Dag 443 – Casper het konijn

PENTAX ImageFilmpje: Casper en Witneus januari 2014

Casper het konijn is dood. Ik heb hem vandaag laten inslapen. Hij leeft sinds een jaar met sluimerende maar chronische blaasklachten die hij met behulp van eerst anti-biotica en later als onderhoud, druppels colloidaal zilverwater verdeeld over de dag gegeven aardig aankon  – aan zijn gedrag te zien ; hij was vaak wat nat bij zijn staartje maar bleef niet langer hangen rond het hok om de hele tijd plasjes te doen. Echter gisteren ochtend was het erger en kwam hij na het eten niet uit zijn hok en buiten bij Witneus (het vrouwtjeskonijn) wat een teken is dat hij veel plasjes moet doen of lijkt te moeten doen en hiervoor in zijn hok blijft. Ik heb hem wat meer colloidaal zilverwater gegeven en 2 kruidentabletjes en wist, of het is in de avond gelijk of iets beter en het is tijdelijk of het is verergerd. Het laatste was aan de hand, hij zat op de grond, ging languit liggen, maakte wat geluidjes, wilde niet eten. Casper die niet wil eten – echt helemaal niets – dat is een teken dat er iets helemaal mis is in zijn lijf. Hij is de nacht binnen gekomen en heeft hier op de grond gezeten/gelegen in de buurt van Witneus. In de ochtend werd het steeds erger totdat hij apathisch languit lag en steeds meer afkoelde.

Ik ben de ochtend druk geweest met overleg met de dierenarts en bekijken hoe hem te ondersteunen. Het was me de avond ervoor duidelijk dat dit het einde van zijn leven als dit konijn Casper genaamd inluidde. Ik was alleen niet duidelijk over hoe dit te begeleiden. Mee naar de dierenarts en laten inslapen of zelf laten sterven hier thuis? Het tweede had mijn voorkeur maar ik was niet helder in die voorkeur. Na wat bellen hier en daar en afspraken maken, afzeggen en opnieuw maken met de dierenarts, nam ik de beslissing om hem mee te nemen naar de dierenarts voor onderzoek en beslissing met ondersteuning van hen. Ik had hier een tijdje gezeten, met de dieren gechecked of ik wat duidelijkheid kon krijgen over hoe zij erin stonden, een gesprek met een destonian en hierin voor mezelf helder, oke, hij is er klaar voor zover ik kan zien, ik ben er nu klaar voor, we gaan voor duidelijkheid en hierin een beslissing over wat te doen/hoe te sterven.

De dierenarts bevestigde wat ik gezien had als dat de kans op verbetering zeer zeer klein was met veel toeters en bellen, wilde dit wel doen als ik dit graag zou willen maar vond laten inslapen de beste oplossing voor Casper gezien zijn voorgeschiedenis met de blaas en zijn hoge leeftijd (ergens tussen de 10-12 jaar). Hierin stemden we overeen en zo is hij op de tafel met mij, de dierenarts en de assistente stapje voor stapje ingeslapen. Zijn zachte konijnenpootjes kun je hierbij knuffelen als hij langzaam in slaap valt; een konijn heeft zulke leuke stampvoetjes en voorpootjes waar ze je normaal niet zo graag aan laten zitten.

