Dag 493 – Witneus

Witneus

Januari 2007 – Juni 2014

Voor mij de allerliefste vriendin en ondersteuning van de afgelopen 7,5 jaar en zulk leuk gezelschap en fijne aanwezigheid in en om het huis.

Vanmorgen heb ik haar in overeenstemming met de dierenarts in laten slapen.

De dierenarts heeft voorgesteld na afloop sectie te verrichten en dat vond ik een goed idee.

Details over wat er precies aan de hand was volgen.

Het gehele proces is naar tevredenheid verlopen – er komt een behoorlijke vermoeidheid op wat bij het proces van overlijden schijnt te horen heb ik van Sunette begrepen en zo ervaar ik nu zelf.

PENTAX Image2007 – 2008 eventjes alleen, nog niet zolang uit de dierenwinkel – Witneus kwam als jong konijntje uit de dierenwinkel

PENTAX ImageMet Casper bij het oude huis 2007 – 2008 – Casper kwam er ietsje later bij uit de konijnenopvang; hij was al een paar jaartjes oud naar schatting.

PENTAX ImageZe hebben kleurtjes uitgewisseld

PENTAX ImageDikke vriendjes vanaf het begin; ik had Witneus naar de opvang gebracht voor een paar nachtjes om ze daar te koppelen. Dat ging direct goed en zo konden ze samen terug.

PENTAX ImageMet Casper in de sneeuw bij het oude huis

PENTAX ImageMet Casper in de sneeuw bij het nieuwe huis

PENTAX ImageJuni 2014 weer een tijdje alleen – Nog steeds een beauty

Dag lieve Witneus, dag allerliefste vriendin, dag zachtaardig wezen, bedankt voor je constante aanwezigheid en je levend voorbeeld! Roy de cavia heeft je plekje in het hooi al ingenomen ;-).

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 448 – Druk met mijn interpretatie van Witneus

Ik kijk naar Witneus en ik weet niet hoe ze zich voelt, of ze er moeite mee heeft dat Casper niet meer in het fysiek is bij haar. Ik vermoed van wel maar dat kan net zo goed mijn interpretatie zijn. Ondertussen let ik dus op haar en ervaar hierin emoties, wat iets is wat ik zelf niet leuk vond als ik vermoedde dat iemand dat bij mij deed. Waarneming, vermoeden, gedachten, emoties, het maakt het nogal onduidelijk. En terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat het niet zoveel uitmaakt wat nu wat is, ik begin gewoon met zelfvergeven van wat ik waarneem in mezelf want dat is het enige waarvan ik zeker ben en waar ik iets mee kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn omdat ik niet weet wat er in Witneus omgaat en ik dus niet weet of en wat ik voor haar kan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik iets moet doen hierin voor haar terwijl ik alleen iets voor mezelf kan doen hierin met mijn eigen emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op Witneus te letten en mijzelf vast te zetten in mijn interpretatie en/of in een zoeken naar interpretatie in en als de geest van wat ik waarneem bij Witneus.

Wat neem ik waar als fysieke verandering?

Ze eet sneller al haar voer op en eet wat meer.

Ze zit vaker binnen.

Ze rust vaker.

Ze speelt iets minder.

Ze doet verder wel dezelfde activiteiten en is fysiek in orde, ze doet ze alleen iets minder en heeft meer ‘tijd over’ welke tijd ze eerst bij Casper doorbracht en nu alleen.

Ze is rustiger.

Fysiek gezien zijn het dus geen alarmerende signalen en in gezond verstand benaderd is het voor een dier een hele verandering als het huisgenootje met wie ze vrijwel haar hele leven samen heeft door gebracht en fysiek altijd bij zat en tegenaan zat, er niet meer is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij de gedachte dat Witneus haar vriendje ‘kwijt’ is en deze ‘nooit meer zal zien’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat Witneus zich alleen voelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat Witneus zich verveelt.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op mezelf in en als mijn ademhaling als ik kijk naar Witneus en zelfvergeving toe te passen als er een energetische ervaring en/of gedachte opkomt.

Ik stel mezelf ten doel te letten op de fysieke gesteldheid van Witneus en te stoppen met het zoeken naar een emotionele interpretatie van wat ik waarneem hierin.

Ik stel mezelf ten doel te letten op mijn eigen gedrag en zelfvergevingen toe te passen op oordelen die hierin in mij omhoog komen ten aanzien van mezelf in mijn gedrag naar Witneus toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren ten gevolge van mijn eigen veroordeling van hoe ik mij gedraag naar Witneus toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander te veroordelen die zich – in mijn interpretatie – op dezelfde manier naar mij gedraagt/gedragen heeft als zijnde lettende op hoe ik mij voel zonder hiernaar te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat er niet naar gevraagd werd hoe ik me voel en dat ik tegelijkertijd hierin het gevoel had dat de ander hier wel mee bezig was en hier verdrietig om was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren in en als een gedachte dat de ander verdrietig was omdat ik dat was en me hierin, naast mijn eigen verdriet, ook verantwoordelijk ervoer voor het verdriet van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor het verdriet van een ander welke wellicht aanwezig is maar waar ik niet direct iets aan kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van de energetische ervaring van verdriet en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus verantwoordelijk te hebben gemaakt voor een energetische ervaring van een ander en zo geen zelfverantwoordelijkheid heb genomen en hoefde te nemen, aangezien ik al bezet (bezeten) was met de verantwoordelijkheid voor de energetische ervaring van een ander zonder werkelijk te weten wat die dan inhield en of die er wel was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mijn eigen bezetting in en als de geest in interpretatie van de fysieke werkelijkheid met energetische ervaringen tot gevolg, niet te zien wat werkelijk hier is welke me opnieuw verdriet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf verdriet te doen door mezelf te bezetten; bezeten te zijn met en door mijn eigen energetische ervaringen en zo te missen wat hier is in en als de fysieke realiteit, in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen in en als de fysieke realiteit, in en als het fysiek door te participeren in afscheiding in en als de geest in energetische ervaringen ten gevolgde van interpretaties van de fysieke werkelijkheid, in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat maakt dat ik emotioneel reageer op het ‘kwijt’ raken van een vriendje/huisgenootje en op het ‘nooit meer zien’ hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te missen wat ik had als ik naar Witneus en Casper samen keek en me hierin ‘gelukkig’ voelde omdat ik hen als ‘gelukkig’ interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus verdriet te ervaren om het verlies van mijn eigen ervaring bij het zien van Casper en Witneus samen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren bij verlies van energetische ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het overlijden van Casper en het kijken naar Witneus te gebruiken om mezelf te behouden in en als energetische ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te vervullen met het kijken naar iets of iemand buiten mij door energetische ervaringen op te wekken als reactie op de interpretatie als gedachte van wat ik zie en zo te voorkomen dat ik alleen ben met mezelf in en als de stilte.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik verdriet ervaar als ik nu naar Witneus kijk, te stoppen en te ademen en de ervaring direct te stoppen en indien nodig, zelfvergeving toe te passen, waarin ik me realiseer dat een energetische ervaring deel uitmaakt van mijn eigenbelang en niets met Witneus van doen heeft, waardoor ik Witneus ook niet kan zien en eventueel bijstaan in wat werkelijk is.

