Dag 642 – Katjesspul

08-09-15 - 1(1)

Sinds een week of 6 wonen er twee katten bij mij in huis. Ze zijn ieder zo ontzettend lief en leuk, grappig ook. Wat ze niet zijn, is…..vriendjes. Elke dag zitten ze elkaar achterna, met name in de avonduren. Af en toe is er een rustige avond bij, nu en dan een avond dat ik het op wil geven en denk dat het beter is als ik voor één kat een ander huisje zoek. Toch is er ook iets in mij aanwezig waarin ik zie dat dit niet werkelijk nodig is en dat ik het in ieder geval meer tijd moet geven om tot duidelijkheid te komen en dat er hier voor mijzelf een mogelijkheid ligt om ergens in op te staan. Ik weet alleen niet precies wat.

Wat ik in het oog houd is of ze elkaar niet werkelijk bezeren of werkelijk terroriseren. Wat niet het geval is. Ik heb van alles geprobeerd: niets doen, meespelen, een keer echt een boze stem opzetten, ze even apart zetten, begrijpend met ze zijn en laten zien dat het anders kan. Alles werkt even voor het moment, echter hierna gaat het weer verder want ze hebben blijkbaar hun punt of positie nog niet uitgevochten.

Voor nu/mij is het tijd om zelfvergevingen toe te passen op hetgeen er in mij opkomt en wat ik ervaar in deze situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het beter/het beste is, als ik een ander huisje zoek voor één kat terwijl tegelijkertijd zogenaamd mijn hart breekt als ik dit werkelijk zou doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen hart te breken door te denken en geloven dat er één maar weg moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik zelf niet weg kan voor een nachtje doordat ik de katten niet samen achter kan laten met betrekking tot de totaal verschillende ritmes die ze aanhouden met voedselinname.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een angst om zelf niet weg te kunnen als ik dat wil, te denken en geloven dat het beter is als een ander weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de twee dieren samen me beperken in mijn bewegingsvrijheid in de toekomst en zo creëer ik nu al angst voor wat er eventueel in de toekomst kan gebeuren terwijl het op dit moment geen punt is en ik gewoon thuis ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te neigen van mezelf weg te gaan en dit te denken te willen en te denken dat de twee katten samen mij hierin beperken en ik dus geen uitvlucht meer heb, feitelijk in en als de geest echter het is zichtbaar in en als de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het blijkbaar nogal moeilijk te vinden om te blijven staan voor wat ik in eerste instantie in huis heb gehaald, vanuit een gedachte dat het me beperkt in bewegingsvrijheid waarin ik angst ervaar iets of iemand te verliezen waar ik op een gegeven moment fysiek niet naartoe kan bewegen vanwege de katjes in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om in en als mijn uitgangspunt om de katjes in huis te halen, de reden toe te voegen dat de katjes in huis mij zullen ondersteunen om voor en als leven te staan en vervolgens zelf op deze reden te gaan draaien in en als de geest, aangezien het geen volledig uitgangspunt is in eenheid en gelijkheid met mezelf als leven maar een factor gebaseerd op leven buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een factor te vervullen met mijn ervaring ten aanzien van één van de twee katjes en me tevens hierover schuldig te voelen ten opzichte van het andere katje, en dit eigenlijk vice versa en zo klem te komen met mijn eigen ervaringen ten aanzien van ieder van de katjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren iets of iemand te verliezen als ik onvoldoende bewegingsvrijheid heb, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf verlies in en als een gedachte dat ik bewegingsvrijheid nodig heb zodat ik ‘altijd kan doen wat ik wil’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren als de katten elkaar achterna blijven zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me schuldig te ervaren tegenover één katje die ik als eerste had gezien, alsof ik haar leven hier ongemakkelijk maak door nog een kat erbij te nemen, vanuit de inschatting en in overleg met de opvang dat het waarschijnlijk goed zal gaan omdat het ‘sociale katten zijn’ echter zonder werkelijke zekerheid of het samen past, er vanuit gaande dat het ‘zou lukken’ en tegelijkertijd vermoedende dat er weleens een patroon zou kunnen gaan uitspelen hier in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat het om mij gaat dat ze ruzie maken waarin ik dit gerelateerd zie aan hoe ik onderhuidse de conflicten tussen mijn ouders ervaren heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het door mij komt dat ze ruzie maken, dat ze eigenlijk liever allebei alleen bij mij zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet goed te weten hoe ik mijn aandacht kan verdelen met twee katjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de katjes tekort doe en niet te komen tot een werkelijk delen met allebei, doordat ik zo druk ben met deze achtervolgingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met achtervolgingen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant aanwezig te zijn in een angst voor verlies-ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af en toe tot waanzin te laten drijven in en als de geest als de katjes elkaar achterna blijven zitten.