Ik was rustig en zonder reactie in en na deze beslissing. Ik had me ook al enigszins voorbereid door de tijd heen door steeds te zien of ik nog iets wilde delen met hem of dat ik iets zag wat hij met mij wilde delen en wist dat het eens zou gebeuren, gezien zijn leeftijd en blaasklachten. Echter er zitten nog een paar kleine puntjes in het stadium/de paar dagen voor deze gebeurtenis die frictie geven in mij en welke de onduidelijkheid gaven in de uren voor de beslissing tot inslapen. Ik merk achteraf dat ik hem een paar dagen langer ‘bij me had willen houden’, binnen in huis en niet buiten. Ik merkte dat ik hier ergens op ‘gerekend’ had als hij zou sterven, dat we ‘nog even tijd hadden’. De laatste paar dagen wilde hij eigenlijk iets langer binnen in het hok zitten in het stro, wat plasjes doen waarbij ik hem een paar keer een zetje heb gegeven naar buiten toe omdat de deur lang open stond en het koud werd binnen. Het is hetzelfde punt als toen Witneus ziek werd en zij de paar dagen ervoor langer binnen wilde zitten en ik dit punt wel heb gesignaleerd maar niet werkelijk heb waar-genomen en er dus niets mee gedaan heb. Ik had Casper algemeen graag wat meer binnen gehad toen Witneus ook naar binnen ging maar hem buiten laten wonen was het meest praktisch gezien de situatie met Witneus en de verzorging en het voeren van alle dieren. Dit heb ik wel regelmatig met Casper gechecked en was okay, en hierin heb ik mijn waarneming door de tijd heen laten laten vervagen. En, ik had hem zelf graag iets langer dichter bij me gehad voordat hij dood zou gaan; echter het niet werkelijk waarnemen van en handelen naar zijn gedrag de laatste dagen is wat wringt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb graag nog een paar dagen met Casper samen binnen te willen zijn en hiervoor niet volledig de tijd te hebben genomen in het moment toen hij er gezond en wel was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te rekenen op een paar dagen tijd met Casper als hij zou sterven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Casper nog even bij me te willen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat we nog wat tijd hebben samen als hij zou sterven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de focus iets meer op Witneus te hebben nadat ze ziek werd en hierdoor iets minder op Casper.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vermoeid te zijn door de intensieve zorg voor de dieren het laatste jaar of zelfs de laatste 2 jaar hier in Harmelen en hierin nu een soort van opluchting te ervaren dat het eenvoudiger wordt nu er 2 dieren over zijn die allebei binnen wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Casper niet serieus te nemen in de laatste paar dagen van zijn leven in het werkelijk zien dat hij iets langer binnen wilde zitten in het stro.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en Casper een paar momenten samen binnen, in zorg en samenzijn te ontnemen door niet werkelijk te zien dat hij iets langer binnen wilde zitten en in plaats hiervan in eigenbelang te handelen als wat gemakkelijker is in het dichtdoen van de deur en het warm houden van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat Witneus zich zal vervelen zonder Casper en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het (bij voorbaat) te veroordelen als ‘vervelend’ als en wanneer Witneus zich zal vervelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een toekomstprojectie van verveling te vormen en op Witneus te plaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb signalen wel te zien maar niet werkelijk waar te nemen in en als een angst dat ik niet weet wat te doen en het dus een soort van negeer, als wel signaleren maar niet echt waarnemen en er dus ook niets mee te doen/te hoeven doen aangezien ik het niet werkelijk gezien heb en tot me door heb laten dringen, waardoor ik van tevoren denk en geloof niet te weten wat te doen, welke komt doordat ik niet werkelijk waarneem en mezelf dus geen mogelijkheid geef om te zien in oplossingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb werkelijk waar te nemen en in oplossingen te zien en hierin tijd te nemen voor zorg en samenzijn als wat ook een oplossing kan zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Casper gewoon te missen en het zo snel te vinden gaan als binnen 24 uur te veranderen van ‘Casper is hier in het fysiek’ naar ‘Casper is niet hier in het fysiek’, welke ook weer komt doordat ik de kleine signalen in de dagen ervoor niet heb waargenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb snelheid te creeren in en als de geest en hierin ‘kort tijd’ te ervaren in plaats van fysiek hier aanwezig te zijn en in de pas te lopen met de andere fysieke aanwezigen, in dit geval Casper.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van de korte en onrustige slaapuren vannacht en de verandering van de dood van Casper.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik het wat langer binnen willen zitten van Casper de laatste paar dagen niet werkelijk te hebben waargenomen en onderzocht.

Ik stel mezelf ten doel tijd te nemen voor de verandering en de ervaring van verdriet hierin in en als zelfbegrip als zelfvergeving en zelfonderzoek en mezelf hierin te omarmen.

Ik stel mezelf ten doel hier samen te zijn met de ander 2 diertjes Witneus en Roy.

Ik stel mezelf ten doel te rusten.

Ik stel mezelf ten doel de zelfoordelen te stoppen en mezelf te vergeven.

Niet geheel en volledig maar dit is het voor vandaag.

