Dag 669 – Is Desteni I Process te vergelijken met een cursus mindfulness?

thoughts-c3ef15c02b04d40500c8788576888bee

In een gesprek over mindfulness bracht ik naar voren dat het niet over het ‘vullen van de mind/geest’ gaat maar dat de mind/geest beter ‘leeg’ gemaakt zou worden. In het moment was ik niet helemaal tevreden over mijn woorden en later was ik hierop aan het reflecteren in mezelf.

Wat ik zie is dat met het ‘leegmaken’ tegenover de ‘volheid’, er opnieuw een polariteit ontstaat alsof de mind ‘goed of fout’ zou zijn of ‘niet zou mogen bestaan’. Wat ik eigenlijk zou willen benoemen, is dat het gaat om het zelf verantwoordelijkheid nemen voor wie we zijn en zijn geworden in/als de mind, dus voor hoe we bestaan in gedachten, gevoelens en emoties en voor de gevolgen hiervan, niet alleen voor onszelf maar voor het bestaan in z’n geheel.

We zijn ons op grote schaal niet gewaar van ons bestaan in voornamelijk gedachten, gevoelens en emoties en wat dit teweeg brengt, van binnen en van buiten. Wat we wel zien is de staat waarin de wereld verkeert – en dan bedoel ik niet alleen in ons eigen dorp of land, maar de wereld in z’n geheel.

Echter de directe link naar de verantwoordelijkheid van ieder van ons in de wereld als geheel, die wordt niet – of onvoldoende en niet geheel – gemaakt. Dit komt omdat we onszelf niet kennen en niet hebben geleerd hoe onze mind/geest werkt, hoe dit van invloed is op het fysieke leven, zowel op ons eigen lichaam als op het fysieke leven als geheel (aarde, dieren, planten, ecosysteem) en wie we zijn hierin in wezen. En hetgeen we niet kennen kunnen we ook geen verantwoordelijkheid voor nemen.

Dus is het eerst van uiterst belang dat we onszelf leren kennen en begrijpen. En mindfulness geeft hier te weinig handvatten voor. Het geeft niet weer hoe we specifiek functioneren, wat gedachten zijn, hoe we hier vandaan emoties en gevoelens creëren, wat de gevolgen hiervan zijn op, in eerste instantie ons eigen lichaam. Het geeft bijvoorbeeld een instant oplossing om ‘bewust te zijn’ van reacties van de mind, van de invloed van gedachten, gevoelens en emoties en werkt met ‘aanvaarding van het onvermijdelijke’. Dat is echter iets anders dan er volledig verantwoordelijkheid voor nemen en te zien hoe het ‘onvermijdelijke’ in eerste instantie ontstaan is en wat onze rol hierin is.

Als we onszelf leren kennen, leren we het bestaan kennen en hoe we bestaan. Zo binnen zo buiten. Voor mijzelf is mijn eigen lichaam hierin een punt van cross-referentie. Het fysiek moet aantonen dat er een oplossing aanwezig is, anders is het geen werkelijk, blijvende oplossing.

Op deze manier werd voor mij bijvoorbeeld duidelijk dat ‘in het nu’ aanwezig zijn niet mogelijk is zolang we geen werkelijke begrip hebben van onszelf in gedachten, gevoelens en emoties. Het ‘nu’ is dan slechts een ‘staat van zijn‘ die – voor even of voor langere tijd – gecreëerd wordt in de geest waarin het lijkt of we ‘in orde’ zijn. Probeer dit maar eens te doen met een fysieke klacht die de aandacht trekt. Dit zou dan alleen mogelijk zijn als we onszelf volledig zouden afscheiden van ons eigen lichaam en de enige manier om dit te doen, is ons ‘terugtrekken’ in de geest. Dat is iets anders dan hier, volledig aanwezig zijn in en als ons fysiek. Als we werkelijk Hier aanwezig zouden zijn in en als ons fysiek, zouden we ons gewaar zijn van hoe we bestaan in en als de wereld op het moment.

Want, we bestaan op het moment in immense, fysieke pijn. Als fysiek levend wezen als geheel. De aarde verkeert in erbarmelijke staat, de planten, de dieren lijden en vele vele mensen lijden.

Voor iedereen zal er een wake up call zijn, ofwel in het eigen lichaam dat ons aangeeft dat we in afscheiding bestaan van onszelf als fysiek, levend wezen, ofwel in onze levensomstandigheden van onszelf of van dierbaren, ofwel doordat we om ons heen zien en de beslissing nemen dat het zo niet langer kan, ofwel direct als we dood zijn.

