Dag 442 – A physical experience of pure fear

Full quantum mind self awareness step 3

Free interview

It was a busy week with facing myself in some points related to control and ending up with a few days where in I was aware of participating in fear. I felt I was putting some strain on my body but was not yet realy able to stop myself within the moment. So I walked through, solved the point and my body started relaxing again. However, the next day I became ill, a headache and nausea started coming up during the day and reached it’s top in the evening. Here – same as I have experienced before – an experience came up as ‘this is unbearable’, by which I knew okay, hold on, keep standing within and it will open up. So I did. Here it was up to me to keep standing and not stay ‘focussed’ on a ‘point opening up’ in case I would keep myself constricted in ‘consciousness focussing on a point’. So I moved on with the normal daily tasks (which was in the evening and contained things like prepairing for bed) and here in the points came up as physical experiences of the fear that I had manifested within my body. The headache had in the mean time spreaden from the neck-occupy-bones throughout my head, within my throat, up to the nose and sinusses. Here it started burning for a moment, I could breathe in it, and it fade away. It moved like this through my head, the throat and fade away, until it came up within my chest and I felt a real strong burning, itching sensation, which I experienced as fear, pure fear. And so I experienced and realised how this headache and nausea and pain in the head, throat, sinusses, came forward out of an experience of fear within my chest, where in the moment that it happened, I had missed this within my chest, I experienced fear and adrenaline and restlessness but I did not experience the physical respons for what it really was. So I ‘got this back’ later. I Could quite easily walk through because the sinusses are not aerea’s where in I have build up chronic discomfort so there was no new fear connected to this. (The chronic discomfort I have build up within my intestines and is for further investigation how the fear manifested and misformed the muscle-tissue and mucus in there). One point is staying for longer as a slight headache around the left occupy-bone, which I feal related to movements within the intestine; I have this more often, I understand it is related to ‘reacting to reactions’ and I start seeing how it is related to constant activation in/as the mind but I am not yet clear on this point and have to walk this in specifity.

I have never experienced this fear so very physically within my chest and it made me clear how penetrating this experience of fear in/as the mind is.  So an occasion triggers/activates the quantum mind (related to a memory where in we have had an experience of ‘loosing control’ in/as the mind) which gives this experience of fear where in the body goes for a moment into a physical shock, as an inbreathe and not breathing through; the physical body ‘stands still’ for a moment at the moment of this activation of the quantum mind, penetrating the physical flesh. Which in itself is a very scaring moment. Scaring as frightening as scaring as making a scarf in the physical flesh within this moment of penetration. And so because we are not in breath but in a moment of an experience of ‘loosing control’ in/as fear, we are not physically experiencing what is happening within and towards the physical body, as we are kept within our own minds in a moment of ‘scare’ or ‘fright’ (schrik in Dutch).

This brought me towards ‘fear for this fear’, as ‘how can I stop myself from this moment of fright as an occasion that triggers this, will take place’. Where in I remember Bernard who said to me, when I asked him what to do with fear, he said ‘it’s a thought’. So I have to become aware of the thoughts within that moment in/as the quantum mind which would actually trigger my own fear, as thoughts are all little judgements which are very scaring, for myself and/or another. And these thoughts are triggered within an outside occasion on which we normally project on and connect towards the whole experience of fear that we have, and so within this, we keep ourselves dependent on these outside occasions ‘waiting’ for this fear getting activated.

I have to walk it back until I see how I create the whole experience and physical consequense, so that I can prevent myself from going into this, after first facing and forgiving myself within this while walking it in real time, for what I have accepted and allowed to exist within and as myself while creating this experience again. And if I see how I create it, I will be able to stop, forgive, correct myself and eventually prevent myself from walking into the same pattern over and over again and within this, prevent the physical body to go into the physical pattern as well which harms the body at the same place over and over again. I can give my physical body the neccasary nutrients to recover itself, but it is up to me to stop and change my patterns that create the physical consequenses in the first place. And when I am already within physical consequence I have missed several points and thoughts that activates the quantum mind and lead to this consequence and so this enlarge the pattern of fear, as in/as the mind it feels like ‘I am not able to do anything about this, it is beyond my control’. Which is the control of the mind; and in/as the mind, I exist in/as control, where in I will not be able to support myself physically as I will keep looking for ‘mind-solutions’, which are actually solutions in/as control, in/as limitations of the mind existing in and as energy, controling the whole physical body. Within this, I am locked in by my own consciousness.