Ik stel mezelf ten doel gerelateerde herinneringen aan deze ervaring nader te onderzoeken en mezelf te bevrijden van de energetische lading die hierin nog aanwezig is door toepassing van zelfvergeving en hierna zelfcorrectie toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf hier te houden bij de fysieke waarneming zoals in het bovengenoemde rijtje en zelfvergevingen toe te passen op mijn eigen energetische ervaringen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen in en als de adem als en wanneer er energetische ervaringen opkomen en te leren op de adem – op mezelf in en als de adem, te vertrouwen waarin ik me realiseer dat het niet nodig is om in energetische ervaringen te (blijven) participeren.

Ik stel mezelf ten doel te wennen aan de stilte in en als mezelf.

PENTAX Image

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 446 – To give it my all – How the animals teach me what real support is

In december Witneus the female rabbit became suddenly very ill, pneumonia, I wrote about it during that days. Here I write an overview how this intensive support of her supported myself to get the best out of me.

For a few days just before she became clearly ill, she walked into the house more often and wanted to sit in the house for a longer time. I allowed her to do this, however sometimes I pushed her a little to go back outside again – the rabbits lived outside during that days and I was not sure how staying inside the house for hours should influence the thickness of their pelt. So, here I missed a sign of her and did not investigate why she wanted to stay inside the house for longer. Rabbits are prey-animals and they do not show when they are ill and when they show, the illness is often already present for a longer time. However they do give some signs when we really are aware and this was a sign from her that I did not take seriously.

The day that I noticed there was really something wrong was when she was sitting with her nose in the air. I have had a rabbit in the past who was sitting with her nose in the air for many days but for the rest being normally active, eating normally, so I did not have a clue that there was something going on with her. Until she was suddenly one day that ill that it was too late to do anything; pneumonia as I heard at the vet. However, I learned this that time and saw it immediately now when the nose was in the air. I also had to go to work that day and did not know what to do in the short time before work. I called my collegue and discussed; he would try to find someone to replace me (I often work alone in a healthstore) and I said I would be a little late. She sat down in her hutch outside, in the nightcabine which is more closed and warmer. I moved on to work. On the way to work I started seeing what was bothering me, which was the point that I was not clear on where to housevest her and the malerabbit (they lived together outside the house and I have a pretty small room inside the house where also another quinea-pig was living). I saw that I would take her in the house and could leave Casper – the male rabbit – outside. It seems strange that I could not see this clearly immediately however this is how the mind works and what I am already walking for years while taking care of the animals, that somewhere in the practical care-taking when they become ill I loose sight, get stuck and do not see a practical solution. Actually it is a little bit of an apathic reaction which is not cool, as with these small animals, you have to be fast and take action immediately otherwise it can be too late.

So, I had my solution, in the afternoon a collegue could replace me and I could go home. At home I immediately took her into the house and knew I had to go to the vet. It was friday night and the last consulting-hour before the weekend so I had to catch this one. I called my parents to drive but one was out with the car so it was not possible to bring me. I have another option to go by bus and walk 2x 10 minutes which is less comfortable (for the animal and me as well) but anyhow pretty well doable. Here again I saw myself linger, thinking about asking the neighbour or taking the bus and saw, okay, I have to push myself and I have to do it fast otherwise I am too late for the bus and the consultinghour. So I did, I pushed myself through this lingering, took her in a basket and went to the bus. At the vet, they confirmed that it was pneumonia, gave her anti-biotica and explained me that pneumonia with rabbits is a risk for their health as they produce very thick mucus in the lungs that is not easily going away and so, the chances to survive are not so large, however there are rabbits who make it. They also told me that she was quite sick already. I had seen this too, however I also knew her al the years before and she had never been sick and been in good physical condition and very enthousiastic to live and also, the symptoms were not that long present so, there was a chance she could make it.