Ik bemerk dat het leren kennen van onszelf in gedachten, gevoelens en emoties en het verantwoordelijkheid nemen hiervoor in en als onszelf – dit met behulp van de praktisch toepasbare middelen die worden aangereikt in het Desteni I Process,  vaak wordt ‘vergeleken’ met stromingen die meer algemeen bekend zijn zoals bijvoorbeeld mindfulness.

Echter het Desteni I Process is niet te vergelijken. Het gaat verder dan wat er tot nu toe geboden is. Het gaat tot in wie we werkelijk zijn en hiervandaan, in hoe we de wereld hebben toegestaan te laten bestaan en vervallen. En als we de wereld bekijken als geheel, zien we hierin gereflecteerd hoe we als mens, absoluut geen zorg dragen voor het fysieke leven en voor elkaar op grote schaal. Hier is overduidelijk iets niet in orde.

Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat alles wat er op de wereld aanwezig is, samenkomt binnen de uitgebreide informatie en praktische middelen die aangereikt worden binnen Desteni. Kloppend, als geheel en ontdaan van de versluiering. Doordat de versluiering tussen hemel en aarde is opgeheven via the Portal. Het kan schokkend zijn en zal afgewezen worden, maar uiteindelijk zal het ons gronden. Eén voor één. Omdat het gebaseerd is op principes, als grondbeginselen waarin al het leven in overweging wordt genomen. Al het Leven dat in alles en iedereen aanwezig is.

Er komen aspecten terug in het Desteni I Process waarin bijvoorbeeld de woorden van Jezus als richtlijn aanwezig zijn als ‘geef zoals je zou willen ontvangen’. Waarbij hetgeen we zouden willen ontvangen wel dient te worden afgestemd op wat het beste is voor iedereen, al het leven. Dus aspecten van het Christendom zijn er zeker in te vinden, in en als de Levende Woorden van Jezus.

Echter de manier waarop God gezien wordt is verschillend. Ook dit heeft weer met verantwoordelijkheid te maken. Wie heeft de eindverantwoordelijkheid voor hetgeen we hier creëren op aarde; God of wij als mens via het Levende Woord? Deze vraag en het antwoord geeft een essentieel verschil in hoe ver we gaan om tot een oplossing te komen.

En wie was God dan eigenlijk in dit geheel en wat waren zijn werkelijke Intenties? Het is belangrijk om hem te leren kennen en te zien voor wie hij werkelijk is (geweest) en hoe hij alleen nog voort bestaat binnenin ieder van ons. Want hij gaat de eindverantwoordelijkheid niet nemen, hij gaat het niet oplossen. Dat kunnen we alleen zelf, als mensen, als Levende Wezens, in samenwerking met elkaar en in zorgzaamheid en ondersteuning voor een ieder die dit nodig heeft.

Er komen aspecten in voor van mindfulness waarin het ondersteunt om hier aanwezig te zijn in hetgeen we fysiek doen en hierin niet bezig te zijn met ‘zorgen voor morgen‘ in gedachten en emoties. Echter deze zorgen van morgen zijn hiermee niet weg; die zijn er morgen weer. Er is een praktische methode nodig om onszelf hierin te leren begrijpen en sturen.

Dit betekent dus niet dat alles wat wordt aangereikt in alle verschillende stromingen, nutteloos zou zijn. Het betekent dat het nodig is om dat wat praktisch bruikbaar is, toe te passen en om het hier niet bij te laten, maar om verder te zien voorbij de versluieringen in en als de geest en deze niet in stand te houden of ‘te laten bestaan’. Dit om te voorkomen dat we onbewust van alles creëren omdat we het niet gezien hebben (en/of niet willen zien). Wie we zijn als geheel zal zich uiteindelijk manifesteren binnen de toepassing.

Het is verder zien dan hetgeen we tot nu toe geleerd hebben. Verder zien in onszelf, in wie we nu eigenlijk werkelijk zijn in gedachten, gevoelens en emoties, in ‘de menselijke natuur’ en hoe we hiermee feitelijk de wereld creëren, via hoe we bestaan in relatie tot onszelf, tot elkaar, tot alle levende wezens als geheel. En wat we zien als reflectie van onze menselijke natuur in de wereld om ons heen – dat spreekt boekdelen. Hier is verandering nodig.