This is as far as I am able to describe it at the moment. I will keep on walking this until I am totally clear on it and able to prevent myself from creating physical consequenses within my own body. If and when I am able to prevent myself from physical harm in any given moment,  I am standing stable and being trustworthy, for myself and for others in/as life. I will not know how long this will take and if I am gonna make it at all; I am only able to move on within this process where in I see the physical progress within myself with my own physical body as a point of reference, until it’s done.

Thanks.

(Note –  I write here ‘occupy-bone’ instead of ‘occipital bone’ as a mistake in writing from myself – see comment below this blog – however I leave it in as it is funny indeed how I made ‘occupy’ from it where being occupied with the mind-backchat may lead to pain/pressure around the area of the occipital bones in the back of the head)

—————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 378 – Loneliness – 1

Word Web

I have made a wordweb around the words loneliness, alone and aloneness on paper and applied self-forgiveness on the ingredients and connections out loud.

Here I move on with self-forgiveness on my relationship of positive feelings with 1 person (as a partner and only as company)  to work with the polarity that exist in the experience in loneliness and the search for fulfillment in relationships.

Feelings with 1 person (when being in a partnerrelationship):

not feeling alone as lonely

feeling carried

feeling like I have succeeded

feeling part of society, like joining in

feeling accepted

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not feeling alone as lonely when being with 1 other person in and as a partner.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel carried when being with a partner.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I have succeeded when being with a partner.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like part of society, like joining in, when being with a partner.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel accepted when being with a partner.

Feelings when being with 1 other person (not in partnership but as company):

joy

more light, not so heavy, able to self-reflect with humour

able to laugh

not so lost in the mindstructures

excited

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel joy when being with another person as company

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel more light as not so heavy and able to self-reflect with humour, when being with another person as company.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience myself as heavy as alone when being alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience alone to heavy by connecting the word alone to the word heavy and within this, connect myself as being alone as heavy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to connect and experience myself as being alone as heavy, and within this believing that nobody wants to be with me because I believe I am so heavy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that nobody wants to be with me for a longer time, because I believe I am so heavy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to believe that every one who is with me for a longer time, becomes heavy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be able to laugh when being with another person as company.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel not so lost in the mind-structures when being with another person as company

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel excited when being with another person as company, in which I compromise myself as going ‘out of myself’ and within this, not being aware of what happens in my physical body in and as reactions which gives physical constrictions, and so within this, create a polarity of wanting to be with another human being and at the same time wanting to be alone, as not creating constrictions, where in I actually alone also create constrictions in and as the mind, in and as reaction on my own mind-patterns.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create constrictions in and as reactions towards my own mind-patterns which I suppress in and as myself, to not feel all these reactions as rejections inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to reject myself in and as reaction on my own mind-patterns, alone and when being in company.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not like myself in and as the mind, and to be surprised everytime I see someone else in what I interpreted as happily expressing in and as the mind in full convincement, in which I think, how is this possible, and then start creating energy myself in and as reaction on this, and so, do not like myself in and as the mind, in and as reaction, and in this way, keep myself busy with reactions all the time, in and as judgements, experiencing myself as unable to stop this, and so isolate myself in and as being alone, looking for a relationship in and as the mind and at the same time being without company, so that I do not react so much on what I see as interpretation outside myself in and as the mind, in and as reaction and so that I do not see who I have become in and as self-judgement, projected outside myself, in which I think, how is this possible, until I decide, it’s enough, no more compromises which harms life as myself as life and within this having only one option left, which is standing up, standing alone, in and as self-investigation of who I am, have become and can be.

