Dag 685 – Het leven van woorden: vriendschap

vriendschap-22157Ik heb door mijn leven heen veel ‘vrienden’ gehad. Ik heb dit altijd als een zegen ervaren en gezien. Hiermee bedoel ik eigenlijk dat ik er geen moeite voor heb hoeven doen, dat het er was, voor lange tijd, voor korte tijd. Ik heb hierin wel voorkeuren gehad en ‘vrienden’ waarbij ik graag wilde zijn die bijna nooit tijd hadden, vrienden die er eigenlijk altijd waren en waarvan ik soms wel even afstand wilde en vrienden die ik graag zag en die eigenlijk ook vaak aanwezig waren. Ik heb me er ook nooit zorgen over gemaakt, of een vriendschap voortzette of niet. Dat betekent niet dat ik er niet voor zorgde, want dat deed ik wel en ik was me er tevens van bewust dat niet iedereen zomaar ‘vrienden’ had. Ik heb ontzettend veel steun en plezier van en met ‘vrienden’ ervaren.

Toch zijn het aantal vriendschappen door de tijd heen sterk verminderd; deels praktisch door veranderingen in levensomstandigheden, afstand, tijd enzovoort en zijn tevens een aantal vriendschappen ‘gestopt’ op het moment dat ik me specifieker ben gaan uitspreken voor hetgeen waar ik voor sta, voor het ontdoen van de illusies van de geest en het wandelen tot in eenheid en gelijkheid, in en als het fysiek.

Vriendschap vindt over het algemeen plaats tussen ‘gelijkgestemden’. Echter wat ik gemerkt heb tijdens een zesjarige opleiding en ook nu tijdens het wandelen met een groep mensen met een uitgebreid gemeenschappelijk doel, is dat door de tijd heen, deze afstemming, deze gelijkgestemdheid ontstaat met iedere deelnemer van de groep of opleiding. Zowel met de mensen die ik ‘direct herken’ en dus neig ‘vrienden’ te noemen, als met de mensen met wie ik normaal gesproken niet zo snel ‘in aanraking’ kom. Aan het einde van de rit (van de opleiding bijvoorbeeld) hebben we zoveel gedeeld en elkaar leren kennen dat de groep een geheel wordt en minder bestaat uit onderlinge losse groepjes van mensen die met elkaar omgaan. Er komt een begrip, een herkenning van en voor elkaar en hierin een erkentelijkheid van en naar elkaar (dankbaarheid).

Dus feitelijk is dit iets wat met iedereen uiteindelijk mogelijk zou kunnen zijn, als er een gemeenschappelijk doel is en een bereidheid (en tevens tijd) om elkaar te leren kennen en begrijpen en af te stemmen. Spreken we dan nog van vriendschap? Of is het eerder een gelijkheid, een afstemming van en met mensen onder elkaar? En ook met dieren bijvoorbeeld, maar laten we het even bij mensen houden.

Is het woord vriendschap dan eigenlijk geen overbodig woord aan het worden naarmate de eenheid en gelijkheid op aarde toeneemt en daadwerkelijk geleefd gaat worden? Is het nodig dit woord te blijven gebruiken? Dat vraag ik me af. Echter het woord is hier in het leven geroepen en dus heeft het in eerste instantie een herdefinitie nodig, tijdelijk of langdurig, vrij van de energetische waarden en aanhechtingen die ik eraan gekoppeld heb.

In het volgende blog ga ik hiermee verder.

vriendschapDesteni I Process

————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 573 – Worden ‘de rijken buitengesloten’ met een basisinkomen?

Arm-of-rijk

Waar mogelijk neem ik deel aan de bijeenkomsten van de Basisinkomenpartij omdat ik sta voor een Leefbaar Basisinkomen voor iedereen die dit nodig heeft. Dit houdt in dat ieder mens vanaf 18 jaar, onvoorwaardelijk toegang heeft tot een geldbedrag om fatsoenlijk van te kunnen leven. Hierin leidt het onvoorwaardelijke aspect tot verwarring. Er zijn vele vragen over het praktische gegeven om een basisinkomen in eerste instantie in te voeren voor iedereen die dit nodig heeft en – om praktische redenen – niet direct uit te keren aan diegenen die voldoende inkomen uit werk of andere bron halen. Een argument wat ik hierin meerdere keren hoor is de gedachte dat ‘de rijken niet kunnen worden buitengesloten’ en ‘het is niet gelijk’.

