Dag 353 – Mezelf richting geven als er een emotie opkomt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf opzettelijk de emotie in te sturen in een geloof en/als gedachte dat ik daar moet wezen, dat daar mijn wezen dus is, en dat daar iets te halen valt, om mezelf beter te voelen dus beter dan ik al ben in het moment, bestaande zonder emotie, hier aanwezig in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf beter te willen voelen dan ik ben in het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn wezen in de emotie verborgen ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in de emotie een ervaring te hebben van openheid, welke ik als voorbeeld heb gezien in mijn opvoeding, dat alleen in hele emotionele momenten de barrieres van de geest even opzij wijken en toegang geven tot een delen van verdriet, tot een toelaten van de ander tot wie we zijn in dat moment (in en als het verdriet) en dus geloof ik dat in dit moment, in die emotie, ons wezen ligt verborgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf steeds in de emotie te gaan, de emotie in te gaan, onbewust bewust en opzettelijk, op zoek naar wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ben wie ik ben in en als emotie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als ik de emotie niet inga, ik niet zal vinden wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de omgekeerde wereld te zijn binnengestapt en hierin verkeerd als omgekeerd mezelf toepas op zoek naar mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van het binnenstappen van de emoties als energetische reacties ik fysiek gemanifesteerd heb.

*

Als ik mezelf zie neigen tot het binnengaan van een energetische ervaring in en als emotie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik automatisch de energie volg de emotie in, in en als gevolg van een gedachte/geloof dat ik daar moet wezen, waarin de gedachte/dit geloof gecreeerd is als vorm van controle in en als de geest, welke ik automatisch heb opgegooid en wederom opgooi.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in het volgen van de gedachten die de emoties inleiden. Als ik ervaar dat een emotie ‘vast zit’ in mijn borstgebied welke ik de hele dag met me meedraag, realiseer ik me dat dit een opgeslagen emotie is die naar de oppervlakte komt en zich binnenkort zal tonen.

Ik zet mezelf in om mezelf te ondersteunen in het onderzoeken en vrijmaken van de emoties die aan de oppervlakte komen, te ademen als ze opkomen en te zien welke energetische ervaring en welke gedachten eraan verbonden zitten, waarin en waarna ik zelfvergeving toepas en mezelf corrigeeer, en hierin mezelf richting geef, adem voor adem, in het bewegen in en als mezelf.

Ik verbind mezelf tot het toepassen van de adem en zet mezelf in om de adem in te gaan in plaats van de emotie in te gaan.

Parenting – Perfecting the Human Race – Part 5

Specificity of Child Development 0-7 Years:
How Energy Infuses and Changes the Constitution of the Physical Body

http://desteniartists.blogspot.nl/

————————————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 256 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen Angstdimensie van Opgeven

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 (inclusief disclaimer)

Vervolg op Dag 254 waarin probleem, oplossing en beloning genoemd staan; en op Dag 255 welke is onderverdeeld in de verschillende dimensies.

In een korte chat met AndreaR werd me duidelijk dat we eerst jaren door het patroon wandelen als het zich manifesteert voordat we het teruglopen en stoppen met dit te creeren. “We are all at the end point of patterns we created over an entire lifetime”.

Dit geeft me weer moed. Ik zag gisteren zelf dat dit patroon doorwandelen zoals het zich manifesteert, het enige is wat ik kan doen, zodat ik de lagen kan inzien en vergeven, iets wat ik nog nooit gedaan heb, ook al heb ik dit gemanifesteerde patroon al ‘zovele malen’ als consequentie gewandeld. Ik zag ook dat er steeds een laagje afgaat, en tegelijkertijd ervaar ik het patroon fysiek heftiger en zwaarder dan voorheen, wat me deed wankelen.

Tevens kwam in de LF chat met de groep naar voren hoe falen het punt is waar iedere programmering op gebaseerd is en hoe dit gerelateerd is aan een punt in zelf waar we geloven nooit doorheen te komen, als zijnde ‘onmogelijk’. Exact het punt wat ik hier wandel en wat ik ervaren heb, keer op keer en wederom op dag 254 en 255.

De dimensies heb ik in dag 255 geschreven; hier starten de zelfvergevingen op de angstdimensie.

*

Angstdimensie:

Dat ik hier nooit meer uit kom.

Dat ik voor eeuwig in deze cirkel blijf rondlopen en steeds dit opgeven fysiek manifesteer, en dus constant in deze hel leef.