PENTAX Image—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 363 – Ontoereikend

PENTAX Image

Ik ervaar me als ontoereikend om Casper het konijn (wit) te ondersteunen bij de blaasklachten die hij heeft. Anti-biotica, chinese kruiden, het heeft heel goed gewerkt en een heel jaar ging het goed, maar sinds de warme weken in de zomer is het terug gekomen en het lukt me tot nu toe niet om het weer helemaal rustig te krijgen. Het frustreert me en vooral het ‘niet-weten’ irriteert me. Het niet-weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al weken iedere ochtend en avond lange tijd bezig te zijn met het verzorgen van de diertjes van een cavia en konijn die blaasklachten hebben, en het nu vanochtend, nu het niet gaat zoals ik wil, even helemaal zat te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan toch niet de hele dag bezig zijn met het verzorgen van de diertjes’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het irritant te vinden dat eventuele onderzoeken bij dierenartsen mega-veel geld kosten waar vaak uiteindelijk oplossingen uitkomen die ook niet optimaal zijn, wat niet aan de dierenarts ligt – ik ga naar een hele fijne dierenarts – maar aan de mogelijkheden die beschikbaar zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren het niet goed genoeg te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nu te zitten schrijven over een onderwerp wat niet de werkelijke oorzaak is van mijn irritatie, maar ik zie niet direct wat wel het werkelijke punt is wat zich aandient.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dus ontoereikend te ervaren om fysiek werkelijk en direct te zien, wat inhoudt dat ik me nog in de geest bevind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik me nog in de geest bevind en hierdoor niet direct fysiek kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een nietsnut te vinden als ik niet eens direct fysiek kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dat wel zou moeten kunnen, direct fysiek zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn mogelijkheid tot direct fysiek zien heb opgegeven door keuzes in en als de geest ten behoeve van mezelf in zelfzucht en hier lagen overheen te leggen als schuld en oordeel, welke juist het direct zien belemmeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben alsof ik mezelf niet kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik beide opties niet leuk vind: het handelen in zelfzucht is geen optie, deze geeft consequenties voor iedereen die niet tof zijn, en het handelen als wat het beste is is natuurlijk het beste, maar ervaar ik als ‘niet leuk’ doordat ik weerstanden en angsten hierin tegenkom en door moet wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er moeite mee te hebben mijn eigenbelang geheel te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er moeite mee te hebben om mijn eigenbelang geheel te stoppen omdat ik dan zie wat ik allemaal toegestaan en gedaan heb in mijn leven, bestaande in eigenbelang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat ik de moeilijke punten al doorlopen heb en door de weerstand en angst heen ben, zodat ik aan het ‘eindpunt’ ben als wat het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het eindpunt als wat het beste is in de geest gemakkelijker te ervaren dan het wandelen door de weerstanden in het fysiek als wat het beste is in en als het fysiek tot aan het nulpunt.

*

Als ik mezelf geirriteerd zie worden doordat iets niet helemaal gaat zoals ik wil met de diertjes, dan stop ik, ik adem. Ik maak het noodzakelijke af en laat het even rusten om het op een later tijdstip opnieuw in te zien en op te pakken zodat de diertjes geen last hebben van mijn ervaringen als irritatie in de geest.

Ik realiseer me dat er iets in mij is wat aandacht vraagt wat me irriteert, en dat dit eruit komt als projectie in het verzorgen van de diertjes.

Ik realiseer me dat een ‘over verzorgen’ van de diertjes duidt op afleiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als ik iets niet weet in de verzorging van de dieren, maar door en door te blijven gaan met zoeken en proberen, in plaats van het te laten rusten voor het moment en te zien wat er werkelijk speelt in mij, waardoor ik niet helder kan zien.

Ik verbind mezelf door met mezelf bezig te zijn in wat zich aandient in mij.

Als ik mezelf in irritatie bezig zie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me aan mezelf irriteer en dat ik weerstand ervaar om te veranderen, werkelijk te veranderen tot het niets, het nulpunt.

Ik zet mezelf in om mezelf te ondersteunen als de irritatie opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen ondersteunen als de irritatie opkomt en hierin mezelf de rug toe te keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf met minachting te benaderen in momenten van irritatie en een niet weten en hierin energie te genereren, welke ik in stand houd in de ervaring van ‘niet-weten’, als zijnde ik wil het eerst weten voordat ik stop met irriteren en niet-weten als energie genereren, waarin ik juist mezelf in een staat van niet-zien en niet-weten behoud door de hoeveelheid energie die ik genereer in en als aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb opzettelijk energie te genereren in en als een aanval op mezelf, en mezelf zo in een staat van niet-weten te behouden, welke exact is wat gebeurt in de wereld in en als aanval in en als oorlog. Wellicht hierover later meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren alsof ik al te ver ben en dat het hierin ‘geen zin’ heeft om te stoppen aangezien ik het ervaar en dus geloof alsof dit ‘toch niet lukt’.