*

When and as I see myself going into reaction on somebody outside myself, I stop, I breathe.

Actually I donot know why I react in that specific moment, I basicly see it as a pattern, just reacting because of the sake of creating energy.

I realize that I cannot be here with myself if I judge everything inside myself in and as reaction as projection on the outside world.

I commit myself to stop reacting in and as the mind on somebody outside myself, and breathe.

I commit myself to investigate what happens in the moment of reaction inside myself specificely, to investigate, see, self-forgive, write out, what it is that I react on and/as what I judge in this in and as a reaction about and as myself, as a judgement about myself.

I commit myself to stand equal as accepting myself as who I exist in and as the mind, no matter what it is that I see, so that I can stop, embrace, stand equal, self-forgive and actually correct myself into a living being in and as the physical, breath by breath.

I realize how I have walked from the staring-point of not wanting to stand alone, and that I am not able to reach the bottom as grounding myself, as long as I am constricted in relationships in and as the mind, in and as emotional reactions and suppression.

I realize that I connect myself in and as emotion towards other emotions of other people, when actually it is not my emotion and I am not emotional about it but becoming emotional in and as this connection, just because of feeding the emotions.

I realize that I am walking in and as the mind in constrictions as assumptions, and within this, constrict myself in and as relationships, in and as the mind, in which I react emotionally in and as judgements, and manifest this reactions physically in and as the large intestine, in and as control.

I commit myself to investigate the assumptions in relation to alone, loneliness, relationships, and push myself to see beyond the balance in this in and as the mind, in and as a believe in what I have learned in this world as ‘real’ without questioning and investigating this to the bottom.

I commit myself to investigate the assumpions about relationships and standing alone to the bottom, so that I can reach the ground and stand up from the bottom, in and as a starting-point of self-honesty.

Winged – Exploring Self Intimacy

….Then I look within me and I realise: That I had deserted me through the manifestation of that which is not real: Judgment – and here I see – that I had done what I had become: That which is not real and desertion: Judgment as that which is not real I had become because I believed the lie that judgment is real and desertion of self because I deserted me through believing that judgment is real – and then manifesting this judgment within me, manifesting this desertion within me –which had become me as my entire world – as my entire experience as the desert of desertion and the mirages of what is not real…

Here I see – I finally see – that this desert is me – I manifested this desert as me because I deserted me – here I see – I finally see – that I these mirages are me -I manifested these mirages because I believed that which is not real is real: Judgment…. (Winged)

(For interviews as support with regards to the experience of loneliness, click on the links in the writing above).

Dag 374 – How Every Breath Counts

Dag 375 – The gift of Life by Roos – preference and ignorance

Dag 376 – Ignorance and preference – self-corrective statements

Dag 377 – The gift of Life by Roos – knowledge and information

———————————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 346 – Zelfvergeving Dag 344

