Dag 708 – Wat sta ik toe in vermoeidheid?

masker blauw

Dag 707 – Lichamelijk ongemak en vermoeidheid

In de week na het schrijven van dit blog, blijf ik onderzoeken wat er in mij speelt rondom vermoeidheid en lichamelijk ongemak. En op een ochtend, na een gesprek over ditzelfde onderwerp, zie ik iets wat ik langzaam aan, door de tijd heen, heb toegestaan in het (fysiek) ervaren van vermoeidheid en lichamelijk ongemak.

In eerste instantie heb ik mezelf altijd erg veel gepushed om dingen aan te pakken, door te zetten, of ik ‘zin’ had of niet, of ik het ‘spannend’ vond of niet, ik deed het gewoon. Ik had hier ook de fysieke kracht voor en dit ‘doorduwen’ gaf een zekere beweging voorwaards. Totdat ik fysiek geblesseerd raakte, ik niet de juiste ondersteuning heb gezocht en van hieraf aan, fysiek aan kracht inleverde.

Hierin heb ik mezelf geleerd om juist zachter voor mezelf te zijn en niet steeds maar door te duwen maar rust te nemen, tijd te nemen. Echter wat ik me realiseer, is dat ik in dit ‘rust en tijd’ nemen en me ‘moe en/of fysiek ongemakkelijk voelen’ tevens een patroon heb ontwikkeld waarin ik neig de moeheid en/of het fysieke ongemak als excuus te gebruiken om dingen niet te hoeven doen of ‘minder’ te doen, mezelf niet tot het uiterste te pushen (dit omdat als ik dat bleef doen met mijn fysieke klachten een aantal jaren geleden, ik mezelf teveel vermoeide en bleseerde wat ik pas achteraf bemerkte).

Terwijl, als ik wel dingen doe, merk ik nog steeds een ‘hardheid’ in mezelf van het doorduwen. Dus, de zachtheid in mezelf pas ik toe op een manier die niet geheel effectief is, namelijk door mezelf toe te staan minder te doen, in plaats van hetgeen ik doe, met zachtheid uit te voeren en in plaats van de zachtheid in en naar mezelf te ontwikkelen terwijl ik mezelf push om voorbij mijn eigen ‘begrenzingen’ te komen.

Wordt vervolgd.

blue fethers

What is it about fear that can make it so overwhelming?

What is the effect of fear energy on your mind, being and body?

How can you support yourself to change your experience in relation to fear so that you can stand as the directive principle regardless of the energy experience?

The Nature of Fear (youtube)


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 538 – Een gedachte als begrenzing

hekjesIk heb afgelopen week veel meer gewerkt buiten mijn urencontract. Dat is de laatste periode constant zo en dit wist ik van tevoren. Het is te doen, al merk ik dat het werk in loondienst steeds voorrang krijgt en hierna komt het proces van schrijven. Dit is het proces ter ondersteuning van de zelfgeboorte. Dit heeft behoorlijk wat push nodig in en als mezelf om mezelf tot stand te brengen en ik vind dit lastiger te pushen als ik hiernaast al ‘heel veel gedaan heb’. Tevens komen er gedachten naar boven als ‘dat ik het nu niet meer leuk vind’ om zoveel meer te werken, met name de extra administratieve taken thuis en door deze gedachte genereer ik energie als afleiding in mezelf en creëer ik in mezelf een soort van ervaring alsof het ‘teveel’ is. Terwijl het dat feitelijk niet is, er is steeds tijd om de zaken één voor één op te pakken in een rustig tempo en juist deze gecreëerde energetische ervaring ‘neemt meer tijd in’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden door energie in mezelf te genereren in en als gedachten als ‘dat ik het nu niet meer leuk vind’ waardoor en waarin ik mezelf in deze ervaring zie zoeken naar een excuus om niets extra’s op te hoeven pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verongelijkt te voelen in de vele werkzaamheden, met name de extra administratieve zaken thuis waarvan ik niet geheel weet hoe die uit te voeren, waarin ik het als ‘gevoel’ persoonlijk maak, deze ervaring van verongelijking in en als mezelf, in plaats van rechtstreeks te zien dat ik mezelf verongelijk in en als gedachten als ‘dat ik het nu niet meer leuk vind’ of dat ik dit niet zou hoeven moeten doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als oneerlijk te ervaren dat ik dit moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er niet van te houden om een administratieve taak op te pakken die ik niet geheel begrijp, waarvan ik nu zie dat ik het wel kan gaan begrijpen maar dat het vooral veel werk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben in het vele administratieve werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb na alle administratieve zaken in de ochtend, het lastig te vinden om mezelf nog te pushen tot bijvoorbeeld het schrijven van een blog, laat staan tot nieuwe werkzaamheden in en als zelfexpressie en zelfbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een naar fysiek gevoel in mezelf te ervaren bij het aanvangen van ook nog de zelfcorrigerende uitspraken uitschrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren tot het uitschrijven van de zelfcorrigerende uitspraken en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren bij het verantwoordelijkheid nemen voor en als mezelf in en als zelfverandering.