Ik realiseer me dat op de momenten dat ik zelf neig tot waanzinnigheid, de katjes samen enorm druk zijn, alsof het een afspiegeling is van wat er gebeurt in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom de katjes elkaar constant achterna zitten en wat ze aan het doen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het waanzin te vinden om elkaar constant achterna te zitten terwijl er ruimte en eten is voor iedereen hier in huis.

Is het mogelijk dat één katje de ander gewoonweg niet accepteert en het huis voor zich alleen wil en zo ja, kan ik dit toestaan en als ik dit niet wil toestaan, is dit wel mogelijk om te veranderen?

Dat zijn zo de vragen die in mij spelen waar ik nog geen antwoorden op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor de diertjes en de situatie hier samen aangezien ik hen niet gevraagd heb of ze wel samen willen leven hier, in plaats van verantwoordelijkheid te zijn voor mezelf in mijn gedachten en ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het heel vervelend voor hen is om zo te leven en dat het mijn schuld is aangezien ik de beslissing heb genomen om een tweede katje te zoeken en ze samen te plaatsen terwijl eentje eerst alleen over was, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik het vooral als vervelend ervaar en dat dit misschien een manier van katten is om zich uit te drukken en om hun positie in te nemen binnen de relatie.

Ik realiseer me dat ik hier met instincten te maken heb die ik niet begrijp en dat ik instincten in het algemeen, niet begrijp en zelfs banaal vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb instincten en het uitleven hiervan banaal te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet echt te begrijpen waarom en hoe exact, instincten onze drijfveer zijn biologisch gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn instincten te volgen maar dit niet werkelijk te zien of begrijpen waarom en het eigenlijk banaal te vinden, echter tevens ook vermakelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te vermaken met het volgen van mijn instincten.

Zou het dan zo kunnen zijn dat ze zichzelf vermaken met het achterna zitten van elkaar? Dat het niet werkelijk vervelend is maar meer een instinctieve uitdrukking?

Ben ik werkelijk bang dat het uit de hand loopt met hen samen? Nee dat ben ik niet gezien hun gedrag en karakter waarin ze elkaar niet bezeren of echt terroriseren en mocht dit toch opeens voorkomen dan ervaar ik tevens geen angst om in te grijpen en direct een oplossing te zoeken. Dus de angst en ervaring van ongedurigheid is gerelateerd aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden van mijn vader te horen die zegt ‘pas op jongens dit wordt katjesspul’ wat ik nu wel begrijp lol, echter hierin verwacht ik dat het uit de hand loopt en erger wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het erger wordt als ik niet op tijd ingrijp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik in moet grijpen, waarmee ik wellicht het proces juist verleng als ik me ermee bemoei.

Ik stel mezelf ten doel de situatie naar voren te brengen op de samenkomstmiddag van communicatie met dieren om te zien of ik tot meer duidelijkheid kan komen ten aanzien van het gedrag van de katjes.

Ik stel mezelf ten doel een ander blog te schrijven ten aanzien van de eetpatronen van de katjes en mijn gedachten en ervaringen hierbij in zelfvergevingen te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel er alles aan te doen om het leefbaar te maken/houden hier in huis en dit proces de tijd te geven om mezelf in deze situatie en elkaar te leren kennen en ons plekje te vinden hier in huis, tezamen met ondersteunende informatie van ervaren kattenverzorgers en alleen als het echt niet anders kan en werkelijk het beste is, te beslissen om één katje in een ander goed verzorgd huisje te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel nader te zien in de ongemakkelijke ervaringsherinnering van mezelf tussen mijn ouders in en hierin mezelf te bevrijden van de beklemmende relationele verwikkelingen in en als de geest, gemanifesteerd in en als het fysiek en leidend tot ‘stress’ ervaringen.