Dag 344 – Een ervaring van ‘alles komt goed’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een jongeman gelijk ‘leuk’ te vinden en te denken en geloven dat dit iets zegt of ergens toe doet, in plaats van in te zien dat dit alleen iets zegt over mijn voorkeur welke geprogrammeerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit leuk vinden van iemand als strohalm te hebben gebruikt in een leven waarin ik me ‘niet goed’ voel, en dit leuk vinden geeft me een gevoel van ‘alles komt goed’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verloren te voelen en een ervaring van iemand leuk vinden als strohalm te gebruiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me vast te klampen aan de strohalm, en zo hierin keer op keer te verliezen waar ik me aan vastklamp, en zo mijn eigen pijn te creeren door te geloven in mijn gevoel, in plaats van in te zien dat ik mezelf al verloren heb op het moment dat ik mezelf vastklamp aan een strohalm buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in mijn eigen gevoel, en dus verraden te worden door mijn eigen gevoel/mezelf te verraden in een geloof in en leven van mijn eigen gevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gevoel te projecteren op een ander en hierin te denken dat een ander mij ook leuk vindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet en wie ik ben zonder dit gevoel, en dus geen zelfbeweging te ervaren zonder dit gevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een gevoel van iemand leuk vinden en alles komt goed, mij zelfbeweging geeft, in plaats van in te zien dat ik hierdoor en hierin beweeg in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik me zo heb laten leiden/lijden door gevoelens en geloof in gevoelens voor bepaalde jongemannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben verminderd in een poging om vast te houden aan dit gevoel, en hierin mezelf te hebben verminderd ten opzichte van de man, de male, in een poging de male bij me te houden, ten koste van mezelf in gezond verstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als gezond verstand te hebben opgegeven ten behoeve van een gevoel voor een man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren als zijnde vastgezet, vast in de geest, gemanifesteerd in het fysiek, niet wetende hoe te bewegen in en als mezelf, en niet wetende hoe mijn fysiek te bevrijden van deze beknelling en belasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door deze vastzettende ervaring in mijn fysiek en een niet weten hoe hierin te bewegen, te zijn gaan klampen aan een ander buiten mij en aan een gevoel voor een ander buiten mij, om toch nog enigszins een ervaring van beweging en me goed voelen te ervaren binnen de afschuwelijke ervaring van de stagnatie in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben niet mee te kunnen komen met de beweging die ik de rest van de wereld zie maken, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik mee moet komen met de beweging die ik de rest van de wereld zie maken, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb pijn te ervaren van het forceren van mezelf in en als een geloof in de liefde en het proberen en forceren van mezelf in een meekomen met degene als de man waarvoor ik gevoelens ervaar, in een angst dat ik de man anders verlies en ik een kans heb gemist.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat gevoelens voor iemand en wederzijdse gevoelens een kans bieden, in plaats van in te zien dat gevoelens en wederzijdse gevoelens een illusie zijn en in stand zijn gebracht om zo snel mogelijk seks in praktijk te brengen, aangezien er geen weerstanden ervaren worden maar slechts aantrekking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat deze aantrekking hetgeen is ik dien te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo prettig te vinden om even geen weerstanden te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zo moe te worden van de ervaring van weerstand, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik deze weerstanden heb opgebouwd in de geest door de tijd heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet door de weerstanden heen te willen lopen en dus de weerstanden te geloven als zijnde werkelijk, aangezien ik ze fysiek ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de weerstanden in de geest als gedachten, fysiek gemanifesteerd te hebben en er zo emoties van gemaakt te hebben die ik vervolgens in leven ben gaan brengen door ze te volgen en hierin in stand te houden en te versterken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een weigering te ervaren door de weerstand heen te gaan, en niet te zien wat zelf te vergeven in de weerstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de weigering te geloven en hier dus te stoppen, in plaats van in te zien dat deze weigering de limiet van mijn voorprogrammering aangeeft, en ik hier nog nooit voorbij gegaan ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet voorbij de limiet van mijn voorprogrammering te durven bewegen en niet te weten hoe dit te doen, aangezien ik fysiek volledig stagneer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik fysiek volledig stagneer, in plaats van in te zien dat ik een ervaring van stagnatie creeer in de darmen en waarin de darmen