Dat ik in een depressie blijf zitten.

Dat ik hier niet mijn proces loop en het werkelijk opgeef, en in de dimensies terug zal zien hoe ik het wel had kunnen doen, en hier het fysiek zijn misloop.

Voor mezelf die gewoon beslist het niet te doen.

Verminking/misvorming van mijn fysiek, terwijl ik ervaar dat het niet klopt, dat het beter kan.

Voor eeuwig lijden zonder dood te gaan en zonder de oplossing te vinden/te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik hier nooit meer uit kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik voor eeuwig in deze cirkel blijf rondlopen en steeds dit opgeven fysiek manifesteer, en dus constant in deze hel leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik in een depressie blijf zitten, in plaats van in te zien dat ik mezelf depress, onderdruk, door te bewegen in angst als reactie op het patroon wat zich aandient als fysieke manifestatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik hier niet mijn proces loop en het werkelijk opgeef, en in de dimensies terug zal zien hoe ik het wel had kunnen doen, en hier het fysiek zijn misloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn hier het fysiek zijn mis te lopen, in plaats van in ieder moment mezelf terug te halen in het fysiek, hier, terug in de adem, en me te focussen op wat fysiek voor handen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf die gewoon beslist het niet te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in dit punt niet werkelijk te zien dat dit doen een beslissing is, waaruit blijkt dat ik nog iets te winnen heb door de beslissing niet te nemen, welke wederom met angst verbonden zal zijn, en dus moet ik verder de lagen afpellen/doorwandelen en zelfvergeven totdat ik de beslissing helder zie en hierin opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor verminking/misvorming van mijn fysiek terwijl ik ervaar dat het niet klopt, dat het beter kan, dat ik het beter kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet het beste haal uit mezelf, in plaats van een en gelijk te gaan staan in/als mezelf in deze angst en hierin de angst te stoppen als wat het beste is, voor mezelf en voor ieder ander als alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te ver te gaan waardoor mijn fysiek onherstelbaar verminkt/misvormd is als fysieke consequentie in mijn fysieke gedrag, en ik dit niet meer terug kan draaien, in plaats van in te zien dat ik niets terug kan draaien, dat ik alleen mezelf kan stoppen in verminking en misvorming van mezelf als fysiek door mijzelf in participatie in verminkende, misvormende gedachten in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een pushende kracht in mezelf, waarin ik geen onderscheid kan maken tussen wat controle is en wat levenskracht is en deze twee krachten als strijd ervaar in mijn fysiek, welke de fysieke nood geeft, wat tevens aangeeft dat ik ze in strijd heb gemanifesteerd/dat ik mezelf in strijd heb gemanifesteerd, in plaats van dat ze samenwerken/in plaats van dat ik samenwerk met mezelf in lichaam en geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor eeuwig lijden zonder dood te gaan en zonder de oplossing te vinden/te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb telkens naar een doel te streven als oplossing, in plaats van hier te zijn en in hetgeen ik doe als proces in schrijven en schrijven en schrijven, de oplossing te zien als mezelf in ieder moment in het doorwandelen van de patronen die ik door mijn hele leven heen gemanifesteerd heb zonder van slag te raken en hierin mezelf te gaan slaan, als het patroon zich aandient als manifestatie, en hierin opnieuw reactie in mezelf op te wekken, maar in plaats hiervan te zien dat ik gemanifesteerd heb en te zien hoe en wat ik hierin uit kan schrijven en zelf kan vergeven, nu zonder de lading van angst – aangezien zolang ik in angst zelfvergevingen toepas, ik opnieuw angst manifesteer in mezelf – zodat ik mezelf vrij maak om mezelf te corrigeren, adem, voor adem, patroon voor patroon, zodat ik op een moment hierin terug kan lopen in het proces totdat ik zie hoe ik het gecreeerd heb.

Als ik mezelf in angst zie schieten als reactie op een patroon welke zich aandient als fysieke manifestatie, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in een fysieke consequentie zit en dat ik nog niet zie hoe ik deze start in creatie. Dus kan ik alleen zelfvergevingen toepassen op wat zich nu manifesteert zodat ik een laag van angst kan doorwandelen. Ik zie in mezelf wat in het moment de werkelijke angst is en schrijf deze op. Ik maak me niet druk over het feit dat ik wellicht opnieuw dezelfde angst uitschrijf, aangezien de lagen zich opgestapeld hebben en min of meer op dezelfde punten gebaseerd zijn, en dus lijkt het of ik telkens opnieuw hetzelfde punt doorloop, wat ook zo is, alleen net een andere gerelateerde laag. Hoe meer lagen als relaties ik weghaal van het punt, hoe dichterbij ik bij het punt zelf kom, totdat ik op een gegeven moment het punt zelf kan zien.