Als en wanneer de katten elkaar achterna blijven zitten en ik langzaam in een emotioneel bezette toestand raak in en als de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het nu twee keer is voorgekomen, dat het twee keer op hetzelfde moment gebeurde dat ik verliesangst en twijfel ervoer in mezelf en dat het tevens vanaf de volgende dag beter en rustiger verloopt en dus;

stel ik mezelf ten doel mijn gedachten en ervaringen met betrekking tot verliesangst van bewegingsvrijheid en iets of iemand buiten mij, te vergeven en indien nodig te communiceren over de praktische mogelijkheden en stel ik mezelf ten doel de controle ten aanzien van de katten en hun kat en muisspel los te laten/te vergeven, te ademen en te zorgen voor het behoud van het fysiek, zowel van de katjes als van mezelf door mezelf te stoppen in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel de energetische ‘relationele’ ervaringen ten aanzien van de katjes te vergeven in en als mezelf zodat ik in gelijkheid, in en als het fysiek met ieder van hen kan leven en delen en communiceren zonder schuldgevoelens of andere ervaringen naar één van hen.

Ik stel mezelf ten doel de situatie vanuit vertrouwen te benaderen en het wantrouwen dat opkomt in en als mezelf, te onderzoeken op energetische aanhechtingen en herinneringen en deze te vergeven.

08-09-15 - 1(2)Cats and Self Discovery – interviews

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

 

 

 

 

Dag 609 – Weerstand en een ervaring van ontkrachting

lichtflits

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me koppig te gedragen en weerstand te bieden tegen een toepassing die tot een communicatie met de minste frictie leidt, dit vanuit een ervaring van ontkrachting van mezelf binnenin mezelf, binnen een situatie waarin ik de ontkrachting projecteer op de situatie en op mezelf ten aanzien van iets buiten mij, in plaats van te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf ontkracht ten aanzien van mijn eigen geestbewustzijnssysteem door te geloven in de werkelijkheid van deze emotionele ervaring in en als energie, als ontkrachting van mezelf als leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ontkrachten door mijn ervaring ten aanzien van mezelf in en als de geest in deelname in emotie als negatief energetische ervaring, te geloven en projecteren op iets of iemand in een situatie buiten mij en mezelf te ontkrachten door mezelf in en als deze projectie af te scheiden en weg te leiden van een direct zien in en als mezelf als leven en van een leiden als richting geven van mezelf, de emotionele ervaring uit, het fysiek in om zo uiteindelijk ook de communicatie en situatie, de emotionele ervaring van conflict uit, het fysiek in te begeleiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren tegen dat wat het beste is, in en als een geloof dat ik hiermee mezelf tekort doe, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de ervaring van tekort, voortkomt vanuit een mezelf stoppen van deelname in een ervaring van vermeerdering in en als de geest in energie en dus lijkt het alsof ik ‘tekort kom’ en/of mezelf verminder, wat niet zo is; het is zo dat ik mezelf niet vermeerder in en als een energetische ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren tegen het stoppen van vermeerderen als een vorm van ‘me goed of beter voelen’ in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik me beter kan/moet/zal voelen terwijl ik consequenties creëer wat leidt tot verlenging van een deelname in en als de geest en waarin ik van een kort moment van me goed of beter voelen, zal ‘terugvallen’ in een ervaring van negativiteit als vermindering in en als de geest, in en als conflict en ervaringen van wanhoop over de weg die zo lang lijkt die ik zelf heb verlengd in en als conflict, waarin ik me bevindt in en als een ervaring van onzekerheid of het ‘ooit nog goed gaat komen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of het ooit nog goed gaat komen terwijl ik zelf net de weg naar stabiliteit in en als mezelf en van hieruit, in en als mijn leven verlengd heb door te spreken en handelen terwijl ik me in een energetische ervaring bevindt in en als de geest, in en als een ‘emotionele toestand’.