dus stagneren, welke ik als zo afschuwelijk ervaar dat ik ervan weg wil, maar welke niet mijn hele lichaam stagneert aangezien ik nog kan bewegen en kan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te worden van de fysieke stagnatie en hiervan weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe te blijven staan in de fysieke stagnatie en niet te weten wat te doen en hoe te bewegen, aangezien ieder beweging pijn doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen ademhalen in deze fysiek gestagneerde toestand, aangezien ik hierin ervaar alsof ik doodga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de limiet van mijn geest in en als voorprogrammering als de dood te zien en ervaren en deze fysiek te manifesteren, waardoor ik fysiek werkelijk stagneer als soort van grens om niet te overschrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof mijn fysiek altijd zo gestagneerd zal blijven en hierin volledig in paniek te raken van de gedachte altijd in deze toestand te moeten blijven bestaan, in plaats van in te zien dat door in de stagnatie te geloven en hier te stoppen, ik mezelf neerdruk in deze toestand door een ervaring in de geest, fysiek gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren naar mannen toe aangezien ik denk en geloof dat ik me in deze pijnlijke positie moet stationeren; de positie van mijn lichaam in een toestand welke bereid is tot seks, welke deze toestand van aantrekking inhoudt, en dus van een aantrekken in de geest, waardoor mijn lichaam verkrampt en ik pijn en stagnatie ervaar, en waarin ik de man vrolijk zie bewegen en ik niet snap hoe dit kan, waarom hij geen pijn heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een ondergeschikte positie te manouvreren, ondergeschikt aan mijn eigen geest, om seks te kunnen hebben, en zo via seks een ervaring van stroming, beweging te hebben, waarin ik me afhankelijk maak van deze stroming als beweging en dus van seks met deze man waartoe ik geen weerstand ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen om seks te kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te walgen van mezelf in het toestaan van vermindering en compromis in mezelf ten aanzien van seks met een man waartoe ik aantrekking ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nooit te hebben begrepen hoe hierin te blijven staan of in ieder geval deze periode door te komen,  aangezien ik het niet lang volhoud en mijn lichaam verkramping vertoont die niet vol te houden is en waardoor er geen seks mogelijk is, en mezelf hierin weer verminderd te hebben aangezien ik anderen om mij heen wel in staat zag om blijkbaar in deze toestand te leven en hierin te geloven dat mij iets niet lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen hoe ik mezelf vervormd heb ten behoeve van seks, en mezelf hierin als vrouw ondergeschikt ervaar als man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me fysiek ondergeschikt te ervaren aan de man en hierin verdriet in mezelf en boosheid naar de man te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me fysiek ondergeschikt te ervaren aan de man omdat de man iets buiten zijn lichaam heeft wat hij in mijn lichaam steekt, en ik fysiek dus altijd de man in mij toe moet laten als we seks hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te belasten met hetgeen ik toegestaan heb in mijn bekken als systemen van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op mezelf dat ik zo toelatend geworden ben, terwijl ik dit niet was als tiener.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf mijn bekken te verlaten en zo ruimte te maken voor een ander als de ander=de mind in mijn bekken en dus in mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik dit gedaan heb, dat ik mezelf heb verlaten om een ander toe te laten als de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te keren van mezelf in wat ik toesta in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me volledig verkracht te voelen door de penetratie van de geest, en de geest als de ander=de mind zo bezit van mij te laten nemen met mijn toestemming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest toestamming te geven om bezit van mij te nemen, waarin ik toestemming als toestamming schrijf, als slip of the finger, en ik zie hoe dit te maken heeft met het behoren bij een stam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest toestemming te geven om bezit van mij te nemen om bij een stam te horen/blijven behoren; stam als stamboom als familie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb buikpijn in mijn onderbuik te ervaren als ik dit opschrijf, waarin ik een verbod ervaar om te af te keren van de stamboom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te hebben afgekeerd van de stamboom, welke de stamboom als band juist versterkt in mij, in plaats van mezelf binnen de stamboom te veranderen als wat het beste is, en hierin mezelf te bevrijden van de banden in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest als stam als stamboom te laten worden van mijn bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weggaan als bevrijding te zien en hierin probeer iets te ‘lozen’ als release,  in plaats van in te zien dat de bevrijding ligt in zelfverandering binnen de context waarin ik me bevind.