Aha, ontoereikend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als ontoereikend te ervaren om mezelf te stoppen in en als irritatie en niet-weten in en als de geest ter opwekking van energie, juist op het moment dat ik in ontspanning kom en dus werkelijk effectief kan gaan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren op momenten dat ik werkelijk effectief kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een oplossing tot het stoppen van de irritatie en niet-weten te zoeken in en als de geest, in plaats van in te zien dat ik mijn participatie in en als de geest dien te stoppen als oplossing.

*

Als ik mezelf zie participeren in irritatie en een niet-weten in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ten eerste echt de energie dien te stoppen, dat dit werkelijk niets oplevert.

Ik stel mezelf ten doel mijn participatie in en als de geest in en als irritatie ten gevolge  van een niet-weten, direct te stoppen, te ademen, te bewegen, en me direct te realiseren dat het niets oplost en uithaalt, hoe oneerlijk of ongemakkelijk of onduidelijk een situatie ook is, en dat, als ik hieraan toegeef, ik in hoog tempo verdwijn in de geest en een ervaring van ontoereikendheid en zinloosheid creeer in mezelf in de geest, en hoe langer ik in de geestervaring aanwezig blijf, hoe moeilijker het wordt mezelf te stoppen met participeren hierin en hoe ‘echter’ de ervaring van ontoereikendheid wordt.

Prioriteit:

Stoppen met participatie in de ervaring van irritatie bij de eerste gedachte die opkomt, direct, zonder twijfel. Adem, fysieke handelingen voortzetten, eventueel een paar zelfvergevingen hardop uitspreken en later onderzoek in schrijven van wat er werkelijk speelt.

**

————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 224 – ‘Gezondheid’ in een Gelijk Geld Kapitalisme – De Keuringsraad

Het Probleem:

De Keuringsraad (naam laat ik buiten beschouwing) houdt toezicht op publieksreclame voor zelfzorggeneesmiddelen, medische (zelfzorg)hulpmiddelen en gezondheidsproducten.

Dit gegeven op zich is niet een probleem; het startpunt van de keuringsraad is het probleem. Het startpunt zijn de wetenschappelijke onderzoeken die gedaan zijn op het gebied van de werking van het fysiek in de reguliere geneeskunde en het ontstaan van ziektes hierin, waarin zo weinig bekend is over hoe het fysiek werkelijk in elkaar zit en hoe het geest bewustzijn systeem op het moment de bepalende factor is in de werking van het fysiek. De oplossingen in de reguliere geneeskunde bestaan onder andere uit het toepassen van  medicijnen op de symptomen die het lichaam afgeeft als gevolg van totale onderdrukking door het geest bewustzijn systeem, waarin geprobeerd wordt deze symptomen te stoppen, wat inhoudt dat ze weggedrukt worden, terug het systeem in zoals we op dit moment bestaan in/als ons fysiek. Wat er vervolgens met deze symptomen gebeurt, wordt wederom onderdrukt met een ander zogenaamd medicijn, die ook dit symptoom weer probeert te onderdrukken, enzovoort. Alles wordt dus onderdrukt/weggedrukt/weggestopt zonder de werkelijke oorzaak in te zien en te stoppen, en het fysiek probeert met het beetje levenskracht wat het nog heeft, hier weer een balans in te vinden. Totdat het op is en we dood gaan.

Dan zijn er tegenwoordig wat middelen op werking onderzocht die niet de symptomen onderdrukken in het fysiek, bijvoorbeeld de kruiden of bijvoorbeeld mineraalverbindingen. Als van deze middelen de werking kan worden aangetoond met de onderzoeksmogelijkheden die er op dit moment zijn, wordt het product zogezegd goedgekeurd. Een heleboel geschikte middelen vallen hier buiten de boot en moeten dus van de markt af, omdat er geen geld is om de onderzoeken uit te voeren of omdat de onderzoeken niet toereikend zijn om de werking van de producten aan te tonen, aangezien de producten geen symptoom onderdrukken maar bijvoorbeeld de balans in een fysiek herstellen of een orgaan beter laten functioneren en zelfs tegelijkertijd een opening geven om een oorzaak in het geest bewustzijn systeem in te gaan zien (of dit werkelijk wordt ingezien hangt af van de mens zelf). Maar hoe is dit te onderzoeken?

