Dag 434 – Vermaak in de geest of een fysieke oplossing?

Voor context lees dag 433:

Dag 433 – Vermaak in de geest

Happy birthday clown met ballonnen, zijn handen te houden in een verbaasd gebaar.   Stockfoto - 6713363

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vermaken in de geest door het stampen van Witneus grappig te vinden terwijl ik tijdens dit gebeuren achter haar aan loop door de kamer en feitelijk niet weet wat de praktische oplossing is om haar op te kunnen pakken voor haar medicijn zonder dat ze de hele tijd voor mij wegloopt en zonder dat ik haar eventueel pijn doe als ik haar niet goed beet heb doordat ze weg probeert te komen, waarin ik zie, realiseer en begrijp dat ik blijf hangen in een gedachte in de geest als dat ik niet begreep waarom zij niet begreep dat ik haar nog steeds op diende te pakken voor de nabehandeling wat ik de afgelopen weken zo vaak heb gedaan en door het blijven hangen in als een vasthouden aan deze gedachte in en als de geest ben ik niet in staat om een fysiek praktische oplossing te zien en vinden maar blijf ik rondjes draaien in de geest rondom deze ene gedachte en zoek ik een oplossing in en als de geest die niet gaat werken in en als het fysieke leven maar slechts verwarring en consequenties creeert in en als het fysieke leven.

Als en wanneer ik mezelf zie blijven hangen in en vasthouden aan een gedachte in en als de geest als oplossing voor een fysiek vraagstuk, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik aan een ervaring vasthoud in en als de geest waarin ik angst ervaar om deze ervaring te verliezen, en dus bezet ik mezelf, maak ik mezelf bezeten door blijvende participatie in en als die ene gedachte waarin ik het probleem op de ander – in dit geval op het konijn afschuif in en als een excuus van niet begrijpen waarom zij mij niet begrijpt.

Ik realiseer me dat ik, bestaande in en als zogenaamd onbegrip, mezelf bescherm in en als een ervaring in de geest, want zolang ik doe alsof ik niet begrijp waarom zij mij niet begrijpt hoef ik niet praktisch en fysiek verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en mezelf in de schoenen van het konijn te plaatsen en te doen wat het beste is, fysiek en praktisch gezien, wat inhoudt dat ik mijn ervaring los dien te laten om fysiek en praktisch te kunnen zien en handelen.

Ik realiseer me dat het konijn mij iets laat zien hierin en een konijn heeft geen geest bewustzijn systeem en dus participeert niet hierin en dus zal mij niet begrijpen als ik ‘iets probeer duidelijk te maken’ in en als de geest, waarin ik mij realiseer dat iets duidelijk maken in en als de geest in geen enkel geval de beste oplossing is aangezien het ergens energie genereert welke invloed heeft op leven in en als het fysiek en welke gevolgen heeft voor het fysieke leven en zo ook van het konijn en mijzelf en dus, ik realiseer me dat ik de verandering niet geheel fysiek heb ingezet waardoor ik verwarring creeer in het fysieke leven in en als het konijn door een bewegen in en en als verwarring in en als mijzelf door participatie in en als een gedachte ter controle in en als de geest als het vasthouden aan een ervaring in de geest in en als angstvoor verlies van deze ervaring, in dit geval van de periode van verzorging van het konijn welke fysiek intiem is geweest welke ik bang was te verliezen; en juist door dit ‘bang om te verliezen’ creeer ik verwarrende gevolgen in en als het fysiek en manifesteer ik hierin exact hetgeen ik bang voor ben, namelijk dat ze voor me weg blijft/gaat rennen.

Ik stel mezelf ten doel de duidelijkheid die ik heb toegepast als oplossing in en als het fysiek ten aanzien van het oppakken van Witneus voor het medicijn, voort te zetten en telkens als er een verandering nodig is doordat de situatie en/of de fysieke toestand verandert, hierin fysiek te zien wat de beste oplossing is en deze in en als het fysiek toe te passen en bij te stellen en zelfvergevingen toe te passen op eventuele energetische ervaringen die ik tegenkom in en als mezelf, zodat ik duidelijkheid biedt aan de dieren en tegelijkertijd aan en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat Witneus blijft doorgaan met wegrennen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik ben blijven rennen in en als de geest door van tevoren in een ervaring te gaan en dus gevolgen manifesteer in het fysieke leven in en als onduidelijkheid welke Witneus weerspiegelt door weg te rennen en hiermee door te blijven gaan totdat ik mezelf stop en duidelijkheid schep in en als mezelf in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer een dier signalen geeft dat er verwarring is ten aanzien van wat ik wil toepassen als wat nodig is ter verzorging, in en als mezelf te onderzoeken wat er aan ruis als aanwezig is in mij door ervaringen van hechting als angst in en als mezelf geheel naar zelf terug te halen, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, eventueel iets te bespreken van hetgeen ik zelf niet zie, net zolang totdat ik fysiek bemerk dat de dieren en ikzelf samenwerken in en als fysieke duidelijkheid en ik dus fysiek duidend en richting gevend bezig ben ten aanzien van dit punt.

