Dag 347 – Aantrekking en (niet) aantrekkelijk willen zijn

Zoals gezegd in Dag 346 ga ik verder met het punt aantrekking. Wat wil ik erover schrijven? Tot aan mijn 14e jaar heb ik me nooit gerealiseerd wat de effecten kunnen zijn van mijn uiterlijk. Ik vond het leuk om leuke kleren uit te zoeken – dit vind ik al leuk sinds klein meisje, waar mijn moeder allerlei kleren maakte, in felle kleuren of met een leuke opdruk in een trui gebreid. Hetgeen aantrekken wat ik leuk vind. (lol, dit is ook een aantrekken, het aandoen van kleren). Op mijn 14e hoorde ik via een vriendin dat haar oudere zus en diens vriend, mij ‘knap’ vonden. Huh? Ik? Knap?

Dat was iets waar ik nooit bij stil had gestaan ten aanzien van mezelf. Sindsdien is dit echter wel een rol gaan spelen, en ben ik me meer bewust van mijn uiterlijk geworden. Op mijn 16e ben ik gaan lijnen, zoals ik wel eerder heb beschreven, eigenlijk alleen omdat ik een plattere buik wilde hebben. In dit lijnen heb ik mijn lichaam behoorlijk kwaad toegedaan, als te weinig eten geven en uitputten, maar ook en vooral door veel kritiek en oordelen op te slaan in mezelf over 2 kilootjes aan teveel vet rondom mijn buik. Waar hebben we het over, het is waanzin waarmee ik een groot deel van mijn leven heb verziekt, met name omdat deze kritiek en controle zich is gaan opslaan in het darmgebied en darmproblemen is gaan geven (waarin de dikke darm al aanwezig was in de genen/familielijn als een aangedaan gebied).

Waar ik in dit blog in wil gaan zien, is de rol van seks en aantrekking hierin. Want is het niet zo dat al dit aantrekkelijk wezen en een dunnere buik willen hebben, voortkomt uit 1 zaak: het aantrekken van het andere geslacht zodat ik seks kan hebben. Hier start dus het zelfmisbruik, en misbruik ik mijn eigen lichaam ten behoeve van seks, en dat terwijl ik in die tijd liever geen seks wilde dan wel, ik was een laatbloeier zeg maar.

En, is het niet zo dat ik mijn eigen sabotage systeem heb opgezet, aangezien ik seks feitelijk helemaal niet begreep, en er bang voor was, en het dus niet echt wilde. Dus ben ik rondom de seksuele bloei, deze fysieke bloei gaan inperken, controleren, bekritiseren. Om in de geest aan een aantrekkelijk plaatje te voldoen en zo toch het andere geslacht aan te trekken. Allemaal vrij onbewust overigens, niet geheel begrepen maar wel opzettelijk toegepast.

Mijn uiterlijk heb ik sindsdien vele keren gebruikt als aantrekking. Niet extreem, ik ben altijd met gezond verstand naar kleding blijven kijken, wat is praktisch, wat zit comfortabel, wat vind ik echt leuk, maar ook, wat staat me goed, wat past bij me. Het extreme heb ik verborgen in de geest, ver weggestopt als kritiek op mezelf, welke zich heeft opgeslagen in het (darm)spierweefsel.

Ik heb het gebruikt om seks te hebben, om aandacht van een man te ontvangen, om een man in bed te krijgen, om een man aan me te binden. Wat geeft het me dan als iemand me aantrekkelijk vindt? Energie. Ik laad me op hiermee, voel me beter hierdoor. Hierin draag ik net zo goed bij aan de hele waanzin rondom seks. Want het draait allemaal om 1 ding: Iemand van het andere geslacht, die je aantrekkelijk vindt, zo snel mogelijk het bed in krijgen door zelf aantrekkelijk te zijn voor die ander. En iedereen heeft hier zijn trucjes voor, dit hoeven niet alleen uiterlijke symptomen te zijn, het kan ook een ‘gevoel voor humor’  zijn, of ‘charmant’ zijn.

Hierin heb ik keer op keer mijn neus gestoten als ik merkte dat de jongen/man die mij wel aantrekkelijk vindt en het bed met me wil delen, uiteindelijk niet bereid is tot een werkelijke commitment. Of vice versa, dat ik niet bereid blijk te zijn tot een werkelijke commitment. Hierin gebeurt iets vreemds, een soort contradictie. ik stel mijn lichaam open, en ik ga er eigenlijk vanuit dat we samen blijven en deel ik intimiteit. In de geest dek ik me in, en leer ik langzamerhand dat dit intieme fysieke delen, helemaal niet inhoudt dat we ook een leven zullen delen. Dit geeft een behoorlijke frictie en onduidelijkheid waar ik nu nog mee bezig ben om los van te komen. Dus, ik weet dat een fysiek intiem samenzijn (blijkbaar) niet inhoudt dat we samen blijven, maar ik stel me wel zo open dat er verbindingen gelegd worden, en eigenlijk begrijp ik helemaal niet hoe we niet samen zouden kunnen blijven na zo’n intiem delen, en begrijp ik ook helemaal niet waarom ik toch mijn lichaam deel als ik zelf niet samen wil blijven. In dit punt heb ik mezelf enorm verloochend, welke meer en meer is gaan uitbreiden in de leeftijd 20-35 jaar. Steeds naar op zoek. en waar was ik naar op zoek? Ik was gewoon op zoek naar de ultieme sekspartner waarvan ik me in de loop der jaren toch stiekem een beeld ben gaan vormen. Wat zie ik als een ultieme sekspartner? Een jongeman waarbij ik geen weerstand voel (welke ik als liefde ervaar), waarbij ik zijn gehele lichaam direct accepteer, en die me tijdens de seks stevig vastpakt en aanraakt – stevig en toch teder –  en die tevens lang genoeg een orgasme kan uitstellen en erectie kan vasthouden om mij eerst of tegelijkertijd de mogelijkheid te geven tot een orgasme. Dus: geen fysieke weerstanden, voldoende lange erectie, stevig en teder.

Waarom schrijven we dit eigenlijk niet in een contactadvertentie? Want hier zijn we toch allemaal mee bezig, met het vinden van de ultieme sekspartner, ook al noemen we het niet zo?

Ik had deze man gevonden. Hij heeft me in het intieme fysieke samenzijn veel gegeven, vooral het vertrouwen door tijdens de seks, te zien en luisteren naar wat ik wilde en mij de mogelijkheid te geven tot het hebben van een orgasme zonder dat ik me over de tijdsduur druk maakte, waardoor ik me kon ontspannen tijdens de seks, en niet bezig was met ‘wat als hij te snel klaarkomt’. En hij deed dit zonder de aandacht op mij te vestigen, hij gaf me alleen de mogelijkheid om mezelf uit te drukken, en ging niet allerlei trucjes uit de kast halen om dit voor elkaar te krijgen. Voor mij was hij de ideale minnaar. Ik voor hem ook, zo heb ik van hem begrepen. Ook hadden we soortgelijke ‘gevoelens’ voor elkaar en waren we graag in elkaars aanwezigheid. En toch zijn we niet samen gebleven.

Hiermee vallen dus in 1x alle illusies in het water: liefde is niet de oplossing en seks is niet de oplossing en zelfs de combinatie is niet de oplossing als voldoende om een partnerschap op voort te zetten. Het zegt dus niets over een commitment die je maakt voor het leven, aangezien deze commitment erom gaat, dat de partner er voornamelijk is ter ondersteuning om onszelf te zien, en als beiden hier niet toe bereid zijn – bereid om in zelf te zien – zijn de ideale combinatie in bed en gevoelens van liefde geen maatstaf om een relatie/agreement op voort te zetten.