Het is een immens proces. Maar we kunnen direct beginnen. Met en als onszelf; door onszelf werkelijk te leren kennen en hierin Zelf verantwoordelijkheid te leren en gaan nemen voor onszelf, in hoe we bestaan in de mind/de geest, in gedachten, gevoelens en emoties en voor de verstrekkende gevolgen hiervan.

under_the_tree-87c24a10cc1c8665614fab364dd3cf5d(Voor meer uitleg en diepgang zie links in de tekst)

Desteni I Process (inclusive free basic course)

Eqafe Free (free eqafe interviews)

A Chat with Sunette Spies: The Interdimensional Portal from Eqafe (youtube)

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 661 – Battling for attention – self-forgiveness, a start

its_a_process

Continuing on: Dag 660 – Allow yourself to loose

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to avoid an experience of loosing in small events and conversations and here suppress myself in this experience and at the same time, because of avoiding to experience ‘to loose’, automatically try to win and ‘feel better’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to irritate myself when and as I notice another in conversation with me ‘trying to win’ without looking in my own experiences and what I am actually doing here myself which colours my observation around me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I cannot reach a dimension of this winning and loosing and the pain that I caused myself within participation in this polarity within myself and here more being on the surface of it within an uncomfortable experience of seduced emotional pain.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to seduce myself to not experience the pain that I cause to myself from participating in the polarity of winning and loosing.

Can I name the experience here?

Being ignored.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my being by suppressing how I really experinec myself and instead of supporting myself and name the experience, forgive myself for the participation and believe in it and see what makes me feel like this, suppressing this within myself and my physical body and so, creating physical consequenses for myself from where I recreate the experiences and so the pattern.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel ignored when I notice another in conversation with me is not really listening but in my eyes trying to ‘win’ my attention for their own words.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to participate in a battle for attention for words that are spoken.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel tired of ‘always listening’ to the words of another who from my perspective, do not give any attention to my words.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that another does intentional not listen to my words, instead of realizing, seeing and understanding that another might not even be aware of the inequality within the conversation.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that because my experiences of not being listened to and not being noticed are so obvious for myself, that another is also noticing this but delibrately ignoring it, instead of seeing, realizing and understanding that the other does not see what is going on inside myself and because I am suppressing it, it is not visible eather for the physical eyes.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I should get space from another to express myself as how I give another space to express themselves by listening and asking questions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to expect to receive what I give, which is not unconditionally giving what I would like to receive.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like with this giving, ‘emptying’ myself and labeling this as a ‘bad’ thing from where I now realize that what I experience as emptying myself, might not be ‘bad’ in itself but my interpretation of it might be misformed and so I misinforme myself with information from what I experience, so from my emotions that I believe and take for real as ‘this is who I am’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to misinform myself by believing my own experiences/emotions as this is who I am.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that this ‘emptying myself’ is also an experience and so contained of negative emotional energie, based on misinformation as thoughts and believes as judgements.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my own being while at the same time I am aware of myself.

I see now in the word ‘being’ that this is who I am, ‘be’ and as I define myself as ‘being something’ this is how I label my own ‘being’ as who I am and funny enough even the beginning of my own name is in it as ‘be ing(rid) which in itself also includes ‘be in grid’ as in the grid-lines and so within this letters I see a movement from ‘being in the gridlines’ to my ‘being’ does not mean to ‘delete completely who I am’ but more embracing and changing who I am’ by moving myself to and as my being.

When and as I see myself participating in an experience of ‘being ignored’ and from here, of loosing while i am in a conversation, I stop and breathe.

I realize that I am participating in my mind in polarity, trying to make myself more (important) than the other to ‘become equal’ to each other, instead coming to a point of equality first within and as myself by stopping the participation within the experiences of winning and loosing as a way of control.

I realize that I try to control by trying to win (attention) and I realize that I feel like loosing (control) if I am not ‘being attended’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to within conversation, expect to be first be attended by another to be heared, instead of attend myself and from here, express myself.

I realize that this is used as some kind of suppression to children that they are not allowed to speak when the adults does not give the persmission to do so, which I may even have copied as a pattern from a parent to whom this is used and which is in a form of suppression moved into the children as I did not see this pattern consciously affirmed and lived by my parents but sub- and maybe unconsiously, it was playing a role.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to copy, believe and follow suppressed/hidden patterns without investigating for and within myself what the consequenses are of doing so.

