Dag 408 – Jaloezie op het dier

PENTAX ImageIk keek naar Witneus het konijn, ze zat hier in huis. Ik keek in haar ogen en naar haar fysieke expressie. En zag in een moment hoe ik als mens feitelijk jaloers ben op de aanwezigheid van het dier, en hierin vindt de directe aanleiding tot onderdrukking plaats. Zodat de ervaring van jaloezie niet gevoeld wordt en zodat ik het onvermogen niet ervaar – het onvermogen om hier te zijn, aanwezig, in en als het fysiek, tevreden, in eenheid met wat ik doe, in gelijkheid met wie ik ben in en als de omgeving. Als ik dit eenmaal zie, doe ik een stapje terug. Ik doe een stapje terug en benader het dier anders dan voorheen. Niet op een manier van ‘ik weet het wel’, maar rustig in mezelf in acceptatie van dit stapje terug, waarin het dier de ruimte heeft om hier te zijn zonder bedreiging van mijn alwetendheid. Ook hoef ik dan niet langer mezelf als mens af te wijzen, welke ik slechts doe ter bescherming van mezelf in mijn ervaring van minderwaardigheid ten opzichte van het dier of van het leven in het algemeen. En hoef ik dus geen ervaring van ‘meerwaarde‘ te creeren in mezelf waarin ik me probeer te ‘bewijzen’ en  welke ik probeer te behalen door het dier te onderdrukken in en met mijn alwetendheid. Ik weet het namelijk helemaal niet. Ik wil alleen maar hier zijn, maar dat lukt me niet zoals het dier. En dat frustreert me. Dus het dier moet boeten voor hetgeen ik niet voor elkaar krijg. Terwijl deze frustratie en boetedoening me alleen maar verder weghaalt bij het ‘hier aanwezig’ zijn aangezien ik meer en meer in de geest verdwijn en me afscheid in een ervaring van frustratie en hierop volgend in een handeling van boetedoening.

Breid een flits van deze realisatie van jaloezie binnenin zelf uit op wereldniveau en we zien hoe de dierenmishandeling tot stand is gekomen en in stand wordt gehouden in en als het bestaan van de mens als de geest, participerend in ‘alwetendheid’ in de geest, zelfs zonder het door te hebben. We zullen een stapje terug moeten doen – een hele grote stap terug. Wat niet werkelijk terug is, het is ‘terug’ in het fysiek welke de geest als ‘achteruitgang’ ervaart maar welke uiteindelijk de enige werkelijke stap vooruit zal zijn voor de mensheid en/als het fysieke leven op aarde. Erkennen wie we zijn/zijn geworden in en als de geest, in en als een geest bewustzijn systeem, waarin we continu het leven in onszelf onderdrukken, het fysiek onderdrukken en dus het dier als leven in/als het fysiek buiten onszelf (en ieder ander leven) onderdrukken en (laten) mishandelen. Als bewijs van de ‘almachtigheid van de geest’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik me moet bewijzen in en als de geest, als zijnde een bewijs van dat ik toch wel ‘macht’ heb, terwijl ik me zo machteloos voel ten aanzien van mijn geest bewustzijn systeem als wie ik ben geworden, dus ten aanzien van mezelf, gevangen in een gesloten systeem, niet bij machte om hier aanwezig te zijn, een en gelijk in en als het fysiek, maar constant participeer in polariteit in en als conflict binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het dier te onderdrukken in mijn alwetendheid in en als de geest, ter voorkoming van de de ervaring van jaloezie, onvrede en onmacht binnenin mezelf ten aanzien van wie ik ben (geworden).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb jaloezie te ervaren naar het dier, in plaats van een stapje terug te doen, stil te worden van binnen, de ongelijkheid in en als mezelf te ervaren, zelf te vergeven, zelf te corrigeren, en hierin het dier de ruimte te geven als fysieke zelfexpressie in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb het dier werkelijk als voorbeeld te zien door een en gelijk te gaan staan in en als acceptatie van mijn bestaan in en als een geest bewustzijn systeem, want alleen als ik dit zie, realiseer, begrijp en accepteer, stel ik mezelf in staat om de afscheiding binnenin mezelf te stoppen en op deze manier, adem voor adem, mezelf te vergeven en corrigeren tot een levend wezen in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voor het dier te willen zorgen en me hierin beter te voelen door het geven van deze zorg, in plaats van werkelijk nederig te zijn en te zien en geven wat het dier nodig heeft om te leven in een wereld die beheerst wordt door de waanzin van de mens in en als de geest in een toestand van overleving en om verantwoordelijkheid te nemen als mens in mijn mogelijkheden tot werkelijke zorg als wat het beste is voor mens, dier, plant, aarde en alles wat bestaat – Leven.