Het woord onvoorwaardelijk is besproken in dit artikel en ook in deze youtube.

De vragen komen naar voren als er over een voorstel van een basisinkomen gesproken wordt van onvoorwaardelijk 1500 euro per maand aan diegenen die onvoldoende geld tot hun beschikking hebben, (wat veel ruimer is dan de bijstand nu verschaft onder allerlei voorwaarden). Dit betekent dat dus iedereen, alle mensen vanaf 18 jaar, minimaal beschikken over 1500 euro, onvoorwaardelijk. Onvoorwaardelijk omdat, als iemand niet in staat is om een inkomen uit werk of andere bron (bijvoorbeeld erfenis) te verkrijgen, diegene direct een basisinkomen krijgt toegekend. Dit is de gelijkheid in de opzet, de gelijkheid zit in het toekennen van minimaal 1500 euro aan ieder mens vanaf 18 jaar. (Onder de 18 jaar zullen er dan andere voorzieningen zijn).

Wat er gebeurt, is dat we als mensen in ‘de vergelijking’ gaan. ‘Ja maar, dat is niet eerlijk, als iemand die hard werkt en bijvoorbeeld al 3000 ontvangt voor zijn werk, deze 1500 niet er bovenop krijgt’. Ook velen die op dit moment zelf van een zeer laag inkomen rondkomen benoemen dit aspect; het moet onvoorwaardelijk zijn, voor iedereen 1500 euro onafhankelijk van de hoeveelheid geld die er al is.

Dit betekent dus, dat iemand die niets heeft in de wereld – of laten we beginnen in Nederland – geen 1500 kan ontvangen omdat een ander die al een aardige som op de bankrekening heeft staan, toch ook 1500 zou moeten ontvangen, omdat het anders ‘niet eerlijk’ is en ‘de rijken worden buitengesloten’.

Is dat zo?

Is het niet precies andersom zonder dat de meesten van ons dit werkelijk doorhebben? Worden we als mens, diegenen die geen geld tot hun beschikking hebben, niet buitengesloten van het gebruik van de grondstoffen op aarde terwijl de werkelijk rijken het 10- of 100-voudige tot hun beschikking hebben? En toch zijn we druk met ‘zorgen maken’ over een gedachte dat ‘de rijken worden buitengesloten’.

Als een ieder die geen fatsoenlijk inkomen heeft, 1500 euro als basisinkomen krijgt toegekend wordt er helemaal niemand buiten gesloten en heeft iedereen toegang tot de grondstoffen die de aarde vrij geeft, onvoorwaardelijk. Of de één meer heeft en de ander minder? Ja, dat is voorlopig nog hoe we bestaan. Uit dit punt van discussie blijkt dat we nog niet in staat zijn om te beginnen met het toekennen van 1500 euro per maand, onafhankelijk waar dit vandaan komt, laat staan dat we eraan toe zijn om alles ‘gelijk’ te verdelen.

Gelijkheid in de breedste zin van het woord, daar zijn we nog niet aan toe als mensheid en als we ons hierin vastbijten door ‘iedereen 1500 toe te willen kennen’ zonder andere mogelijkheden te onderzoeken en omarmen, blijven we steken in een ideaal die niet volledig getoetst is op haalbaarheid en als een plan niet haalbaar is, gebeurt er feitelijk helemaal niets en dus, ontvangt niemand het basisinkomen. En zo zijn we, via het vasthouden aan deze gedachten als idealen, nog steeds ‘in de ban van de rijken’ en sluiten we onszelf buiten. De werkelijk rijke mensen zijn hier dan diegenen als ‘elite’ die de touwtjes in handen hebben en niet zozeer de mens met een paar 1000 euro meer. We vergeten dat een relatief hele kleine groep ‘uitzonderlijk rijken’ als elite, hier op aarde bepaalt waar het geld – en dus de grondstoffen naartoe gaan.

Laten we beginnen met een haalbaar plan van aanpak zodat in eerste instantie de armoede de deur uit kan en laten we hiervoor de meest praktische oplossing nemen. Met praktisch bedoel ik dan, dat het geld beschikbaar is. Praktisch betekent niet persé dat het de ogenschijnlijk ‘meest eenvoudige’ oplossing is. We willen in 1 stap van een zeer ingewikkeld geld- en belastingsysteem naar een totale eenvoud van ‘iedereen 1500 euro geven’.

Is dit reëel? Is dit haalbaar? Is dit nodig?

Waar zijn we bang voor als mens? Dat de rijken ‘boos worden’ omdat ze die 1500 euro niet krijgen? Is het achteraf weghalen via een belastingsysteem dan een oplossing? Mijns inziens is het een verbloeming van het feit dat we het eigenlijk overbodig vinden om aan hen die meer dan genoeg hebben, toch nog 1500 euro te geven. Dus dan zouden we het zogenaamd ‘onvoorwaardelijk’ geven om het vervolgens via belasting ‘terug te halen’. De rijken zijn niet dom, mensen, de rijken als elite hebben zeer goed door hoe het geldsysteem werkt. Dit maakt hen niet ‘slecht’ – het gaat er niet om dat degenen die al voldoende geld hebben ‘slecht’ zijn en het niet ‘verdienen’, het gaat om het praktische gegeven dat het niet direct nodig is en dat het heel, heel hard nodig is om diegenen die geen inkomen hebben, hierin te voorzien op een praktisch, haalbare manier.

Zolang we blijven steken in het polariteitsdenken – zoals ons denken over het algemeen is opgebouwd, in ‘goed en kwaad’ en ‘rijk en arm’ – zullen we niet in staat zijn om tot een praktische oplossing te komen. We blijven ‘rekening’ houden met het moraal dat het ‘niet eerlijk is’ om diegenen die het nodig hebben, wel 1500 te geven en diegenen die al voldoende hebben, voorlopig niet. Of dit in de toekomst anders zal zijn, dat moet blijken en is afhankelijk van zoveel factoren en van de hoeveelheid geld die uiteindelijk beschikbaar is en zal zijn. Prioriteit is om iedereen toegang te verschaffen tot een leven met de natuurlijke hulpbronnen tot ieders beschikking, onvoorwaardelijk, en dit gaat via geld. En dus heeft iedereen een basisbedrag aan geld nodig.

Zolang we dit niet inzien sluiten we onszelf buiten, van het leven dat ter beschikking is in ieder van ons en van de natuurlijke hulpbronnen, de grondstoffen van de aarde als leven, die ter beschikking zouden moeten zijn van iedereen en al het leven op aarde. We zullen moeten leren om vanuit ‘Leven’ te denken en waarnemen en van hieruit te zien wat het beste is voor al het leven. Op dit moment denken we vanuit geld, in en als de geest, en hier liggen de oplossingen niet. Omdat, zolang als we dit doen, we het leven proberen te voegen naar de geldstroom, in plaat van de geldstroom te voegen naar Leven. De werkelijk rijken, die hebben allang toegang tot de grondstoffen. Sterker nog, ze beheersen de verdeling van de grondstoffen. Die kunnen en hoeven niet worden buitengesloten hierin maar het wordt wel tijd dat ze worden ‘uitgesloten’ van deze machtspositie doordat de zeggenschap bij alle mensen terecht komt. En de verantwoordelijkheid hiervoor, die ligt bij ‘alle mensen’ en niet alleen of persé bij de rijken. Het is tijd om te gaan staan voor ‘zelf als leven’, in en als eenheid en gelijkheid en van hieruit, zullen we leren te zorgen voor al het leven, en al het leven, betekent inclusief ‘rijk en arm’ waardoor de polariteit als het ‘verschil tussen arm en rijk’ zal afnemen.

Het is iets dat we één voor één zullen gaan inzien. Ieder op zijn of haar eigen manier. We zijn dit niet gewend, we hebben dit niet geleerd; we hebben geleerd te denken in ‘vergelijkingen’ en ‘eerlijkheid’ in en als de geest. Dit betreft geen werkelijke gelijkheid – in en als de geest bestaan we per definitie in afscheiding van onszelf als leven en dit hebben we vervangen door denken in gelijkwaardigheid en dit is nog steeds verbonden aan geld. Aan hoeveel we ‘waard zijn’ in geld uitgedrukt. Zo lijkt het dat iemand – die zelf al ruim voldoende heeft – niet ‘op waarde wordt geschat’. Terwijl het feit dat diegene in staat is om zichzelf van geld te voorzien, over het hoofd wordt gezien en ook dat diegene tevens de keuze heeft om het te doen met een basisinkomen van 1500 euro. Diegene die al voldoende geld heeft, wordt met de invoer van een basisinkomen wel degelijk op waarde geschat, het wordt juist gezien dat diegene al lang en breed in staat is om zichzelf te bedruipen met hierbij de mogelijkheid tot eventuele andere keuzes.

Is het zo dat we zelf nog eens 1500 euro willen ontvangen als we er al 3000 tot onze beschikking hebben? En dat we daarom ‘de rijken’ ook willen geven? Het draait over het algemeen altijd om onszelf. We zijn niet gewend om in gelijkheid en zorgzaamheid te leven als wat het beste is voor al het leven. Op dit moment denken we voornamelijk vanuit een punt van overleving die bestaat uit de gedachte ‘wat zit er voor mij in’. Om de overlevingsgedachten te veranderen tot een inzicht in eenheid en gelijkheid, zullen we heel wat illusies op moeten geven. En dit is waar we werkelijk bang voor zijn. Want als we de illusies opgeven, gaan we zien wat hebben toegestaan aan ongelijke verdeling, in de wereld en binnenin onszelf. En dit zullen we zolang mogelijk proberen te voorkomen met argumenten die onszelf – als hoe we bestaan in en als deze illusies, in en als de geest, in ongelijkheid, in eigenbelang – verdedigen en van hieruit gaan we dit zelfs projecteren op ‘de rijken’ als ‘dat zij niet kunnen worden buitengesloten’. En zo houden we onszelf in stand in een ongelijk bestaan in armoede, buitengesloten van de natuurlijke hulpbronnen en grondstoffen die in feite voor iedereen beschikbaar zouden moeten zijn als geboorterecht. En de Elite, de Rijken, die weten dit.

Echter zoals net genoemd, zijn het illusies die we uiteindelijk zullen opgeven en als we eenmaal de beslissing nemen om te gaan zien en staan voor wat het beste is voor alles en iedereen, zoals – om te beginnen – een onvoorwaardelijk inkomen van minimaal 1500 euro voor iedereen, onafhankelijk van waar dit vandaan komt, dan gaan we steeds meer inzien dat ‘het beste voor alles en iedereen’ inclusief onszelf betreft en dat hierin helemaal niemand wordt buitengesloten in en als dit fysieke leven. Zodra we stoppen met onszelf buitensluiten in en als de illusies van de geest en zodra we stoppen met het projecteren van onze aangeleerde illusies op de buitenwereld, op de rijken, op het geld.

image_gallery

Neem deel waar je mogelijkheden liggen!

Maatschappelijk:

Basis Inkomen Partij

De Weg Vooruit is Politiek

Individueel:

Desteni I Process

(de Gratis DIP Lite-cursus is ook in het Nederlands te volgen)

waarom-zoek-je-naar-water-voor-leven-op-andere-planeten-1666Gerelateerd artikel: Perspectief op ‘Een basisinkomen voor iedereen is niet betaalbaar’

—————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 557 – I put a spell on you

index

Ik hoorde mezelf spreken in woorden als ‘ik word buiten spel gezet’ en ‘er staat veel op het spel’; beiden in dezelfde context. Sylvie bracht naar voren om ook in het Engelse woord te zien:

spell

Ban, betovering, begoocheling

Ik had het woord ‘ban’ nog niet als ‘betovering’ bekeken dus dat geeft al direct een perspectief om mee te werken.