I went home, left her in the small basket, put a warm-water bottle with her in the basket and some green-food for if she was able to eat something. And so we passed through the night. The days after this, she had a lot of difficulties with breathing, sat with her nose in the air all day and a little bit standing up, with her forelegs against the warm water bottle that I put down their so that her breast would be a little bit warm. She could barely eat but she had to. So I gave her fluidfood with vessels especially for sick rabbits. Besides this I went outside and took everything that I could find that she might like and easliy eat, like dandelion, plantain, clover, yarrow, chickweed and some grass. It was winter but very soft weather so I was lucky as there was still some green findable. She did not eat by herself but when I hold it before her consistently she would take some eveytime and actually even made some funny jokes with this, as taking it out my hand and put it away on the ground for example when she did not want it anymore, and when I hold on tight, she could not take it away but instead the leave teared apart and she had again some food in her mouth which she chew on. Until she showed me that she really had enough.

She lost weight of course and we found a rithm of fluid food 2x a day and 1x a day anti-biotic and 1x a herbal conbination with colloidal silverwater and a drop of vitamin D to reduce the mucus and to support her lungs and immunesystem. I did this all together for 4-5 weeks very intensively, I slept down in the same room with her (I have a sleeping-couch there) and only went out longer for work. And within this period, I learned the most important point: to give it my all. I knew and noticed that I had to give it my all to pull her through this and that I had to do every little thing that I saw as important for her, very small things as getting the food she would like most, giving it to her often, checking at her, being consistent in the medicines, actually being totally here for her.

I have seen Bernard doing this at the farm and heard this in stories about him, giving his all in very small things, seemingly points that looked as ‘not so important’ or even out of proportion. This is what I within my mind, allowed to take over in the past while taking care for the small animals, as actually I had the tendency to give it my all but had some thoughts and beliefs about this as ‘not suitable’ or ‘too much’ because it is ‘only a rabbit’. It was not how I consciously saw it myself but however, allowed myself this behaviour just because this is the common approach of taking care of animals. So actually I did not really stand up for them as myself. I also had a belief during that days, that dying is something maybe even better than living, which is actually a point of religious brainwashing and so I had a tendency to let them go more easily instead of investigating everything completely before doing so. So it was more about ‘who I am within’ than actually neglecting the caretaking that was not alligned within myself with what is best for all. This combined with the lingering and apathic behaviour of myself when I needed to take action immediately and coming up with practical solutions and also very important or even the most important point of influence, not having a car and not having so much money and the vet costs always a lot of money, again combined with living alone and grown up within an experience of having to decide a lot of things by myself; well all this points together I faced while taking care of the animals. And everytime a small animal became sick I could pick up the point I learned from an animal in the past and a new point came up that I had to learn and integrate. So, with Witneus, she was the first who I have given my all – and people who knew me before would say, but you always did this isn’t it? You are always so very carefull with the small animals. Just to give you an idea of what ‘giving my all’ entails; the ‘being carefull’ as I was before, is not enough. It is not the same as giving my all and letterly pull the animal through with everything I have where instead of this, somehow and somewhere, I let them go and so actually I let them down. In very small points which are easily to be excused. But every excuse is one excuse too much. So, there were no excused in this period with Witneus and I just took on everything I saw that needed to be done and as long as was necessary until it’s done, walking it day by day without knowing how long this would take and without knowing if she would make it. As this was not the most important thing, it was important how we walked through and who I am within.

Well, she did make it. After the period with anti-biotic, she had still difficulties with breathing and so with eating, as eating and sitting with her nose in the air to breathe at the same time, is very difficult. So, discussing this with the vet again. They said that the anti-biotics is done, the bacteria is gone so she needs something for the alveolus, for the lungs, to get more air. Something similar as they give to people who have asthma and then for animals. So she got that, and almost the same day it became better. Within a few days she ate by herself, and she eated all day because she was actually very hungry and had to get some weight. I gave her this medicin 2x a day and also the herbs and some colloidal silverwater and vitamin D for 3 weeks and she became stronger and recovered within this period. after this I went back to 1 time a day, and again after some weeks 1 time a day I started to half the dose of the herbal combination and staying with 1 time a day the medicine for the alveolus. With this I will move on some weeks and then probably stop the herbs and go on regurly with the medicin for the alveolus as this is recommended by the vet, based on experience with other animals that when stopping for a longer period they often start getting difficulties with breathing again.

The point of not really be aware of the signs before they become ill, this came back with the male rabbit who died last week. I wrote about this also. The short period of decisionmaking and support in passing away went well as I learned to discuss these kind of things with the vet and if necessary with someone who is able to see with me. However the point of this small signs before becoming ill I had not actively responded to, I noticed it again but did not respond, I did not pick it up and so, after Casper had passed away, I saw this point still being her and interfearing with my decisionmaking and taking action within the moment of illness. So this point I have to correct in writing and then walk again in real time when the moment is here. Actually I saw that I did not consider myself in this, in what I actually wanted as being some more closer with the animal for a while – meaning inside the house, some hugging, but again, of not knowing how to do this practicle I did not take this seriously and so I actually am not taking seriously myself within this point, which is harming myself as another living being. And because of staying in this ‘not knowing how’, I do not start investigating it and so I do not even give myself a chance to find a solution that is practical and best for all including me. So this is what I am moving on with. As this point is making it more difficult, when and as an animal (or human) dies, as I have seen that after this passing away of another living being who we lived close with, the points come up where we did not give it our all and so we feel sadness, which is actually a feeling of regret of missing out on moments of opportunity to share, to be intimate from a starting-point of self-intimicy. The animals did not miss these moments, it are we as human who miss them because we miss ourselves and we need to walk a process to become one and equal with and as ourselves. And if we do not do so, we will face this within and as ourselves when and as we die ourselves.

Actually what I describe her in very small points, is what is going on in the world on a very large scale. From the small to the big, it is the same point and only in the small, within the situation that we are living in and being able to direct, the changes will start taking place, if we are willing to see and to take ourselves seriously within this. Life is showing itself in very very small points, it is vulnerable and strong at the same time and this is what we easily and on a daily base, walk over and ignore. So we ignore the being vulnarable and we miss the being strong within this. And as long as we ignore, we do not have to pick it up, we do not have to face ourselves as being vulnarable and so we do not have to change ourselves and, we will never become one and equal as strength as life as our full potential. So we see, there is something wrong, but we are not really aware of it and we do not dare to really see into this as we do not yet know the solution and so, decide to ignore. Which leads to a survivalmode where in we act and pretend being ‘strong’ but which is actually weakening ourselves and life as a whole, which is quite visible in the world today.

Ignorance is a decision although it seems as we do it ‘automatically’ but actually, every time we ignore something it is a decision, in every moment. So to stop the ignorance, this is a decision too. First it is to stop the ignorance and within this, we give ourselves a chance to look, to see, to ‘not know how to do this’, to forgive ourselves for what we see and what we do not know yet, for what we have allowed to exist within and as ourselves, to investigate and discuss a solution, to correct ourselves and make a new script as an ability to change and to eventually, actually change in physical reality as the final proof to and as ourselves that we have walked a process to selfchange, from ignorance, apathie and an experience of powerlessness towards consideration, self-movement and practical solutions.

We will not get proof on forehand that it ‘will work’ as the only proof possible, is walking it for and as self. We will become the living proof or we will not see any proof at all. So waiting for a proof before starting, it’s not gonna work.

Starting within the small, starting to take self as life seriously as within this, one will start taking life seriously in/as everyone.

So does this mean that ‘I am ready’ now? That I have learned to ‘give it my all’ in every moment? No. I have learned this within this one point. Where in it became very clear to me how and where I am actually not doing this which is in many other points. This is a process to walk as the resistance to do this has been integrated in many ways within myself and my physical body so it requires walking a process day by day, consistently and continiously, to deprogram myself within this and become the living proof of myself in and as my full potential.

Will you walk with me, with us?

Desteni-I-Process-Lite (Dutch translation available) and Desteni-I-Process-Pro.

Thanks (below two pictures from Casper and Witneus in the snow some years ago)

PENTAX Image

Video’s:

Witneus

Casper and Witneus januari 2014

Related blogs:

Day-374-how-every-breath-counts/

Dag-380-woordweb-roos-projectie-terug-naar-zelf-halen

Dag-417-de-verzorging-van-witneus-het-konijn-als-levend-voorbeeld

Dag-443-casper-het-konijn

All blogs related to animals:

https://ingridschaefer1.wordpress.com/category/dieren/

PENTAX Image

(Picture: find the white rabbit! Click to enlarge)

Investigate

Psychic Animals – The Sheep – Part 1

(Link to Witness blog)

——————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 444 – Tip Toeing around myself

Ik bemerk in mezelf dat ik mijn adem inhoud in angst voor een inzicht waarin ik zal zien dat ik iets heb nagelaten in de zorg voor Casper het konijn in dit geval. In het algemeen is het een angst voor dat ik iets fout heb gedaan, waarin ik ‘fout’ definieer als het aanwezig zijn in de geest en hierin leven over het hoofd zien en dus een bewegen in eigenbelang. En hierin houd ik mijn adem in; niet werkelijk geheel en fysiek natuurlijk want dan zou ik hier niet meer fysiek aanwezig zijn. Maar er is een soort constante spanning aanwezig die ik ervaar ‘op de achtergrond’. Dat is op zichzelf een interessant gegeven, dat ik spanning die aanwezig is in en als mijn fysiek als mijn adem inhouden, ervaar alsof het ver weg en op de achtergrond afspeelt. Waar ben ik dan, als de fysieke spanning en het adem inhouden zich in mijn beleving, afspeelt op de ‘achtergrond’? Niet in mijn fysiek aanwezig want dan zou ik het direct zien en fysiek ervaren als mezelf. Dus, als ik niet in het fysiek aanwezig ben, ben ik in de geest aanwezig, in het achterhoofd waar de vele geestactiviteiten plaatsvinden en in de fysiek gemanifesteerde/geintegreerde geest bewustzijn systemen. Wat hetgeen is dat ik als ‘fout’ bestempel, terwijl het feitelijk ‘verkeerd’ als ‘gekeerd’ is als hoe we hebben toegestaan geprogrammeerd te zijn/worden en onszelf geprogrammeerd hebben in en als de omgekeerde wereld in en als de illusies van de geest, bestaande als ‘wat is het beste voor mij alleen in en als de geest’ dus in eigenbelang in plaats van het geheel als Leven – inclusief mezelf als leven – in overweging te nemen. Ik ervaar angst – dus wederom een gedachte als oordeel voor mijn eigen oordeel hierop welke nieuwe lagen van (zelf)oordeel creeert/gecreeerd heeft en zo dus de oorspronkelijke ‘oordelen als gedachten als persoonlijke  interpretaties van de fysieke werkelijkheid’ verbergen en onderdrukken. Tip Toeing around myself. En zo ben ik nog steeds druk met mezelf en houd ik het eigenbelang in en als de geest in stand.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties zullen volgen en ik ga de komende dagen zien in mezelf of er eventueel een gerelateerde herinnering omhoog komt.