Vermaak in de geest wordt vervolgd.

Animal’s Life Review

——————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 348 – Bernard Poolman

[602241_10151555849528638_781079000_n%255B8%255D.jpg]

Zondag 11 augustus 2013 is Bernard Poolman overleden. Zijn hart stopte met kloppen.

Zie blogpost on Creation’s Journey to Life.

Zie blogpost ’n Intellectueel’s Reis naar het Niets

Ik weet niet goed waar te beginnen dus ik omschrijf hetgeen ik doorwandel sinds het bericht zondagmiddag dat Bernard overleden is.

Toen ik het bericht las op de email, begreep ik eerst dat zijn hart met kloppen was gestopt en verwachtte ik dat het bericht verder zou gaan met de boodschap dat hij in het ziekenhuis lag en weer gereanimeerd was of iets dergelijks.

Dit is niet zo, Bernard is werkelijk overleden.

Verdriet is het eerste wat in me omhoog komt, samen met ongeloof en onbegrip en een ‘wat moeten we nou?!

Vrij snel hierna werd me heel helder wat me te doen staat: het voortzetten van de werkzaamheden die ik doe, de groep die het werk zal voortzetten. Het was alsof ik een soort checklist maakte in mezelf om te zien of ik in staat zou zijn om voort te zetten wat ik gestart was binnen Desteni, zonder de fysieke aanwezigheid van Bernard.

Dat ben ik. Ik heb Larry en Sylvie gebeld en hen gevraagd de email te openen. Ik wilde het met hen delen, ik wilde dit niet alleen verwerken en ik kon het nauwelijks geloven. Na de telefoongesprekken heb ik opnieuw de email gechecked of ik het echt wel goed gelezen heb, of ik niet een verkeerde boodschap had doorgegeven. Ik was de uren erna nog steeds vrij helder.

We hebben chat gehad om 20.00 met de hele groep. Hierin bleek dat Bernard niet door de Portal zal komen:

Bernard will not be coming through the Portal. You must understand that Bernard was an individual standing within and as all of existence in his Physical Body; now that he is no more in his physical body, he as what he stood as, as life, as here, as all, as one, as equal still remains within existence; but he is no more an individual being/person………….. So, we cannot talk with him personally as a him personally did only exist for the time-being on earth as to what was necessary to be done. Therefore, we as individuals still here have to stand and walk this Physical Process. The dimensional process is/has been done and walked  we have to take it from here into/as the Physical and we have everything we need.

En toen kwam het werkelijke verdriet omhoog. Hij is er echt niet meer als zodanig als ‘Bernard’, ook niet als individueel wezen in de dimensies.

De groep staat direct op in de verantwoordelijkheid om de werkzaamheden voort te zetten totdat het gedaan is. Er zijn vragen maar er komt nog een interview van Sunette, dus het is ook een beetje wachten op wat hierin gezegd wordt want wellicht zal dit veel vragen beantwoorden.

In de uren die volgen wordt alles heel snel helder aangaande de punten die ik nog niet heb opgepakt in mezelf. Afgewisseld met vlagen van verdriet van een ervaring van gemis en ervaring van angst ‘dat we het niet redden zonder hem’. Alle punten leiden tot ongeveer dezelfde conclusie, dat ik uiteindelijk nog steeds op hem vertrouwde, dat ik niet werkelijk gewaar ben wat leven is, dat ik niet begrijp hoe hij kan beslissen niet als individueel wezen voort te bestaan maar overal, in alles wat leeft aanwezig is. Bovenal mis ik zijn punt van absolute zekerheid – absolute certainty. Dit is wat ik zo gemist heb gedurende mijn leven, en wat ik op de farm ervaren heb, gezien heb, als steun heb ontvangen van hem. Dit is het punt wat ik in mijzelf onvoldoende tot stand heb gebracht, welke overspoeld is door eeuwige zelftwijfel door mijn participatie in de geest.

Ik merk dat ik niet goed weet hoe zo’n verdriet te verwerken, het verlies van iemand die zoveel betekent als voorbeeld en betekent in zijn woorden, voor mijzelf, voor anderen, voor al het leven op aarde, waarin de meeste mensen op aarde niet eens weten wat er heeft plaatsgevonden.

Ik merk dat ik me gehecht heb aan Bernard in het feit dat hij er is en zich 100% inzet met absolute zekerheid totdat het gedaan is, en dat ik dit als motivatie gebruikte om mezelf door te duwen. Ik heb ook steeds in mezelf gechecked na het bezoek in Zuid-Afrika, of ik door zou gaan met hetgeen ik doe binnen Desteni no matter what, en dit antwoord was en is steeds ja. Het is wat ik al 20 jaar wil doen maar wat ik niet voor elkaar kreeg omdat ik volledige informatie en een werkelijk levend, allesomvattend voorbeeld miste. Dat heeft Bernard en Desteni in zijn totaliteit me gegeven, en binnen Desteni heb ik werkzaamheden opgepakt die ik aankan, die ik wil doen en waartoe ik in staat ben, dus die kan ik voortzetten. Wellicht komen er werkzaamheden bij die ik niet en nooit gedacht zou hebben op te pakken, er moet immers veel gedaan worden – maar dat is voor later.