Vervolgens mogen er van de middelen die wel goed gekeurd zijn, geen zogenaamde ‘medische claims’ meer genoemd worden, wat bijvoorbeeld zou zijn ‘werkt tegen blaasontsteking’. Om een voorbeeld te geven, van een anti-biotica wordt gezegd dat het de blaasontsteking kan genezen, wat vaak niet zo is want er is veel meer aan de hand dan alleen die bacterie in de blaas, en bovendien pakt de probiotica maar een bepaalde bacterie aan en doodt al het andere leven eromheen, waardoor het fysiek uit balans wordt gebracht en er al snel opnieuw een blaasontsteking kan ontstaan of zelfs blijft bestaan zolang het afweersysteem niet optimaal werkt. Een colloidaal zilverwater – ik noem dit product weer als voorbeeld – doodt alle bacterien, virussen en schimmels effectief zonder het omliggende leven aan te tasten, waarin het afweersysteem ruimte krijgt om zich weer op herstel van de balans in het fysiek te richten. Maar, van colloidaal zilverwater mag niet gezegd worden dat bijvoorbeeld een blaasontsteking kan stoppen. En waarom niet? Het werkt beter dan een regulier medicijn, maar het mag niet als zodanig op de markt worden gebracht. Hierin wordt de medische wetenschap nog steeds als alwetend orgaan gezien, ook al is het falen aan alle kanten zichtbaar. Waarin de farmacie het grote geld wat hierin omgaat, in handen houdt.

En de Keuringsraad gebruikt dit, de medische wetenschap en de regels van de farmacie, als startpunt.

Is dit het beste voor de fysieke gesteldheid van alle mensen? Absoluut niet. Er is nog steeds geen informatie beschikbaar over hoe de eigen fysieke gesteldheid in balans te houden of eigenlijk weer beter te maken dus te veranderen, want de balans die er is stelt niet zoveel meer voor. De informatie die er is mag niet meer geschreven worden bij het product wat verkocht wordt. Staat er ‘per ongeluk’ wel een medische claim vermeld bij een product, dus stel dat iemand het in zijn winkeltje zou wagen om bij een fles van goede kwaliteit colloidaal zilverwater te zetten ‘ondersteunt in het stoppen van de blaasontsteking’, en de keuringsraad ziet dit, dan komt er (na eenmalig een officiele schriftelijke waarschuwing) een boete van 30.000 euro. 1 of 2 of 3x zo’n boete en je kunt je winkeltje sluiten, afhankelijk van hoeveel financiele reserves er zijn.

Nu is het niet zo dat ik een voorstander ben om allerlei medische claims aan een product te gaan plakken en dan maar met colloidaal zilverwater de blaasontsteking te stoppen en vrolijk door te leven alsof er niets aan de hand is. Daarbij mag er wel iets bij het product worden geschreven als ‘ondersteunt de blaas’, wat op zichzelf voldoende is. Verder moet in zelf gezien gaan worden wat er aan de blaasontsteking ten grondslag ligt, hoe inderdaad de blaas ondersteund kan worden, hoe de persoon waarvan de blaas is, zichzelf kan ondersteunen waarin de persoon – naast de fysieke verzorging – bijvoorbeeld in zelf kan gaan zien waarom hij/zij zo pisnijdig is dat er een ontsteking in de blaas ontstaat, om maar een mogelijk gerelateerd geest-bewustzijn patroon te benoemen.

Wat het probleem is, is de onderdrukkende functie met een dreiging met geldboetes die de Keuringsraad nu heeft aangenomen, zonder enige kennis van hoe het fysiek werkelijk functioneert, waarin duidelijk wordt dat de Keuringsdienst  slechts een orgaan is die een wet uitvoert zonder te weten wat die wet inhoudt, dus zonder hierin verantwoordelijkheid te nemen voor het werk wat wordt uitgevoerd als wat het beste is voor alle leven – in dit geval werkelijke ondersteuning van de fysieke gesteldheid van de medemens – maar slechts iets uitvoert omdat dit zo wordt opgedragen en het hiermee geld verdient, waarvan degenen die het uitvoeren kunnen eten en waarvan het grootste gedeelte van het geld opnieuw in handen komt van …van welk machtsbolwerk? Het wordt in ieder geval niet ingezet ter ondersteuning van de fysieke gesteldheid van de mens.