Ik stel mezelf ten doel te ademen, te blijven bewegen en door te blijven gaan met hetgeen ik aan het doen ben als schrijven en de overige taken binnen Desteni en mijn dagelijks leven, en te zien hoe ik hierin mezelf kan ondersteunen in verandering in mezelf en hoe ik hierin mezelf werkelijk kan vergeven van hetgeen ik heb toegestaan welke ik als pijn in mijn fysiek ervaar, net zolang totdat en als dat ik werkelijk meen hetgeen ik spreek, als dat ik het in klank uit en fysieke verandering ervaar.

Wordt vervolgd met een blog over aantrekking waarin ik verantwoordelijkheid neem voor een aantal punten hierin.

Full what is sex introduction

What is Sex?

———————————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 267 – Wie ben ik? personal economic background

Dag 266 – Wie ben ik?

I grew up in a middle-class environment.
There was always money enough to eat, and always ‘little money left at the end of the month’, but never lead to any serious money problems.

I have been supported for education by my parents and by government, as how this was arranged in those days. I studied 2 years on the school of Art (photography) and after these 2 years, I decided to stop and switch to an education of Natural Medicine, which is a HBO-level of education (one level below university).

Here the investigation of how the body works really started. And this has never stopped; I am still investigating this within using my own body as a reference.

During studytime I had to work for my own living; only education was payed for and I lived by myself. So I studied and worked at the same time for 6 years.

I still have this balance:
I work for money to live from in an area close to my education, at the Vitaminstore; a store with vitamins and other ‘health supporting products’ where is a lot of room for personal advise and communication. Within this job I have just enough money to live from with the support of some extra allowance from the government and the municipality for house and medical care, as it is arranged in The Netherlands at the moment for people who have minimum income.

At the same time I walk the Journey to Life with the people from Desteni, and as long as I am able to, I will pay for the education and support I receive within this, just as I pay for any other education that I receive. I really do not see why this is suddenly such a big issue as we simply all need money to live from in the world how it exist at the moment. Money in itself is not the problem, it is who we are related to money, that makes it a problem. And money will and has to be (part of) the way to solve the problem in totality in this world, because we are all related to money.

I have started 2 times my own business: one time a practise of natural medicine, one time a store with foodsupplements. And 2 times I was not able to stand in this so I stopped it. I found out that I was still not standing in what I want: to support other people in maintaining and/or reaching stability within the physical body.
I can only be a support for others if I am a living example in this by myself, and I was not, I was not able to be stable within my own physical body. And here I started the Desteni-I-Process. And the Whole World opened op.

The whole world of how we exist in inequality, related to money and survive. Me seperating myself from my neighbour, out of fear of being attacked in some way, in every way. And within this, me seperating myself from my own physical body, living in fear.

As as long as I live in fear, I am not living in and as the flesh of my body but instead of this, hiding within fear in/as the mind. So what is this, the mind, who is the mind, who am I as the mind, why am I as the mind not working together with myself as the physical body? Why am I as the mind not working together with my neighbour? Who am I as the mind not working together with myself as the physical body and with the neighbour as the physical body as myself? How is this related to the environment I live in, to the family I grew up in, to the whole world I live in? Who created the world and who creates the world? How is the mind related to money and within this, how am I related to money?

All these questions are related to how the world exist at the moment: total inequality and immense suffering. And if I donot investigate and change myself, than who is gonna change the world? The neighbour?

So, I started this process out of seeing for a long time in my own life: there is defenitely something wrong – altough it seems like everything is okay – and nobody is speaking about it. My own body as substance is reflecting to me, there is something wrong.

And the physical world as Earth as a Body as substance is a reflection of who I am/who we are, and there is defenitely something wrong – and actually it doesnot even seem okay anymore – but still almost no-body is really speaking about it. And if you Do speak about it and work together for a solution, you will be attacked. Now that is a strange thing, isn’t it?
Will I keep on living in fear of being attacked and in fear of loosing my comfort, or will I stand up and speak for myself and/as others who are not able to speak?

I am and keep on walking this Journey, to get myself stable within my own physical body, and eventually be an example for others to become stable within their physical body. Which starts with food, water, house and education for All.

What is best for All, is best for me, because All includes me.

Day 15: Who am I? Prisoner of the Mind?

Somebody-help-me-understand-what-makes-me-starve-in-a-world-of-plenty

——————————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/