Als en wanneer ik mezelf in weerstand ervaar tot een communicatie (of juist weglaten van communicatie) die tot de minste frictie leidt, dit doordat het lijkt alsof ik mezelf tekort doe als ik mezelf hierin toepas, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat, alhoewel ik nu nog niet zie hoe het anders te doen en mezelf en/in de situatie richting te geven in overweging van mezelf en/als een ander, ik ten eerste en als beste mezelf kan toepassen door me te focussen op mijn ademhaling om mezelf tot kalmte te brengen.

Ik realiseer me dat ik ik hiervoor tijd kan nemen en niet dood ga en/of verminder, ook al voelt dit zo, wat komt doordat ik mezelf niet toesta me te vermeerderen in een ervaring in en als de geest in energie en in plaats hiervan, gelijk aanwezig blijf en/of mezelf terugbreng in en als het fysiek, in en als de adem, wat iets is dat ik niet gewend ben te doen en waarin ik ervaar de controle te verliezen.

Ik realiseer me dat ik geen controle nodig heb in en als de geest en dat die controle, de weg verlengt voor mezelf en/als een ander en/als de situatie waarin ik me bevind, echter controle is wel wat er opkomt in verschillende hoedanigheden zowel bij mij als andere betrokkenen en dit is een specifiek proces om door te wandelen aangezien de geest en gedachten controle inhouden.

Ik realiseer me dat ik ‘mondig’ genoeg ben om op een geschikt moment mezelf uit te spreken en dat ik dit niet ‘nu’ hoef te doen om direct mijn gelijk te bewijzen maar dat ik mezelf beter kan dirigeren tot in gelijkheid met en als mezelf, waarin ik me focus op mijn ademhaling, totdat de energetische ervaring afneemt en ik beter zicht heb op wat er gebeurt binnenin mij.

Ik realiseer me dat ik het op dit moment nodig heb om weg te lopen/me weg te bewegen van diegene en/of de situatie waarin ik me bevind omdat ik nog niet in staat ben om mezelf te kalmeren in aanwezigheid van de situatie of diegene die de ervaring van ontkrachting in mij activeert/triggert.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik weerstand ervaar tot een communicatie die de minste frictie geeft en ik een dreigende ervaring van ontkrachting waarneem binnenin mezelf, om mezelf te stoppen in of tot het verwoorden als reactie op deze ervaring van ontkrachting/vermindering/onrechtvaardigheid en in plaats hiervan, weg te lopen, de ervaring door me heen te laten gaan op de inademing en los te laten op de uitademing totdat de energie afneemt en hiervoor minimaal 10 minuten de tijd te nemen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te herinneren dat ik in dit moment beslis wie ik ben, ook al zie ik nog geen oplossing en dat ik de oplossing zal zien als en wanneer ik mezelf niet langer toesta mezelf te vermeerderen in een deelname in energetische ervaringen die mijn blik vertroebelen.

Ik stel mezelf ten doel deze toepassing te oefenen in realiteit aan de hand van de ervaringen die opkomen en aan de hand van mijn toepassing en/of het achterwege laten van een toepassing en mezelf hierin te vergeven en corrigeren en bij te sturen in en als het fysiek met behulp van de informatie die zich opent voor mezelf als ik niet langer toegeef om te spreken en/of handelen in reactie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven als en wanneer ik in en als mezelf een controlemechanisme op zie komen waarin ik niet open en zelfoprecht ben.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met (mezelf en/als een ander te) manipuleren als emotionele reactie in en als een ervaring van ontkrachting en hierin slachtofferschap.

Gezond-ademen

Disempowered

How to Stop Disempowering Yourself

Self Empowerment

—————————————————————————————————————————————————–

Dag 386 – De adem als ondersteuning

Gedurende een klein jaar was Gian mijn buddy in de Dip-pro cursus, en het onderwerp adem kwam vaak aan bod.

Onderstaande woorden heeft hij me een tijd terug gegeven:

Learn to focus on your breathing, you must trust the breathing and not the feelings/emotions, you must let the breathing take you over.

You have to let yourself know, it is okay to trust the breathing and that it will be okay to let go of the experiences and let the breathing take over as you breathing.

Leer om op je adem te focussen, je moet de adem vertrouwen en niet de gevoelens/emoties, je moet je laten overnemen door de adem.