De aantrekking heeft me tot deze jongen gebracht. Waarvan ik nu weet, het is voorgeprogrammeerd, deze aantrekking. Ik ben er gewoon ingetuind ( in de illusie van het witte licht) en het is aan mezelf om hier voorbij te zien. Hiermee bedoel ik niet dat het niet okay was, ons samenzijn. Het fysieke samenzijn was heel okay. Het is meer dat deze aantrekking het werkelijke proces versluiert en onopmerkzaam maakt, en beslissingen doet nemen en woorden doet spreken, gebaseerd op seks en seksuele aantrekking en gevoelens, die vervolgens niet geleefd worden door de tijd heen, en dus frictie creeren, loze verwachtingen geven en pijn veroorzaken en hierin de geest zo uitvoerig bezighoudt dat er niets van de grond komt wat werkelijk verandering tot stand kan brengen in de wereld.

Waarom schrijf ik zo uitvoerig over de ideale sekspartner en aantrekking? Omdat het tijd is voor mij om mezelf hiervan te bevrijden. Om werkelijk met iemand te gaan wandelen als hier de mogelijkheid toe is en beiden hiertoe bereid zijn. Om de seksuele aantrekking en perfectie hierin een stapje terug te laten doen en niet langer als leidraad in te zetten. Om me niet langer te laten verleiden door de truukendoos in de geest die zich gemanifesteerd/geprojecteerd heeft in het bekken en het bekken heeft omgetoverd tot een truukendoos. Om zelf in mijn bekken te gaan staan en deze plaats niet langer af te staan aan de geest, zodat ik ‘schoon schip’ kan maken hier en mezelf kan bewegen in en als het fysiek. Als ik dit niet doe compromitteer ik mezelf en eventueel een ander en zal ik nooit de mogelijkheden ontdekken die er verscholen liggen voorbij de  weerstanden die fysiek ervaren worden en andere ongemakken die op kunnen komen in partnerschap; en zal ik nooit mezelf leren kennen wie ik werkelijk ben en zijn kan, staande in en als mijn fysiek in partnerschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb aantrekking en een aantrekkelijk uiterlijk, te gebruiken als middel om een man in bed te krijgen, aandacht te krijgen van een man of een man aan me te binden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam te verzieken en verkrampen en vervormen ten behoeve van de aantrekking van iemand van het andere geslacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het extreme in mijn fysiek te verbergen en zo verkramping te manifesteren die ondraaglijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en mijn fysiek te veroordelen en bekritiseren ten behoeve van aantrekking van het andere geslacht ten behoeven van het genereren van energie als een goed gevoel/me beter voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de wil tot een relatie als commitment te baseren op een ervaring van perfect passende seks en gevoelens van liefde, wederzijds aanwezig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn seksuele expressie te laten leiden door de duur van de erectie van de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam en werkelijke fysieke expressie in te perken en te controleren door en in een poging om aantrekkelijk te zijn voor het andere geslacht en tegelijkertijd door en in een poging om niet aantrekkelijk en minder zichtbaar te zijn voor het andere geslacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voorkeur te ontwikkelen en naar gelang mijn voorkeur, wel of niet mijn aantrekking in te zetten en hierin dus controle uit te oefenen en mezelf te vervormen in aanpassing aan de aanwezigheid van welke man er voor me staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb tweestrijd te ervaren in seksualiteit en hierin mijn fysiek te saboteren en controleren, doordat ik nooit geleerd heb wat het is om comfortabel aanwezig te zijn in fysieke seksualiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb energie te genereren door aantrekking in te zetten of terug te trekken, en hierin de algehele energie in en als het onbewuste in het geestbewustzijnsysteem te voeden en hierin de seks-industrie en porno-industrie te voeden en in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te laten leiden door de illusies en/als voorkeur in seks en liefde in en als de geest, en hierin ineffectief te zijn in mijn staan voor werkelijke verandering in de wereld en in mezelf als wat het beste is voor iedereen in en als het fysiek.

*

Als ik mezelf af zie dwalen in de geest in herinneringen aan voorbije relaties waarin ik liefde en seks heb ervaren zoals ik graag wilde, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat, zodra ik toegeef aan een gedachte of plaatje die gelinked is aan een relatie in het verleden, ik verloren ben en het hele rad gaat draaien, en als ik dit niet effectief stop, ik opnieuw meega in dit rad van avontuur, in en als de geest.

Ik realiseer me dat als ik me in het rad van avontuur in de geest bevind, ik het heden ga vergelijken met de ervaringen in de geest, en hierin mezelf terughoudt van het werkelijk fysiek aanwezig zijn in de mogelijkheden van het heden in en als realiteit, en er dus niets plaats kan vinden in de fysieke realiteit.

Ik stel mezelf ten doel de mogelijkheden in de fysieke realiteit werkelijk te onderzoeken en aanwezig te zijn hierin zonder vergelijking met herinneringen aan het verleden.

Als ik mezelf aanwezig zie in een mezelf aantrekkelijk maken en/of ervaren en/of willen zijn en/of tegenovergesteld, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn fysieke aanwezigheid opgeef ten behoeve van een verwachting in de geest, waarin ik mezelf als oncomfortabel laat ervaren en mijn fysieke expressie automatisch ga inhouden.

Ik realiseer me dat ik energie genereer die niet het beste is voor al het fysieke leven en dus ook niet voor mijn het leven van en als mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik in aantrekking verval of juist verzet hiertegen, dit te stoppen, en indien nodig en herhaaldelijk aanwezig, te onderzoeken waar dit mee te maken heeft, wat ik hier aan illusie heb laten bestaan en niet (effectief) heb zelfvergeven.

Ik stel mezelf ten doel mijn expressie adem voor adem terug te halen naar zelf en vrij te maken van de verbindingen en relaties met de omgeving, als wat het beste is voor het fysiek.

Als ik mezelf aanwezig zie in een ervaring van fysieke weerstand, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in een herinnering zit, fysiek opgeslagen, die ik niet als zodanig herken en dus projecteer op het fysiek van een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel de fysiek ervaren weerstanden te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren en hierin eventueel ondersteuning bij te vragen in een chat.

Als ik mezelf zie verkeren in een angst voor een ‘te vroeg’ klaarkomen van de man in fysieke intimiteit, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind in angstigheid, gebonden aan ervaringen in het verleden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik mezelf hierin comfortabel kan bewegen en fysiek uit kan drukken en de energetische lading die ik eraan verbonden heb in te zien, in me op te nemen en zelf te vergeven.

Als ik mezelf bezig zie met drukte over mijn uiterlijk op het moment dat ik verkramping en ongemak ervaar in mijn buik, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hierdoor het mezelf lastig maak en mezelf opnieuw klem en verkramp.

ik realiseer me dat ik het extreme aan het verbergen en/of onderdrukken ben en iets niet wil zien in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de ervaring van ongemak, pijn, verzieking en verkramping van mijn lichaam.

ik stel mezelf ten doel het extreme uit te schrijven op papier en het zo zichtbaar te maken voor mezelf.

Ik verbind mezelf met mezelf door oplettend in mezelf te zijn en mezelf te stoppen in de verborgen en onderdrukte kritiek en oordelen naar mezelf toe en mezelf hierin te vergeven.

Als ik mezelf zie verkeren in angst voor seksualiteit, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf wat de angst is, wat deze inhoudt, waar ik bang voor ben, wat het ergste is wat me kan overkomen en pas hier zelfvergevingen op toe.

ik verbind mezelf met mezelf door me niet langer te verzetten tegen de angst, maar deze toe te laten zodat ik mezelf kan vergeven en ondersteunen hierin.

Ik stel mezelf ten doel te schrijven ten behoeve van zelfverandering en niet alleen ten behoeve van een vrijgeven van de structuren in de geest, en deze zo op te stellen dat ik het werkelijk kan leven in realiteit.

Klik op de afbeeldingen voor de gratis interviews

Full what is sex part 9

Full relationship success support intimacy personality

———————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 241 – Expressie en de Darm – Reactie op Aandacht

Dit is een vervolg in een serie blogs “Expressie en de Darm” beginnend bij Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Als ik in iemands woorden zie dat de aandacht op iets buiten zelf wordt gevestigd, al dan niet zonder in zelf te zien, ben ik weg. Ofwel ik ga letterlijk fysiek weg, ofwel ik ga mijn aandacht op die ander vestigen en ben dus ook weg, in de geest.