Als en wanneer ik een naar fysiek gevoel ervaar in mezelf vlak voor en tijdens het uitschrijven van de zelfcorrigerende uitspraken, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik fysiek een weerstand tot zelfcorrectie gemanifesteerd heb waarin ik neig deze fysieke ervaring te gebruiken als teken dat ik moet, of eigenlijk mag stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een fysieke ervaring te gebruiken als teken dat ik mag stoppen.

Ik stel mezelf ten doel even te stoppen, te ademen en door te gaan met het uitschrijven van de zelfcorrigerende uitspraken, waarin ik de lichamelijke aanwijzingen steeds blijf waarnemen zodat ik mezelf niet door werkelijke fysieke ‘grenzen’ heen duw die mijn lichaam schade toebrengen en mezelf duw door de ‘grenzen’ als ervaringen en gedachten in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een gedachte als ‘dat ik het nu niet meer leuk vind’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hier op een ‘grens’ stuit waarin ik denk en geloof dat ik dit werk eigenlijk niet extra zou hoeven doen.

Ik realiseer me dat ik mezelf begrens, dus limiteer in en als gedachten en hierop volgend ervaringen binnenin mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de administratieve taken op te pakken en één voor één uit te voeren en dit te doen zolang als nodig en/of totdat het gedaan is.

Ik stel mezelf ten doel de taken af te maken en door te bewegen naar de volgende taak.

Ik stel mezelf ten doel te zien waar ik teveel tijd stop in perfectionisme ten aanzien van de taken en meer te focussen op werkbaarheid.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in het lastig vinden van mezelf pushen tot het schrijven van een blog en/of het oppakken van een nieuwe vorm in en als zelfexpressie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik nieuwe zaken stap voor stap aanpak, eigenlijk in hele kleine stapjes steeds een stukje en dat ik me zo voortbeweeg totdat ik sta in en als de ‘nieuwe’ uitdrukking.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te pushen tot het oppakken van deze kleine stapjes die samen het geheel gaan vormen in en als zelfexpressie.

Ik stel mezelf ten doel te accepteren dat ik nu meer tijd aan ‘werk’ besteed en minder aan het schrijven bijvoorbeeld.

Ik stel mezelf ten doel mezelf meer te pushen tot het aanwezig zijn in en als de adem in expressie op bijvoorbeeld werk en zo ook hier mijn zelfexpressie te oefenen in en als de realisatie dat juist het pushen in de meerdere werkzaamheden onderdeel is van de zelfgeboorte in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in en als de ervaring van weerstand en verongelijking en mezelf hierin van de energetische lading te ontdoen door alleen met mezelf te gaan liggen, in mijn lichaam te voelen waar de energetische ervaringen zich bevinden en hardop zelfvergevingen uit te spreken op de emotionele ervaring die opkomt, waarin ik mezelf toesta deze tevens vrij te geven via tranen, geluid etc als wat nodig is.

