Dag 148 – Herinnering – Plakband op het behang

Dramatic pink and purple bedroom | Bedroom | PHOTO GALLERY | Style at Home | Housetohome.jpg

Ik ben ergens tussen de 4-7 jaar. Ik heb een tekening gemaakt en plak deze met plakband op het behang op de slaapkamer van papa en mama, naast mama’s bedlampje. Mama heeft al gezegd dat ik niet met plakband op het behang mag plakken want als je het er dan afhaalt scheurt het behang mee. Als ze weg is plak ik het toch op het behang, als soort van test en eigenwijsheid, dat het echt scheurt als ik het eraf haal. Als ik de tekening eraf wil halen trek ik inderdaad de bovenlaag van het behang mee op de plek waar het plakband zit. mmm dit kan ik niet meer verbergen, niet meer oplossen. Mama wordt boos. Als ik iets gedaan heb waarvan ik weet dat het echt niet kan, ga ik op mijn rug liggen. Want als ik iets doe wat echt niet kan krijg ik een ‘pak slaag’ op mijn billen (wat niet zo vaak voorkomt, niet hard is en met kleren aan; maar toch vind ik het heel vervelend, afschuwelijk eigenlijk).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een tekening met plakband op het behang te plakken in de slaapkamer naast mama’s bedlampje terwijl ik weet dat het niet mag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mama niet te geloven dat het behang kapot gaat als ik met plakband een tekening op het behang plak en deze vervolgens er weer aftrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb stiekem te proberen of het echt zo is wat mama zegt, dat het behang in de slaapkamer kapot gaat als ik een tekening met plakband op[plak en deze weer weghaal, in plaats van openlijk tegen mama te zeggen dat ik niet geloof wat ze zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet openlijk durf te rebelleren tegen mama met iets waarvan ik weet ze ‘gelijk heeft’, dat het behang inderdaad kapot gaat als ik plakband erop plak en er weer aftrek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen rebelleren tegen mama om het rebelleren, om te bewijzen dat ze ‘fout zit’, om iets te vinden waarin ze fout zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel te creeren op het feit dat ik mama onderuit wil halen door iets te zoeken waarin ze fout zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan papa te willen laten zien dat mama fout zit aangezien ik geloof dat ik beter voor papa ben dan mama.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik beter voor papa ben/zou zijn dan mama is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mama buiten spel te willen zetten tegenover papa en mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf betrapt te voelen als mama ontdekt dat het behang gescheurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het moment dat mama ziet dat het behang gescheurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb plezier te ervaren in het testen als rebelleren tegen mama, waarin ik in dit plezier in rebelleren positieve energie creeer in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat mama/andere mensen zien hoe ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de enige ben die zo duivels is, dat er ook mensen bestaan die dit niet zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in dit geloof als ik die de enige ben die zo duivels is, mezelf opnieuw af te scheiden als anders dan anderen en mezelf hierin volledig te isoleren in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk van mezelf te worden door wat ik opzettelijk gedaan heb.,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf misselijk te maken door opzettelijk iets te doen als rebellie om een ander schade toe te brengen als in een kwaad daglicht zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verbergen en dus onderdrukken wat ik gedaan heb waardoor ik misselijk word, om vervolgens steeds te blijven steken bij de misselijkheid en niet verder te durven zien waardoor ik deze gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet verder te durven zien voorbij mijn eigen fysieke manifestaties, zodat ik niet kan zien wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zien wie ik werkelijk ben, waarin ik mezelf onderdruk en fysieke klachten manifesteer, om vervolgens druk te zijn met de fysieke klachten en het oplossen hiervan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met het oplossen van fysieke klachten door de fysieke klachten te proberen te bewegen, in plaats van voorbij de fysieke klachten te zien in wie ik werkelijk ben (geworden) zodat ik hierin mezelf kan bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het afschuwelijk te vinden als mama op mijn billen gaat slaan, niet te willen dat mama op mijn billen gaat slaan, en toch een situatie te creeren waarin ik het risico loop dat mama op mijn billen gaat slaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afschuw als angst te ervaren bij het vooruitzicht dat mama op mijn billen gaat slaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen als mama op mijn billen slaat, waarin ik schaamte gecreeerd heb voor hetgeen ik geworden ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een risico in mezelf te creeren tot iets wat ik afschuwelijk vind, om me vervolgens te verzetten en gaan huilen als hetgeen wat ik als risico gecreeerd heb ook werkelijk gebeurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het huilen als reactie op hetgeen voortkomt uit mijn eigen opzettelijk gedrag te accumuleren totdat het zo groot is dat ik het als overweldigend ervaar, waarin ik vervolgens angst ervaar/creeer voor mijn eigen opgebouwde verdriet, waarin ik telkens opnieuw energie genereer en niet verder zie doe ik dit gecreeerd/opgebouwd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb telkens opnieuw energie te genereren in/als verdriet als negatieve ervaring, als reactie op de gevolgen van mijn eigen verborgen rebellie als positieve ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een zelf opzettelijk gecreeerde polariteit van positieve en negatieve energie, mezelf in/als de mind als bewustzijn als energie in stand te houden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik opzettelijk ervaringen creeer/gecreeerd heb in relatie tot schuld, angst, schaamte en plezier.