Ook heb ik me afgelopen 4-5 maanden meerdere keren afgevraagd of ik een chat zou aanvragen, en zag ik dat ik het antwoord al weet, dat ik op de farm en in de voorgaande 2 chats alle antwoorden al ontvangen heb, dat ik het toe moet passen en dat Bernard en/of Sunette dit zou gaan zeggen en hierin een push zou geven. Dus een chat was niet echt nodig en ook iets wat ik niet wilde, om aan te komen met iets wat ik wel weet maar nog niet toepas. Ik wist wat ik moest doorwandelen om hiertoe te komen en dit doorwandelen is onderdeel van het toepassen. Ik wist ook; als er na het doorwandelen en bij het pushen een werkelijke gerichte vraag omhoog zou komen, zou ik een chat aanvragen.

Wel, die chat met Bernard zal er niet komen. Wel natuurlijk eventueel met Sunette en met anderen binnen Desteni.

Wat blijft er staan? Die push, het mezelf pushen tot het werkelijk leven van hetgeen ik schrijf en lees en inzie. En nu merk ik in mezelf, dit is precies hetgeen ik angst voor ervaar om te laten liggen. Dit zal me voorbij de voorprogrammering brengen, en ik ervaar een soort wolk om doorheen te bewegen. Echter, het overlijden van Bernard laat geen keus; de vrije keuze stopt hier. Het is aan mij en een ieder van ons om op te staan.

Zijn werkelijke zorgzaamheid is wat me het meeste bij is gebleven, en dit is ook wat Anna omschrijft in haar blog over Bernard. De werkelijke zorgzaamheid voor en als leven, die start in de hele kleine dingen; de dingen die de geest over het hoofd ziet en afdoet als ‘niet belangrijk’. Dit is wat ik al zolang ervaar als ‘hard’ in de wereld, en waar ik tevens steeds in zelftwijfel verval aangezien dit niet geleefd wordt in de wereld, en waarvan ik me nu besef dat dit met regelmaat hetgeen is wat is afgedaan als ‘doe niet zo moeilijk’. Zo ook dus in mezelf in mijn eigen geest. En waar ik vervolgens een overgevoelig karakter op gecreeerd heb, en ja, die roept reacties op.  Het is dus zaak eerst de karakters in te zien en uit te werken om tot werkelijke zorgzaamheid te komen. Dit is waar ik mee verder ga, wat ik wil leven en in de wereld wil brengen: werkelijke zorgzaamheid.

Beginnend in werkelijke zorgzaamheid in en als mezelf, in de hele kleine dingen. Werkelijk naar mezelf luisteren. De angst zelfvergeven die omhoog komt hierin, voor het opstaan voor leven in zorgzaamheid in een wereld die niet zorgzaam is. Er is zoveel te doen hierin voordat ik in staat ben werkelijk zorgzaam te leven.

(Compassion in Action). 

(Blog Cathy)

Leven is zorgzaam, de geest niet. Dus moeten de structuren waarmee we werken, gebaseerd worden op leven en niet op de geest.

Bernard zei een aantal keren tegen me: “je bent nog steeds bang voor mensen”.  “Wat te doen hiermee” vroeg ik. “Angst is een gedachte” zei hij.

Dit is iets wat ik me echt moet gaan realiseren in ieder moment, waar de angst zich al vervormd heeft tot een ervaring en dus geloofwaardig wordt. De geest gaat zo snel.

Er is veel werk te doen. Er is nu geen excuus meer als dat Bernard de leiding op zich neemt. Hij heeft zichzelf volledig gedeeld en de weg vrij gemaakt. Het is nu aan ons, aan jou en mij. Hierin wordt me heel duidelijk wat telt. En hoe simpel dit is. Het verdriet om zijn dood is deels gevormd door zelfzucht als angst om het niet zelf te kunnen.

Ik merk dat ik gedachten, en hieruit volgend gevoelens en emoties, gehecht heb aan het fysieke bestaan van Bernard, en deze gedachten starten de ervaring van verdriet. Zelfvergevingen zullen wellicht volgen in vervolgblogs.

Het verdriet wat ik ervaar lijkt op het verdriet wat ik ervaar als een dier met wie ik een tijd heb samengeleefd, dood gaat. Zoals toen Bolletje het konijn overleed en ik me realiseerde dat ik hem nooit meer zou zien. In de fysieke gedaante als die hij had op aarde. Ik kan het nog ‘volgen’ als iemand als individueel wezen aanwezig is in de dimensies. Maar in alles en iedereen als leven aanwezig – ik weet dat het zo is – maar werkelijk begrijpen? Nee. Leven.

Dit geeft dus aan dat ik niet werkelijk begrijp wat Leven is. Dat wij hier als mens dus niet werkelijk begrijpen wat Leven is. Dit is voor een ieder om in zichzelf te gaan wandelen. En dit kan alleen als alles en iedereen hierin, in overweging wordt genomen. Want al zijn we (nog) niet als leven aanwezig, we kunnen allemaal met gezond verstand de start maken om werkelijk te zorgen voor elkaar en al het leven in de wereld – mens-dier-plant-aarde – zonder uitzondering, met de middelen die er zijn. En dit is hetgeen ons naar Leven zal leiden, wat de Richting aan zal geven in en als onszelf tot werkelijke zorgzaamheid:

Geven zoals je zou willen ontvangen.

In mijn witness-blog over going to the farm staat (een deel van) mijn ervaring met Bernard op de farm beschreven.

Wat de woorden van Bernard, hoe hij ze toepast, me laat zien en wat me duidelijker wordt in zijn overlijden:

Leven als wat het beste is, is steeds opnieuw afhankelijk van de context, waarin principes van leven worden toegepast. Leven ligt niet vast als een systeem; Leven is gebaseerd op principes die in het moment worden toegepast als wat het beste is in het moment, waarin alles en iedereen in overweging wordt genomen die op dat moment bestaat.  Dit is waarom ieder mens in zichzelf de verandering van systeem naar leven moet wandelen, om een werkelijk betrouwbare samenleving neer te zetten. Dit betekent niet dat iedereen in vrije wil kan doen wat hem of haarzelf het beste uitkomt – dat is eigenbelang, zelfzucht, toegepast in overweging van de geest.  Dit is hetgeen waardoor er zo een dunne scheidslijn lijkt te zijn, die echter een wereld van verschil uitmaakt.

De wereld waarin we nu bestaan is de wereld van eigenbelang, zelfzucht, waarin de vrije keuze heilig. We zien duidelijk hetgeen dit voortbrengt en dat hierin niet alles en iedereen in overweging is en wordt genomen, maar slechts een geselecteerd groepje die het eigenbelang dient. En welke dus laat zien hoe wij als mens bestaan. Leven in en als beslissing in het moment als wat het beste is, het klinkt zo abstract, aangezien we niet geleerd hebben om verder te zien dan onze neus lang is. En aangezien we constant liegen, hebben we een erg lange neus en kunnen we hier niet meer voorbij zien. Oftewel, we zien dus voornamelijk ons eigenbelang, en niet het principe van leven in overweging, gelijk aan onszelf als leven. Liegen is de oneerlijkheid naar onszelf als geloof in gedachten, gevoelens en emoties; als geloof in oordelen als polariteit. Waarin we altijd willen kiezen om er zelf zo goed mogelijk uit te komen, wat inhoudt ‘met een zo’n goed mogelijk gevoel’. Polariteit. Alleen als we ons bestaan in polariteit in onszelf stoppen en zelfvergeven, zijn we in staat leven als onszelf in overweging te nemen. Aangezien we niet langer geleid worden door gedachten, gevoelens en emoties die leiden tot winst of verlies van een goed gevoel. En het is aan ieder van ons zelf, om deze taak op te pakken en de polariteit in onszelf te stoppen, zodat we werkelijk kunnen gaan zien en leven als wat het beste is, waarin we alles en iedereen in overweging nemen.

Dit is wat Bernard en Sunette elke keer opnieuw benoemen: “Het is je taak om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen geestbewustzijnsysteem en jezelf hierin te vergeven en veranderen”.

Als een ieder dit doet, is er een 1+1+1+1+1

Ik kan blijven schrijven terwijl de woorden niet volledig omvatten hetgeen Bernard gegeven heeft.

Een aantal uitspraken uit de chat die laten zien hoe het niet draait om Bernard maar om de levende principes die hij in de wereld heeft gebracht, en alleen het leven en in de wereld brengen van deze principes totdat het gedaan is, is een werkelijke uiting van dankbaarheid en respect naar Bernard die staat als het principe van Leven-Zelf-Gerealiseerd. Want, hetgeen we werkelijk missen is

LEVEN

in en als onszelf en hierdoor in de wereld.

we have to become the living example of the living principle in the physical (Sunette)

he’s always stood in existence, as existence – here, so he’s “here”, but not “Bernard as an individual” – what I mean with ‘he’s here in/as existence’ is the Principle, Life (Sunette)

he told us -it is never about the individual, but the principles, thus we cannot use any excuses that bernard is not alive, because the principles still stand and it is up to us to stand (Cameron)

Consider the point that Bernard wasn’t something special  but the embodiment of a principle that we can all develop ourselves as; so  then I would suggest to simply stand as that point yourself of giving yourself your life back through being disciplined, and diligent in your process of standing up (Viktor)

he will be missed – but we will not miss his message/his words/what he stood for/as – this we’ve got to take and live and continue to do so (Sunette)