Ik realiseer me dat ik vooral bang ben voor mijn eigen reacties op deze fysieke manifestatie, als zijnde ‘ik kan het niet meer aan’. Het heftiger worden van de ervaring geeft aan dat ik dichter bij het punt kom, en dat ikzelf als controle als systeem alles in de strijd gooi om mezelf hiervan weg te houden. Ik zie tevens dat de ervaring heftig is maar wel korter wordt, dat ik er sneller doorheen beweeg, al lijkt het alsof ik opnieuw opgeef. Het is de ervaring van opgeven die ik doorwandel, en het is aan mij om te beslissen of ik doorwandel of opnieuw opgeef en toegeef aan de ervaring van opgeven als leidende factor in mezelf en ten onder te gaan in lijden.

Ik realiseer me dat ik nog angst ervaar zolang ik niet zie hoe ik het creeer, aangezien ik weet dat ik het opnieuw zal creeren om mezelf in de manifestatie/fysieke consequentie onder ogen te zien.

Ik stop, ik adem. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het opnieuw en opnieuw creeren van de fysieke consequentie en mezelf hierin aanval en wil dwingen direct in de oorzaak te zien, terwijl ik in dit oordelen en aanvallen en dwingen mezelf weg houd van direct zien, van begrijpen, aangezien vergeven werkelijk begrijpen is, werkelijk begrijpen vergeven is, en zolang ik mezelf niet vergeef, zal ik niet begrijpen en dus niet direct zien.

Ik stel mezelf ten doel de lagen door te wandelen in mezelf die opkomen gerelateerd aan de fysieke manifestatie in mezelf, en hierin mezelf te vergeven, totdat ik mezelf werkelijk vergeven heb.

2012 — Why Self Forgiveness?

——————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 255 – Expressie en de Darm – Opgeven

Vervolg op Dag 254 waarin probleem, oplossing en beloning genoemd staan; hier onderverdeeld in de verschillende dimensies.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 (inclusief disclaimer)

Ik heb al opgegeven; ik zit al in de fysieke dimensie waarin mijn fysiek gereageerd heeft en zich heeft samen getrokken, met totale uitputting en verstopping tot gevolg.

Angstdimensie:

Dat ik hier nooit meer uit kom.

Dat ik voor eeuwig in deze cirkel blijf rondlopen en steeds dit opgeven fysiek manifesteer, en dus constant in deze hel leef.

Dat ik in een depressie blijf zitten.

Dat ik hier niet mijn proces loop en het werkelijk opgeef, en in de dimensies terug zal zien hoe ik het wel had kunnen doen, en hier het fysiek zijn misloop.

Voor mezelf die gewoon beslist het niet te doen.

Verminking/misvorming van mijn fysiek, terwijl ik ervaar dat het niet klopt, dat het beter kan.

Voor eeuwig lijden zonder dood te gaan en zonder de oplossing te vinden/te zijn.

Gedachtendimensie:

Ik weet niet of ik dit ga doen.

Verbeeldingsdimensie:

Ik ga allerlei verbeeldingen creeren door bijvoorbeeld het lezen van verhalen van mensen die in de natuur leven; ik vlucht in verbeeldingen in de natuur.

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Ik red het niet

Ik wil niet meer

Ik houd dit niet vol

Ik ben het niet waard om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen

‘Nee, dit ga ik niet doen’.

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Verdriet, wanhoop, moedeloosheid, radeloosheid, lamgeslagen

Fysieke gedragsdimensie:

Bij de pakken neerzitten/niet rechtop kunnen staan

Volledige uitputting

Kromme rug

Obstipatie

Doffe ogen

Geen eetlust/niet kunnen verteren

koude rillingen/het koud hebben

Niet kunnen concentreren

Consequentiedimensie:

Niet effectief doen wat ik zou kunnen doen

Niet willen communiceren

*

Ik heb gemanifesteerd aan consequentie in het fysiek, hetgeen ik bang voor ben, en door het in het fysiek te manifesteren heb ik een consequentie gecreeerd waarin hetgeen ik bang voor ben, niet meer mogelijk is, en ik dit dus niet hoef te doen van mezelf.