The Consciousness of the Tiger – Part 1

The Consciousness of the Tiger – Part 2

Leer jezelf kennen als wie we zijn geworden en doe een stapje terug in jezelf, op weg naar eenheid en gelijkheid in en als het fysieke leven:

Desteni-I-Process-Lite

———————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Vervolg uitwerking van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Oneindigheidsteken

Gedachtendimensie:

Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen.

Geloof hierin: dat het zelfonoprecht is en dat de zelfonoprechtheid in/als de gedachten van een ander iets over mij zegt en mij iets aan kan doen, en dus dat ik het tegendeel moet bewijzen/duidelijk moet maken dat deze gedachten niet over mij gaan.

Aard van de gedachte: geloof/ongeloof

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het zo zelfonoprecht is dat ik niet weet waar te beginnen, in plaats van in te zien dat, door te participeren in deze gedachte, ik zelf zelfonoprecht ben, en dit zo vaak gedaan heb dat ik niet weet waar te beginnen aangezien er zoveel gedachten zijn die een begin hebben gemaakt in en als mezelf, bestaande in zelfonrechtheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet weet waar te beginnen omdat het zo zelfonoprecht is, en hierin de mate van zelfonoprechtheid te laten bepalen of ik wel of niet begin, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er geen mate bestaat, dat ‘mate’ een gegeven als excuus is van de geest om niet te hoeven beginnen en een bepaalde mate van zelfonoprechtheid toe te staan te blijven bestaan, in en als zelf, waarin in feite, helemaal niets gebeurt, aangezien het hierin een ‘alles of niets’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat het proces van zelfonderzoek, zelfvergeving en zelfcorrectie een onderzoek is van alles of niets, waarin ik bedoel dat de mate er  niet toe doet, maar dat iedere zelfonrechtheid gevolgen heeft op het fysieke leven, op eenzelfde niveau als dat ik het toesta, dus als ik het subtiel toesta in mezelf te blijven bestaan, zal het zich subtiel in mijn leven, in mijn fysiek, en in en als het fysieke leven algemeen, blijven bestaan, zich voortzetten en laten zien, precies in de mate zoals ik het toesta, net zolang totdat ik beslis ‘nu is het genoeg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb subtiele zelfonoprechtheid toe te staan te bestaan in mijn fysiek, mijn leven en in het fysieke leven in het algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb subtiel en verborgen toestaan als beter te zien dan groots en zichtbaar toestaan, in plaats van in te zien dat subtiel en verborgen ook nog eens tijd nodig heeft om zich eerst te tonen alvorens het gecorrigeerd kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op het verborgene en het verborgen houden, aangezien dit niet eenvoudig vergeven en gecorrigeerd kan worden, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit is hoe ik het zelf toesta in en als mezelf en dus in en als het fysieke bestaan, als hoe ik het ‘geleerd’ heb, wat iets is wat ik ‘niet zie/niet wil zien’, en wat zo dus blijft bestaan met mijn toestemming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘verborgen houden’ te verbergen, waardoor ik mezelf hierin niet toesta mezelf te vergeven en corrigeren, wat me boos maakt in en als mezelf, op het moment dat dit getriggerd wordt door een ander die iets verbergt/niet ziet, waarop ik een gedachte aanmaak; een gedachte als oordeel als controle, in en als angst om te voorkomen dat mijn verborgen gedachten als oordelen zich laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gedachten als oordelen te gebruiken als controle om mijn eigen gedachten als oordelen niet te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat zelfonoprechtheid als de (uitgeschreven/uitgesproken)  gedachten van een ander iets zeggen over mij, in plaats van in te zien dat alleen mijn eigen (uitgeschreven/uitgesproken)  gedachten iets zeggen over mij, en dat de uitgeschreven/uitgesproken gedachten van een ander, in principe iets zeggen over de ander, en dat mijn innerlijke reacties hierop, wederom iets zeggen over mij, welke ik voor mezelf kan uitschrijven, inzien, zelfvergeven en corrigeren in en als mezelf, waarin ik tevens zie of en hoe hetgeen gezegd wordt, ook op mij van toepassing is en wat ik hierin eventueel kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat gedachten van een ander mij iets kunnen aandoen, en dat ik dus het tegendeel moet bewijzen/duidelijk dien te maken dat deze gedachten niet over mij gaan, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat mijn eigen gedachten als controle als reactie als angst, over mij gaan en mij iets aandoen op het moment dat ik ze produceer en weer onderdruk, welke angst in me oproept voor het automatisme in en als mijn eigen geest in en als onderdrukking, waarop ik geen controle lijk te hebben, maar welke in principe, in en als zichzelf als de geest, bestaat in en als controle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen controlesysteem te willen controleren, maar tegelijkertijd te ervaren dat dit niet mogelijk is; het is niet mogelijk het controlesysteem in en als de geest, op te lossen met dezelfde controlemechanismen in en als de geest, waarin ik mezelf vastzet in de cirkel van controle in en als de geest.