I would say Bernard did a better job than Jesus. Establishing the process of walking as equals as one as the principle – so we individually and together see this through, he was the guiding point, and now we have enough guidance to guide ourselves and each other and so to those still to come to be walking with us (Sunette)

we cannot rely on one single individual as that would be again ‘following a message’ instead of living it (Marlen)

Need to look at what you saw in bernard and found missing within yourself and then give it to yourself (Fidelis)

All he ever asked of us is show others the support he has given us (Fidelis)

we each stand as a specific point within this process – Bernard stood as the living example of what we are to become, life self-realised – walkign the process we have established / each has ‘their point to stand’ – so, ‘life individualized’ is like self realisation process of being/becoming life and we have the process / structure to walk to be/become it (Sunette)

 Bernard Poolman –  Living The Word Alive: DAY 231

Video support Marlen

—————————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 346 – Zelfvergeving Dag 344

Dag 344 – Een ervaring van ‘alles komt goed’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een jongeman gelijk ‘leuk’ te vinden en te denken en geloven dat dit iets zegt of ergens toe doet, in plaats van in te zien dat dit alleen iets zegt over mijn voorkeur welke geprogrammeerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit leuk vinden van iemand als strohalm te hebben gebruikt in een leven waarin ik me ‘niet goed’ voel, en dit leuk vinden geeft me een gevoel van ‘alles komt goed’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verloren te voelen en een ervaring van iemand leuk vinden als strohalm te gebruiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me vast te klampen aan de strohalm, en zo hierin keer op keer te verliezen waar ik me aan vastklamp, en zo mijn eigen pijn te creeren door te geloven in mijn gevoel, in plaats van in te zien dat ik mezelf al verloren heb op het moment dat ik mezelf vastklamp aan een strohalm buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in mijn eigen gevoel, en dus verraden te worden door mijn eigen gevoel/mezelf te verraden in een geloof in en leven van mijn eigen gevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gevoel te projecteren op een ander en hierin te denken dat een ander mij ook leuk vindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet en wie ik ben zonder dit gevoel, en dus geen zelfbeweging te ervaren zonder dit gevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een gevoel van iemand leuk vinden en alles komt goed, mij zelfbeweging geeft, in plaats van in te zien dat ik hierdoor en hierin beweeg in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik me zo heb laten leiden/lijden door gevoelens en geloof in gevoelens voor bepaalde jongemannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben verminderd in een poging om vast te houden aan dit gevoel, en hierin mezelf te hebben verminderd ten opzichte van de man, de male, in een poging de male bij me te houden, ten koste van mezelf in gezond verstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als gezond verstand te hebben opgegeven ten behoeve van een gevoel voor een man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren als zijnde vastgezet, vast in de geest, gemanifesteerd in het fysiek, niet wetende hoe te bewegen in en als mezelf, en niet wetende hoe mijn fysiek te bevrijden van deze beknelling en belasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door deze vastzettende ervaring in mijn fysiek en een niet weten hoe hierin te bewegen, te zijn gaan klampen aan een ander buiten mij en aan een gevoel voor een ander buiten mij, om toch nog enigszins een ervaring van beweging en me goed voelen te ervaren binnen de afschuwelijke ervaring van de stagnatie in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben niet mee te kunnen komen met de beweging die ik de rest van de wereld zie maken, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik mee moet komen met de beweging die ik de rest van de wereld zie maken, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren van het forceren van mezelf in en als een geloof in de liefde en het proberen en forceren van mezelf in een meekomen met degene als de man waarvoor ik gevoelens ervaar, in een angst dat ik de man anders verlies en ik een kans heb gemist.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat gevoelens voor iemand en wederzijdse gevoelens een kans bieden, in plaats van in te zien dat gevoelens en wederzijdse gevoelens een illusie zijn en in stand zijn gebracht om zo snel mogelijk seks in praktijk te brengen, aangezien er geen weerstanden ervaren worden maar slechts aantrekking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat deze aantrekking hetgeen is ik dien te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo prettig te vinden om even geen weerstanden te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo moe te worden van de ervaring van weerstand, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik deze weerstanden heb opgebouwd in de geest door de tijd heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet door de weerstanden heen te willen lopen en dus de weerstanden te geloven als zijnde werkelijk, aangezien ik ze fysiek ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de weerstanden in de geest als gedachten, fysiek gemanifesteerd te hebben en er zo emoties van gemaakt te hebben die ik vervolgens in leven ben gaan brengen door ze te volgen en hierin in stand te houden en te versterken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een weigering te ervaren door de weerstand heen te gaan, en niet te zien wat zelf te vergeven in de weerstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de weigering te geloven en hier dus te stoppen, in plaats van in te zien dat deze weigering de limiet van mijn voorprogrammering aangeeft, en ik hier nog nooit voorbij gegaan ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet voorbij de limiet van mijn voorprogrammering