Ondertussen voel ik mezelf doodziek, en blijkbaar is de angst zo groot dat ik het ervoor over heb ziekte te creeren in plaats van mijn angsten onder ogen te zien. Het is niet best, oftewel, het is niet het beste.

Ik zie dat als ik alles in mezelf onder ogen zie, de angst voor ‘anderen’ weggaat, aangezien er niets meer is wat me zou kunnen raken/kwetsen, en dan zal ik werkelijk kunnen communiceren.

Ik realiseer me dat ik in theorie gezien heb wat het allemaal betekent, dus in/als kennis en informatie in de geest, en nu het werkelijk fysiek gewandeld moet worden, ik in me een weigering ervaar. En die weigering is waar ik steeds bang voor ben; welke de limiet is van mijn programmering, en als ik voorbij ga dan….dan weet ik dus niet wat er gebeurt, maar het is heel erg. Dus enERGie. Een rush, een possessie, aan aanval binnenin mezelf.

Verder zie ik relaties van de darmwerking/fysieke gemanifesteerde darmreacties met eten en seksualiteit en er zal ongetwijfeld meer zijn, aangezien ik zo’n beetje elke reactie wegstop/heb weggestopt in de darm. Ik heb nog een hoop uit te schrijven.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties volgen.

www.eqafe.com

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 76 – Iets mooiers buiten mezelf totdat er niets meer van me over is

Als ik iets buiten mezelf mooier, fijner, leuker vind, ga ik uit mezelf, de mind in, op zoek naar dat mooiers. Ik zie mezelf nu 2 weken allerlei tuintjes vergelijken, waarin ik me opeens realiseer dat ik de ontevredenheid over mijn eigen tuintje zelf creeer. Toen ik dit huisje accepteerde had ik dit niet; het is doordat ik vind dat anderen het net iets mooier, ruimer, groener, rustiger hebben. En ik blijf hiernaar kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn tuintje met andere tuintjes te vergelijken, waardoor ik mijn tuintje opeens als niet goed genoeg meer ervaar en alleen nog maar de onrust eromheen zie, terwijl het een heel leuk klein tuintje is en zeker kan worden met wat meer groen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de onrust van de eerste week en de geluiden rondom het tuintje die angst in mij oproepen, het tuintje opeens veel minder leuk te vinden, terwijl het nog steeds hetzelfde tuintje is en er heel veel rustige momenten zijn, zoals ik ook heb ervaren toen ik hier aan het schilderen was, en relatief weinig onrustige momenten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te blijven hangen in/als de mind in een herinnering van een onrustige eerste week die angst heeft opgeroepen, waardoor ik aanwezig blijf in/als de mind op zoek naar een rustige plek, welke ik creeer als rustig groen tuintje in mijn hoofd, om te kunnen vertoeven en me beter/veilig te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het veiliger is in/als de mind in een plaatje, in plaats van in te zien dat ik in/als de mind participeer in polariteit in energien, welke niet constant is/zijn en onderhevig aan invloeden van buitenaf, aangezien plus min aantrekt en plus plus afstoot en min min afstoot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik energie ben, waardoor ik niet constant ben en onderhevig aan invloeden van buitenaf waarin ik aantrekking en afstoting ervaar, waarin ik me in allerlei bochten wring om aan te trekken of juist niet aan te trekken, af te stoten of afstoten te vermijden, etcetera.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik altijd op de vlucht ben doordat ik geloof dat ik energie ben, en kan worden geabsorbeerd als energie door een ander als energie, in plaats van in te zien dat in mijn vlucht ik mezelf als leven absorbeer door me af te scheiden waar ik voor vlucht, en ik dus constant een ervaring van (vluchten voor) geabsorbeerd worden heb in afscheiding van mezelf als leven, met wie ik ook ben, in plaats van Hier te zijn, constant als de Adem als Zelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te realiseren dat ik constant ben als leven als de adem, maar in plaats daarvan mezelf heb geabsorbeerd in/als energie omdat ik iedereen dat heb zien doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op zoek te zijn naar energie buiten mezelf, waarin ik de energie buiten mezelf dus als leuker ervaar dan de energie binnen mezelf, en ik op zoek ga naar iets leukers buiten mezelf om mezelf als leuker te ervaren door mezelf te definieren met dat leukers buiten mezelf, welke direct een angst voor verlies geeft van dat leukers buiten mezelf aangezien ik het niet zelf ben als Leven en ik ‘het’, de energie als illusie, hoe dan ook zal verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als niet genoeg te ervaren, waarin ik mezelf als mind als energie als niet genoeg ervaar wat komt doordat ik als de mind mezelf als een halfje ervaar die moet worden opgevuld/aangevuld, wat het moeilijker maakt voor mezelf om in/als mezelf te zijn door het geloof dat ik besta als deze energie en dus mezelf moet aanvullen en ik hierdoor steeds wegloop van in mezelf zien en zijn als de adem.