Ik had het over relatie gerelateerde onderwerpen waarbij ik me buiten spel gezet ervaar of dat er veel op het spel staat. Betovering. Bevind ik me dan toch weer in een betovering van de ervaring van liefde, zo heel subtiel op de achtergrond? Een soort van verbondenheid zou ik het eerder willen noemen, en daarin kun je natuurlijk buiten spell gezet worden.

Een reeks zelfvergevingen om mezelf een beetje hier te brengen en te ontdoen van emotionele hechtingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me geen raad te weten als ik buiten spel wordt gezet en diegene niet kan bereiken terwijl we op dat moment hebben afgesproken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, zodra ik met iemand samen ben, niet meer te weten hoe mezelf alleen te bewegen en staande houden zonder diegene in mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik opnieuw ‘buiten spel’ wordt gezet terwijl ik zoveel als mogelijk zo uitgebreid van tevoren had doorgenomen en besproken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het is afgelopen als ik geen antwoord krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in, als en met een ervaring van verbijstering ‘achterblijf’ als ik geen antwoord krijg en iemand niet te bereiken is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bijna verlamd in elkaar te zakken van deze ervaring van verbijstering die opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van verbijstering te geloven en te denken dat dit echt mijn einde is, dat ik niet meer verder wil leven zonder die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn wil tot leven te verbinden aan een ander en zo verbondenheid te creëren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst op bed te willen gaan liggen ineengedoken, maar ook daar niet goed raad te weten met de ervaringen binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren tegenover de ervaringen binnenin mij en ook niet te willen opstaan hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bij ieder geluid een overgeslagen hartslag te hebben in en als de hoop dat de ander hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me paranoia te gaan gedragen doordat een ander zich terugtrekt om eigen redenen waar ik geen invloed op heb of heb gehad, behalve dat in partnerschap zelf onder ogen wordt gezien en ik geen illusies wil laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb maar niet uit de illusie van de ervaringen van machteloosheid te komen doordat ik mijn ervaringen verbind met de acties van een ander en hierin mijzelf afhankelijk en machteloos maak ten aanzien van mijn ervaringen en dus, gerelateerd want verbonden aan een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te verbinden met een ander buiten mij door ervaringen met diegene in en als de angst dat diegene wegloopt en als dit dan gebeurt, weet ik me geen raad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet zonder de ander buiten mij verder te willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn zelfwil te hebben verbonden aan hem en doordat hij hetzelfde wilde, zag ik dit niet aankomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het mezelf kwalijk te nemen dat ik dit niet zag aankomen, al ervoer ik dit punt wel al lang onder de oppervlakte maar het leek alsof het werd opgepakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het punt liever onder de oppervlakte te houden en samen te zijn dan het punt zichtbaar te hebben en niet samen te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat punten niet zichtbaar kunnen zijn zolang er twee mensen samen zijn en dus moet er steeds één weglopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het nodig is en/of dat het blijkbaar toch weer gebeurt dat er één iemand wegloopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nu niet te hebben verwacht dat er één iemand zou weglopen aangezien beiden graag willen en bereidheid tonen om de zaken op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de bereidheid en de wil te zien als voldoende om iets op door te zetten zonder de gehele geest in overweging te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat er nu niets wordt opgepakt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat eerst zichtbaar moet worden wat er moet worden opgepakt en dat is nu gebeurt en dat ik nu feitelijk niet weet wat iemand oppakt, ik kan alleen zelf oppakken wat nodig is en mijn verantwoordelijkheid is, van binnen en van buiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vergaan van de ervaring van angst voor verlies en hierin mezelf compleet te verliezen en/of reeds hebben verloren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf compleet te hebben verloren in en als de ervaring van angst voor verlies en telkens als dit geactiveerd wordt, mezelf compleet te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in het ‘spell’ te willen deelnemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een spell als verbinding te creëren in en als een angst voor het buitensluiten en stoppen van communicatie als een niet delen wat er speelt in zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te delen met mezelf wat er spe(e)lt, dit diep weg te stoppen en mezelf hierin en hierdoor te verliezen, diep weggestopt in en als de spell.