I commit myself to allow myself to loose (control) within a conversation and to breathe and listen and also listening to myself within the reactions/experiences that are coming up.

I realize that because I am participating in experiences, I am waiting for myself to express myself as while I am in experiences, I am not able to express myself effectively and so, I commit myself to express myself to myself within and as the application of some self-forgiveness for the experiences that I separate myself within from where I create distance within and towards myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to look for constant attention myself to create a better feeling about myself which I do not show but hide within myself, as a way of controling the situation and being able to ‘play it out’ in a form of blame.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to victimize myself within conversation where I experience an unability to express myself and project this towards the conversationpartner within hidden blame, which in itself makes it more difficult to express myself and where I even do not want to express myself anymore out of blame which is actually a form of revenche, where in I am actually secretely creating an experience of ‘winning’ within myself that I do not openly show and here, I keep control within and as my mind as being ‘the best’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to be the best, instead of being and living what is best for all.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I need to be the best to make sense and that it doesn’t matter if I am not here as the best, instead of realizing, seeing and understanding that it is about being/becoming the best version of myself and not so much in comparisson to others as it is not possible to be better or less than others because I am not them and they are not me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to battle with myself and blame myself when and as I am not living the best version of and as myself, instead of seeing where I can support myself and move and guide myself within the best I can in any given situation/moment that I am capable of at that time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to be better than I am/am capable of from expectations in my own mind to get attention from another.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I will get more attention if I do better.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create all kind of expectations towards myself and from here, towards another and judge/blame myself (and/or another) if I and/or another do not live up to this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create fear for my own projected reactions within myself from creating judgements as thoughts as expectations to live up to and from here, creating unnecessary conflict, within and without and then also, when there is a ‘conflict’ necessary to bring change, experience fear as judgement of conflict in general.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sick of myself created from my own fear (as thoughts as judgements).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to build up disappointment within myself that I experience as a ‘hate’ towards myself as accumulated points that I did not take responsibility for which I experience as a sickness in the midst of my body.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to disappoint myself, to not stand within an appointment of equality and oneness within and as myself but allowed myself to go into a battle that I do not even like.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not like battles and games but do participate in it every day despite myself and/as my integrity.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my integrity in/as myself by participating in battles and competition in/as the mind, looking for attention as energy.

I realize that I am not able to express myself in certain situations because I participate in judgements as thoughts (=fear) and so in conflict as separation within myself.

I commit myself to be and become aware of the conflict that I participate in within myself within the small conversations with people that I do not generally feel comfortable with to express myself and here give the attention to myself that I need as support and guidance to eventually come to self-expression.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that my own attention is not enough and that need attention from others outside myself.

When and as I see myself looking for attention to fill myself, I stop and breathe.

I realize that I participate in my mind, looking for something (or someone) to complete me with thoughts, feelings and emotions instead of that I bring myself to a point of nothingness and forgive myself specificely for participating in thoughts, feelings and emotions.

I realize that I have learned to constantly generate energy to ‘fill’ myself with from the participation in thoughts and from here, in feelings and emotions to keep myself alive in/as the mind as how I know myself.

I commit myself to breathe in the experience of loosing (a part of) myself that comes up when I stop myself participating in this ‘looking for attention’ to generate thoughts, feelings and emotions within myself and here, to let go.

To be continued.

I realize that it may look like random self-forgiveness on points that come up that I have manifested as a structure within and as myself and/as my physical body. Here I walk around a point, looking for a ‘way in’ and taking bits and bites from the surface layers here and there to in this way slowly break down the patterns and step by step coming more to the core of it.

Here I do not ‘wait’ until I see ‘the whole thing’ but start with what is coming up and from here, walk with it. This  is what may make the self-forgiveness seem a bit (or a lot) incoherent. What I also notice is that during and after the writing, the patterns open up more while doing the daily activities where I apply self-forgiveness in speaking.

I often come during the writing and speaking (and doing the daily activities here and there in the house in between), to a moment where I ‘suddenly hit’ the point that was bothering me the most at that time, where it releases physically in letting out the emotion via some tears which results at the same time in a diminishment of the physical strain that is prominent in that moment/during that day. Which is a (physical) proof for myself that I brought myself to the release of a small peace of the structure and so, applied myself in self-honesty in relation to (a piece of) this point and structure.

wheredoyoustart

Video 2011: WHERE do I START with Self Forgiveness?

WAAR BEGIN IK met Zelfvergeving? (vertaling)

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive