Dag 260 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen Reactiedimensie van Opgeven

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 254  – met Probleem, Oplossing en Beloning 

Dag 255  – welke is onderverdeeld in de verschillende Dimensies

Dag 256  – Zelfvergevingen Angstdimensie

Dag 257 – Zelfvergevingen Gedachtendimensie

Dag 258 – Zelfvergevingen Verbeeldingsdimensie

Dag 259 – Zelfvergevingen Backchatdimensie

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Verdriet, wanhoop, moedeloosheid, radeloosheid, lamgeslagen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren als gevolg van de backchat welke ik onderga als reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wanhoop te ervaren als gevolg van de backchat welke ik onderga als reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moedeloosheid te ervaren te ervaren als gevolg van de backchat welke ik onderga als reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb radeloosheid te ervaren als gevolg van de backchat welke ik onderga als reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me als lamgeslagen te ervaren als gevolg van/door de backchat welke ik onderga als reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld te geloven in al zijn onrechtvaardigheid, en de opvoeders te geloven in al hun onrechtvaardigheid, en mezelf hierin op te splitsen in zelftwijfel en me hierin aan te passen aan de opvoeders en de wereld om niet alleen te hoeven staan, welke als klein kind ook niet mogelijk is, met tot gevolg een enorme splitsing in zelf in zelftwijfel, welke ik fysiek gemanifesteerd heb, en welke nu omhoog komt in de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’, waarin ik mezelf opnieuw aanval in backchat zoals ik geleerd heb mezelf te oordelen, waarin ik mezelf verdrietig, wanhopig, moedeloos, radeloos en lamgeslagen ervaar, welke mijn zelftwijfel bevestigt en waarin ik neig deze ervaring te geloven en ervaren als ‘te groot om in te zien en door te wandelen’, en dus mezelf te bevestigen in zelftwijfel en/of zelfs in afwijzing zoals ik geleerd heb mezelf af te wijzen, door te blijven geloven in de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’ als zijnde een Gedachte met een Vrije Keus, waarin ik tevens mijn backchat blijf geloven welke zegt ‘Nee, ik ga dit niet doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze kolk van emoties als verdriet, wanhoop, moedeloosheid, radeloosheid en lamgeslagen voelen als zijnde echt en waar en dus waardevol te beschouwen, in plaats van in te zien dat ik hiermee alleen maar energie genereer dus waarde heb gegenereerd in het verleden voor het voeden van de zogenaamde veelgeprezen Bron als Het Witte Licht, waarin we slechts batterijen waren die de Bron moeten voeden met energie ten koste van Leven, en om energie te generen moet er conflict dus ongelijkheid gecreeerd worden, en om deze ongelijkheid gaande te houden op aarde moet deze ongelijkheid gemanifesteerd worden op Aarde dus moet er ongelijke verdeling van middelen zijn die ons in Leven houden, zoals voedsel en water, maar omdat deze in eerste instantie vrij beschikbaar was voor iedereen – immers de Aarde geeft aan een Ieder Leven Onvoorwaardelijk –  moet er een middel ingevoerd worden waarmee we deze goederen moeten kopen en moeten deze middelen onder controle gesteld worden van een kleine groep mensen die de Macht in handen hebben – en dit middel noemen we Goud en/of Geld – zodat een ieder met Gezond Verstand zich moet schikken tot deze kleine groep mensen die het voedsel beheren door middel van Geld, en dus verschuift onze aandacht van Leven in Gezond Verstand in Harmonie en Gelijkheid naar Overleven en Geld/Goud verdienen om voedsel te kunnen kopen, waarin zoveel conflict als angst in deze ongelijkheid gecreeerd wordt zodat we energie genereren in/als conflict als angst en dus in dit overleven energie genereren voor die geweldige Bron als Het Witte Licht, waarvan we onszelf dus afhankelijk hebben gemaakt door te geloven in de Macht van Deze Bron, en dus moeten we deze Bron Adoreren welke opnieuw energie genereert als vorm van (Over)leven, in plaats van zelf te Ademen en onszelf te Leven Hier in ieder Moment, waarin we starten met het onderzoek wie die Bron dan eigenlijk is, hoe deze kon blijven bestaan en hoe die in onszelf bestaat, hoe ons geloof in deze Bron het bestaan van deze Bron rechtvaardigt, en wat geloof nu eigenlijk is, en wie er geloof in/als onszelf, en als er iemand gelooft in/als mijzelf, wie geef ik dan de controle in mezelf? Is een geloof iets wat ik vast kan pakken, op kan eten? Of is het het iets in mijn hoofd in/als de Geest? Hoe kan ik ooit leven van een Geloof? Hoe kan ik dit ooit hebben geloofd? Dus in de Geest Geloof ik in een Bron van Licht, terwijl ik nog steeds geen eten heb, en mijn buurman ook niet. En wie gaat dit dan Geven? En als het dan al Gegeven wordt, waarom wordt het dan niet Gelijk verdeeld? Als er dan al een geweldige Bron van Licht was, waarom heeft deze geweldige Bron dan geen Gelijke verdeling Gecreeerd? Dit is op zijn minst al een vraag om het startpunt van deze Bron eens nader in te zien en te onderzoeken hoe Go(e)d deze Bron het met mij en ons voorhad.