Fear of Fear Itself – Fears and Phobias

Full fear of fear itself fears and phobias

————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 443 – Casper het konijn

PENTAX ImageFilmpje: Casper en Witneus januari 2014

Casper het konijn is dood. Ik heb hem vandaag laten inslapen. Hij leeft sinds een jaar met sluimerende maar chronische blaasklachten die hij met behulp van eerst anti-biotica en later als onderhoud, druppels colloidaal zilverwater verdeeld over de dag gegeven aardig aankon  – aan zijn gedrag te zien ; hij was vaak wat nat bij zijn staartje maar bleef niet langer hangen rond het hok om de hele tijd plasjes te doen. Echter gisteren ochtend was het erger en kwam hij na het eten niet uit zijn hok en buiten bij Witneus (het vrouwtjeskonijn) wat een teken is dat hij veel plasjes moet doen of lijkt te moeten doen en hiervoor in zijn hok blijft. Ik heb hem wat meer colloidaal zilverwater gegeven en 2 kruidentabletjes en wist, of het is in de avond gelijk of iets beter en het is tijdelijk of het is verergerd. Het laatste was aan de hand, hij zat op de grond, ging languit liggen, maakte wat geluidjes, wilde niet eten. Casper die niet wil eten – echt helemaal niets – dat is een teken dat er iets helemaal mis is in zijn lijf. Hij is de nacht binnen gekomen en heeft hier op de grond gezeten/gelegen in de buurt van Witneus. In de ochtend werd het steeds erger totdat hij apathisch languit lag en steeds meer afkoelde.

Ik ben de ochtend druk geweest met overleg met de dierenarts en bekijken hoe hem te ondersteunen. Het was me de avond ervoor duidelijk dat dit het einde van zijn leven als dit konijn Casper genaamd inluidde. Ik was alleen niet duidelijk over hoe dit te begeleiden. Mee naar de dierenarts en laten inslapen of zelf laten sterven hier thuis? Het tweede had mijn voorkeur maar ik was niet helder in die voorkeur. Na wat bellen hier en daar en afspraken maken, afzeggen en opnieuw maken met de dierenarts, nam ik de beslissing om hem mee te nemen naar de dierenarts voor onderzoek en beslissing met ondersteuning van hen. Ik had hier een tijdje gezeten, met de dieren gechecked of ik wat duidelijkheid kon krijgen over hoe zij erin stonden, een gesprek met een destonian en hierin voor mezelf helder, oke, hij is er klaar voor zover ik kan zien, ik ben er nu klaar voor, we gaan voor duidelijkheid en hierin een beslissing over wat te doen/hoe te sterven.

De dierenarts bevestigde wat ik gezien had als dat de kans op verbetering zeer zeer klein was met veel toeters en bellen, wilde dit wel doen als ik dit graag zou willen maar vond laten inslapen de beste oplossing voor Casper gezien zijn voorgeschiedenis met de blaas en zijn hoge leeftijd (ergens tussen de 10-12 jaar). Hierin stemden we overeen en zo is hij op de tafel met mij, de dierenarts en de assistente stapje voor stapje ingeslapen. Zijn zachte konijnenpootjes kun je hierbij knuffelen als hij langzaam in slaap valt; een konijn heeft zulke leuke stampvoetjes en voorpootjes waar ze je normaal niet zo graag aan laten zitten.

Ik was rustig en zonder reactie in en na deze beslissing. Ik had me ook al enigszins voorbereid door de tijd heen door steeds te zien of ik nog iets wilde delen met hem of dat ik iets zag wat hij met mij wilde delen en wist dat het eens zou gebeuren, gezien zijn leeftijd en blaasklachten. Echter er zitten nog een paar kleine puntjes in het stadium/de paar dagen voor deze gebeurtenis die frictie geven in mij en welke de onduidelijkheid gaven in de uren voor de beslissing tot inslapen. Ik merk achteraf dat ik hem een paar dagen langer ‘bij me had willen houden’, binnen in huis en niet buiten. Ik merkte dat ik hier ergens op ‘gerekend’ had als hij zou sterven, dat we ‘nog even tijd hadden’. De laatste paar dagen wilde hij eigenlijk iets langer binnen in het hok zitten in het stro, wat plasjes doen waarbij ik hem een paar keer een zetje heb gegeven naar buiten toe omdat de deur lang open stond en het koud werd binnen. Het is hetzelfde punt als toen Witneus ziek werd en zij de paar dagen ervoor langer binnen wilde zitten en ik dit punt wel heb gesignaleerd maar niet werkelijk heb waar-genomen en er dus niets mee gedaan heb. Ik had Casper algemeen graag wat meer binnen gehad toen Witneus ook naar binnen ging maar hem buiten laten wonen was het meest praktisch gezien de situatie met Witneus en de verzorging en het voeren van alle dieren. Dit heb ik wel regelmatig met Casper gechecked en was okay, en hierin heb ik mijn waarneming door de tijd heen laten laten vervagen. En, ik had hem zelf graag iets langer dichter bij me gehad voordat hij dood zou gaan; echter het niet werkelijk waarnemen van en handelen naar zijn gedrag de laatste dagen is wat wringt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb graag nog een paar dagen met Casper samen binnen te willen zijn en hiervoor niet volledig de tijd te hebben genomen in het moment toen hij er gezond en wel was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te rekenen op een paar dagen tijd met Casper als hij zou sterven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Casper nog even bij me te willen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat we nog wat tijd hebben samen als hij zou sterven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de focus iets meer op Witneus te hebben nadat ze ziek werd en hierdoor iets minder op Casper.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vermoeid te zijn door de intensieve zorg voor de dieren het laatste jaar of zelfs de laatste 2 jaar hier in Harmelen en hierin nu een soort van opluchting te ervaren dat het eenvoudiger wordt nu er 2 dieren over zijn die allebei binnen wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Casper niet serieus te nemen in de laatste paar dagen van zijn leven in het werkelijk zien dat hij iets langer binnen wilde zitten in het stro.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en Casper een paar momenten samen binnen, in zorg en samenzijn te ontnemen door niet werkelijk te zien dat hij iets langer binnen wilde zitten en in plaats hiervan in eigenbelang te handelen als wat gemakkelijker is in het dichtdoen van de deur en het warm houden van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat Witneus zich zal vervelen zonder Casper en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het (bij voorbaat) te veroordelen als ‘vervelend’ als en wanneer Witneus zich zal vervelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een toekomstprojectie van verveling te vormen en op Witneus te plaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb signalen wel te zien maar niet werkelijk waar te nemen in en als een angst dat ik niet weet wat te doen en het dus een soort van negeer, als wel signaleren maar niet echt waarnemen en er dus ook niets mee te doen/te hoeven doen aangezien ik het niet werkelijk gezien heb en tot me door heb laten dringen, waardoor ik van tevoren denk en geloof niet te weten wat te doen, welke komt doordat ik niet werkelijk waarneem en mezelf dus geen mogelijkheid geef om te zien in oplossingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb werkelijk waar te nemen en in oplossingen te zien en hierin tijd te nemen voor zorg en samenzijn als wat ook een oplossing kan zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Casper gewoon te missen en het zo snel te vinden gaan als binnen 24 uur te veranderen van ‘Casper is hier in het fysiek’ naar ‘Casper is niet hier in het fysiek’, welke ook weer komt doordat ik de kleine signalen in de dagen ervoor niet heb waargenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb snelheid te creeren in en als de geest en hierin ‘kort tijd’ te ervaren in plaats van fysiek hier aanwezig te zijn en in de pas te lopen met de andere fysieke aanwezigen, in dit geval Casper.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van de korte en onrustige slaapuren vannacht en de verandering van de dood van Casper.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik het wat langer binnen willen zitten van Casper de laatste paar dagen niet werkelijk te hebben waargenomen en onderzocht.