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van communicatie en in paniek te raken als dit niet mogelijk is, terwijl het enige wat ik wil is een duidelijk en zelfoprecht communiceren met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de ander niet weggaat omdat ik duidelijk heb laten zien dat ik niet meer wegga en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de ander te projecteren in hoe ik mezelf ervaar zonder in te zien dat juist mijn niet weggaan weleens ‘angstaanjagend’ zou kunnen zijn aangezien we zelf onder ogen zien als twee mensen naast elkaar leven zonder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben verwacht dat op een overeenstemming, een overeenkomst zal volgen in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik zelf in het verleden vaker mijn stem op ja gezet hebt en later deze heb teruggenomen naar een nee in daden in en als een ervaring van weerstand wat in feite ook een angst inhoudt en dat een overeenkomst pas een overeenkomst is als we die in en als het fysiek wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een spell op een ander te willen plaatsen vanuit deze diepe verborgenheid in en als een uitgangspunt van angst dat de ander anders weggaat, in en als de gedachte dat als ik werkelijk zelfoprecht ben en dit vraag van de ander, de ander dit niet wil en beslist weg te gaan en dus, om dit alles te voorkomen probeer ik het met de spell als betovering als begoocheling welke zoals, we zien, tegelijkertijd een ban inhoudt en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik iemand probeer te bannen en dus feitelijk wegduw, de ban in, in en als de geest, in en als een spell.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te duwen de geest in, het spel in, de ban in, in en als de spell en mezelf (en/als de ander) hierin te willen betoveren/begoochelen zodat ik het niet int-del en zodat niemand het ont-dekken zal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten betoveren door het spel als de spell van een ander en me hierin te laten verbannen in en als de geest in betovering en ontgoocheling, terwijl dat eigenlijk niet is wat ik werkelijk wil maar wel toesta, in en als een angst dat iemand anders weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb compleet beheerst te zijn door en als de angst voor het weggaan van iemand anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus compleet te beheersen door en als de angst voor verlies van iemand anders dan ikzelf, wat feitelijk een projectie moet zijn van angst voor verlies van mezelf, wat dan een oordeel als gedachte inhoudt van mezelf eigenlijk willen behouden zoals ik besta in en als het spell in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het spell best wel graag voort te willen zetten als beide partijen hierin toestemmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik het spell wel voort wil zetten als beide partijen toestemmen en teleurgesteldheid te ervaren als dit niet door gaat, wat feitelijk ook weer niet het geheel is maar wederom voortkomt uit dezelfde angst als gedachte dat iemand weggaat als we het spell niet voortzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te duwen de geest in, het spel in, de ban in, in en als de spell en mezelf (en/als de ander) hierin te willen betoveren/begoochelen zodat ik het niet int-del en zodat niemand het ont-dekken zal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf als de ander dus feitelijk niet toegestaan en aanvaard heb om gewoon hier te zijn in en als het fysiek, zonder spell terwijl dat hetgeen is wat ik het liefste wil en om dit ‘liefste’ te behouden I put a spell on it/on you as me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom ik vaker in situaties verkeer waarin de male wegloopt en de communicatie geheel stopt waarin ik telkens opnieuw denk en ervaar ‘heb ik het zo verkeerd gedaan?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het weglopen van een ander iets met mij van doen heeft en me hier slachtoffer van te maken zodat ik de pijn en verdriet die het doet van iemand die zich afkeert van communicatie en mij alleen ‘achterlaat’, niet hoef te voelen en ik druk kan zijn met het zoeken van ‘fouten’ in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het pijn doet om alleen te worden achter gelaten en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het pijn doet om alleen te zijn, waarin ik zie dat de pijn bestaat in en als een angst om alleen te blijven voor de rest van mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf angst aan te jagen – mezelf aan te jagen in, als en met de adrenaline van angst met (participatie in) een toekomstprojectie die voort moet komen uit gedachten als herinneringen uit het verleden, bestaande in en als een ervaring van ‘altijd maar alleen zijn’ welke dan even verdwijnt als er iemand anders aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te zijn een ander weg te jagen met mijn reacties en te denken en geloven dat ik helemaal vrij van reactie moet zijn voordat ik samen kan zijn met iemand anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb feitelijk angst te ervaren om de spell weg te jagen met mijn reacties die we eerst zorgvuldig hebben opgebouwd in en als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om mijn interpretatie  los te laten, in en als een angst om de spell te verliezen waarin ik denk en geloof dat alles voorbij is en ik dus alles verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik alles verlies als alles voorbij is.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met het zelfoprecht zien waar ik me bevind in het spel/de spell door te zien wat er spe(e)lt als reacties binnenin mij waarvoor ik geen verantwoordelijkheid heb genomen en vervolgens verantwoordelijkheid te nemen voor wat ik ont-dek door de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel het concept van oorzaak en gevolg los te laten in en als de geest en tevens mijn zoektocht in en als een geloof dat ik me alleen maar in de spell bevind en in plaats hiervan te realiseren dat aspecten van de spell zijn waarvan ik me kan ontdoen en dat aspecten echt zijn – ook binnenin de spell – die ik kan voortzetten in en als zelf, in en als leven.