Plaatje:

Overgeleverd, liggend op mijn rug op een bed, angst in mijn ogen, niet in staat weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een plaatje als gedachte in mijzelf te hebben bestaan en toesta te bestaan waarin ik lig op mijn rug op een bed met angst in mijn ogen, overgeleverd en niet in staat om weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van overgeleverd zijn te koppelen aan liggen op mijn rug.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de adem in te houden in dit moment als plaatje van liggen op mijn rug op een bed met angst in mijn ogen en niet in staat om weg te gaan.

Backchat:

No way, nooit meer.

Ze bekijken het maar, dit ga ik niet doen.

Hierin doe ik niet meer mee, ik doe niet mee.

Ik ben weg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘no way, nooit meer, ze bekijken het maar, dit ga ik niet doen, hierin doe ik niet meer mee, ik doe het niet, ik ben weg’ in mezelf toe te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de woorden ‘no way, nooit meer, ze bekijken het maar, dit ga ik niet doen, hierin doe ik niet meer mee, ik doe het niet, ik ben weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘no way, nooit meer, ze bekijken het maar, dit ga ik niet doen, hierin doe ik niet meer mee, ik doe het niet, ik ben weg’ te koppelen aan een plaatje van mezelf overgeleverd liggend op een bed met angst in mijn ogen en niet in staat om weg te gaan.

Emotie:

Verdriet, verkilling, verbijstering, arrogantie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een emotie van verdriet, verkilling, verbijstering en arrogantie in mezelf te laten bestaan in participatie in een plaatje van mezelf overgeleverd liggend op mijn rug op een bed met angst in mijn ogen en niet in staat om weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in een emotie van verdriet, verkilling, verbijstering en arrogantie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de emoties verdriet, verkilling, verbijstering en arrogantie te koppelen aan een plaatje in mijn geest van mezelf overgeleverd liggend op een bed met angst in mijn ogen en niet in staat om weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de emoties verdriet, verkilling, verbijstering en arrogantie te koppelen aan de woorden ‘no way, nooit meer, ze bekijken het maar, dit ga ik niet doen, hierin doe ik niet meer mee, ik doe het niet, ik ben weg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op te staan en weg te gaan in een ervaring van arrogantie als angst, in plaats van hier te blijven, in zelf te zien in de ervaring en gekoppelde woorden en plaatjes, deze zelf te vergeven en zelf te corrigeren, en hierin adem voor adem me uit te rekken, rechtop te gaan zitten op het bed en eens om me heen te kijken wat er eigenlijk gaande is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verkillen en verstijven onder de aandacht van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aandacht van een ander op mij gericht, automatisch te koppelen aan ‘die wil niet in zelf zien’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te gaan als iemand niet in zelf wil zien, niet ziende dat ik hierin mezelf de mogelijkheid ontneem om in zelf te zien en dus zelf niet in zelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het recht om weg te gaan als iemand niet in zelf wil zien, in plaats van hier te blijven/komen en zelf in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat een ander in zelf ziet in plaats van in ieder moment zelf in zelf te zien, onafhankelijk van wat een ander doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat er iets heel ERGs gebeurd is in deze ervaring waardoor ik er nooit in heb willen en kunnen zien, in plaats van in te zien dat het een hele ‘gewone’ dus enERGetische ervaring uit babytijd kan zijn van op de rug liggen en overgeleverd te zijn aan de aandacht en de ogen van iemand die in de wieg kijkt en zijn/haar aandacht op mij richt zonder in zelf te zien en zonder in mij te zien welke ik als ERG ervaren heb door in enERGie te verdwijnen.

Fysieke dimensie:

Pijn in de darm rechts en links onder

‘Ik reageer allergisch op aandacht op mij gericht’ (=gedachte)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn darm rechts en links onder te ervaren waarin ik verkramp als er aandacht gericht is van mezelf en/of een ander op mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn energetische reacties weg te stoppen in de fysieke darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te gebruiken om mijn energetische reacties te verstoppen zodat er niet nog meer aandacht van buitenaf op mij gericht wordt, in plaats van in te zien dat ik zo de aandacht van mezelf in mezelf vastzet en mijn fysiek hiermee verstop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘allergisch’ te reageren op aandacht op mij gericht, waarin ik fysieke allergieen creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet direct te zien hoe ik fysieke allergieen creeer door allergisch te reageren op aandacht op mij gericht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb allergisch te reageren op alles wat van buiten komt wat te groot is als onverteerbaar en hierin allergisch te reageren in mijn darmslijmvlies op voeding wat van buiten komt wat te groot is als onverteerbaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hetgeen te groot is in 1x door te slikken, in plaats van het in stukjes te verdelen en in detail te onderzoeken en determineren totdat het verteerbaar, begrijpbaar, inzichtelijk en om te zetten is in voeding voor het fysieke leven.

Angst:

Ik zit vast voor eeuwig als ik hier blijf

De ander gaat nooit in zelf zien en ik zit vast aan iemand die nooit in zelf gaat zien

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor eeuwig vast te zitten als ik hier blijf, in plaats van in te zien dat ik voor eeuwig vast zit in de geest als ik weg blijf gaan in het fysiek of verdwijn in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat de ander nooit in zelf gaat zien en dat ik vast zit aan iemand die nooit in zelf gaat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik vast kan zitten aan een ander die al dan niet ooit of nooit in zelf gaat zien, in plaats van in te zien dat dit gebaseerd is op een ervaring als kind waarin ik vast zat aan iemand die niet in zelf wilde zien, wat ik ook vroeg en/of probeerde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mijn herinnering heel vaak gevraagd te hebben of de ander in zelf wilde zien, in plaats van in te zien dat ik de meeste tijd gewoon verdwenen ben in de geest en/of fysiek wegging, in plaats van de ander werkelijk te vragen met mij de situatie te bekijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de situatie niet te willen bekijken met de ander en dus ben weggegaan in de geest en/of het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat een ander uit zichzelf in zelf ziet en dat ik hierom niet hoef te vragen of hierin iets hoef te zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de weerstand van een ander als ik zeg of vraag in iets in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb aan mezelf te gaan twijfelen als een ander weerstand laat zien om in iets in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik gek ben als een ander niet in zelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn aandacht op een ander te richten als ik interpreteer dat de ander aandacht buiten zichzelf en/of op mij richt en al dan niet in zelf wil zien, waarin ik mezelf vastzet in aandacht van mezelf op een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afhankelijk te voelen van een ander die wel of niet in zelf ziet, in plaats van ten alle tijden in zelf te zien en de ‘erge’ als energetische ervaringen als reactie hierop in mijzelf te stoppen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren, waarin ik mezelf vrij maak van de energetische aandacht van mezelf in reactie op de ander=de mind totdat ik niet langer vastzit aan de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet intiem kan zijn met iemand die niet in zelf ziet uit angst overgeleverd te zijn aan de aandacht van een ander gericht op mij, in plaats van in te zien dat ik niet intiem kan zijn met een ander als ik niet zelf intiem ben/kan zijn met mezelf door in zelf te zien en mezelf vrij te maken van energetische reacties op aandacht, en van hieruit in ieder moment kan beslissen of ik wel of niet intiem wil zijn met een ander.

Als ik mezelf zie verdwijnen in de geest in energetische reactie op de aandacht van een ander of welke ik als aandacht van een ander interpreteer en dus aandacht in mezelf aanmaak, dan stop ik, ik adem. Ik laat de ervaringen die opkomen door me heengaan, waarin ik me realiseer dat deze ervaringen niet echt zijn maar energetische automatische reacties van mezelf in aandacht in de geest op aandacht in de geest. Ik gebruik de ervaringen in mezelf om in zelf te zien en zelf intiem te zijn, waarin ik mezelf vrij maak van de gevestigde aandacht als gevestigde orde.

Dus een situatie van vastzetting in aandacht van een ander(=de mind) wordt hiermee een moment van Into-Me-I-See als Intimiteit met/als Zelf. Hierin creeer ik een situatie voor mezelf waarin ik niet langer automatisch fysiek hoef weg te gaan of hoef te verdwijnen in de geest om te te verstoppen maar in het moment kan beslissen wat ik doe als wat het beste is en hierin mezelf kan bewegen.