Ik stel mezelf ten doel tijd te nemen voor de verandering en de ervaring van verdriet hierin in en als zelfbegrip als zelfvergeving en zelfonderzoek en mezelf hierin te omarmen.

Ik stel mezelf ten doel hier samen te zijn met de ander 2 diertjes Witneus en Roy.

Ik stel mezelf ten doel te rusten.

Ik stel mezelf ten doel de zelfoordelen te stoppen en mezelf te vergeven.

Niet geheel en volledig maar dit is het voor vandaag.

PENTAX Image—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 416 – Eindeloos verdrietig

PENTAX Image

Witneus is ziek, ze heeft longontsteking, wat bij konijntjes een enorm risico met zich meebrengt; het geeft heel taai slijm en vaak overleven ze het niet, ook niet als je er aardig vroeg bij bent. Ook heb ik gisteren duidelijk begrepen waarom symptomen bij konijntjes zo lastig te zien zijn; omdat het prooidieren zijn en prooidieren verbergen het als er iets is, omdat ze, zodra ze dit tonen, het ‘haasje’ zijn in de natuur. Dus vaak als je het ziet, zogenaamd op tijd, kan het toch al een langere voorgeschiedenis hebben. Ik zag het in een stadium waarin er nog iets te doen is, doordat ik het meest kenmerkende  symptoom herkende van een ander konijntje een aantal jaren geleden, waarbij ik destijds werkelijk veel te laat was, ik wist niet wat het betekende en dat het iets betekende, omdat ze destijds heel goed at en poepte en plaste etc, en dat zijn de eerste signalen bij een konijn om direct meer onderzoek te doen. Goed, het duidelijke kenmerk bij longontsteking is dus als ze met het snuitje in de lucht gaan zitten om meer lucht te krijgen, en je ziet de flanken duidelijker op en neer gaan. Echter de ontsteking is dan al in de longen aanwezig en is er al minder lucht beschikbaar.

Direct naar de dierenarts, die longontsteking bevestigde, en alle middelen inzetten ter ondersteuning van het konijntje en ter bestrijding van de bacterie. Anti-biotica en vezelrijk vloeibaar voer mee (‘dwangvoer’ genoemd, ze stoppen met eten als ze ziek zijn, en verzwakken dan snel en de darmpjes moeten blijven bewegen, dus er moet wat voedsel en vocht in). Bij deze dierenarts is het hier de tweede medewerker (het is een praktijk met meerdere dierenartsen die ook veel ervaring hebben met knaagdiertjes) die aangeeft de colloidaal zilverwater en de kruiden te gebruiken die ik al heb en gestart was, dus dat is een erg prettige samenwerking en ondersteuning met deze praktijk. En zij geeft aan, zet alles in, houdt haar warm (ze had iets ondertemperatuur, wat ook zorgwekkend is), en de komende 3-5 dagen zijn cruciaal.

Ik heb 5 dagen vrij dus ik heb mezelf in de huiskamer/keuken geinstalleerd, de slaapbank uitgetrokken, en hier zal ik de komende 5 dagen zijn. Ongeveer om de 3 uur geef ik haar wat voedsel, colloidaal zilverwater, 2x per dag de kruidencombi en 1x per dag anti-biotica. Ze heeft nog kracht en ik zie dat het nog niet bepaald is welke kant het op gaat (vandaag is dag 1).

Ik ben rustig maar heb ook een ervaring van eindeloos verdriet. Witneus heeft vrijwel de gehele periode in het oude huis bij me gewoond, ik heb haar als enige jong uit de dierenwinkel gehaald (de rest van de knaagdiertjes hierna kwam via een opvang of via anderen die niet meer ervoor konden zorgen). Ze is zo ontzettend lief, zo zorgzaam, zo aanwezig, zo constant, zo zacht expressief. Ik kan me eigenlijk niet meer voorstellen hoe het is zonder haar in/om het huis.