bomenDesteni I Process Lite

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 124 – Mijn relatie met voeding – 1

Ik heb net een leverreiniging gedaan waarin ik een halve dag niet eet om in de avond de lever-gal in 1x te stimuleren waardoor eventuele galsteentjes worden verwijderd (zeer effectief preventief natuurgeneeskundig gebruik tot het voorkomen van galstenen en hierin tot het voorkomen van een eventuele galblaasverwijdering; en ja er waren wat galsteentjes. Voor wie geinteresseerd is lees het artikel of benader me voor eventuele vragen). Alhoewel ik het niet eten even lastig vind, merk ik dat ik er rustiger van word. Hierin zie ik, iets wat ik feitelijk elke dag ervaar, dat ik ‘erg’ reageer op de prikkels in mijn eigen spijsverteringsstelsel die ik ervaar doordat de voeding zich er doorheen verplaatst. Het kan aan de voeding liggen, dat er voedsel bij zit wat ik niet goed verteer of wat te verschillend is en teveel verschillende prikkels tegelijk geeft. Dit is iets waar ik al ruim 20 jaar op let, dat ik zoveel mogelijk ‘onbewerkt voedsel’ eet, zo rustig mogelijk. Waar ik nog weleens in afwijk, vaak doordat het niet altijd direct mogelijk is om het juiste voedsel in te nemen, hoeveel ik hier ook op let. Een tweede punt is dat ik veel emoties in het spijsverteringssysteem heb opgeslagen, welke dag in dag uit geraakt worden door de voedselbrij die erlangs gaat en deze prikkelen.

Dit is iets wat ik op mijn 16e ook ergens zo ervaren moet hebben. Ik vond mezelf iets te dik, wat ik niet was, en ben gaan lijnen. Vooral mijn buik heb ik altijd al ‘ruzie’ mee, kun je nagaan, dat heb ik dus nog steeds. Wat te maken zal hebben met deze opgeslagen emoties wat opgeslagen oordelen als gedachten zijn. Conflict dus, ruzie, opgeslagen in mijn fysiek. Het lijnen ging iets te ver door, ik kwam onder gewicht, werd moe, en vanaf toen herinner ik me klachten met de stoelgang. Vanaf het moment dat ik begon met lijnen, het moment herinner ik me nog exact. Hoe de stoelgang daarvoor was weet ik niet, en mijn moeder weet het ook niet meer. Wel weet ik dat ik af en toe erge buikpijn had, wat voortkomt uit dezelfde verkramping in mijn dikke darm die er nu nog steeds zit. Daar zit dus al een vroeg opgeslagen herinnering/gedachte/oordeel. Ondergewicht, moe, naar de huisarts. Destijds een huisarts die nog vanaf geboorte dezelfde is, en je dus enigszins volgt qua fysieke gezondheid. De huisarts heeft me toen in 1 consult, eigenlijk met een paar woorden/zinnen, gestopt en simpelweg gezegd dat ik de volgende keer weer minimaal 50 kilo moet wegen (ik ben klein que lengte). En dat heb ik gedaan. Zo eenvoudig en tegelijkertijd belangrijk is het stoppen dus, en zo effectief als iemand zonder twijfel simpelweg zegt dat je moet stoppen. punt. geen keus. punt. Wat me behoed heeft voor werkelijk ondergewicht met alle gevolgen van dien.

Neemt niet weg dat de patronen die hieraan ten grondslag liggen niet effectief gestopt zijn. Dat is nog steeds aan mezelf om die te zien, te stoppen en zelf vergeven. Destijds zal ik ook ervaren hebben dat ik me prettiger voel als ik minder eet, terwijl ik me hier fysiek net te weinig mee voedt. Dit is nog steeds het punt waar ik mee stoei.