Als het me niet lukt in het moment zelf hier te blijven in intimiteit met/als zelf en toch verdwijn in energetische reactie in de geest, zie ik later alsnog in dit moment door het voor mezelf uit te schrijven en in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren. Hierin breng ik mezelf in Beweging in plaats van mezelf te isoleren in overlevering aan plaatjes in de geest in Overleving.

Adem voor Adem Beweeg ik van Overleving naar Beweging.

Ik stel mezelf ten doel mezelf gemakkelijk verteerbaar en indien mogelijk levend voedsel te geven zodat ik mijn fysiek voeding en vocht kan toedienen welke beweging ondersteunt.

Ik stel mezelf ten doel de energetische structuren stuk voor stuk in te zien zodat ik ze kan destructureren en me niet laat overweldigen in overlevering in overleving aan energetische reacties in mezelf op aandacht van mezelf en/of een ander(=de mind).

Ik stel mezelf ten doel toekomstprojecties gebaseerd op herinneringen te stoppen in mezelf en zoveel als mogelijk in het moment aanwezig te zijn en/of mezelf terug te halen naar waar ik in het moment fysiek aanwezig ben en/of fysiek mee bezig ben, zodat ik mezelf kan zien in het moment en herinneringen en/of/als toekomstprojecties kan inzien en eventueel uitschrijven, zelfvergeven en zelfcorrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te willen blijven houden aan toekomstprojecties gebaseerd op herinneringen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waardoor en waarom ik vast wil blijven houden aan ‘bepaalde’ toekomstprojecties gebaseerd op herinneringen, welke dus bepaald zijn.

Dag 237 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen op Buik en Taille

Reptilians-replicating-the-feminine-beingness-part-1-part-103

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Dag 233 – Expressie en de Darm – Patroon Verwachting Geloof

Dag 234 – Expressie en de Darm – Eten Klaarmaken

Dag 236 – Expressie en de Darm – De Buik en Taille in de Media

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een vrouwenlichaam een slanke taille en brede(re) heupen moet hebben en te denken dat een vrouwenlichaam ‘zo hoort te zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een slanke taille en platte buik aantrekkelijk en mooi is, en een dikke buik met weinig taille niet aantrekkelijk en mooi is, in plaats van in te zien dat dit een plaatje is welke zo geprogrammeerd is via de media als zijnde aantrekkelijk, welke dus aantrekt, wat hier betekent dat er een polariteit wordt aangetrokken en dat er geld wordt aangetrokken met mooie plaatjes, in plaats van in te zien dat hetgeen wat werkelijk aantrekt, is het geest bewustzijn systeem welke strakker wordt aangetrokken en zo het fysieke leven verstikt in een beeld van aantrekking in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in/als de geest/het bewustzijn aan te trekken wat er gezegd wordt en geshowed wordt in de media zonder dat ik me bewust ervan ben dat ik hierin iets uit de media oppak, maar er zelfs vanuit ga dat ‘dit zo is’, dat het een ‘Waarheid’ is dat een vrouwenlichaam een slanke taille en brede(re) heupen behoeft om aantrekkelijk te zijn, en zelfs dat een vrouwenlichaam zo hoort te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn buik niet mooi te vinden als er eten in zit en deze is opgezet, in plaats van in te zien dat het enige wat ik opzet is mijn bewustzijn die vindt dat mijn buik anders moet zijn dan die is, wat ik ook nog eens met opzet doe, om zo energie in mezelf te genereren uit de frictie die ontstaat van het creeren van onvrede, verlangens en vergelijking in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam welke fysiek in goede conditie was, ten behoeve van een plaatje uit de media voeding te hebben onthouden om zo een plattere buik en slankere taille te behalen, waarin dit patroon zich zo gemanifesteerd heeft dat mijn fysieke conditie snel achteruit is gegaan en ik de fysieke substantie heb opgebrand waardoor ik fysieke zwakte en vermoeidheid heb ervaren en nog steeds ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en ervaren alsof ik deze fysieke uitputting, die is ontstaan door verbranding en misbruik van mijn substantie, nooit meer helemaal kan herstellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik mijn fysiek zo heb uitgeput ten behoeve van beelden en verlangen in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden/lijden door onvrede over 1 onderdeel van mijn fysiek, niet ziende dat ik hiermee de rest van mijn fysiek volledig uit het oog verlies en hierin alleen nog dit ene detail levensgroot zie alsof dit het enige is wat er bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf blind te staren op een slanke taille en platte buik, en hierin mijn gezonde fysiek uit te putten en af te breken.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een gedachte over mijn buik of taille, dan stop ik, ik adem. Ik sta mezelf niet toe gedachten te creeren over buik en taille die op geen enkele manier constructief zijn maar mezelf alleen maar afbreken in hoe ik mezelf zie. ik adem in, ik stop de gedachte, ik adem door de ervaring heen die met de gedachte meekomt en zie of ik een zelfvergeving kan toepassen, ik adem uit en laat de gedachte en ervaring gaan, en ik ga hiermee door totdat ik geen reactie meer ervaar in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek te ondersteunen in de bouw die het heeft, waarin ik mezelf perfectioneer in het stoppen van participatie in het geest bewustzijn systeem, zodat ik mezelf meer en meer vrij kan bewegen in/als het fysiek, waarin mijn fysiek de vorm aanneemt die mij en zichzelf het beste ondersteunt. Als ik vormen zie buiten proportie die pijn doen en ongemak geven, dan weet ik dat zich een disbalans fysiek gemanifesteerd heeft, welke ik dien te onderzoeken in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te communiceren met spreken tegen mijn lichaam en mijn lichaam vrij te maken van opgeslagen structuren als gedachten, gevoelens en emoties welke zich fysiek gemanifesteerd hebben en hierin belemmering geven in de fysieke functies.

Ik stel mezelf ten doel mijn fysiek zo goed mogelijk te ondersteunen met voeding en beweging welke passend is en te zien in welk moment wat nodig is om mezelf fysiek voort te bewegen.

Reptilians-replicating-the-feminine-beingness-part-2-part-104

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 236 – Expressie en de Darm – De buik en taille in de media

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Dag 233 – Expressie en de Darm – Patroon Verwachting Geloof

Dag 234 – Expressie en de Darm – Eten Klaarmaken

Gisteren werd me iets duidelijk. Wat me al duidelijk was, is dat ik mijn buik vaak niet zo mooi vind, met name als mijn buik wat opgeblazen of vol is, wat vaak het geval is. Dit vind ik al sinds…in ieder geval sinds ik 16 ben. Vroeger als kind bedekte ik mijn buik graag, zo sta ik ook op foto’s, naast mijn broer in zijn zwembroekje. Ook hier zet ik mijn buik iets vooruit en die ‘holle rug’ heb ik nog steeds een beetje. Dus op mijn 16e besloot ik dat ik mijn buik niet mooi vind als er veel eten in zit, dan wordt de buik bol en verdwijnt de taille. Uberhaupt heb ik niet zo’n uitgesproken taille, ik heb geen vrouwenlichaam met weelderige brede heupen en een smalle wespentaille lol. Wat me hierin gisteren opeens opviel, is dat ik een smalle taille en bredere heupen heb aangenomen als een voorbeeld welke ‘waar’ en ‘goed’ is, en dus behaald moet worden want zo ‘hoort een vrouwenlichaam te zijn’. En hier ben ik al die jaren vanuit gegaan, dat een vrouwenlichaam zo hoort te zijn.

Had ik een vreselijk slanke moeder? Nee. wel met taille trouwens. Een slanke oma? Nee een dikke oma! Zonder taille. Heb ik mijn oma’s lichaam ooit als niet mooi beschouwd? Nee. Zo heb ik haar altijd gekend, ze was altijd verzorgd gekleed en het ‘paste bij haar’ in mijn ogen. Het was een mooi, stijlvol vrouwtje (klein en dik) om te zien.  Mijn moeder heeft weleens gezegd dat ik ‘oma’s lichaam’ heb en dat oma na de bevalling dik is geworden. Nu ben ik nooit bevallen, en al helemaal niet dik geworden, en als ik nu zie wat ik vroeger allemaal snoepte en toch niet dik werd, alleen een beetje mollig, is dik worden ook helemaal niet direct een aanleg.