Je moet jezelf laten weten dat het okay is om de adem te vertrouwen en dat het okay zal zijn om de ervaringen te laten gaan en de adem je over te laten nemen als jij die ademt.

*

Gisteren was ik in gesprek met mijn dikke darm, en die liet me weten dat deze te weinig ondersteuning had. Ik ging zoeken in mezelf hoe; het ligt niet aan de voeding. Dus hoe? Met de adem, kwam in me op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mijn dikke darm als mijzelf te ondersteuning in en met de adem, in en als mezelf die ademt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb de adem als mijzelf die ademt, te vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn emoties en gevoelens boven de adem te plaatsen en verkiezen en hierin mijzelf in en als de adem, als ik die ademt, teniet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als ik die ademt teniet te doen, en hierin mijn fysieke organen teniet te doen, tekort te doen, geen bewegingsruimte te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke organen en specifiek mijn dikke darm, bewegingsruimte te geven in en als aanwezigheid als mezelf die ademt, maar in plaats hiervan weg te gaan, de geest in, in en als de energetische beklemming, benauwdheid van de ervaring van emoties en gevoelens welke ik fysiek manifesteer als controle als fysieke beklemming, benauwdheid op de spieren van de dikke darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn emoties en gevoelens te vertrouwen in plaats van mezelf te vertrouwen als ik die ademt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het mezelf benauwd te maken door mijn  vertrouwen weg te geven aan de energetische ervaring van gevoelens en emoties in en als de geest, en hierin mijzelf als mijn dikke darm te beklemmen, klem te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf fysiek klem te zetten in en als vertrouwen op de energetische ervaring van gevoelens en emoties in en als de geest.

Als ik mezelf zie neigen tot of simpelweg zie verdwijnen in een energetische ervaring als gevoelens en/of emoties in en als de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de emoties en gevoelens mij over willen nemen, en dat dit ‘normaal’ voelt aangezien dit is wat ik jarenlang, levenslang gedaan heb/heb toegestaan in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mijn participatie in emoties en gevoelens te stoppen met ondersteuning van de adem, waarin ik de adem de mogelijkheid en ruimte geef om mij te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb de ademhaling te vertrouwen als mezelf, mezelf te vertrouwen in en als aanwezigheid in en als de adem.

Ik verbind mezelf tot een samenwerking met de adem als ik die ademt, in en als startpunt van acceptatie en vertrouwen.

Desteni Artists

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 291 – Expressie en de Darm – Onverschillig – Fysieke Gedragsdimensie en Consequentiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Dag 288 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

Dag 289 – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie-vervolg

Dag 290 – Trigger Characters – Onverschillig – Angstdimensie

Fysieke Gedragsdimensie:

Pijn in mijn maagstreek, ineenkrimpen, afkeren, op verontwaardigde toon gaan praten

Beklemming op de borst, droevige ogen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn maagstreek te ervaren als ik denk dat er niet wordt geluisterd maar wel gedaan wordt alsof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen als ik merk en dus denk dat er niet wordt geluisterd maar wel gedaan wordt alsof, maar dit verberg onder boos worden op de ander en ga praten op verontwaardigde toon, en hierin zelf te doen alsof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ineenkrimpen van mijn lichaam te verbergen onder boos worden op de ander en spreken op een verontwaardigde toon, en hierin de mogelijkheid weghaal voor mezelf om in de ervaring achter het ineenkrimpen te zien en deze zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten verontwaardigen – alsof ik minder waard ben – als ik denk dat er niet wordt geluisterd maar wel gedaan alsof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te keren als ik merk dat ik denk dat er niet wordt geluisterd maar wel gedaan wordt alsof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb beklemming op de borst te ervaren als ik merk dat ik denk dat er niet geluisterd wordt maar wel gedaan alsof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb droevige ogen te zetten als ik denk dat er niet geluisterd wordt maar wel gedaan alsof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben gedefinieerd als droevig met droevige ogen, en niet meer werkelijk constant vrolijk te willen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat als ik constant vrolijk, of laten we zeggen, als ik niet meer droevig ben, er helemaal niet meer geluisterd zal worden maar wel gedaan alsof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een droefheid en droevige ogen te creeren als methode om gehoord te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze droefheid niet los te willen laten en dus mezelf bestaande in droefheid, dus in een karakter, niet los te willen laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen blijven bestaan in een karakter in een poging om de aandacht vast te houden, in een ervaring van angst om compleet te verdwijnen als ik niet als dit karakter besta, niet ziende met mijn droevige ogen dat ik allang verdwenen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb akkoord te zijn met mezelf bestaande in droefheid en me hier prettig in te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf onverschillig te worden ten aanzien van alles en iedereen bestaande in dit karakter van droefheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn karakter van droefheid niet los te willen laten, als zijnde ‘het is van mij’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me een karakter van droefheid toe te eigenen en dit dus te gaan beschermen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in/als karakter te beschermen en mezelf te beschermen met een karakter, waarin ik me in werkelijkheid afscheid van alles en iedereen, en dus de noodzaak voor bescherming zelf creeer en in stand houd, aangezien ik me heb afgescheiden en ik me hierin iets heb toegeeigend – namelijk een karakter van droefheid – wat me ‘kan worden afgenomen’.