Ook maak ik me al een jaar zorgen om de dieren hier buiten,waarin ik niet tevreden ben over de ligging van de tuin en de ruimte die ik de dieren kan geven. De hoeveelheid ruimte is okay, maar er is zo vaak onrust en lawaai aanwezig. Ik wil ze allemaal binnen hebben maar de konijntjes zijn buiten opgegroeid, en zitten dus graag buiten, en ik heb ook weinig ruimte binnen. Witneus zit nu binnen, en zal dus de winter binnen doorbrengen als ze het overleeft ivm de temperatuurwisseling en haar vacht. Casper is nog in dubio, lol ik natuurlijk, hij heeft vannacht binnen gezeten en zit nu buiten, het is niet zo koud, lekker fris buiten met zijn dikke vacht. Dus die blijf ik waarschijnlijk afwisselen, afgestemd op de temperatuur, want helemaal alleen constant buiten is het ook niet helemaal.

Alles verandert steeds als er een diertje ziek wordt en/of overlijdt. Op het moment verandert alles constant, het een na het ander komt voorbij waarvan ik ‘afscheid’ neem en de afscheiding dus juist dien te stoppen, en welke tegelijkertijd plaats maakt voor een nieuwe setting.

Het is feitelijk alle afscheiding stoppen waaraan ik gehecht had in de geest en waarin het dus een afscheiding is geworden door de hechting in de geest, en/of welke al in afscheiding was waardoor ik ben gaan hechten in de geest aan iets buiten mij, als enige optie en poging tot een ‘heel maken’.

Hierin zit het eindeloos verdriet. Ik ben nog niet aanwezig in leven, en ervaar de eenheid dus nog niet, waarin er een ervaring van ‘nooit meer’ opkomt in de geest. Het is dus een ervaring van eindeloos verdriet door een ‘afscheid nemen’ – de afscheiding stoppen – van een ervaring in de geest. In een periode met het sterven van een huisdier, wordt dit punt heel duidelijk, en steeds durf ik ergens niet in aanwezig te zijn waardoor ik een signaal of een ‘laatste’ moment samen met het dier, mis. Niet aanwezig in het moment dus. Het gaat steeds iets beter (knaagdiertjes worden niet zo heel oud dus er is vaker zo’n proces). Dat is de rust die ik nu ervaar, ik heb de tijd en ruimte om de komende dagen met Witneus te zijn, onafhankelijk van wat ze gaat doen, of ze het redt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eindeloos verdriet te ervaren van al het ‘afscheid nemen’ in en als de geest, terwijl dit feitelijk een stoppen is van de afscheiding in en als de geest in ervaringen, zodat ik langzaam aan, hier aanwezig kan zijn/worden, in en als de adem, als leven, waarin geen afscheiding bestaat, ook niet als een wezen overlijdt of ‘weg’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eindeloos verdriet te ervaren door in de geest te participeren en dan wederom verdriet te ervaren als al deze ervaringen stoppen, waarin ik me realiseer dat in en als de geest levend, er eindeloos verdriet zal komen en gaan, zoals zichtbaar in deze wereld.

Ik stel mezelf ten doel, het verdriet als afscheiding als ervaring van ‘afscheid nemen’, uit te schrijven, mezelf te vergeven en mezelf te corrigeren in en als aanwezigheid in de adem, waarin ik me realiseer dat het leven in en als de adem, een en gelijk is, zonder afscheiding, zonder verdriet, en als ik verdriet ervaar, ondersteun ik mezelf in het onderzoek van hetgeen ik me aan gehecht heb, waardoor het loslaten een ervaring van verdriet geeft, welke ik kan inzien en zelfvergeven en zo mezelf geef aan mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als geduld voort te bewegen, voorbij de beperkingen van de geest, in en als de adem als zelfondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over waar ze terecht komt, opnieuw geboren als ze het niet overleeft, omdat de wereld over het algemeen genomen niet overal aardig en zorgzaam is voor dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken dat ik niet effectief genoeg ben in en als zelfverandering en zelfinzet voor een leefbare wereld, waarin ik me realiseer dat het een langzaam proces is en dat slechts/juist de zorgen als angst me weerhouden van de inzet en verandering.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan mezelf in te zetten, iedere dag opnieuw, voor een leefbare wereld voor mens, dier en plant, welke niet perse direct is in en als de fysieke zorg voor dier en plant, aangezien dit waar ik nu woon in mindere mate mogelijk is, maar welke te meer indirect nodig is in de algemene gewaarwording van de mens, van mezelf en anderen, want als ik niet verander, als de mens niet verandert, zal het leven op aarde voor dieren niet veranderen en blijft het eindeloze verdriet als consequentie bestaan.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van eindeloos verdriet te stoppen in mezelf, in en als de adem, zodat en waarin ik mezelf effectiever inzet in en als zelfverandering, in en als Leven, waarin ik me realiseer dat in een ervaring in de geest geen leven aanwezig is, maar slechts herinnering en consequentie in een eindeloze herhaling welke verdriet voortbrengt.

Ik stel mezelf ten doel hier te zijn met Witneus zolang ze er is, onafhankelijk van hoe en of ze wel of niet ziek is, en in dit proces mijn relatie met de dood te onderzoeken, waarin ik me realiseer dat ik de dood niet geaccepteerd heb en dus niet leef in en als de adem.

Living Income Guaranteed

Basisinkomen Partij (BIP)