Dus het gaat om de buik en de vorm die mijn lichaam heeft. De vorm heb ik in de afgelopen jaren geaccepteerd en vind ik mooi zoals het is, ik heb alleen wel deze obsessie fysiek gemanifesteerd waarin ik fysiek in stand houd waar ik juist ‘vanaf’ wilde. Ergens vanaf willen is afscheiding en ik heb de afscheiding gemanifesteerd in een vorm waarin het fysieke functioneren van de darm belast en belemmerd wordt, en hierop heb ik weer allerlei lagen gecreeerd welke voortkomen uit patronen hoe ik mezelf in de eerste 7 jaar geleerd heb te manifesteren. Voeg dit samen met een erfelijke ‘belasting’ op darmgebied, en voila, er is een ziekte gecreeerd die het hele fysieke functioneren ruineert.

Hierin zag ik gisteren opeens een link naar een automatische gedachte in mij dat het ‘anders hoort te zijn’. Wat ik blijkbaar zo heb meegenomen uit de media. Het accepteren van mijn lichaam zoals het is en het veranderen wat mogelijk is ter ondersteuning van mijn fysiek is prima, zover was ik al een behoorlijke tijd geleden gekomen. Ik had me alleen niet gerealiseerd in al die jaren dat hetgeen ik na ben gaan streven, een plaatje is wat ik ergens heb opgedaan waarvan ik altijd dacht dat ‘het niet voor mij was weggelegd, dat ik nu eenmaal zo’n lichaam niet heb’, zonder me ooit af te vragen wie dit beeld dan eigenlijk gemaakt heeft en hoe ik erbij kom dat een vrouwenlichaam zo hoort te zijn.

Tijd om deze onzin te stoppen. Ik ben (bijna) 40 en dus 24 jaar druk geweest met het perfectioneren van mijn taille en buik naar een voorbeeld uit de media, waarin ik mezelf om de oren sla met slanke taille’s en mezelf blijf vergelijken met vrouwen die een slanke taille en platte buik hebben. Het is toch lang en breed tijd om deze onzin te stoppen in mezelf en mezelf als mens te perfectioneren en gelijk te gaan staan als mezelf in plaats van mijn fysieke uiterlijk te proberen perfectioneren naar een plaatje in de media.

Hierin vond ik een blog van Leila heel treffend (welke als serie besproken wordt via een vlog van Sylvia), waarin ergens naar voren kwam dat als je een plaatje creeert van jezelf, dit ook het plaatje wordt zoals mensen je zien en verwachten dat je bent, waarin ik mezelf dus vast zet in een streven naar dit plaatje welke voldoet aan die verwachting van mezelf en de ander. Een punt wat ik al die jaren ervaren heb sinds ik iets slanker werd op mijn 16e, en tevens een punt waar ik geen inzicht in kreeg.

Een Hoop punten voor zelfvergeving en zelfcorrectie. Er zullen verschillende blogs volgen waarin ik de punten ga doorlopen.

http://andrewgablehere.files.wordpress.com/2012/01/white-light.jpg?w=500

Illustration by Andrew Gable

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org

Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships

Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com

Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net

Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 220 – Name the Game

Gedachte: wat als ik straks niet naar het toilet kan.

Emotie: angst, opgeven, ervaring van doodgaan, paniek, schaamte

Gevoel: opluchting

Reacties:

Het gaat me toch niet lukken

Laat maar

Het heeft geen zin

Ik geef het op

Consequenties:

Blijven liggen in bed als ik alleen ben en juist opstaan uit bed als ik niet alleen ben

Alleen willen zijn de ochtend

Niet samen willen slapen

Fysieke consequenties:

Vermoeidheid, lethargie, verkramping darm, pijn darm, niet naar het toilet kunnen, niet in de adem kunnen zijn, willen slapen, kippenvel

Gevolg: niet weten wat ik moet doen

Zelfvergevingen/Zelfcorrecties:

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’?

Als ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ dan stop ik, ik adem.

Emoties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb emoties van angst, opgeven, ervaring van doodgaan en paniek te ervaren als ik participeer in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ en wederom als ik werkelijk niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schaamte te ervaren voor het feit dat ik zo druk ben met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Als ik mezelf zie participeren in emoties van angst, opgeven, een ervaring van doodgaan en paniek, dan stop ik, ik adem. Ik adem in, ik ervaar de specifieke emotie, ik zie waar het aan gerelateerd is, ik maak me gelijk aan de emotie door me niet te verzetten tegen de emotie, ik adem uit, ik laat de emotie gaan, totdat de emotie wegebt en verdwijnt/geabsorbeerd is en gelijkgesteld is aan de fysieke substantie.

Als ik mezelf zie participeren in een emotie van schaamte voor het feit dat ik zo druk ben met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’, dan stop ik, ik adem. Ik stop de emotie van schaamte waarin ik me realiseer dat schaamte geen enkele zin heeft behalve me weghouden van in zelf zien hoe ik deze constructie gemanifesteerd heb in participatie in een programma. ik adem in, ik zie waarvoor ik me schaam, wat hieraan verbonden is en waar ik bang voor ben; ik pas hier een zelfvergeving op toe, ik adem uit en laat de schaamte en eventueel verbonden angst gaan.

Gevoel:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opgelucht te zijn als ik wel naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn dag te laten bepalen door de ervaring van wel of geen opluchting als reactie op wel of niet naar het toilet kunnen.

Als ik mezelf zie verlangen naar de ervaring van opluchting van wel naar het toilet kunnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf hiermee vastzet in het verlangen naar een gevoel, en als dit niet komt, ik verdwijn in backchat en opgeven en een ervaring van  het is weer niet gelukt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verdwijnen in een ervaring van ‘het is weer niet gelukt’ als ik geen opluchting ervaar ten gevolge van naar het toilet kunnen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van opluchting als ik wel naar het toilet kan, dan stop ik, ik adem.  Ik realiseer me dat ik hiermee een ervaring in polariteit creeer voor als ik niet naar het toilet kan.Ik adem in, ik zie waarom ik me opgelucht wil ervaren en wat dit met me doet, ik maak me gelijk aan deze ervaring, ik adem uit en laat de ervaring los.

Reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te reageren in backchat met gedachten als ‘het gaat me toch niet lukken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het toch geen zin heeft om op te staan aangezien het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar’, en mezelf hierin te laten, waardoor ik wegzak in dit laten in/als bewustzijn in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven ten gevolge van de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ welke ik gemanifesteerd heb en dus niet naar het toilet kan, waarin ik het opgeef, en mezelf opgeef in een geloof dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan.

Als ik mezelf zie participeren in gedachten als ‘het gaat me toch niet lukken’ en ‘ik kan het niet’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat deze gedachten de ervaring van ‘het heeft toch geen zin om op te staan’ en een algemeen ‘het heeft toch geen zin’ creeert zolang ik geloof dat ik het niet kan en participeer in gedachten als dat ik het niet kan, wat inderdaad geen zin heeft. Ik stop, ik adem. Ik adem in, ik zie of er iets omhoog komt in relatie tot ‘het heeft toch geen zin’, ik adem uit en laat de gedachte gaan.

Ik stel mezelf ten doel door de ervaring van ‘het heeft toch geen zin om op te staan aangezien het me toch niet gaat lukken’ heen te ademen in de ochtend en op te staan en mezelf hierin richting te geven. Ik ga zitten op de rand van mijn bed en zie in mezelf welke ervaring maakt dat ik het liefst mijn hoofd onder de dekens wil doen om nooit meer wakker te worden. Indien nodig schrijf ik op wat er in me speelt.

Consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in bed te blijven liggen als ik alleen ben en juist op te staan als ik niet alleen ben ten gevolge van participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen zijn in de ochtend ten gevolge van participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik stel mezelf ten doel alleen te zijn in de ochtend zolang ik me niet in staat voel samen te zijn in de ochtend en ik eerst alleen mezelf richting geef in het opstaan en stoppen van participatie in gedachten, totdat ik me iets rustiger voel en het aan durf om met een ander te zijn in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen over mijn spastisch gedoe in mezelf als reactie op een spastische darm welke zich het meest aandient in de ochtend, waarin ik elke ochtend een strijd ervaar in mezelf, van wel aandrang voelen, niet kunnen poepen, of misschien wel kunnen poepen, of misschien een beetje kunnen poepen, of misschien koffie nodig hebben om te kunnen poepen.

Ik stel mezelf ten doel mijn schaamte over hoe ik me spastisch gedraag als reactie op een spastische darm te stoppen. ik realiseer me dat het ten eerste een lastige constructie is, waarbij fysieke pijn een rol is gaan spelen welke al jaren aanwezig is, en waar ik dus niet zomaar gemakkelijk mee omga.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gemakkelijk moet omgaan met en constructie welke mijn hele leven heeft bepaalt tot nu toe, waarin ik nog nooit werkelijk ben opgestaan, en me vervolgens te schamen als me dat niet gemakkelijk lukt, terwijl dit het probleem is waar de hele mensheid tegenaan loopt, waarvan het grootste deel het niet eens aan wil gaan. Ik realiseer me dat dit geen excuus is, maar dat het dus zeker geen zin heeft om me te schamen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het me niet lukt, dat ik opsta in een wereld die er vanuit gaat dat het niet lukt, en dat ik uiteindelijk moet toegeven, nee inderdaad, het lukt niet.

Als ik mezelf zie participeren in een angst dat het niet gaat lukken op te staan in een wereld en in mezelf die er vanuit gaan dat het toch niet lukt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik bang ben voor mezelf in/als oordeel, die opkomt als het me niet lukt en waarin ik er vanuit ga dat het niet lukt. In plaats van mezelf te ondersteunen in het opstaan, val ik mezelf aan met sabotage als bewijzen die ik telkens moet overwinnen om te bewijzen dat het wel kan en kan lukken. Ik stop, ik adem. Ik realiseer me dat ik de pijn in mijn fysiek opwerp als opgeslagen bewijzen dat het me toch niet lukt, waarin ik steeds toegeef in geloof in deze bewijzen en hierin opgeef door in gedachten en emoties te gaan. Omdat het fysiek het aangeeft maakt dit het moeilijker, aangezien het lijkt of dit is zoals het fysiek kan leven, in plaats van in te zien dat dit is wat zich gemanifesteerd heeft/ik gemanifesteerd en toegestaan heb in de fysieke mind, wat ik keer op keer niet in heb willen zien en hiermee verergerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe mijn aandacht te verdelen over mezelf die druk is met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’? en communicatie met een ander, waardoor ik liever alleen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet samen te willen slapen door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik stel mezelf ten doel pas samen te slapen als ik alleen in staat ben mezelf richting te geven in de ochtend en me stabiel genoeg ervaar om mezelf richting te geven in het stoppen van gedachten die opkomen als ik samen zou slapen.

Als ik mezelf zie participeren in gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ gerelateerd aan samen slapen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik participeer in een toekomstprojectie welke de klachten in het moment verergeren door participatie in gedachten in de geest/het bewustzijn. Ik stop, ik adem, ik ervaar de angst en zie waarom deze gedachte nu opkomt, zodat ik hier zelfvergeving op toe kan passen. Ik adem uit en laat de gedachte en eventuele angsten gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat iemand mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren om te willen gaan slaan als iemand mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan.

Als ik in mezelf de neiging zie om te gaan slaan als iemand mijn buik aanraakt, dan stop ik, ik adem. Ten eerste realiseer ik me dat niemand mijn buik aanraakt in het moment van de voorstelling maar dat het maar een voorstelling is en dat ik dus direct kan stoppen met deelnemen aan deze voorstelling; ten tweede realiseer ik me dat als iemand wel mijn buik aanraakt als ik niet naar het toilet kan, ik kan vragen hiermee te stoppen of ik de hand kan verleggen naar een plek waar het wel prettig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te samen te willen slapen als ik gewoon gemakkelijk naar het toilet zou kunnen in de ochtend.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte dat ik wel samen wil en kan slapen als ik gewoon gemakkelijk naar het toilet kan, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik altijd kan beslissen samen te slapen als ik hier klaar voor ben en mezelf richting kan geven in het stoppen van participatie in gedachten en in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen verdragen als ik niet naar het toilet kan en dus helemaal niet weet wat ik met een ander om me heen moet als ik niet naar het toilet kan.

Ik stel mezelf ten doel eerst mezelf te verdragen als ik niet naar het toilet kan voordat ik met een ander om me heen ben in de ochtend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb jaloers te zijn op mensen die gemakkelijk naar het toilet gaan, en als dit gebeurt als ik niet naar het toilet kan, kan ik mijn eigen jaloersheid niet verdragen als ik zie dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik loop te struggelen in mezelf en me fysiek zo ongemakkelijk voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wederom op te geven als ik zie dat een ander gemakkelijk naar het toilet kan en ik niet, in een geloof dat het me nooit gaat lukken ook gemakkelijk naar het toilet te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen accepteren dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan, waarin ik mezelf belet mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo boos te zijn op mezelf dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan , waarin ik mezelf in deze boosheid nog meer verkramp en verhard en juist moeilijker naar het toilet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo minderwaardig te voelen doordat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan en een ander wel.

Ik stop met vergelijken van mezelf met een ander aangezien dit geen enkel doel dient behalve mezelf minderwaardig maken in/als bewustzijn, wat slechts een minderwaardig maken als onderdrukken is van mezelf door participatie in de geest/het bewustzijn, waarin ik wederom een ervaring creeer van ‘het heeft geen zin’, wat ook zo is, het heeft geen enkele zin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik vrede kan hebben met mezelf die niet gemakkelijk naar het toilet kan, ik kan het gewoon niet accepteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet accepteren dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan, in plaats van in te zien dat ik mezelf kan vergeven dat ik niet gemakkelijk naar het toilet kan en dat ik kan zien wat binnen mijn bereik ligt om zo goed mogelijk naar het toilet te kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren met de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vermoeidheid en lethargie te ervaren als ik niet naar het toilet kan en deze vermoeidheid en lethargie te creeren in participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verkramping en pijn in de dikke darm te verergeren door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verergering van niet naar het toilet kunnen te creeren door participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’, door in gedachten door te brengen en het bewustzijn hierin te versterken, waarin ik mezelf meer vastzet in mijn bewustzijn in de dikke darm, waardoor ik langer blijf liggen in bed en weer in slaap val en hierin opnieuw mijn bewustzijn versterk door te lang te slapen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen slapen om te ontkomen aan de afschuwelijke ervaring van niet naar het toilet kunnen welke ik versterk of zelfs recreeer? in participatie in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te recreeren als mezelf te vermaken, vervormen dus, in participatie in gedachten en specifiek in de gedachte als ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervormen in participatie in gedachten en hierin een geloof te creeren dat ik het niet meer kan veranderen, deze vervorming, aangezien ik het al vorm gegeven heb in mijn  fysiek dus in de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onderhevig te maken aan mijn eigen vervormde fysieke werkelijkheid en hierin een ervaring van minderwaardigheid te creeren, waarin ik mezelf ga vergelijken met mensen in deze fysieke werkelijkheid die deze ervaring niet creeren en hierin in mijn ogen beter lijken en het beter voor elkaar hebben dan ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in de adem kan zijn als ik niet naar het toilet kan, aangezien ik als ik in de adem ben, ieder moment de fysieke pijn ervaar, in plaats van in te zien dat ik niet in de adem kan zijn zolang ik participeer in de gedachte ‘wat als ik straks niet naar het toilet kan’ en andere gerelateerde gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kippenvel te ervaren van de pijn en het ongemak die ik in mezelf ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat dit me overkomt, dat ik weer opnieuw niet naar het toilet kan.