Als ik het misselijk makende gevoel ervaar, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik opzettelijk iets gedaan heb om energie te creeren in mezelf of dat er iets getriggerd wordt waarin ik dit opzettelijk gedaan heb in het verleden. Ik stop, ik adem. Ik zie of ik even tijd voor mezelf kan nemen om te onderzoeken wat het is dat me misselijk maakt, en anders plaats ik er een vlaggetje bij zodat ik er later in kan zien.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Advertenties

Dag 40 – Behang

Ik heb vandaag de hele dag geschilderd in het nieuwe huisje. In de slaapkamer zit oud, bruin geverfd behang op de muren. Het leek er aardig op te zitten dus ik ben erover heen gaan schilderen. Dat moet 2x, door de bruine ondergrond. Naarmate ik verder kwam begon ik me steeds meer te ergeren aan het behang. Ik heb een hekel aan behang op de muren, of het moet er heel ‘strak’ opzitten. Ik heb liever de kale muur, al dan niet wat gebutst. Dus na wat geschilder en groeiende ergenis besloot ik het eraf te trekken. Stukken beter! lol

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan oud behang op de muren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan het behang op de muren wat ik aan het overschilderen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het behang op de muren moet laten zitten omdat ik niet zoveel tijd heb en er nog heel veel moet gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe iemand dit dikke bruin geschilderde oude behang mooi kan vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe iemand uberhaupt oud behang mooi kan vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het juiste vind door van kale muren te houden en anderen die van dit bruin geschilderde oude behang houden hebben het onjuist.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn preference, voorkeur als juist te beschouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oude behang vies te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verstikkend gevoel te krijgen van het oude behang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het aftrekken van het behang als een opluchting te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te doen wat ik eigenlijk niet wil door tijdgebrek en uit gemakzucht, terwijl ik weet dat ik me later druk maak over de vraag of ik het oude behang er niet af had moeten halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gemakzuchtig te worden in het huisje doordat er al zoveel gedaan is door degene voor mij, waardoor nu alles waar ik een beetje moeite voor moet doen opeens teveel is, terwijl ik in alle vorige huizen de kamers van kaal tot aangekleed heb opgeknapt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het werken aan het huisje af te meten aan tijd en een doel, in plaats van in te zien dat als ik doe wat ik praktisch wil doen en waar ik tevreden over ben, ik veel meer ontspannen aan het werk ben en plezier heb in iedere voortgang die ik maak.

Als ik mezelf zie jakkeren tot een doel van het af krijgen van een klus in huis, dan stop ik, ik adem. Ik stel mezelf de vraag waarom ik zo aan het jakkeren ben. Doe ik iets waar ik me niet in kan vinden? Ben ik een doel aan het najagen? Heb ik werkelijk tijdgebrek of ben ik alleen maar nerveus dat ik het niet haal omdat er nog veel moet gebeuren?

Ik haal adem………..Ik haal adem? Waar haal ik die dan?……………correctie ik adem en pas zelfvergevingen toe op het jakkeren van mezelf en op de reden van dit voortjakkeren. Ik zie in mezelf hoe ik het graag wil doen en wat praktisch mogelijk is, waarna ik mezelf corrigeer en verder ga met werken, in/als de adem.

Als ik mezelf zie werken met gemakzucht, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf waardoor ik zo gemakzuchtig bezig ben. Ik vergeef mezelf de gemakzucht en de redenen hiervoor, en zie dat geen enkele reden een excuus is om gemakzuchtig te werken. Ik sta mezelf niet toe iets gemakzuchtig uit te voeren, onafhankelijk van wat ik aan het doen ben. Iets toepassen in gemakzucht is iets toepassen in/als de mind, zuchtend en steunend. Zolang ik loop te zuchten ben ik niet aanwezig in de adem.

Jakkeren komt voort uit ongeduld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ongeduldig te zijn in het klussen en schilderen in huis, waarin ik niet aanwezig ben in zelfvertrouwen in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet aanwezig te zijn in zelfvertrouwen in/als de adem tijdens het klussen en schilderen in huis, maar in/als de mind in zorgen en toekomstprojecties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aanwezig te zijn in zorgen en toekomstprojecties in/als de mind tijdens het klussen en schilderen in huis.

Patience – Patience is a movement of self, it is standing within the center of self/self’s beingness holding existence within self as the beacon, the pillar of/as self and within that equal and one stand as and with existence self know: what I speak, how I live and as I lead – the certainty of who I am as existence is here as me, and I walk in every moment with/as breath as this certainty that is trust of me as existence: that I remain, that I stand and whatever shall come to pass – we’ll be here. Patience is thus the certainty of self’s trust in who self is and knowing/living that what we walk for/as existence will stand/remain as self – whatever the outcome may be for all.

Geduld – Geduld is een beweging van zelf, het staat in het centrum van zelf/zelfs zijn die het bestaan vasthoud in zelf als baken, de pilaar van/als zelf en hierin een en gelijk staat als en met het bestaan van wat zelf weet: wat ik spreek, hoe ik leef en zoals ik leid – de zekerheid van wie ik ben als bestaan is hier als mij, en ik wandel in ieder moment met/als de adem als deze zekerheid dat vertrouwen is op mijzelf als bestaan: dat ik blijf, dat ik sta en wat er ook zal komen –  wij zullen hier zijn. Geduld is dus de zekerheid van zelf-vertrouwen in wie zelf is, wetende/levende dat wat we wandelen voor/als het bestaan zal staan/blijven als zelf – wat de uitkomst ook moge zijn voor iedereen.

Zo ook toepasbaar in het dagelijkse praktische leven, iedere adem telt.

Ik verbind mezelf met mezelf door te schilderen en te klussen in/als de adem, waarin iedere adem die ik mis een missen van mezelf is als Leven.