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 363 – Ontoereikend

PENTAX Image

Ik ervaar me als ontoereikend om Casper het konijn (wit) te ondersteunen bij de blaasklachten die hij heeft. Anti-biotica, chinese kruiden, het heeft heel goed gewerkt en een heel jaar ging het goed, maar sinds de warme weken in de zomer is het terug gekomen en het lukt me tot nu toe niet om het weer helemaal rustig te krijgen. Het frustreert me en vooral het ‘niet-weten’ irriteert me. Het niet-weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al weken iedere ochtend en avond lange tijd bezig te zijn met het verzorgen van de diertjes van een cavia en konijn die blaasklachten hebben, en het nu vanochtend, nu het niet gaat zoals ik wil, even helemaal zat te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan toch niet de hele dag bezig zijn met het verzorgen van de diertjes’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het irritant te vinden dat eventuele onderzoeken bij dierenartsen mega-veel geld kosten waar vaak uiteindelijk oplossingen uitkomen die ook niet optimaal zijn, wat niet aan de dierenarts ligt – ik ga naar een hele fijne dierenarts – maar aan de mogelijkheden die beschikbaar zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren het niet goed genoeg te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nu te zitten schrijven over een onderwerp wat niet de werkelijke oorzaak is van mijn irritatie, maar ik zie niet direct wat wel het werkelijke punt is wat zich aandient.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dus ontoereikend te ervaren om fysiek werkelijk en direct te zien, wat inhoudt dat ik me nog in de geest bevind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik me nog in de geest bevind en hierdoor niet direct fysiek kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een nietsnut te vinden als ik niet eens direct fysiek kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dat wel zou moeten kunnen, direct fysiek zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn mogelijkheid tot direct fysiek zien heb opgegeven door keuzes in en als de geest ten behoeve van mezelf in zelfzucht en hier lagen overheen te leggen als schuld en oordeel, welke juist het direct zien belemmeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben alsof ik mezelf niet kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik beide opties niet leuk vind: het handelen in zelfzucht is geen optie, deze geeft consequenties voor iedereen die niet tof zijn, en het handelen als wat het beste is is natuurlijk het beste, maar ervaar ik als ‘niet leuk’ doordat ik weerstanden en angsten hierin tegenkom en door moet wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er moeite mee te hebben mijn eigenbelang geheel te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er moeite mee te hebben om mijn eigenbelang geheel te stoppen omdat ik dan zie wat ik allemaal toegestaan en gedaan heb in mijn leven, bestaande in eigenbelang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat ik de moeilijke punten al doorlopen heb en door de weerstand en angst heen ben, zodat ik aan het ‘eindpunt’ ben als wat het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het eindpunt als wat het beste is in de geest gemakkelijker te ervaren dan het wandelen door de weerstanden in het fysiek als wat het beste is in en als het fysiek tot aan het nulpunt.

*

Als ik mezelf geirriteerd zie worden doordat iets niet helemaal gaat zoals ik wil met de diertjes, dan stop ik, ik adem. Ik maak het noodzakelijke af en laat het even rusten om het op een later tijdstip opnieuw in te zien en op te pakken zodat de diertjes geen last hebben van mijn ervaringen als irritatie in de geest.

Ik realiseer me dat er iets in mij is wat aandacht vraagt wat me irriteert, en dat dit eruit komt als projectie in het verzorgen van de diertjes.

Ik realiseer me dat een ‘over verzorgen’ van de diertjes duidt op afleiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als ik iets niet weet in de verzorging van de dieren, maar door en door te blijven gaan met zoeken en proberen, in plaats van het te laten rusten voor het moment en te zien wat er werkelijk speelt in mij, waardoor ik niet helder kan zien.

Ik verbind mezelf door met mezelf bezig te zijn in wat zich aandient in mij.

Als ik mezelf in irritatie bezig zie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me aan mezelf irriteer en dat ik weerstand ervaar om te veranderen, werkelijk te veranderen tot het niets, het nulpunt.

Ik zet mezelf in om mezelf te ondersteunen als de irritatie opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen ondersteunen als de irritatie opkomt en hierin mezelf de rug toe te keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf met minachting te benaderen in momenten van irritatie en een niet weten en hierin energie te genereren, welke ik in stand houd in de ervaring van ‘niet-weten’, als zijnde ik wil het eerst weten voordat ik stop met irriteren en niet-weten als energie genereren, waarin ik juist mezelf in een staat van niet-zien en niet-weten behoud door de hoeveelheid energie die ik genereer in en als aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb opzettelijk energie te genereren in en als een aanval op mezelf, en mezelf zo in een staat van niet-weten te behouden, welke exact is wat gebeurt in de wereld in en als aanval in en als oorlog. Wellicht hierover later meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren alsof ik al te ver ben en dat het hierin ‘geen zin’ heeft om te stoppen aangezien ik het ervaar en dus geloof alsof dit ‘toch niet lukt’.

Aha, ontoereikend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als ontoereikend te ervaren om mezelf te stoppen in en als irritatie en niet-weten in en als de geest ter opwekking van energie, juist op het moment dat ik in ontspanning kom en dus werkelijk effectief kan gaan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren op momenten dat ik werkelijk effectief kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een oplossing tot het stoppen van de irritatie en niet-weten te zoeken in en als de geest, in plaats van in te zien dat ik mijn participatie in en als de geest dien te stoppen als oplossing.

*

Als ik mezelf zie participeren in irritatie en een niet-weten in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ten eerste echt de energie dien te stoppen, dat dit werkelijk niets oplevert.

Ik stel mezelf ten doel mijn participatie in en als de geest in en als irritatie ten gevolge  van een niet-weten, direct te stoppen, te ademen, te bewegen, en me direct te realiseren dat het niets oplost en uithaalt, hoe oneerlijk of ongemakkelijk of onduidelijk een situatie ook is, en dat, als ik hieraan toegeef, ik in hoog tempo verdwijn in de geest en een ervaring van ontoereikendheid en zinloosheid creeer in mezelf in de geest, en hoe langer ik in de geestervaring aanwezig blijf, hoe moeilijker het wordt mezelf te stoppen met participeren hierin en hoe ‘echter’ de ervaring van ontoereikendheid wordt.

Prioriteit:

Stoppen met participatie in de ervaring van irritatie bij de eerste gedachte die opkomt, direct, zonder twijfel. Adem, fysieke handelingen voortzetten, eventueel een paar zelfvergevingen hardop uitspreken en later onderzoek in schrijven van wat er werkelijk speelt.

**

————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/