Ik realiseer me dat ik mijn participatie in gedachten, gevoelens en emoties kan stoppen gerelateerd aan het wel of niet naar het toilet kunnen.

Ik realiseer me dat de pijn zich aandient om in te zien en tevens als sabotage om niet in zelf te hoeven zien. In plaats van te schrikken van de pijn, stop ik, ik adem. Ik weet dat er niets ernstigs aan de hand is en dat ik mijn voeding en eventuele supplementen zo weet toe te passen dat ik het fysiek ondersteun in het uitzoeken van deze constructie. Ik realiseer me dat het aan mij is om hierin op te staan, ook al zie ik nog niet exact hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds te proberen mijn fysiek op orde te krijgen zonder de participatie in gedachten, gerelateerd aan het fysiek, werkelijk te stoppen. Dus wat ik kan doen is mijn participatie in gedachten gerelateerd aan de fysieke toestand, stoppen. Ik realiseer me dat ik de oorzaak wil weten zodat ik die kan stoppen, en dus blijf zoeken naar de oorzaak, in plaats van te werken met wat hier is en wat zich aandient, en hierin te stoppen met participeren. Ik kan werken met de relaties die ik gelegd heb met het probleem welke wel zichtbaar zijn, waarin het probleem tevens wordt aangepakt zonder dat de oorzaak direct zichtbaar is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand en angst te ervaren om te werken met wat hier is als relaties die ik gelegd heb met de fysieke toestand als niet naar het toilet kunnen/angst om niet naar het toilet te kunnen, waarin ik me realiseer dat ik als geest bewustzijn systeem angst en weerstand omhoog gooi in de wetenschap niet te kunnen blijven bestaan in participatie in/als energie als ik werkelijk de relaties ga stoppen in/als mezelf.

Gevolg:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen als ik me fysiek miserabel voel en pijn ervaar van het niet naar het toilet kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij elke stap die ik zet eraan herinnerd te worden dat ik niet naar het toilet kan door de pijn en het ongemak die het bewegen geeft met een volle en verkrampte darm.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet lekker en voldoende te kunnen eten ten gevolge van een volle en verkrampte darm.

Dus, Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen eten en bewegen als ik een verkrampte, volle darm heb, zonder ieder moment te worden herinnert aan de pijn en het ongemak in mijn fysiek, waarop ik in gedachten en emoties reageer, en ten gevolge hiervan niet te weten wat ik moet doen, behalve liggen maar dan val ik in slaap, waarin de geest drukker wordt.

Hierin zie ik dus het belang van het voorkomen van deze toestand, wat me tot nu toe niet effectief gelukt is.

Ik stel mezelf ten doel ondersteuning te vragen aan Sunette in het voorkomen van deze toestand en in het doorlopen van deze consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bepalen en vastzetten door de consequenties die ik creeer en gecreeerd heb, en hierin zoveel paniek en ‘niet weten’ te ervaren dat ik er radeloos van word.

Ik stel mezelf ten doel de rede te stoppen in/als gedachten welke ik ervaar in radeloosheid, en in plaats hiervan hier aanwezig te zijn, ook al weet ik niet wat ik moet doen. Ik realiseer me dat ik me radeloos ervaar in een geloof dat ik er niets aan kan veranderen, dat ik het verpest heb. Ik stop, ik adem in de ervaring van radeloosheid, ik stel me gelijk aan de ervaring van radeloosheid, ik pas eventueel een zelfvergeving toe, ik adem uit en geef de energie terug aan mijn lichaam die ik verspil in participatie in de emotie van radeloosheid en in emoties algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de fysieke consequentie opnieuw te creeren, waarin ik zie dat het me niet duidelijk is hoe ik dit doe, dat ik het iets meer begin te zien maar waardoor ik het nog niet heb kunnen voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik opnieuw de fysieke consequentie heb gecreeerd.

Trading with Death

———————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 215 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-6 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 207 – Motie van wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Dag 208 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-1 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 210 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-2 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 211 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-3 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 213 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-4 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 214 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-5 op ‘Motie van Wantrouwen’

Fysieke consequentie:

Ineenkrimpen, me kleiner maken

Verkramping in borst-buikgebied

Verkramping van dikke darm als afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Uitdrukkingsloos gezicht; starende ogen in het niets

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen, me kleiner te maken als ik angst ervaar om iets te zeggen tegen/vragen aan die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verkramping in borst- en buikgebied te manifesteren als ik angst ervaar om iets te zeggen tegen/vragen aan die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afsluiting tussen binnen- en buitenwereld fysiek te manifesteren door in mijn dikke darm een verkramping als afsluiting te creeren waarin ik de darm als uitgang naar buiten afsluit waarin ik de uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld verstop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dikke darm als communicatie-orgaan tussen binnen- en buitenwereld te verstoppen ten behoeve van mezelf in angst dus in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te weten in kennis en informatie dat angst zelfinteresse is maar dit niet zo te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een uitdrukkingsloos gezicht en starende ogen in het niets te manifesteren als ik mezelf afsluit van de buitenwereld en hierin  mezelf onbereikbaar maak voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verloren, verdrietig en verlaten te voelen in deze afsluiting van de buitenwereld die ik zelf gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat ik het ervaar als ‘het is niet gelukt’; dat wat ik wilde, me uitdrukken, is niet gelukt, waarin ik een falen, een opgeven en een terugtrekken ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het lukt me nooit’ om me uit te drukken zoals ik wil in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben opgegeven in een geloof dat het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in mezelf te hebben opgesloten en er niet meer uit te willen, in een geloof dat als ik die beslissing eenmaal genomen heb, ik deze niet mag terugdraaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet mag terugkomen op een beslissing, wat er feitelijjk op neer komt dat ik geloof dat ik niet mag veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet mag veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gezichtsverlies leidt als ik toch verander, als blijkt dat ik het bij het verkeerde eind had en het niet het beste is om mezelf op te sluiten in mezelf en de communicatie tussen binnen- en buitenwereld af te sluiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerst weer toestemming nodig heb van die ander om deze opsluiting in mezelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet zomaar opeens de opsluiting/afsluiting in mezelf kan stoppen in aangezicht van die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel stilletjes te willen veranderen zodat niemand ziet dat ik verander en zodat niemand er iets van kan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat iemand ziet dat ik verander, uit angst dat die iemand zich daar dan weer mee gaat bemoeien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles in mezelf te zijn gaan verbergen en hierin de uitwisseling tussen  binnen- en buitenwereld af te sluiten/te verstoppen uit angst dat iemand zich met me gaat bemoeien en ik me hierin opnieuw vast laat zetten, terwijl ik al zo vast zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te laten zetten door een bemoeienis van een ander, in plaats van in te zien dat ik mezelf vastzet door de bemoeienis van mezelf in/als bewustzijn als reactie op de woorden en/of tonatie van de ander.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een reactie als bemoeienis van mezelf in/als bewustzijn met/op mezelf in aanwezigheid van een ander, dan stop ik, ik adem. Het eerste en enige wat ik doe is stoppen, ADEMEN. In de adem stop ik mijn reactie. Ik hoef niet te gaan zoeken naar waar het vandaan komt, hoe ik het gecreeerd heb, aangezien dit zoeken weer een bemoeienis is van mezelf in/als bewustzijn. Ik stop, ik adem, ik pas zelfvergevingen toe, totdat de reactie is gestopt in mezelf. Als ik stop en adem word het gemakkelijker te zien hoe ik mezelf vastzet in mijn eigen bemoeienis. Ik hoef niet te zoeken hoe ik het gedaan heb, ik kan zien hoe ik het nu doe, aangezien ik nog steeds hetzelfde doe als altijd wat ik niet veranderd heb in mezelf. Zoeken is dus niet nodig, ik hoef alleen mezelf te observeren in het moment.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te observeren in het moment.

Ik geef mezelf de ruimte en toestemming te veranderen in beslissingen die ik ooit genomen heb zonder toestemming van een ander, en te onderzoeken en zelfvergeven wat het is waardoor ik vast wil blijven houden aan een gemaakte beslissing.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven in gezond verstand in plaats van in het geloof in de ervaring van angst, welke voelt als veiligheid, maar wat een schijnveiligheid is welke veilig voelt doordat het bekend is zoals ik het altijd gedaan heb, en bekend voelt veilig. Ik realiseer me dat ik in deze ervaring van angst als veiligheid steeds ‘het verkeerde’ kies en doe in/als bewustzijn als angst als veiligheid, waarin ik ineen krimp en me kleiner maak dan mezelf in/als Leven in het fysiek, overgeleverd aan mezelf in/als Bewustzijn in schijnveiligheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te klampen aan iets of iemand buiten mezelf in een ongeloof dat ik het zelf kan en dat ik als Zelf voldoende ben om mezelf richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onveiligheid, welke ik zo ervaar als ik het zelf doe, – onveilig als onbekend als niet vaak toegepast –  te bestempelen als niet juist, en hierin telkens opnieuw voor de angst als veiligheid te kiezen, waarin ik het juist onveilig maak voor mezelf door te blijven bestaan in/als angst in/als bewustzijn, gevangen in de geest dus vatbaar voor alle geesten om me heen.

Ik sta mezelf niet langer toe mezelf vast te klampen aan iets of iemand buiten mij in/als de geest/het bewustzijn, maar in plaats hiervan in mijzelf aanwezig te zijn en mezelf als Leven geboren te laten worden in mijn eigen fysiek door alles terug naar zelf te halen en zelf te vergeven en zelf te corrigeren, waarin ik zelf vertrouw en zelfvertrouwen opbouw in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander eerder te vertrouwen in de eindverantwoordelijkheid dan mezelf, waarin ik de eindverantwoordelijkheid als zelfverantwoordelijkheid als laatste stap in/als/naar mezelf telkens buiten mezelf leg waarin ik afhankelijkheid als onveiligheid creeer in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de eindverantwoordelijkheid als zelfverantwoordelijkheid naar mezelf terug te halen en te leven in/als mezelf door verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in ieder moment, en als ik dit verkeerd doe, hierin verantwoordelijkheid te nemen door mezelf te vergeven en corrigeren en te zien of ik het kan leven in/als het fysiek of dat ik meer inzicht, begrip, vergeving en correctie nodig heb in/als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar de verkramping in mijn dikke darm exact vandaan komt en hoe dit op te lossen; of het een afsluiting tussen binnen- en buitenwereld betreft welke ik dan weer op wil lossen door de binnen en buitenwereld weer met elkaar te verbinden, waarin ik mezelf opnieuw afhankelijk maak van iets of iemand buiten mezelf, in plaats van dat ik het oplos door de communicatie binnenin mezelf met mezelf tot stand te brengen in/als zelfvergeving en mezelf aan mezelf terug te geven in samenwerking in/als/met mezelf als wie ik ben geworden, eventueel met ondersteuning als voorbeeld van iets of iemand in de buitenwereld.

Life-review-how-the-personalities-shape-the-physical

www.lite.desteniipocess.com

www.desteniiprocess.com

www.eqafe.com

www.eqafe.com/free

—————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Vervolg op:

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Fysieke consequenties:

Verkramping spieren, onrustig gevoel in buik, verkramping darm, snellere hartslag, ogen wijder open

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn spieren te verkrampen als er een man is, welke duidt op een alert bewustzijn en op opgeslagen patronen in het spierweefsel die geactiveerd worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alert in/als bewustzijn de worden als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb patronen op te slaan door gedachten als gevoelens en emoties weg te stoppen in spierweefsel waarin het spierweefsel verkrampt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in/als fysiek in spierweefsel te vervormen/verkrampen door gedachten te onderdrukken waardoor ik ze opsla als gevoelens en emoties in het fysiek, welke vervolgens getriggerd worden als er een man is, wat zich uit in (het verergeren van) het verkrampen van het spierweefsel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verkrampen ter verdediging waarin ik de gevoelens en emoties niet hoef te voelen en de gedachten niet onder ogen hoef te zien die ik zelf produceer als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te vervormen ten behoeve van bescherming van mezelf in/als bewustzijn als angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn bewustzijn als angst te manifesteren in/als fysieke krampen, waardoor ik bezig ga met de fysieke krampen en deze als grens ervaar waardoor ik niet verder durf te zien, en hierin niet verder denk te kunnen/mogen wandelen aangezien mijn bewustzijn ‘aan gaat’ als alarm, als grens, en ik mezelf anders aanval, waarin ik een zelfopgelegde grens gebruik in/als bewustzijn om in/als bewustzijn als energie te blijven bestaan in plaats van de energie te stoppen/aarden in mezelf, mezelf onder ogen te zien als er een man is en mezelf te vergeven en corrigeren en het hierin mogelijk te maken met/als mezelf in samenwerking met een man te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dus te dreigen met energie-aanvallen op mezelf en deze te manifesteren in het fysiek als fysieke krampen, waardoor de dreiging werkelijkheid is geworden en waarin ik mezelf doe geloven dat het dan ook is wat echt is, in plaats van in te zien dat het een gemanifesteerd programma als angst is, wat zichzelf als angst in leven houdt door angst in/als zichzelf in te zetten/te gebruiken als afweermechanisme/bescherming ter bestaan in/als bewustzijn als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een onrustig gevoel in de buik te creeren als er een man is, en hierin te geloven dat dat met liefde als verliefdheid  te maken heeft, in plaats van in te zien dat ver-liefd-heid ver van liefde in eenheid en gelijkheid is maar een energie-generatie in/als bewustzijn als angst, in angst om zichzelf in/als bewustzijn als energie te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn darm te verkrampen als er een man is, ten gevolge van deze toestand van angst-ver-van-liefde in eenheid en gelijkheid in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een snellere hartslag te ervaren/creeren als er een man is en hierin te geloven dat dit opwindend is, wat inderdaad zo is, ik wind mezelf op in/als bewustzijn, ik draai mezelf in in/als bewustzijn en geloof dat dit bij liefde hoort, in plaats van in te zien dat opwinding in/als bewustzijn gebeurt in zelfinteresse ter overleving van energie in/als bewustzijn, waarin ik niet meer in staat ben in/als de adem te leven en in eenheid en gelijkheid in/als mezelf met de man in gelijkheid te communiceren en samen te zijn ter ondersteuning van zelf en elkaar, maar juist mezelf steeds meer opwind/indraai en dus afsluit van werkelijke fysiek gelijke communicatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf, als er een man is, in opwinding met hogere hartslag af te scheiden van mezelf in/als het fysiek en hierin van de ander in/als fysiek, waarin ik in opwinding altijd zal proberen energie te genereren ter overleving van mezelf in/als bewustzijn als energie in/als opwinding, waarin ik een strijd om energie creeer in mezelf welke ik vervolgens altijd zal uitspelen tegenover de man om mijn ervaring van opwinding te bewaren, en hierin mezelf in strijd als afscheiding tegenover de man te plaatsen in plaats van naast elkaar in gelijkheid en ondersteuning van zelf en elkaar te wandelen en de ervaring van opwinding te stoppen en af te voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ogen wijder te openen ten gevolgen van de verhoogde hartslag in het genereren van energie als er een man is, en hierin te geloven dat dit hoort bij liefde als ver-liefd-heid aangezien dit altijd omschreven wordt als aantrekkelijk, in plaats van in te zien dat alle fysieke symptomen van een ervaring van ver-liefd-heid gelijk zijn aan fysieke symptomen vaneen ervaring van angst maar welke in dit geval vervormd en gebruikt wordt ter aantrekking van de andere sekse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in een staat van angst aantrekkelijk zou zijn voor een man en hierin een gevoel te creeren alsof het aantrekking betreft, in plaats van in te zien dat ik in een staat van angst verkeer en energie genereer door dit uit het fysiek te onttrekken in een pijnlijk proces, zoals hierboven staat omschreven.

28clkpg-oog-hartje

Wordt vervolgd

—————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life