En dus is er maar een oplossing: welke is, loslaten/vrij maken van controle, en loslaten/vrij maken houdt in: zelfvergeving van de gedachten en opvolgende reacties in en als de controlemechanismen bestaande in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdedigen bestaande in en als controlemechanismen, in en als de geest.

Zelfcorrecties volgen.

Desteni-I-Process-Lite

Om te leren hoe we bestaan als gedachten, gevoelens en emoties zonder te zien wie we zijn hierin.

Stop deelname in de oneindige cyclus in jezelf; start het Desteni-I-Process-lite; gratis online.

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 100 – Angsten en Bewijzen

Ik las in les 9 dat de reptilians er vanuit gaan dat wij als mens niet op zullen staan omdat we te bang zijn voor onszelf. Dit is verhelderend, aangezien ik niet snapte waarom er zelfs niet gestart wordt met het in zelf zien. Ik zie in mezelf dat het deels oefening is; door fysieke klachten en een studie van natuurgeneeskunde ter ondersteuning heb ik mezelf getraind als het ware in het in zelf zien, en hierin geleerd niet bang te zijn voor mijn eigen emoties. Waarin ik natuurlijk nog wel bang ben anders zou ik geen fysieke klachten meer ervaren en in stand houden en anders zou ik natuurlijk al staan in fysieke zelfexpressie, wat niet zo is. Het is niet zozeer het in zelf zien waar ik bang voor ben maar meer voor het toepassen ervan in de buitenwereld.

Het is dus een oefening met praktische toepassing waarin tijd, rust en ondersteuning van een persoon die spreekt in gezond verstand nodig is om in zelf te gaan zien. Tijd en rust is grotendeels afhankelijk van het geldsysteem, waarin de meesten nog vast zitten ter overleving zonder voldoende ruimte tot in zelf zien. En als die tijd eenmaal komt (pensioen), is het systeem zo fysiek gemanifesteerd dat het ofwel ziektes veroorzaakt of dat de persoon hier geen zin meer in heeft/niet meer toe in staat is, aangezien het een ‘helse klus’ is en de persoon zich al een slag in de rondte heeft gewerkt in het systeem.

Ik vind het tevens verontrustend, dat het dus werkelijk een tendens is in de mens om gewoon niet op te staan en vooral dat een groep wezens hier vanuit gaat dat het niet gebeurt. Welke natuurlijk allang zichtbaar is in de wereld en in mezelf. En waarin mijn onzekerheid naar voren komt zodra een ander ‘er niet in gelooft’.

Angsten:

Dat ik niet volledig opsta

Dat er niet voldoende mensen op zullen staan

Dat mijn darmen niet meer volledig herstellen naar een staat van gezond spierweefsel zonder kramp-programmering van de mind, waarin dus de angst ligt dat ik niet in staat ben mezelf te helen en gelijk te gaan staan aan mijn fysieke klachten en aan mijn mind-systeem, en dus slaaf blijf van kramp-programmering van mezelf als mind

Dat ik onderhevig blijf aan fysieke klachten

Dat ik nooit meer kan poepen

Dat een jongen met wie ik graag een agreement zou willen niet opstaat en bereid is/nog niet in staat is in zichzelf te zien en zichzelf te veranderen

Dat ik zelf beslis dat ik geen agreement kan wandelen met de jongen met wie ik een agreement zou willen wandelen

Dat ik nooit fysieke seks met een partner zal kunnen beoefenen

Dat het systeem wint en alle mensen zeggen, zie je wel Ingrid, het heeft toch geen zin

Fysieke pijn aangedaan door een ander

Molestering van het fysiek en de fysieke omgeving

Altijd bang te blijven

Spreken in zelfexpressie in het moment, of eigenlijk dat het me niet lukt te spreken in zelfexpressie in het moment en hierin mezelf verloochen

Dat het me niet lukt mezelf toe te passen waar anderen bij zijn.

