Uitdrukkingsloos gezicht; starende ogen in het niets

Zelfvergevingen en Zelfcorrecties volgen.

Zelfeducatie free: www.eqafe.com/free

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 136 – Ergenis in mezelf aan mezelf

Ik erger me aan mezelf en mijn eigen zelfsabotage. En toch stop ik het niet. Ik benoem het niet. Ik wil het bewaren als achterdeurtje. En ik snap niet helemaal waarom. De vraag komt in me op: ja maar mag ik dan niet 1x langer slapen? Mag ik dan niet 1x kiezen voor een avondje tv kijken na een lange dag werken in plaats van een blog schrijven? Hierin maak ik ergens een draai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf voor de gek te houden met de vraag of ik dan niet 1x een avondje tv mag kijken na een lange dag werken, waarin ik dan geen blog meer kan schrijven, in plaats van in ieder moment te zien wat het beste is; is er tijd voor even tv kijken dan is dat prima, is het nodig om een blog te schrijven dan doe ik dat en laat ik de tv uit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het avond je tv kijken ‘de schuld’ te geven, in plaats van in te zien dat ik na dit avondje tv kijken veel langer ben blijven slapen, en dat is de werkelijke reden van de ergenis in mezelf aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vandaag nergens zin in te hebben wat komt door het opgeladen zijn in de mind, doordat ik mezelf niet heb doorgeduwd in het opstaan doordat ik zoveel zin had nog even te blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met opstaan nu het kouder is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan de kamer/het raam in de slaapkamer wat niet goed geisoleerd is waardoor het veel kouder is in die kamer dan in de rest van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bellen naar de woningbouw over dit raam uit te stellen, terwijl ik over het algemeen dit soort zaken meteen oppak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze dagen van ergenis heel vervelend te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf in de kramp in mijn darm een ‘nee’ te ervaren, terwijl ik niet weet wat die nee is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar deze nee doordat ik geloof dat ik hier rekening mee moet houden aangezien deze nee zich in mij gemanifesteerd heeft en dus echt is geworden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik rekening moet houden met mijn eigen gevoelens en emoties en dus met deze nee in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me pas te gaan ergeren als ik deze nee fysiek ervaar, en dat ik daarvoor mezelf deze nee toesta in gedachten als ‘het kan wel een keertje’, ‘het is wel ok’, ‘ik red het zo ook wel als ik iets langer slaap’, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen nee goed te praten in mezelf, totdat ik er fysiek last van krijg en ik me hier zo aan erger dat ik het op ga pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds zolang te wachten totdat ik een weerstand fysiek manifesteer voordat ik mezelf corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wanneer ik wel eens iets kan toestaan en wanneer niet, waarin de vraag in me opkomt: misschien wel helemaal niet meer?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf altijd een bepaalde gradatie toe te staan, heel subtiel, waarin ik geloof/denk dat dit niet uitmaakt, het is zo klein, dat kan wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat kleine gradaties van manipulatie/mindsturing nog mogen worden toegestaan, in plaats van in te zien dat dat hetgeen is waarin ik ben opgegroeid, en dat alles wat ik mezelf heb toegestaan in deze kleine gradaties is gebeurd, en dus moet ik juist deze kleine gradaties van toestaan in mezelf stoppen wil ik echt effectief worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet direct fysieke gevolgen te ervaren van kleine gradaties toestaan maar pas een paar dagen later waarin ik mezelf steeds iets  meer toesta, waarna ik het fysiek gemanifesteerd heb zodat het echt zichtbaar wordt voor me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wel eerder te zien, mijn hele leven al, waarin de gedachte omhoog komt: ‘ik zou eigenlijk…’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te stoppen in deze gedachte en dat te gaan doen wat ik eigenlijk zou moeten doen, en in plaats hiervan hetgeen te doen wat ik eigenlijk niet zou moeten doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit te creeren over wat ik eigenlijk wel en niet zou moeten doen, waarin ik onduidelijkheid, weerstand en twijfel in mezelf creeer wat ik als uitweg gebruik om niet te hoeven doen wat gebeuren moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het korter slapen een van de moeilijkste dingen te vinden om mezelf in door te duwen, waarin ik in mezelf een weerstand en verdriet ervaar dat ik dit niet los wil laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het langer slapen niet los te willen laten, en hierop werstand en verdriet te ervaren/creeren die ik geloof, waardoor ik denk dat ik mezelf meer tijd moet geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf iets aandoe als ik mezelf door duw in het opstaan in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen zodra ik mezelf zie geloven dat ik rekening moet houden met mijn eigen weerstanden als gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel deze gevoelens en emoties uit te schrijven zodat ik mezelf hierin niet opzij schuif maar zie hoe ik deze gevoelens en emoties gecreeerd heb/opgeslagen heb.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in de ochtend door te duwen in het opstaan en de gevoelens en emoties die opkomen in dat moment direct op te schrijven, zodat ik mezelf hierin kan opvangen en bevrijden van deze weerstanden. Ik realiseer me dat ik door langer te slapen deze gevoelens en emoties ‘wegslaap’, waarin ik geloof er geen last van te hebben, wat niet zo is, want ik ervaar ze als krampen in mijn fysiek waarin ik ze onderdrukt/weggestopt heb. Door langer te slapen onderdruk ik mezelf, als gevoelens en emoties en daaronder weer als zelf. Hierin is het veel moeilijker om mezelf te zien, en zit ik eigenlijk een dag in weerstand te wachten totdat de opgebouwde laag van weerstand minder wordt.

Ik stel mezelf ten doel te zien wanneer ik iets goedpraat in mezelf en mezelf hierin direct te stoppen, vergeven en corrigeren, hoe klein het ook is wat ik goedpraat. De reacties die hierbij in me opkomen kan ik eventueel uitschrijven op papier of in een blog.

Ik stel mezelf ten doel direct op papier te gaan schrijven en niet te ‘wachten’ totdat ik er een blog van kan maken, waarin het blog schrijven een excuus wordt om niet direct het punt op te pakken en uit te schrijven.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of een avond tv kijken mezelf compromitteert of ondersteunt en te zien of ik een uurtje tv kijken en werkzaamheden verrichten kan combineren of dat ik een keuze moet maken.

Ik stel mezelf ten doel om na het toestaan van een uurtje ontspanning als tv kijken mezelf direct weer op te pakken en door te duwen in bijvoorbeeld het opstaan de volgende ochtend, zodat ik geen opstapeling maak van toestaan in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de onderliggende reden van het niet op willen staan letterlijk en figuurlijk te onderzoeken en uit te schrijven, welke ligt in het gebied van relaties, waarin ik mezelf van de week weer wat weg heb zien glijden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen op het moment dat ik weg glij in gedachten, gevoelens en emoties over het missen van x/een relatie en in plaats hiervan direct te gaan schrijven zodat ik kan zien waar ik een opening houd voor mezelf om deze reeks van gedachten in te gaan wat gevolgen heeft voor mijn fysiek, vertaald in krampen/weerstand.

Corrigerende actie: de woningbouw is gebeld met een afspraak voor het bezichtigen van het slaapkamerraam.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life