De Oplossing:

De keuringsdienst krijgt een ondersteunende functie die helpt de winkelier de juiste informatie te verstrekken zodat deze de mensen in de winkel weer kan ondersteunen, zonder dreiging van geldboetes, en hierin ondersteunt totdat de winkel op orde is. In eerste instantie moet de winkel dan voldoen aan de wetgeving.

Duidelijk is dat de hele wetgeving gebaseerd is op een niet-weten en onkunde aangaande de werking van het fysiek. Dus de wetgeving moet worden aangepast. Er wordt met elkaar ruimte, tijd en geld beschikbaar gemaakt om te onderzoeken hoe het fysiek werkelijk functioneert, wat een oplossing is op lange termijn, wat een oplossing is welke nodig is als overgang, als brug, van de erbarmelijke fysieke omstandigheden waarin ons fysiek gesteld is, tot een functioneren in/als Leven, dus in balans als wat het beste is voor alle leven, en hoe dit te communiceren met de medemens.

Hierin is een samenwerking nodig van de medische wetenschap zoals die nu bestaat, met de mensen die ervaring, onderzoek en kunde hebben opgedaan op het gebied van de natuurgeneeskunde in de brede zin.

Tevens dient de werking en hiermee de invloed van het geest bewustzijn systeem op het fysiek (verder) te worden onderzocht en geintegreerd in de zogenaamde gezondheidszorg. Er is dus veel onderwijs en nieuw onderzoek nodig, welke beschikbaar is en komt bij Desteni maar welke nog zeer uitgebreid dient te worden verspreid en toegepast door ieder individu die hierin op wil staan.

De winkels krijgen een ondersteunende functie, waarin producten worden verkocht met de beste kwaliteit die de fysieke gesteldheid van de mens ondersteunen, zodat de mens die met een vraag komt, niet in twijfel gebracht wordt door de veelheid aan producten met een onderling kwaliteitsverschil. Hierin krijgt de mens met de vraag een duidelijk antwoord en product aangeboden, indien mogelijk, en indien dit niet mogelijk is wordt de mens met de vraag doorverwezen naar iemand die wel een passend antwoord en eventueel product kan geven.

Tevens kan de winkel een advies en opleidingsfunctie hebben ten aanzien van de werking en invloed van het geest bewustzijn systeem op de fysieke gesteldheid van de mens.

De winkel staat dus ten dienste van wat het beste is voor Alle leven en hierin de fysieke gesteldheid van de mens. Bij de producten die worden geleverd, wordt de inhoud van het product zo samengesteld als wat het beste is voor alle leven, dus de producten worden gemaakt op een manier waarin de balans tussen plant, dier, aarde en water in overweging wordt genomen en er geen roofbouw gepleegd wordt op de inhoudsstoffen ten behoeve van de ‘gezondheid van de mens’. De fysieke gesteldheid van al het leven wordt in overweging genomen en in eenheid en gelijkheid benaderd, en hierin wordt gezien wat er nodig is en wat er mogelijk is ter ondersteuning van elkaar, in wat het beste is voor ieders fysieke gesteldheid en ieders leefomstandigheden.

De Beloning:

Individueel:

Duidelijkheid en ondersteuning in de fysieke gesteldheid van een ieder, waarin de mens naar een winkel kan lopen in vertrouwen dat daar het best mogelijke advies en de best mogelijke ondersteuning gegeven wordt, zonder bang te hoeven zijn teveel te betalen, iets te kopen wat niet werkt of met een kluitje in het riet gestuurd te worden.

Dit is overigens mijn individuele doel welke ik zoveel als mogelijk toepas in de winkel waar ik werk op dit moment binnen een nog ongelijk geldsysteem, waarin ik tevens rekening dien te houden met wetgevingen, keuringsdiensten en commerciele oogpunten die niet het beste zijn voor iedereen maar die nog wel van kracht zijn. Zoveel als mogelijk werk ik in/vanuit het startpunt alsof we bestaan in een Gelijk Geld Kapitalisme waarin de mens die komt met een vraag, zo goed als mogelijk is op dit moment, ondersteund en geadviseerd wordt.

Eindelijk Inzicht in Zelf en in hoe we functioneren als mens, waarin we zelf de leiding terug kunnen nemen over onze fysieke gesteldheid en onszelf hierin meer en meer richting kunnen gaan geven, wat zal resulteren op langere termijn in een algehele verbetering van de fysieke gesteldheid en dus het fysieke leven.