Dat ik zie waartoe ik in staat ben maar dat ik hier niet werkelijk in op sta, welke de algemeen overheersende angst is die ik in mezelf ervaar.

Dieren mishandeling en hier machteloos in staan

Ik stel mezelf ten doel mezelf als angsten als mind-programmering volledig te onderzoeken en uit te schrijven, zelf te vergeven en corrigeren totdat het stil wordt/is van binnen en ik kan bewegen in/als de adem in eenheid en gelijkheid als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet opsta doordat de ander=de mind er niet in gelooft dat dit mogelijk is, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor mezelf als mind die mezelf als leven onderuit haalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan het woord bewijzen, terwijl ik hier mezelf dien te bewijzen dat ik op kan staan. Bewijzen heeft een herdefenitie nodig om mezelf niet in de weerstand te brengen van ‘als ik het moet bewijzen dan hoeft het niet, dan doe ik het niet’.

Bewijs (Wolters woordenboek):

De gronden waarop een bewering rust.

Bewijzen:

Mezelf ondersteunen in de dagelijkse toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie, waarin ik zie dat ik gelijk kan gaan staan aan wie ik ben gewoorden (lol) als mind, zodat ik niet meer bang hoef te zijn voor wie ik geworden ben, aangezien ik zichtbaar word, en dat wat zichtbaar is kan ik veranderen met het gereedschap van zelfvergeving en zelfcorrectie. Hierin wandel ik adem voor adem, dag voor dag. In de kleine correcties vindt de werkelijke verandering plaats. Totdat het gedaan is. In dit totdat het gedaan is valt het bewijzen als ‘moeten laten zien voordat het te laat is’ weg, en hierin valt tevens de angst als ‘ja maar’ weg, aangezien ik doorwandel totdat het gedaan is. Punt.

Waarin ik de grond/gegrond word als fysiek/aards waarop/waarin ikzelf als leven als zelfexpressie als Levende Woord geboren kan worden.

Niet willen bewijzen is een backdoor open willen houden uit angst dat het niet lukt. Faalangst.

Waarin ik zie dat de grootste angst is dat ik mezelf niet kan vergeven en dus mezelf voor eeuwig gevangen houd in schuld in/als de mind.

———————————————————————————————

Na het schrijven van dit blog knijpt mijn middenrif samen van angst en ervaar ik verlamming van angst dus ik ga verder met zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de angst die ik ervaar echt is, en zolang ik geloof dat deze angst die ik ervaar echt is, hoef ik niet op te staan en kan/mag ik me (van mezelf) blijven vasthouden aan de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x vast te willen klemmen om nooit meer los te laten nu we zien hoe de zaken ervoor staan en we ons niet meer aan elkaar vast kunnen klampen en dus de kans groot is dat we allebei in een ander land gaan wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb x hier te willen houden maar niet werkelijk een agreement met hem te willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie te starten vanuit dit startpunt van angst in/als de mind welke nu levensgroot naar voren komt nu de relatie gestopt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst niet te kunnen benoemen maar alleen fysiek te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de angst als afschuwelijk te ervaren, als iets wat ik koste wat het kost moet vermijden en dus geloof ik dat ik iets verkeerd doe als ik deze angst ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets verkeerd doe als ik deze angst ervaar, en dus besluit ik telkens om er niet in op te staan aangezien het voelt alsof ik iets verkeerd doe en reddeloos verloren ben als ik hierin opsta, in plaats van in te zien dat de mind hier alles omdraait en ik reddeloos verloren ben in de angst zoals de mind ook aangeeft, als zijnde de situatie als gevoel in/als de angst: reddeloos verloren; de mind geeft de status qua aan waarin ik me bevind en niet wat er gebeurt als ik hier verandering in breng.