Allerlei vragen die onderzoek vragen, en dit onderzoek start in mezelf. Want ik heb mijn Geloof gelegd in iets buiten mezelf, en ik weet en/of begrijp feitelijk niet waarom ik dit gedaan heb behalve dat ik allerlei emoties ervaar in mij van verOngelijking en Onbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te Geloven dat de Mens in wezen Goed is, net als deze Geweldige Bron van Licht als God, in plaats van in te zien dat de mens leeft in Ongelijkheid door zich Gelijk te stellen of willen stellen aan deze Bron als God, waarvan we net hebben gezien dat deze in wezen Ongelijkheid creeert, en als ik gelijk ben en/of wil zijn aan deze Bron als God, creeer ik dus Ongelijkheid in mezelf, en hiermee in het leven om me heen en dus ten koste van een ander, wat me in wezen niet ‘goed’ maakt maar een creator van ongelijkheid als conflict, welke mezelf zoveel pijn doet dat ik er verdrietig, wanhopig, moedeloos, radeloos en lamgeslagen van wordt, waarin ik geen hoop, moed en rede kan vinden om op te staan aangezien er geen hoop, moed en rede meer te bekkennen – he, bekken – bekennen is om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het moeilijk te vinden om te bekennen dat ik er heeeelemaal naast zit en in wezen niet goed ben, en om dit te bevestigen, ga ik liefde als gevoel creeren, en deze gevoelens laat ik rondcirkelen in mijn bekken, als zijnde energie, welke ik wil delen in zogenaamde liefde, oftwel ik wil seks, om deze energie uit te wisselen en mezelf te bevestigen dat ik toch goed ben, want ik voel het toch, voor een moment ben ik aangesloten op deze Geweldige Bron van Licht als Ervaring van Liefde in connectie met een ander zijn energie, een plus en een min, voor even Een, in mijn Ervaring, zonder me af te vragen waar ik dan Even Een mee ben, want Een voelt als Gelijk, maar die Bron was niet zo Geweldig als we net gezien hebben, maar deze Bron creeerde Ongelijkheid, dus deze Bron brengt juist Geweld, en dus moet er met alle geweld Seks gevoerd worden, om even deze Gewelddadige Ervaring te hebben als Een, waarin ik ongezien, mezelf opsplits/afsplits in Ongelijkheid maar in een Ervaring van Eenheid welke Gelijk voelt, waarin ik slechts me even Gelijk stel aan een Bron van Energie, zonder werkelijk te onderzoeken wat deze Bron Inhoudt en waar ik me Gelijk aan stel, want, Ik Voel het Toch? Ik Voel me toch Geweldig? Hoe kan dit dan niet Goed zijn? En als het wel Goed en Geweldig is in mijn Ervaring, dan wat en wie is Go(e)d en Geweld(ig) dan eigenlijk?

Welkom in de Wereld door het Bekken van Bekentenissen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven in vertrouwen op mijn gevoelens en emoties, welke afhankelijk zijn van mijn reacties op iets afgescheiden van mezelf – binnen of buiten mezelf – in plaats van te Leven in/als Zelfvertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van iets afgescheiden van mezelf – binnen of buiten mezelf – door te vertrouwen en dus te wachten op gevoelens en emoties als leidraad voor mezelf als Leven, en dus situaties te creeren waarin ik energie als reactie als gevoelens en emoties genereer zodat ik voort kan leven hierin, niet ziende dat ik voortleef in afscheiding van mezelf, wachtende op iets of iemand in afscheiding van mezelf – binnen of buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te klampen – To call on – Colon (Dikke Darm) – aan
iets of iemand in afscheiding van mezelf om energie als reactie als emotie en/of gevoel te genereren om mezelf zogenaamd in leven te houden, en mezelf hierin afhankelijk te maken van de afscheiding in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van de afscheiding in mezelf – binnen of buiten mezelf – en hierin de afscheiding in mezelf niet te willen stoppen want dan weet ik niet meer hoe en waarvan ik moet leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘In Vraag’ te zijn, ‘To Call On’, van hoe ik moet leven, en hierin verkramping als controle te creeren in mijn Colon/Dikke Darm in een poging me vast te klampen aan hetgeen ik ken in/als Controle, waarin ik mezelf Stop om op te staan door Verstopping te manifesteren in de Darm en het zo fysike onmogelijk te maken voor mezelf om zelfs letterlijk op te staan en te Bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb frictie te creeren in binnen- en buitenwereld – De Dikke Darm in het spijsverteringskanaal als Open Verbinding tussen Binnen- en Buitenwereld – om energie te genereren als reactie als gevoelens en emoties zodat ik iets heb om me aan vast te houden/om mezelf in leven te houden als enige vorm van leven die ik ken, in Grote Angst om deze vorm van leven in/als controle in reactie als gevoel en/of emotie op iets in afscheiding van mezelf, te verliezen en te belanden in een Niet Weten in Onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet, wanhoop, moedeloosheid, radeloosheid en een ervaring van lamgeslagen zijn te creeren in mezelf door het vertrouwen buiten mezelf te leggen in een geloof in iets in afscheiding van mezelf – binnen of buiten mezelf – om me vervolgens verdrietig, wanhopig, moedeloos, radeloos en lamgeslagen te ervaren als ook daar het antwoord niet te vinden is en mijn vertrouwen beschaamd wordt, in plaats van me te schamen voor het feit dat ik me vasthoud aan iets in afscheiding van mezelf, en als ik me vasthoud en wil houden aan iets in afscheiding van mezelf, zal ik afscheiding moeten creeren, anders heb ik niets om me aan vast te houden, en dus creeer ik conflict als ongelijkheid als strijd binnen en buiten mezelf om me aan vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb conflict als ongelijkheid als strijd te creeren binnen en buiten mezelf om energie als reactie als gevoelens en emoties te creeren om me aan vast te houden.

Als ik mezelf zie verkeren in reactie als gevoel en/of emotie, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik al in reactie ben, en dat ik mezelf eerst dien te stoppen hierin en dien te onderzoeken waarop ik in reactie ben, binnen en/of buiten mezelf. deze reacties als gevoelens en emoties kan ik zelfvergeven, zodat ik de verbindingen als overlevingsstrategie losmaak, waardoor het gemakkelijk wordt voor mezelf om rechtstreeks te zien wat de oorzaak is van deze creatie als reactie als gevoelens en emoties.

Als ik mezelf zie verkeren in onzekerheid in angst in niet weten, dan stop ik, ik adem. Ik zorg er in eerste instantie voor dat ik niet opnieuw iets ga creeren in mezelf waarin ik reactie als emotie en/of gevoel als energie genereer om mezelf aan vast te houden. In plaats hiervan adem ik en zie ik in Gezond Verstand wat de volgende stap ik welke ik kan doen, en of ik iets moet doen. Ik onderzoek of ik het antwoord zelf kan vinden, in mezelf of in informatie die beschikbaar is. Indien ik zelf niet tot een antwoord kom, zie ik wie en of ik een ander om ondersteuning vraag, zodat ik zelf verder kan bewegen.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer ik vastklamp in vragen aan iets of iemand in afscheiding van mezelf – binnen of buiten mezelf – en wanneer ik juist ‘geloof’ het zelf te weten en vermijd te vragen in zelfoprechtheid.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te oefenen in het formuleren van antwoorden, eerst voor mezelf alleen, waarin ik mezelf train woorden te vormen van hetgeen ik weet en zien in zelf zonder woorden.

Zoek jij Antwoorden?

Eqafe.store/Free

Desteni-I-Process-Lite

Desteni-I-Process-Pro

Equal Money System

Desteni Forum Nederland

Geschiedenis van de Mensheid

————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 223 – Pesten en Kattenkwaad

Ik heb niet zoveel kattenkwaad uitgehaald, en ook niet zoveel andere kinderen gepest vroeger, en ik ben zelf zelden gepest door andere kinderen. Eigenlijk kan ik me van beiden (het kattenkwaad uithalen en het pesten van een ander) allebei 1 voorval herinneren, welke zich wel meerdere ‘malen’ herhaald heeft. Ik zie nu pas, nu ik zelf af en toe een pesten en kattenkwaad ervaar van een groepje jongens in de buurt, wat een enorme invloed pesten en kattenkwaad heeft, hoe vervelend het is en hoe gemeen en destructief en zelfingenomen het is. Hierin is het pesten en kattenkwaad minimaal, maar desondanks voldoende als triggerpunt voor het oproepen van een ervaring van angst en onveiligheid en verdriet in mezelf. Dus, eerst zelfvergevingen op het pesten en kattenkwaad uithalen wat ik zelf gedaan heb als kind. Hoe klein ook, het startpunt is gelijk aan het pesten en vernielen op grote schaal, namelijk een ongelijk opstellen ten opzichte van een ander en ten opzichte van de omgeving; ten opzichte van leven in gelijkheid.