Ik stel mezelf ten doel te blijven staan in en als mezelf in wat ik wil in zelfoprechtheid en hierin alles te doen wat binnen mijn mogelijkheid ligt om te maken dat het werkt en hetgeen waarop ik geen invloed heb, adem voor adem per zelfvergeving los te laten.

Ik stel mezelf ten doel ‘gewoon hier zijn’ te herdefiniëren in en als een vrede maken met wat zich hier aandient en dus, ik stel mezelf ten doel vrede te maken met wat zich aandient en mezelf te vergeven voor wat hierin in reactie opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat als ik vrede maak met wat zich aandient, ik niet langer samen zal zijn met mijn partner aangezien ik dan vrede maak met het alleen zijn op het moment binnen deze situatie waarin ik angst ervaar dat als ik dit doe, dat hij nooit weerom komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat als ik vrede maak met wat zich aandient en dus met het alleen zijn op dit moment, ik niet langer zal accepteren dat ik of een ander zich in een spell bevindt en ik van hieruit zal beslissen niet samen te willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus uit angst om zelf niet samen te willen leven met iemand die zich in het spell bevindt, me aan te passen aan de spell in en als mezelf, net zoals we allen geleerd hebben in het spel der liefde tussen ouder en kind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat een ander niet met me mee gaat en zelf opstaat in en als zelfoprechtheid en zo verkies ik het spell samen in zelfonoprechtheid boven het alleen zijn in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfoprechtheid te koppelen aan alleen leven en zelfonoprechtheid aan samenleven, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik alleen,  in zelfoprechtheid met een ander kan samenleven die al dan niet, zich in zelfoprechtheid bevindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of het mogelijk is om met iemand samen te leven die zich in zelfonoprechtheid bevindt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we allen zo jaren geleefd hebben en nog deels doen in en als onszelf, met onszelf en dus ‘samen’leven met onszelf in zelfonoprechtheid van waaruit we wandelen naar zelfoprechtheid en zo is het mogelijk dat hetgeen geleefd is in de wandeling in en als zelf, kan worden toegepast ter voorbeeld voor en ondersteuning van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door gebrek aan zelfvertrouwen te denken dat het niet lukt oftewel mislukt.

Ik stel mezelf ten doel, dag voor dag op te pakken wat binnen mijn verantwoordelijkheid ligt in en als mezelf  in relatie tot de relatiepunten die opkomen en hierin zelfvertrouwen op te bouwen, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving en zelfcorrectie voor zelfcorrectie wandelend in en als de fysieke realiteit.

sterretjes

Mislukking in relatie tot de ziel

——————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/