Consequentiedimensie:

Stoppen met delen en stoppen met luisteren naar wat de ander wil delen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen met delen als ik denk dat er niet wordt geluisterd maar wel gedaan wordt alsof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen met luisteren naar wat de ander wil delen degene waarvan ik denk dat die net niet naar mij geluisterd heeft maar wel gedaan heeft alsof, maar dit niet duidelijk zo aan te geven, en dus zelf niet werkelijk te luisteren maar wel te doen alsof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb toe te passen wat ik denk dat een ander naar mij toepast, in plaats van toe te passen zoals ik zelf wil dat naar mij toegepast wordt, en hierin mezelf te verloochenen door te kopieren wat een ander doet, en hierin mezelf dus te verontwaardigen als minder waard maken – minder waard als ongelijk als mezelf in zelfoprechtheid.

Zelfcorrecties (Zelcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie stoppen met luisteren naar wat de ander wil delen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik, onafhankelijk wat de ander doet, wel wil luisteren naar wat de ander wil delen.

Ik stel mezelf ten doel onvoorwaardelijk te luisteren naar wat de ander wil delen, los van of ik denk dat de ander wel of niet naar mij luistert.

Ik stel mezelf ten doel om, als het niet luisteren sterk aanwezig is, dit ter sprake te stellen op een toon die vrij is van reactie, en als het me niet lukt vrij van reactie te spreken, aan te geven hoe dit komt en hier verder mee te werken in mezelf en zelfvergevingen toe te passen.

“Luisteren is hard werken. Bij het actief luisteren neemt de hartslag toe, versnelt de ademhaling en stijgt de lichaamstemperatuur. Het is daarom niet verwonderlijk dat mensen liever vertellen dan al die moeite doen om goed te luisteren”

Als ik mezelf zie stoppen met delen van mezelf ten gevolge van reacties op een gedachte van niet luisteren maar wel doen alsof, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er nog veel verdriet zit gekoppeld aan dit punt, en dat ik niet zomaar alles zal gaan delen.

Ik realiseer me dat het een proces is waar tijd overheen gaat.

Ik realiseer me dat het een beslissing is, die ik nog niet kan en wil nemen en dus nog niet neem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen met schrijven en het toepassen van zelfvergevingen ten aanzien van het onderwerp willen delen in relatie tot diverse triggerpunten die omhoog komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet eens zelfcorrecties te willen schrijven ten aanzien van het delen van en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen delen, welke ik associeer met mezelf opsplitsen, in plaats van in te zien dat ik mezelf allang opgesplitst heb, en dus altijd in splitsing van mezelf, mezelf verder deel en opsplits, welke droefheid in stand houdt en droefheid voortbrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te willen behouden zoals ik nu ben, welke dus in zelfinteresse is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in zelfbehoud in zelfinteresse droefheid in stand te houden  en droefheid voort te brengen, aangezien dit het enige is waar ik me veilig in voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veilig te voelen in een bestaan in droefheid, waarin ik dus droefheid deel, en anderen dus in mijn droefheid betrek/wil betrekken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb anderen in mijn droefheid te betrekken en te willen betrekken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het me nooit gaat lukken om mezelf te willen delen en dus te delen in/als mezelf.