Pesten:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb samen met een groepje andere meisjes 1 meisje te pesten op de middelbare school door mee te lachen met het groepje welke bij het ene meisje de tas van het achterrekje van de fiets trapte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de juffrouw, die het pesten probeerde te corrigeren en te stoppen, belachelijk te maken door te lachen en te schamperen over de woorden die zij daarvoor koos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de woorden van de juffrouw nog steeds in mijn hoofd te hebben, waarin ze zegt “1 wesp doet niet zoveel kwaad, maar als er een zwerm wespen komt wordt het vervelend”, waarin ik zie wat ze probeert te zeggen over het aanvallen met een hele groep tegenover 1 persoon, waarin die ene persoon geen schijn van kans maakt, maar waar ik tevens zie dat het verder gaat, dat uberhaupt het pesten, ook van 1 persoon, geen leuke bezigheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mee te doen met het pesten van het ene meisje omdat ik me onmachtig voelde tegenover het gezelschap van het ene meisje waarin ik ervoer alsof dit me was opgedrongen terwijl ik dat helemaal niet wilde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vastgeklikt te voelen aan dat ene meisje, doordat mensen in de omgeving beslissingen namen bijvoorbeeld over teamplaatsing in korfbal, dat ik maar in een ander team moest dan ik eigenlijk zou willen zodat het ene meisje en ik bij elkaar zaten, terwijl ik helemaal niet met haar wilde zijn en liever in het andere team geplaatst wilde worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in mijn plezier te laten bepalen door het gezelschap waarmee ik ergens ben en geplaatst wordt, en hierin onmacht ervaar als afhankelijk van het gezelschap waar ik mee ben, met als gevolg dat ik mee ga doen met het ene meisje pesten om ‘van haar af te komen’, terwijl ik op andere momenten weleens bij haar thuis kwam en me hier hypocriet onder voelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een hypocriet te voelen door niet eerlijk en niet zelfeerlijk te zijn in mijn gedrag en houding tegenover het ene meisje en tegenover mezelf en tegenover de hele omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niets te begrijpen van hoe een andere vriendin het ene moment het meisje kon pesten en het volgende moment vrolijk thuis kwam bij het meisje en haar om gunsten vroeg als haar dat uitkwam, zonder hier blijkbaar last van te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm bedrukt te hebben gevoeld in deze situatie van vastzitten in een zogenaamde geplaatste vriendschap omdat we toevallig naar dezelfde school gaan en dezelfde sport doen, en hierdoor aan elkaar gekoppeld worden zonder ons te vragen wat wij willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets te willen of iets niet te willen ten aanzien van dit meisje, in plaats van gewoon als het uitkomt, met haar samen te zijn en de praktische bezigheden te delen, en er verder geen waarde aan te hechten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hechten in/als bewustzijn door waarde te hechten aan het feit dat het meisje en ik steeds bij elkaar geplaatst werden terwijl ik dat niet wilde, ik wilde iets anders.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het meisje er de schuld van te geven en er de reden van te laten zijn dat ik niet was op de plek en met mensen met wie ik wilde zijn en hierin altijd een ervaring gehad te hebben van iets te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren en geloven dat ik iets mis buiten mijzelf, in plaats van in te zien dat ik mezelf miste in het contact met het meisje, waarin ik zelf wegging van mezelf en opgeslokt werd in geloof in de waarde van dit contact in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan pesten en het flauw en vervelend en pijnlijk te vinden zonder enig doel behalve je beter voelen over de rug van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onveilig, angstig en verdrietig te voelen als ik, hoe klein ook, gepest wordt.

Kattenkwaad:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een groepje meisjes kattenkwaad uit te halen en 1x zover te gaan dat we hondenpoep door een brievenbus hebben gegooid en een vies prutje bij iemand tegen het raam hebben gegooid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk echt niet gezien en gepakt te willen worden door de mensen bij wie we dit deden, wat aangeeft dat ik dus niet in/als mijn daden kon staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren gepakt en/of gezien te worden bij het uitvoeren van kattenkwaad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eigenlijk niet te weten waarom ik dit kattenkwaad uithaalde samen met de andere meisjes, behalve dat er 1 meisje bij was met wie ik graag vriendinnen wilde zijn en wie dat ook wel was, als we een keer samen waren, maar wie er vrijwel nooit bij was/wie vrijwel nooit tijd had of zoiets om samen te spelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander meisje, met wie ik vaak speelde,  een keer te verraden door niet op een afspraak te komen, om met dit ene meisje die ene keer te kunnen spelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier dus weer hetzelfde punt tegen te komen, het willen zijn met een bepaald persoon bij wie ik het gevoel heb dat ik daar moet wezen, dat ikzelf met een ander meisje niet genoeg of voldoende ben, dat ik aan haar vastzit en dat ik iets mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven druk te zijn geweest met het proberen te zijn op de juiste plek bij de juiste mensen waarin ik geloof dat er juiste mensen en juiste plekken bestaan, in plaats van in te zien dat ik in mezelf altijd op de juiste plek en met het juiste mens ben, en als ik dit niet zo ervaar, ik mezelf heb afgescheiden van een aspect en een plek in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan het uithalen van kattenkwaad, en het irritante uitlokkerij te vinden om energie als een lekker gevoel in zelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onveilig en angstig te voelen als er kattenkwaad wordt uitgehaald rondom het huis, waarin ik een angst ervaar te worden gepest als ik iets van het kattenkwaad zeg, wat ook gebeurt en waarin mijn angst dus wordt bevestigd als zijnde waar.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding van mezelf te stoppen en zodra ik een niet-op-de-juiste-plek-en-met-de-juiste-mens ervaring heb, ik in mezelf zie waarvan ik me heb afgescheiden in mezelf, zodat ik hier zelfvergevingen op toekan passen en mezelf kan corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf waarom ik geloof niet voldoende te zijn in mezelf als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel in te zien hoe ik zelf in/als bewustzijn anderen en mezelf pest en trigger, zodat ik dit kan stoppen in mezelf en – ook in mijn geest bewustzijn systeem – niet een ander en/of mezelf aandoe wat ik zelf niet wil worden aangedaan door een ander en/of mezelf als de ander is de mind.

Zelfvergevingen op de ervaring van gepest worden:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen door het feit dat ik gepest wordt door een groepje jongens terwijl ik alleen maar vraag of ze willen stoppen met sneeuwballen gooien rechtstreeks tegen het raam, wat ze doen maar wat wel voldoende is om me later te gaan treiteren als ik ze op straat weer tegenkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de kinderen te willen corrigeren op straat en ze laten inzien dat ze gewoon gedag kunnen zeggen, verder niets, en dat treiterig gedrag echt niet tof is, in plaats van in te zien dat ze mij niet zullen horen, dat ik geen persoon ben die invloed heeft op hun gedrag behalve als het rechtstreeks het huis betreft waar ik in woon, aangezien ze dat kunnen inzien en kunnen stoppen in zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zat te zijn dat rondom het huis er om de zoveel weken gedoe is door weer een ander groepje jongens die dan weer een voetbal, dan weer vuurwerk en dan weer sneeuwballen op het huis afvuren zonder door te hebben wat ze doen, en als ik ze vraag te stoppen, mij meteen het mikpunt maken van hun verveling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schijtziek te worden van het treiterige gedrag van de groepjes jongens, die me op zo’n jonge leeftijd al denigrerend en seksistisch benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gekleineerd te voelen door een groepjes kleine jongens die me denigrerend en seksistisch benaderen, waarvan ik geloof dat als een man zijn hoofd buiten de deur zou steken hier, het gedrag in 1 keer zou veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het gedrag van de jongens komt doordat ik een vrouw ben, in plaats van in te zien dat hun gedrag wel anders is naar een vrouw dan naar een man, maar dat dit niets over mij zegt als vrouw maar dat dit laat zien hoe het geest bewustzijn systeem geprogrammeerd is ten opzichte van de vrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen waarom die kids niet gecorrigeerd worden door iemand die hiervoor de plek heeft ten opzichte van deze kids.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren dat de jongens niet gecorrigeerd worden, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf kan corrigeren hierin en dat ik me erger aan mezelf waarin ik mezelf in backchat als reactie op deze kids en de onrust om het huis, niet/onvoldoende corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in mijn backchat ongelijk op te stellen ten aanzien van deze kids en tegelijkertijd ten aanzien van mezelf aangezien ik participeer in backchat en dus mezelf als leven kleineer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zelf seksistisch op te stellen door te geloven dat de jongens pesten doordat ik een vrouw ben, in plaats van in te zien dat het in eerste instantie gewoon de plek van het huis is die nu eenmaal naast de speeltuin ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet goed met kinderen om kan gaan en geen idee heb hoe ze aan te spreken, met name jongens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb graag aardig gevonden te willen worden uit bescherming van huis, tuin, dier en zelf, wat niet zelfoprecht is maar voortkomt uit een angst.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het pesten en kattenkwaad voor invloed op mij heeft, wat de angst is die opkomt en in te zien en zelf te vergeven wat ik vind, zodat ik mezelf kan corrigeren in het fysiek zonder reacties op te roepen in mezelf en dit vervolgens gereflecteerd te zien als mijn eigen projectie in de buitenwereld.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het persoonlijk nemen van pesten en kattenkwaad, en als ik dit wel doe, te onderzoeken welke persona in mij zich geraakt voelt, zodat ik deze persona kan inzien, stoppen, zelfvergeven en corrigeren in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in welke mate ik participeer in onderdanig seksistisch gedrag als gevolg van een geloof in een definitie van vrouw zijn.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met aardig gevonden te willen worden en te stoppen met het proberen iets duidelijk te maken aan de jongens, en alleen duidelijke vragen te stellen en instructies te geven als het gaat om onrust rondom het huis die het beste gestopt kan worden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven in deze kleine aanvallen van pesten en kattenkwaad en het te zien als ondersteuning van het stoppen van angst en reacties in mezelf op de buitenwereld om mij heen en binnenwereld in mij, aangezien er niet werkelijk iets kapot wordt gemaakt, aan het huis en aan mij, en dit dus de uitgelezen mogelijkheid is voor correctie in mezelf waarin het mijn angst is voor eventueel kapot maken wat mijzelf werkelijk kapot maakt.

————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 215 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-6 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 207 – Motie van wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Dag 208 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-1 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 210 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-2 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 211 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-3 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 213 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-4 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 214 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-5 op ‘Motie van Wantrouwen’

Fysieke consequentie:

Ineenkrimpen, me kleiner maken

Verkramping in borst-buikgebied

Verkramping van dikke darm als afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Uitdrukkingsloos gezicht; starende ogen in het niets

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen, me kleiner te maken als ik angst ervaar om iets te zeggen tegen/vragen aan die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verkramping in borst- en buikgebied te manifesteren als ik angst ervaar om iets te zeggen tegen/vragen aan die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afsluiting tussen binnen- en buitenwereld fysiek te manifesteren door in mijn dikke darm een verkramping als afsluiting te creeren waarin ik de darm als uitgang naar buiten afsluit waarin ik de uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld verstop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dikke darm als communicatie-orgaan tussen binnen- en buitenwereld te verstoppen ten behoeve van mezelf in angst dus in zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te weten in kennis en informatie dat angst zelfinteresse is maar dit niet zo te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een uitdrukkingsloos gezicht en starende ogen in het niets te manifesteren als ik mezelf afsluit van de buitenwereld en hierin  mezelf onbereikbaar maak voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verloren, verdrietig en verlaten te voelen in deze afsluiting van de buitenwereld die ik zelf gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat ik het ervaar als ‘het is niet gelukt’; dat wat ik wilde, me uitdrukken, is niet gelukt, waarin ik een falen, een opgeven en een terugtrekken ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken ‘het lukt me nooit’ om me uit te drukken zoals ik wil in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben opgegeven in een geloof dat het me toch niet gaat lukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in mezelf te hebben opgesloten en er niet meer uit te willen, in een geloof dat als ik die beslissing eenmaal genomen heb, ik deze niet mag terugdraaien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet mag terugkomen op een beslissing, wat er feitelijjk op neer komt dat ik geloof dat ik niet mag veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet mag veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gezichtsverlies leidt als ik toch verander, als blijkt dat ik het bij het verkeerde eind had en het niet het beste is om mezelf op te sluiten in mezelf en de communicatie tussen binnen- en buitenwereld af te sluiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerst weer toestemming nodig heb van die ander om deze opsluiting in mezelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet zomaar opeens de opsluiting/afsluiting in mezelf kan stoppen in aangezicht van die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel stilletjes te willen veranderen zodat niemand ziet dat ik verander en zodat niemand er iets van kan zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat iemand ziet dat ik verander, uit angst dat die iemand zich daar dan weer mee gaat bemoeien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles in mezelf te zijn gaan verbergen en hierin de uitwisseling tussen  binnen- en buitenwereld af te sluiten/te verstoppen uit angst dat iemand zich met me gaat bemoeien en ik me hierin opnieuw vast laat zetten, terwijl ik al zo vast zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te laten zetten door een bemoeienis van een ander, in plaats van in te zien dat ik mezelf vastzet door de bemoeienis van mezelf in/als bewustzijn als reactie op de woorden en/of tonatie van de ander.

Als ik mezelf zie verdwijnen in een reactie als bemoeienis van mezelf in/als bewustzijn met/op mezelf in aanwezigheid van een ander, dan stop ik, ik adem. Het eerste en enige wat ik doe is stoppen, ADEMEN. In de adem stop ik mijn reactie. Ik hoef niet te gaan zoeken naar waar het vandaan komt, hoe ik het gecreeerd heb, aangezien dit zoeken weer een bemoeienis is van mezelf in/als bewustzijn. Ik stop, ik adem, ik pas zelfvergevingen toe, totdat de reactie is gestopt in mezelf. Als ik stop en adem word het gemakkelijker te zien hoe ik mezelf vastzet in mijn eigen bemoeienis. Ik hoef niet te zoeken hoe ik het gedaan heb, ik kan zien hoe ik het nu doe, aangezien ik nog steeds hetzelfde doe als altijd wat ik niet veranderd heb in mezelf. Zoeken is dus niet nodig, ik hoef alleen mezelf te observeren in het moment.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te observeren in het moment.

Ik geef mezelf de ruimte en toestemming te veranderen in beslissingen die ik ooit genomen heb zonder toestemming van een ander, en te onderzoeken en zelfvergeven wat het is waardoor ik vast wil blijven houden aan een gemaakte beslissing.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven in gezond verstand in plaats van in het geloof in de ervaring van angst, welke voelt als veiligheid, maar wat een schijnveiligheid is welke veilig voelt doordat het bekend is zoals ik het altijd gedaan heb, en bekend voelt veilig. Ik realiseer me dat ik in deze ervaring van angst als veiligheid steeds ‘het verkeerde’ kies en doe in/als bewustzijn als angst als veiligheid, waarin ik ineen krimp en me kleiner maak dan mezelf in/als Leven in het fysiek, overgeleverd aan mezelf in/als Bewustzijn in schijnveiligheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vast te klampen aan iets of iemand buiten mezelf in een ongeloof dat ik het zelf kan en dat ik als Zelf voldoende ben om mezelf richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van onveiligheid, welke ik zo ervaar als ik het zelf doe, – onveilig als onbekend als niet vaak toegepast –  te bestempelen als niet juist, en hierin telkens opnieuw voor de angst als veiligheid te kiezen, waarin ik het juist onveilig maak voor mezelf door te blijven bestaan in/als angst in/als bewustzijn, gevangen in de geest dus vatbaar voor alle geesten om me heen.

Ik sta mezelf niet langer toe mezelf vast te klampen aan iets of iemand buiten mij in/als de geest/het bewustzijn, maar in plaats hiervan in mijzelf aanwezig te zijn en mezelf als Leven geboren te laten worden in mijn eigen fysiek door alles terug naar zelf te halen en zelf te vergeven en zelf te corrigeren, waarin ik zelf vertrouw en zelfvertrouwen opbouw in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ander eerder te vertrouwen in de eindverantwoordelijkheid dan mezelf, waarin ik de eindverantwoordelijkheid als zelfverantwoordelijkheid als laatste stap in/als/naar mezelf telkens buiten mezelf leg waarin ik afhankelijkheid als onveiligheid creeer in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de eindverantwoordelijkheid als zelfverantwoordelijkheid naar mezelf terug te halen en te leven in/als mezelf door verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben in ieder moment, en als ik dit verkeerd doe, hierin verantwoordelijkheid te nemen door mezelf te vergeven en corrigeren en te zien of ik het kan leven in/als het fysiek of dat ik meer inzicht, begrip, vergeving en correctie nodig heb in/als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken waar de verkramping in mijn dikke darm exact vandaan komt en hoe dit op te lossen; of het een afsluiting tussen binnen- en buitenwereld betreft welke ik dan weer op wil lossen door de binnen en buitenwereld weer met elkaar te verbinden, waarin ik mezelf opnieuw afhankelijk maak van iets of iemand buiten mezelf, in plaats van dat ik het oplos door de communicatie binnenin mezelf met mezelf tot stand te brengen in/als zelfvergeving en mezelf aan mezelf terug te geven in samenwerking in/als/met mezelf als wie ik ben geworden, eventueel met ondersteuning als voorbeeld van iets of iemand in de buitenwereld.

Life-review-how-the-personalities-shape-the-physical

www.lite.desteniipocess.com

www.desteniiprocess.com

www.eqafe.com

www.eqafe.com/free

—————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 207 – Motie van Wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Ik doe iets vreemds in angst. Als ik angst voor een persoon (lees persoonlijkheid) ervaar, denk ik deze angst te moeten benoemen tegenover die persoon om in deze angst op te staan. Waarin ik natuurlijk enorme angst ervaar om dit te benoemen, en dus spreek in angst, en hierin vraag ik tevens de persoon om iets met mijn angst te doen. Waarom doe ik dit zo? Feitelijk projecteer ik angst in/als mezelf voor een bepaalde persoonlijkheid in/als mezelf op de andere persoon die deze persoonlijkheid reflecteert waar ik in mezelf angst voor ervaar.

Op de een of andere manier heb ik altijd geloofd dat ik hierin ‘kleur’ moet bekennen tegenover die andere persoon, dat ik de goedkeuring van die ander nodig heb om de angst te stoppen in mezelf. Zolang die andere persoon het niet weet, en dus geen goedkeuring kan geven, kan ik de angst in mezelf niet stoppen, dat ervaar ik dan als niet eerlijk, want ik heb daarvoor toch zolang in angst verkeerd tegenover deze persoon en hierin backchat gecreeerd, dus ik moet dit toch delen, anders ben ik hypocriet.

Dit herken ik als een kerkelijk construct, waar je moet gaan biechten/boete doen, om vrij te komen van de zonden in jezelf, en dit kan alleen via een persoon die hiertoe de machte heeft, de machte om met God te spreken, oftewel een persoon die ik mijn macht geef tot Vergeving. Feitelijk leg ik hierin mijn zelfverantwoordelijkheid bij de andere persoon.

Nu is het zo dat als een andere persoon hier met begrip naar luistert, dit snel wordt opgelost. Er is begrip, wat gelijk is aan vergeving, ik ben vergeven door de andere persoon, mijn angst verdwijnt, en ik kan communiceren zonder angst.

Maar wat als de andere persoon geen begrip toont en/of hiermee niet akkoord gaat? Dan zou er geen mogelijkheid zijn om vrij te komen van mijn angst, om vergeven te worden. Dit is compleet het Godsconstruct, waarin vergeving via een andere persoon via ‘God’ loopt. Bij de Gratie van God.

En dit is feitelijk waarin ik mijn hele leven ‘verkeerd’ heb. Ik werd niet begrepen, dat werd letterlijk zo gezegd. En dus heb ik hierin mezelf niet begrepen en vergeven door te blijven wachten op het begrip als vergeving van de andere persoon, waarin ik zelf een persoonlijkheid in/als angst gecreeerd heb. Waarin ik een ervaring gecreeerd heb dat ik alleen in gelijkheid kan communiceren met iemand die me begrijpt/vergeeft. Zoniet, dan doe ik het ‘verkeerd’ in mijn ervaring. Wat niet in gelijkheid is als mezelf in zelfoprechtheid maar in gelijkheid onderling in relatie tot elkaar, afhankelijk van elkaars begrip. Wat pas werkelijk/in werkelijkheid verkeerd als gekeerd is in/als de mind/het bewustzijn.

Hierin heb ik mezelf geforceerd door mezelf steeds door een angst heen te duwen om zo de angst ‘te overwinnen’. Op een gegeven moment ben ik hiermee gestopt, aangezien het me niet meer lukte, ik was fysiek uitgeput, en ik ben in de angst gaan zitten. In angst heb ik veel geaccepteerd en toegestaan, in mezelf en in de ander, waarin ik een reactie bij de ander  in eerste instantie ook nog eens zelf trigger/uitlok door in angst te bestaan en te spreken.

Waarom vind ik van alles goed/God? Uit angst dat ik anders niet Goed ben/ bij God kom. In een geloof dat ik een ander ‘nodig heb’ voor goedkeuring dus om bij god te komen. In een geloof dat ik het zelf niet kan, dus voortkomend uit Zelftwijfel. En in een basis van zelftwijfel, twijfel aan zelf, komt er een geloof in/afhankelijkheid van iets of iemand buiten zelf, waarin ik natuurlijk angst ervaar/creeer tegenover die persoon om uit de Gratie Gods te vallen, en tegelijkertijd boos word omdat ik juist mezelf vrij wil maken wat me niet lukt, want ik ben aan het wachten op die andere persoon, dat die iets doet wat onze ‘relatie verbreekt’, en dus ga ik met angst naar die andere persoon toe in de hoop dat die andere persoon iets doet en wil ik de verantwoordelijkheid dus bij de andere persoon leggen – in plaats van zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn angsten en de relatie met/als angst met/als mezelf in mezelf te verbreken – want ik geloof onbewust en/of onderbewust dat dat niet zomaar mag, dat ik toestemming nodig heb, en dus handel ik bewust, automatisch naar mijn onderbewuste/onbewuste programma, niet ziende dat ik manipuleer, aangezien ik zelf gemanipuleerd word/mezelf manipuleer in/als Bewustzijn.

Ik manipuleer dus met angst om mezelf vrij te krijgen van deze angst, en deze angst gebruik ik als rechtvaardiging van mijn daden. Angst, als E-motie als rechtvaardiging van de manipulatie in angst. Waaruit de Motie van Wantrouwen voortkomt; de Macht wordt aan de Persoon/de Persoonlijkheid/het Bestuur/de Regering gegeven en ondertussen bestaat er een volledig wantrouwen naar die persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur toe, aangezien het uitgangspunt angst is – een uitgang/backdoor weg van zelfverantwoordelijkheid – dus manipulatie, dus niet zelfoprecht, en hierin altijd vatbaar voor/afhankelijk van manipulatie door de persoon/persoonlijkheid/regering/bestuur. De Motie van Wantrouwen wordt het Motief als grond waarop we iets gaan verdedigen. De angst wordt de reden/het uitgangspunt van leven welke we gaan verdedigen als rechtvaardiging van ons gedrag in/als angst.

De basis is Wantrouw in plaats van Zelftrouw, welke we projecteren op iets of iemand buiten ons als zijnde niet te vertrouwen. Motie van Wantrouwen.

Zie hier de samenleving waarin we leven. Diep weggestopt en verdraaid dus ‘onzichtbaar’ in onszelf en tegelijkertijd zichtbaar in alles wat we creeren in deze wereld op het moment. Zelfs tijdens het schrijven draait het weg/draai ik weg.

Een hele lijst om zelfvergevingen op toe te passen.

Gedachte:

Ik ben bang om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon.

Afbeelding:

Ik zie mezelf ineenkrimpen, monddood, verbijsterd, verslagen.

Emotie:

Angst dat die persoon boos wordt

Angst dat die persoon me niet begrijpt

Angst dat die persoon me belachelijk maakt

Angst dat ik het fout/verkeerd doe

Gevoel:

Me beter voelen dan de ander

Backchat:

Ik kan niet op tegen die persoon

Die persoon weet het toch altijd beter

Wat ik ook zeg, het is toch niet goed

Laat maar, ik doe het wel alleen

Ik heb er geen zin meer in

Consequentie:

Afsluiting, stoppen met delen van wat er in me omgaat, verbergen

Me afkeren van die persoon

Boosheid (emotie)

Arrogantie (emotie)

Radeloosheid (emotie)

Dominantie in backchat

Schuld geven aan de ander

Schuldgevoel (emotie)

Ik word deze persoonlijkheid/heden als Bescherming, dus feitelijk wordt angst mijn bescherming en zal ik dus mijn angst beschermen als rechtvaardiging van wie ik ben geworden

Angst voor verlies van wie ik ben geworden (emotie)

Dood-ervaring; Afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Weigering/koppigheid (emotie)

Angst voor mensen (emotie)

Fysieke consequentie:

Ineenkrimpen, me kleiner maken

Verkramping in borst-buikgebied

Verkramping van dikke darm als afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Uitdrukkingsloos gezicht; starende ogen in het niets

Zelfvergevingen en Zelfcorrecties volgen.

Zelfeducatie free: www.eqafe.com/free

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life