Het stoppen van de ANGST voor ziekte als iets wat ons overkomt in een GELOOF hier zelf geen invloed op te hebben.

Het stoppen met zien van ziekte zien als iets wat vermeden, verborgen en onderdrukt moet worden en in plaats hiervan ziekte te zien als een Signaal van het Fysiek dat we onszelf dienen te Veranderen van Ongelijkheid en Afscheiding van Zelf als Leven en hierin dus van Alle Leven, naar Gelijkheid en Eenheid in Zelf als Leven en hierin als Alle Leven, welk proces begint bij/in/als Zelf.

Globaal:

Fysieke Gesteldheid in Optimale Balans en Samenwerking van Mens, Dier, Plant, Aarde, Water, waarin Iedere Levensvorm elkaar Ondersteunt in wat het Beste is voor Alle Fysieke Leven op Aarde aangezien een ieder die Hierin Opstaat in Zelf, Direct zorgt voor het Leven zonder hiertoe gedwongen te worden door een wetgeving, maar zichzelf Richting kan geven met Duidelijke Instructies als Wat Het Beste is voor Alle Leven inclusief Zelf, waarin Ondersteuning Aanwezig is om dit uit te voeren.

 The tools are specific to assist with those willing to become effective to be able to work together — I do not have time to “teach” directly — I only work with those that show they can learn from any material relevant to show that they will apply themselves with discipline and without the programmed ego responses — thus–there are many I am working with — All the questions relevant are already answered — When you are ready and willing, as in directive will — we will work together – It is about being able to follow instructions so that one can show that instructions are enough as that way we will change the world — because we have shown that we are able to do what is best for all based on instructions only –that is individuality – the I am is not individuality — it is just a few programs that run amok while parasiting on life – if one are able to spend one day watching people leave their bodies on the other side, one will see why it is useless to be Who I am — but one may not see it till one actually live it –thus all there will ever be, is instructions –because only ONE that truly is without ego can follow instructions and do not need anything else (Bernard Poolman)

*

A child come into this world and follow instructions –unfortunately the instructors do not instruct what is best for all and thus the child become what they are taught — unable to be part of one body of life as equals — thus–it is important to first unconditionally unlearn what has been accepted as reality to be able to recreate self to what is best for reality — that is how one become one and equal with what is real as only what is best is real — there will never be leaders or anyone to be followed –only instructions to build inner structure with  (Bernard Poolman)

*

Health Crisis due to Human Environmental intervention will END in an Equal Money Capitalism – Day 281

Water Crisis Will End in an Equal Money Capitalism – Day 278

Economist’s Journey to Life

————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 31 – Niets doen, vechten en vluchten.

Ik zat vanochtend met Casper het konijn op het aanrecht; hij zat op het aanrecht omdat hij op dit moment anti-biotica krijgt tegen blaasontsteking, iets waarvan ik zie dat hij het niet leuk vindt, zo’n spuitje met vloeistof in zijn mond. We doen dit al even, en hij zit er rustig bij. Er kwam een gevoel van plaatsvervangende kwetsbaarheid in me omhoog wat ik op hem projecteerde, omdat hij er ogenschijnlijk zo gelaten bij zat. Wat ik als een soort van ‘zielig’ bestempelde. mmm hier gaat iets niet gelijk, mijn emotie op hem projecteren. Hij zit daar gewoon, als zichzelf in het moment. En opeens zag ik, wat moet hij anders doen dan heel dicht in/als zichzelf blijven zitten in een moment waar hij iets ondergaat wat niet zo leuk is? Heel druk gaan reageren uit protest? Is het zielig om een en gelijk in/als zelf als Leven te blijven in ieder moment? En ik zag in mezelf, ik draai de boel om.

Ik ga heel veel reageren als ik iets niet leuk vind, dan wel van binnen dan wel van buiten, waardoor ik mezelf totaal verlam en belandt in het ‘niets doen’, voortkomende uit deze verlamming, niet in staat mezelf te bewegen.

In plaats van: als er een reactie in me opkomt, hier ‘niets mee doen’ als zijnde reageren, maar doorademen en de reactie stoppen en indien nodig zelfvergevingen toepassen. Zo verlam ik mezelf niet in een hoeveelheid aan reacties en kan ik bewegen als mezelf.