te durven bewegen en niet te weten hoe dit te doen, aangezien ik fysiek volledig stagneer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik fysiek volledig stagneer, in plaats van in te zien dat ik een ervaring van stagnatie creeer in de darmen en waarin de darmen dus stagneren, welke ik als zo afschuwelijk ervaar dat ik ervan weg wil, maar welke niet mijn hele lichaam stagneert aangezien ik nog kan bewegen en kan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te worden van de fysieke stagnatie en hiervan weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe te blijven staan in de fysieke stagnatie en niet te weten wat te doen en hoe te bewegen, aangezien ieder beweging pijn doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen ademhalen in deze fysiek gestagneerde toestand, aangezien ik hierin ervaar alsof ik doodga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de limiet van mijn geest in en als voorprogrammering als de dood te zien en ervaren en deze fysiek te manifesteren, waardoor ik fysiek werkelijk stagneer als soort van grens om niet te overschrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof mijn fysiek altijd zo gestagneerd zal blijven en hierin volledig in paniek te raken van de gedachte altijd in deze toestand te moeten blijven bestaan, in plaats van in te zien dat door in de stagnatie te geloven en hier te stoppen, ik mezelf neerdruk in deze toestand door een ervaring in de geest, fysiek gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren naar mannen toe aangezien ik denk en geloof dat ik me in deze pijnlijke positie moet stationeren; de positie van mijn lichaam in een toestand welke bereid is tot seks, welke deze toestand van aantrekking inhoudt, en dus van een aantrekken in de geest, waardoor mijn lichaam verkrampt en ik pijn en stagnatie ervaar, en waarin ik de man vrolijk zie bewegen en ik niet snap hoe dit kan, waarom hij geen pijn heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een ondergeschikte positie te manouvreren, ondergeschikt aan mijn eigen geest, om seks te kunnen hebben, en zo via seks een ervaring van stroming, beweging te hebben, waarin ik me afhankelijk maak van deze stroming als beweging en dus van seks met deze man waartoe ik geen weerstand ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen om seks te kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te walgen van mezelf in het toestaan van vermindering en compromis in mezelf ten aanzien van seks met een man waartoe ik aantrekking ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nooit te hebben begrepen hoe hierin te blijven staan of in ieder geval deze periode door te komen,  aangezien ik het niet lang volhoud en mijn lichaam verkramping vertoont die niet vol te houden is en waardoor er geen seks mogelijk is, en mezelf hierin weer verminderd te hebben aangezien ik anderen om mij heen wel in staat zag om blijkbaar in deze toestand te leven en hierin te geloven dat mij iets niet lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen hoe ik mezelf vervormd heb ten behoeve van seks, en mezelf hierin als vrouw ondergeschikt ervaar als man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me fysiek ondergeschikt te ervaren aan de man en hierin verdriet in mezelf en boosheid naar de man te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me fysiek ondergeschikt te ervaren aan de man omdat de man iets buiten zijn lichaam heeft wat hij in mijn lichaam steekt, en ik fysiek dus altijd de man in mij toe moet laten als we seks hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te belasten met hetgeen ik toegestaan heb in mijn bekken als systemen van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op mezelf dat ik zo toelatend geworden ben, terwijl ik dit niet was als tiener.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf mijn bekken te verlaten en zo ruimte te maken voor een ander als de ander=de mind in mijn bekken en dus in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik dit gedaan heb, dat ik mezelf heb verlaten om een ander toe te laten als de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te keren van mezelf in wat ik toesta in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me volledig verkracht te voelen door de penetratie van de geest, en de geest als de ander=de mind zo bezit van mij te laten nemen met mijn toestemming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest toestamming te geven om bezit van mij te nemen, waarin ik toestemming als toestamming schrijf, als slip of the finger, en ik zie hoe dit te maken heeft met het behoren bij een stam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest toestemming te geven om bezit van mij te nemen om bij een stam te horen/blijven behoren; stam als stamboom als familie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb buikpijn in mijn onderbuik te ervaren als ik dit opschrijf, waarin ik een verbod ervaar om te af te keren van de stamboom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te hebben afgekeerd van de stamboom, welke de stamboom als band juist versterkt in mij, in plaats van mezelf binnen de stamboom te veranderen als wat het beste is, en hierin mezelf te bevrijden van de banden in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest als stam als stamboom te laten worden van mijn bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weggaan als bevrijding te zien en hierin probeer iets te ‘lozen’ als release,  in plaats van in te zien dat de bevrijding ligt in zelfverandering binnen de context waarin ik me bevind.

Ik stel mezelf ten doel te ademen, te blijven bewegen en door te blijven gaan met hetgeen ik aan het doen ben als schrijven en de overige taken binnen Desteni en mijn dagelijks leven, en te zien hoe ik hierin mezelf kan ondersteunen in verandering in mezelf en hoe ik hierin mezelf werkelijk kan vergeven van hetgeen ik heb toegestaan welke ik als pijn in mijn fysiek ervaar, net zolang totdat en als dat ik werkelijk meen hetgeen ik spreek, als dat ik het in klank uit en fysieke verandering ervaar.

Wordt vervolgd met een blog over aantrekking waarin ik verantwoordelijkheid neem voor een aantal punten hierin.