Overigens heb ik de halve dag niet eten als veel gemakkelijker ervaren deze keer als een tijd terug. Vrijwel geen honger, alleen het eerste uur dat ik eigenlijk gewend was weer te gaan eten, en veel rustiger aangezien ik mezelf kon ondersteunen in de adem. Het is meer dat ik iets eten ook gewoon lekker vind en tegelijkertijd als afleiding gebruik. Dus werkelijk dubbel qua eten, ik gebruik het als afleiding als ‘even iets lekkers’, en ervaar de afleiding binnenin juist als belasting. Interessant om die te onderzoeken in verhouding tot elkaar.

Start zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden met het eten van iets lekkers, waarin dit lekkers in mijn darmen mij opnieuw gaat afleiden als ruis creeren door het prikkelen van de oordelen die er liggen opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ruzie te hebben met mijn buik zolang als ik me herinner, in plaats van in te zien dat ik de ruzie in mezelf als oordelen heb opgeslagen in mijn buik, om deze ruzie vervolgens te projecteren op mijn  buik als zijnde te dik, te opgeblazen, niet passend bij mijn figuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen controle te hebben over de ervaringen/emoties die geprikkeld worden als ik eet en de voedingsbrij mijn spijsvertering doorgaat, waardoor ik ergens liever niet/weinig eet zodat ik die brij als opgeslagen oordelen niet hoef te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weinig eten als oplossing te hebben gebruikt om de opgeslagen oordelen niet te hoeven ervaren, terwijl mijn fysiek meer voeding nodig heeft en ik zo fysiek dus onder mijn potentie/kracht blijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onder potentie te houden door net te weinig te eten, waardoor ik de oordelen als aanvallen niet ervaar die ik ervaren moet hebben elke keer als ik in mijn mijn potentie als Leven wilde gaan staan als klein kind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit patroon van oordelen als aanvallen in mijn fysiek te hebben opgeslagen nals fysieke mind, waardoor ik mezelf telkens aanval van binnenuit als ik in mijn potentie wil gaan staan, en mezelf dus letterlijk onderuit haal door mezelf fysiek aan kracht te ontnemen door het aanvallen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een automatisch patroon als ingebouwde grens in mezelf gecreeerd te hebben, wat ik ervaar als ‘hier mag ik niet overheen, dan gaat het mis’, waardoor ik niet overweeg om wel op te staan en deze grens als niet echt een grens te zien maar als een grens als beperking in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te misbruiken door deze mind/geestesbeperking op te slaan in mijn fysiek en zo een fysieke grens te creeren, waarin ik geloof dat als ik over deze grens heenga, ik mijn fysiek kapot maak, in plaats van in te zien dat ik mijn fysiek kapot maak door onderdrukking in/als de mind/geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest voor geesten die me aanvallen in de nacht, en door de angst heb ik niet kunnen kijken en zien wat er werkelijk speelt doordat ik me schuil heb gehouden in de slaap in de mind, terwijl ik juist in deze slaap in de mind kwetsbaar ben geweest voor deze geesten en mezelf keer op keer heb opgeladen in mijn eigen geest en dus mezelf feitelijk oplaadt in kracht voor een nieuwe aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tientallen jaren op mij hoede te zijn geweest voor de eventuele aanvallen van geesten van zowel mezelf als van buitenaf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik deze aanvallen in mijn fysiek kan stoppen, aangezien ik nog steeds fysiek reageer in/als grens/beperking en hierin ervaar als dat ik niet kan zien wat de beperking is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet kan/mag zien wat de beperking is die ik fysiek heb opgeslagen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar de fysieke beperking waardoor ik niet kan zien wat de beperking inhoudt, en hierin mezelf dus limiteer/klein houd door de zelf gecreeerde fysieke geestesbeperking als bescherming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te beschermen met den geestesbeperking fysiek gemanifesteerd, zodat ik me als bescherming klein houd en niet wordt aangevallen door de geest, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te talmen met gaan luisteren naar de interview als Life Review van Leven als vervloekt zijn terwijl ik het heel graag wil luisteren en zelf gevraagd heb naar een interview als deze.

wordt vervolgd

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life