Ik ben totaal geprogrammeerd dat ik me moet verdedigen, vechten of vluchten. Waardoor ik mezelf juist kwetsbaar maak in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet vechten of vluchten om mezelf veilig te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen omdat ik geloof dat ik moet vechten of vluchten, en mijn hele leven ben gevlucht voor het vechten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een relatie gebaseerd is op vechten, dat dit de relatie levend houdt, in plaats van in te zien dat een relatie niet levend gehouden hoeft/dient te worden aangezien dit energie genereert in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iemand nodig heb die even sterk is als ik om mee te vechten, in plaats van gelijk te gaan staan als mezelf als die ik geworden ben, wat inhoudt dat ik ‘even sterk’ dien te zijn als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven met mezelf als mind heb lopen vechten, wat zich weerspiegelt in het vechten met de ander(=de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij het stoppen van de relatie in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het vechten met de ander en vervolgens dit overwinnen, intimiteit inhoudt, in plaats van in te zien dat dit intimiteit ervaren is via de ander=de mind, waardoor we afhankelijk blijven van de ander=de mind, wat op den duur omslaat in afwijzing van de ander=de mind, aangezien de mind leeft als polariteit. De ervaring van intimiteit komt voort uit het feit dat de ander dingen ziet die niet leuk zijn en toch blijft, waardoor we waardering ervaren via de ander, in plaats van onszelf te zien zoals we zijn en onszelf te vergeven, waarin zelf-intimiteit ontstaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel te reageren in/als de mind dat ik mezelf verlamd heb en beland ben in niets doen, in plaats van niets te doen met de reacties in/als de mind als zijnde reageren, en in plaats van reageren door te ademen en zelfvergevingen toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in deze reacties een emotioneel reactiepatroon ontwikkeld te hebben, waardoor ik nu geloof dat ik mezelf niet kan stoppen zodra dit reactiepatroon aangaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren als een reageerbuisbaby, niet in staat mezelf te stoppen in het reageren op de ander=de mind, machteloos overgeleverd aan de ander=de mind als een baby.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik machteloos ben overgeleverd aan de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties te projecteren op Casper, waardoor hij wellicht blaasontsteking laat zien, ook al doe ik mijn best om mijn emoties in mezelf te houden als ik bij hem in de buurt ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij Casper in de buurt mijn emoties direct te stoppen, en bij x in de buurt mijn emoties de vrije loop te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn emoties bij x in de buurt de vrije loop te laten aangezien ik geloof dat dit gerechtvaardigd is omdat x zich ook voortbeweegt als mind-systeem, en ik geloof hier niet tegenop te kunnen als ik me niet voort beweeg als mind-systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf aan te passen aan de ander om me heen, dan wel aan de ander als leven, dan wel aan de ander als mind, waardoor ik Zelf niet constant ben als Leven maar afhankelijk van mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik tegen een mind-systeem op moet kunnen, wat een vorm van vechten is, in plaats van het mind-systeem op te ruimen door het te stoppen in mezelf, waardoor ik er gelijk aan kan gaan staan in plaats van ertegen op te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ertegenop kunnen te verwarren met gelijk gaan staan aan, waarin ertegenop kunnen is het proberen gelijk te worden als de ander, en het gelijk gaan staan aan is het gelijk worden als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren naar/als de ander (=de mind).

Als ik mezelf zie participeren in een gevecht in/als de mind, dan wel in mezelf, dan wel met de ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik aan het proberen ben gelijk te worden aan de ander om gelijkheid te bereiken, in plaats van gelijk te staan in/als mezelf, waarin ik geen gelijkheid hoef te bereiken als zijnde uitreiken naar gelijkheid buiten mezelf, maar waarin ik gelijk ben in/als mezelf in datgene wat ik op dat moment zie in mezelf, al dan niet met het toepassen van zelfvergevingen. Het heeft geen zin me te verdedigen aangezien ik in gevecht ben met mezelf als de mind, en het vechten geeft altijd een winnaar en verliezer, tussen welke ik blijf wisselen als ik het gevecht voortzet.

Ik stop het vechten in/als/met mezelf door het toepassen van zelfvergevingen op datgene waar ik tegen vecht in mezelf, wat betekent dat ik mezelf ervan heb afgescheiden, anders kan ik er niet tegen vechten.

Ik verbind mezelf met mezelf door te zien dat ieder gevecht een gevecht is in/als/met mezelf, wat mezelf de mogelijkheid geeft het gevecht in/als mezelf te stoppen.

Ik Adem. In ieder gevecht in/als/met mezelf.