Full what is sex introduction

What is Sex?

———————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 320 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’- Consequentiedimensie

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Uitwerking van de dimensies zoals geschreven in:

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Dag 301 – ‘Het is me teveel’ – Gedachtendimensie en Verbeeldingsdimensie

Dag 302 – ‘Het is me teveel’- Herinnering

Dag 303 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie

Dag 304 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg

Dag 305 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-2

Dag 306 – ‘Het is me teveel’ – Angstdimensie-vervolg-3

Dag 308 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie

Dag 309 – ‘Het is me teveel’ – Backchatdimensie-vervolg

Dag 310 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie

Dag 311 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg

Dag 314 – ‘Het is me teveel’ – Reactiedimensie-vervolg-2

Dag 319 – ‘Het is me teveel’ – Fysieke Gedragsdimensie

Consequentiedimensie:

Mezelf klein houden en niet mijn volle potentie leven uit angst dat ik het niet aankan, niet weet wat te doen, opgeef en faal

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf klein te houden en niet mijn volle potentie te leven ten gevolge van de Gedachte ‘Ik kan het niet – Ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf klein te houden door de backchat en reacties in mezelf die opkomen op de Gedachte ‘Ik kan het niet  – Ik weet het niet’, waarin ik mezelf in en als potentie als Leven onderdruk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven ten behoeve van controle in en als de Gedachte als ‘Ik kan het niet – Ik weet het niet’, waarin ik keer op keer, in participatie in reactie en backchat, mezelf opgeef en hierin zelf een ervaring creeer dat ik faal, aangezien ik participerend in backchat en reactie in de geest, niet in staat ben om in en als potentie als Leven te bewegen en dus bij voorbaat al op heb gegeven, mezelf, waarin ik faal in het staan in en als mezelf als Leven, en niet zozeer in de taak die volbracht dient te worden, aangezien ik de taak die eventueel volbracht kan worden staande in en als Leven, niet eens begin/durf te beginnen/hoef te beginnen zolang ik participeer in en als reactie en backchat in een verminderde versie van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven in en als gedachten, reactie en backchat, in en als de geest, mezelf klein houdend in een verminderde versie van mezelf, waarin ik mezelf in en als het programma van faalangst in stand houd, niet ziende dat juist dit in stand houden van mezelf in en als programma als faalangst, hetgeen is wat me belet om de faalangst in en als mezelf als programma te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in angst voor faalangst, te manifesteren in en als faalangst en dus bij voorbaat te falen in het stoppen van mijn programma waarin ik besta in en als faalangst.

Falen:

Woordenboek definitie:

1. Ontbreken

2. Tekortschieten

3. Mislukken, niet treffen

4. Fouten begaan

Positieve/Negatieve lading:

Negatief en Neutraal

Het neutraal geeft aan dat ik mezelf, in en als de geest als wie ik ben als ‘neutraal’, ervaar als falen. gelijk aan falen, gelovend in niet voorbij de limieten van de geest te kunnen komen, en hier zelfs een ervaring van vrede, berusting in te hebben.

DAY 8: How do we Create/Manifest ‘Who we Are’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van vrede en berusting te hebben in het woord falen, welke ik als neutraal ervaar, gelijk als ‘wie ik ben’ in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als gelijk als wie ik ben in en als de geest te ervaren en beschouwen, als zijnde in en als een ervaring van neutraal, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik, door mezelf vast te houden in en als een ervaring van neutraal – dus in ‘vrede en berusting’, waar de angst niet voelbaar is – energie blijf genereren in en als mezelf, welke zich accumuleert en opbouwt naar positief, hierin mezelf als meer ervarend, om vervolgens hierin frictie en conflict te creeren in mijn fysiek, in en als negatieve energie, vanwaar ik kan bewegen naar neutraal en wederom in opbouw tot positief, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever in en als faalangst te bestaan, welke een ervaring van vrede en berusting geeft, dan op te staan in en als leven en de mezelf in en als deze ervaring te stoppen, aangezien dit zo onveilig als onbekend voelt dat ik denk en geloof dat ik hier niet moet wezen, en dus onderdruk ik mijn wezen in deelname in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als wezen te onderdrukken door deelname in en als de geest, en mezelf als wezen zo bang te hebben gemaakt met en in alle gedachten, reacties en backchat in mezelf, dat ik liever niet meer tevoorschijn kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als wezen te hebben bang gemaakt en hierin te hebben onderdrukt, zodat ik als de geest vrij baan heb om controle te voeren in en als de geest, ervoor zorgende dat ik nooit wezenlijk zal opstaan in en als leven in en als mijn fysiek en in plaats hiervan mijn programma in en als faalangst te volgen, waarin ik niet zie dat ik in en als faalangst besta doordat ik ‘de goals’ die in mijn programma horen, wel behaal.