Als ik mezelf zie participeren in droefheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in een karakter bevind en dat ik dit karakter blijkbaar naar voren haal in een ervaring van me onveilig voelen.

Ik onderzoek in mezelf waarin en waarom en waardoor ik me onveilig voel. Ik ondersteun mezelf, ik schrijf, ik pas zelfvergevingen toe, ik omarm mezelf en ik zorg goed voor de veilige plek voor mezelf als het huis waarin ik woon en de dieren en planten met wie ik woon, waarin ik dit proces kan lopen.

(er volgt nog een staartje)

The Reptilians – a Chat with Anu, Enki, Enlil and Marduk

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

——————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 287 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig-1

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Onverschillig – meteen in reactie ja zeggen op wat ik vertel, bijna voordat ik uitgesproken ben, en als ik iets doorpraat en/of vraag zie ik dat het helemaal niet gehoord wordt maar dat er ja wordt gezegd.

Gedachtendimensie:

Je doet alsof

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de Gedachte ‘Je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te doen alsof ik aanwezig ben maar ondertussen in een gedachte te participeren.

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf met een droevig gezicht, lippen op elkaar, voor me uitkijkend; mijn moeder met droevige ogen, lippen op elkaar, voor zich uitkijken of in een boek kijkend.

Droevige Ogen Royalty-vrije Stock Foto's - Beeld: 12407048

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een plaatje in de verbeelding waarin ik mezelf zie met een droevig gezicht, lippen op elkaar, voor me uitkijkend, en waarin ik mijn moeder zie met droevige ogen, lippen op elkaar, voor zich uitkijken of in een boek kijkend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb beklemming te ervaren die met dit plaatje samenhangt, waarin moeder en ik niet communiceren, maar voor ons uit kijken of in een boek kijken, lippen op elkaar, met een droevig gezicht/droevige ogen.

Backchatdimensie:

Krijg nou wat

Je hoort helemaal niet wat ik zeg

Hallo!

Wat ben je aan het doen?

Praat ik tegen een muur ofzo?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat als gedachte ‘krijg nou wat’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘je hoort helemaal niet wat ik zeg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘Hallo!’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘wat ben je aan het doen?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de backchat ‘praat ik tegen een muur ofzo?’.

Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik denk dat een ander niet luistert te gebruiken als reden om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, omdat ik duidelijk zie dat een ander niet luistert, welke ook zo is als ik dit navraag, dit een reden en rechtvaardiging is om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik boos moet worden om mezelf te baren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken omdat een ander niet luistert, in plaats van in te zien dat dit niet luisteren iets zegt over de ander en niet over mij, maar zodra ik mezelf verongelijk, doe ik hetzelfde als de ander, namelijk afwezig raken en mezelf afscheiden van mezelf in aanwezigheid door te participeren in de gedachte dat een ander niet luistert, wat de werkelijke oorzaak is van mijn ervaringen van boosheid, verdriet en verongelijking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander na te doen/op te volgen, en hierin mezelf te definieren in relatie tot wat die ander doet/hoe die ander is, en mezelf hierin gelijk te maken aan hoe die ander is, en dus mezelf definieer als hoe die ander is in het moment, in plaats van hier te blijven in eenheid en gelijkheid met mezelf, in de adem aanwezig, ziende dat de ander afwezig is en dus niet luistert.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Life Review – Abdicating my Voice – Abdicating my Life

Angstdimensie:

Dat ik niet gehoord word

Dat het oninteressant is wat ik zeg

Dat ik te lang en teveel praat

Dat ik teveel aandacht vraag

Fysieke Gedragsdimensie:

Pijn in mijn maagstreek, ineenkrimpen, afkeren, op verontwaardigde toon gaan praten

Beklemming op de borst, droevige ogen

Consequentiedimensie:

Stoppen met delen en stoppen met luisteren naar wat de ander wil delen

Wordt vervolgd

Journeys into the Afterlife – Anu’s Women – Part 14

Equal Life Foundation

Life Review – When Breath is not your Own

*

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Dag 285 – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

Dag 286 – Trigger Characters – Afwachtend – Consequentiedimensie

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/