Als ik mezelf zie weglopen van mezelf op zoek naar of aangetrokken tot iets leukers buiten mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik word aangetrokken door een energie buiten mezelf waar ik me in/als mezelf van heb afgescheiden, en dus moet ik het opvullen/aanvullen met die energie buiten mezelf. In gedachten, gevoelens en emoties zal ik mezelf altijd beter/slechter ervaren dan als iets buiten mezelf. Dit is een gebed zonder end, welke ik alleen kan stoppen in/als mezelf door te stoppen met participeren in deze gedachten, gevoelens en emoties als energie.

Ik stel mezelf ten doel om in iedere adem aanwezig te zijn, waarmee ik  de gedachten, gevoelens en emoties stop/onderbreek en ik ze niet kan volgen de eeuwigheid van de mind in. De gedachten, gevoelens en emoties die zich aan blijven dienen ga ik inzien, uitschrijven en zelfvergeven.

Als ik mezelf zie vluchten voor/als de angst om geabsorbeerd te worden als energie door de energie van een ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik in mijn vlucht volledig bezet/bezeten word door energie, en ik dus mezelf als leven absorbeer. Ik stop, ik ben Hier. Ik zie in mezelf waar ik me van heb afgescheiden, waar ik zo bang ben en waardoor/waarin ik een ervaring van afscheiding/afschuw gecreeerd heb om mezelf veilig te stellen in/als de mind, gelovend dat ik anders ben, en in dit geloof waan ik me veilig.

Ik realiseer me dat ik de boel heb omgedraaid, dat ik in dit geloof van anders zijn een oneindig gebed van afscheiding gecreeerd heb, waarin afscheiding op afscheiding zich opstapelt totdat ik mezelf volledig geisoleerd heb van alles wat anders is en hierin van mezelf als dit alles wat anders is als wat ik geloof te zijn; door het afscheiding op afscheiding creeren word ik dus steeds minder, doordat ik me van steeds meer aspecten in/als mezelf afscheid, totdat er niets meer van mezelf over is en ik verdwenen ben in/als de mind, en ik mezelf alleen nog kan voeden/opvullen met energie buiten mezelf welke ik als leuker ervaar, en altijd als leuker zal ervaren aangezien ik mezelf gedegradeerd heb tot niets in complete afscheiding van mezelf als leven, constant in angst verkerend voor het verlies van de energie als voeding buiten mezelf.

Ik stel mezelf ten doel deze schrale realiteit van afscheiding in/als mezelf te stoppen. In deze schrale realiteit van afscheiding in/als energie heb ik mijn darmslijmvlies schraal gemaakt, totdat er vrijwel niets meer van over was. Dit is iets wat ik niet meer wil meemaken en niemand toewens, en dus kan ik het niet meer toestaan in mezelf en in de ander.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf en de ander te ondersteunen in het stoppen van de afscheiding van het fysieke leven in eenheid en gelijkheid door het beantwoorden van de vragen van de ander, in de winkel en elders, en zo veel als mogelijk als in mijn kunnen ligt mezelf en/als de ander de middelen en het gereedschap aan te bieden om onszelf in/als het fysiek te ondersteunen zodat het fysiek weer ondersteuning biedt in het leven op aarde, waarin ik de vraag van de ander als richtlijn gebruik voor wat diegene in dat moment nodig heeft om zichzelf als Leven te ondersteunen, en ik de vraag in mezelf als richtlijn gebruik voor wat ik nodig heb in het moment om mezelf als Leven te ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel te (blijven) onderzoeken hoe de mind het fysiek misbruikt en ziek maakt in afscheiding in ongelijkheid van onszelf als Leven, zodat ik zoveel als mogelijk duidelijke richtlijnen kan geven in het ondersteunen van het fysiek van mezelf en de ander.

Zie blog over het ongewenste intimiteiten karakter van zelf willen opvullen met iets buiten zelf