Wordt vervolgd

Failure in Relation to the Soul – Bernard Poolman (vlog nederlands)

Failure in Relation to the Soul – Bernard Poolman (blog engels)

————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 63 – De impact van verhuizen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de inpact van de verhuizing op de konijntjes onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard me af te vragen wat het woord impact betekent maar geen rust/tijd/mogelijkheid te hebben het op te zoeken aangezien ik nog geen internet heb en tussendoor op werk een blog schrijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik moet lachen of huilen nu ik gisteren verhuisd ben, waarin de neiging tot huilen eigenlijk voornamelijk komt doordat ik zie dat de konijntjes bang zijn, zich niet van hun plek bewegen en het niet naar hun zin hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik de konijntjes uit hun veilige, rustige, groene plek met ruimte heb weggehaald naar een plek waar het minder groen, rustig, veilig en ruim is, waardoor ze erop achteruit zijn gegaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het veranderen van plek als achteruitgang te zien voor de konijntjes, waarin duidelijk naar voren komt dat ik de oude en de nieuwe plek met elkaar vergelijk, wat me een schuldgevoel geeft wat me ineffectief maakt in het gelijk gaan staan aan de nieuwe situatie en deze zo leefbaar mogelijk te maken voor de konijntjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het leefbaar moet maken voor de konijntjes, in plaats van in te zien dat ze zelf een en gelijk zijn als leven en ik ze de ruimte kan geven om in/als leven te wennen aan hun nieuwe situatie, waarin ik het zo comfortabel als mogelijk kan maken voor ze.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zelf aan de ene kant spannend te vinden om al het groen om me heen als rustige veilige plek te moeten ‘missen’ en aan de andere kant juist fijn en overzichtelijk om alleen een lekker warm terras te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf op te delen in de ene en de andere kant.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vorige week een boompje te snel in te graven uit angst voor uitdroging van de wortels, zonder te kunnen zien hoe alles in elkaar past in het kleine terras, waardoor ik nu het boompje nogmaals moet verplaatsen omdat ik de ruimte en de woning van de konijntjes verkeerd als gekeerd in de mind heb ingeschat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik alles in het hoofd dus in de mind goed kan inschatten, wat ik als richtlijn gebruik voor plaatsbepaling, zonder het praktisch op z’n plaats te passen en zien en dan te beslissen in de praktijk wat de beste plek is voor boom, plant en dier om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles van tevoren in het hoofd in te willen schatten zodat ik maar 1x hulp hoef te vragen en alles meteen op z’n plek kan zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de inrichting het liefst alleen zelf te willen doen en gefrustreerd te raken als bepaalde klussen te zwaar zijn of te onhandig zijn om alleen te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beperken door dingen alleen te wilen doen die niet alleen mogelijk zijn, in plaats van in te zien dat er genoeg te doen is alleen, en dat ik datgene samen kan doen op het moment dat er mogelijkheid toe is doordat ik iemand gevraagd heb of doordat het toevallig ter sprake komt en er iemand in de buurt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn lichaam te hebben en overweldigd te worden door de enorme bende in huis door de verhuizing waarin zoveel klussen te doen zijn dat ik stil val en blijf nadenken over welke te starten, en tevens geen tijd/rust wil nemen om te eten, wat beide – overweldigd worden en geen rust nemen om te eten –  duidelijke kenmerken zijn van overname door/in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten overnemen door de mind nu de verhuizing achter de rug is en ik ervaar dat dit mijn beslissing is geweest en ik hierin echt alleen sta in het nieuwe huis, met verantwoordelijkheid voor de konijntjes en de caviaatjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er nu al over in te zitten dat ik over 3 maanden een maand naar afrika ga en nog geen oplossing heb voor de diertjes doordat ik verhuisd ben en de buurvrouw in het oude huis niet meer voor de diertjes kan zorgen in hun vertrouwde omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik over 3 maanden weer een grote verandering teweeg breng voor de diertjes, wat veel te snel na elkaar is, in plaats van eerst in deze situatie te doen wat het beste is en over 3 maanden opnieuw in te zien wat het beste is en niet mee te gaan in de snelheid van de mind die vooruit wil lopen en ondertussen oordeelt als te snel.

Ik realiseer me dat hoelanger ik nadenk over wat te doen, hoe minder ik werkelijk in de praktijk doe en hoe meer de mind geactiveerd wordt. In de fysieke bezigheid kan ik mezelf corrigeren zodra nodig.

Datgene wat ik niet alleen kan laat ik liggen totdat er iemand is met wie ik het samen kan doen; ondertussen pak ik de klussen op die ik alleen kan doen.

Ik verbind mezelf met mezelf door klus voor klus, adem voor adem, op te pakken.

Ik verbind mezelf met mezelf door te stoppen met vergelijken van de leefsituatie van de konijntjes voor en na en zie in deze situatie hoe ik het zo comfortabel mogelijk voor ze kan maken in dit moment, en over 3 maanden zie ik opnieuw wat de beste oplossing is als leefplek voor de konijntjes.

www.eqafe.com/free

www.desteniiprocess.com

www.equalmoney.org

www.desteni.net