Dag 622 – Waarom ben ik niet aanwezig?

sweet-living-metalen-tekstbord-42x13-cm-ivm-met-mi

Ik realiseerde me van de week dat ik mezelf in een moment waarin ik iets doe zonder gewaar te zijn en hierin iets ‘verkeerd’ aanpak, alles wat ik daarvoor consequent en fysiek gewandeld heb, in één keer teniet doe door dit zelfoordeel waarin ik alleen nog dit zelfoordeel (als gedachte) waarneem in mezelf en niet langer zie wat ik wel gewandeld heb en fysiek heb geleefd. Dit gebeurt in een moment waarop ik denk ‘de ander te verliezen’ en waar voorafgaande aan dit moment, de ander mijn attentie vraagt op een manier die bij mij reactie oproept.

Ik heb dit ook een keer zo bij een huisdier ervaren die vlak voor haar dood mijn attentie zeer opvallend vroeg met haar gedrag waarvan ik me niet gewaar was en in plaats hiervan reageerde ik alsof het een ‘aandacht trekken’ was en dus negeerde ik het min of meer. (Uitgebreid over geschreven – cavia Roos). Ik zag eenzelfde reactie van negeren in mezelf ten aanzien van een menselijk wezen die mijn attentie vroeg met bepaalde woorden waarop ik reageerde en ik wist niet wat ik moest doen dus deed ik niets en bleef weg en zag ik niet de ervaring van angst die juist in de woorden aanwezig is. Hierna leek het een laatste moment te zijn waarop ik nog iets had kunnen uitwisselen met deze persoon en toen ik dit door had, verloor ik mezelf in een zelfbeschuldiging over het niet gewaar zijn van mezelf in dit moment.

Juist door het moment met Roos te herinneren, kon ik vrij snel bij mezelf terugkomen en realiseerde ik me dat ik altijd fysiek aanwezig ben geweest voor diegene en dat als ik nu net dit ene moment niet aanwezig ben, dit niet betekent dat de rest ervoor er niet toe doet. De zelfbeschuldiging kwam voort uit een plaatsvervangende ervaring van hoe het voor de ander moet zijn om op zo’n laatste moment genegeerd te worden en hierbij ervaar ik dan een enorm verdriet. Dit is ook een punt wat ik nog niet heb uitgewerkt in de situatie met Roos.

Nu werd me duidelijk dat zowel Roos als deze mens, zichzelf hebben kunnen uitdrukken en dat ik het gehoord/gezien heb, alleen dat ik op dat moment niet ben ingestapt om te delen. Dus de ervaring van ‘hoe het voor een ander moet zijn’ is een projectie van een onverwerkte ervaring in mezelf. En ik vermoed dat ik me onbewust afsluit in zo’n moment in en als de geest om de ervaring van ‘angst voor verlies’ te ontlopen in mezelf. Of reageer ik puur instinctief en ontloop ik enkel de herinnering en gekoppelde ervaring(en) in mezelf die ik als ‘pijnlijk’ waarneem en ervaar ik eigenlijk angst voor het verliezen van een compromitterende ervaring?

Ik begrijp door Roos dat het een uitdrukking van de ander is die iets wil delen en zij heeft natuurlijk opgemerkt/fysiek ervaren dat ik de periode ervoor juist altijd aanwezig was in mijn beste kunnen op dat moment (ik zeg op dat moment aangezien ik niet gewaar ben in die mate dat ik nog deelneem in en als de geest en dit door aan het wandelen ben, dus niet fysiek gewaar zoals dieren dit zijn). Dus ik mis een moment van terugkoppeling van een ander die iets wil delen met me waaruit blijkt dat mijn voorgaande aanwezigheid is opgemerkt.

Echter die ander heeft zich gewoon kunnen uitdrukken, zowel het dier als de mens en ik kan mezelf direct vergeven voor dit moment en de dimensie onderzoeken die maakt dat ik ‘afwezig’ ben en iets negeer in de ander doordat ik ervaar ‘niet te weten’ wat ik hiermee aan moet.

Als ik hier in dit ‘niet weten’ zie komt mijn moeder in beeld naar voren en zie ik eigenlijk een constant niet weten van wat ze met me aanmoet. En dus ‘niets’ doet.

Ik zou zeggen dat dit dan ook voortkomt uit een ervaring van angst voor verlies. Wat houdt die ervaring dan in? Want ik was zo klein dat ik echt nog niet weg ging lol. Dus is het een ervaring van angst voor verlies van een illusie van zelf want als ik werkelijk aanwezig ben/wil zijn in en als ondersteuning voor een ander zal de illusie in en als eigenbelang moeten wijken, ander kan ik de ander niet onvoorwaardelijk ondersteunen en zien wat diegene op dat moment nodig heeft.

En dit is hetgeen ik ervaar als ‘gemis’ in mijn opvoeding want het lijdt tot een niet aanwezig zijn en negeren en niet begrijpen van wat er zich afspeelt in een ander, dus gedurende de opvoeding, van wat zich afspeelt in mij. Ik sta er ‘alleen voor’ als kind en ben mijn expressie in gaan houden. En op cruciale momenten zet ik dit gedrag zelf voort en zo mis ik een moment van uitwisseling in en als expressie die kan toevoegen zowel voor mijzelf als voor de ander.

En dit is wat ik wil leren, onvoorwaardelijk aanwezig zijn en uitdrukken wat het beste is voor mezelf en/als een ander – dier, mens, plant – leven en open zijn voor de uitdrukking van een ander hierin. Ook al weet ik niet wat te doen of spreken, ik kan beginnen met leren aanwezig te zijn en blijven en te zien wat er is, wat er gebeurt in mij. En hiervoor heb ik de ondersteuning en het vertrouwen van mezelf nodig, in dat ik mezelf niet ‘afval’ of veroordeel als ik in dat moment nog niet iets uitspreek wat bijvoorbeeld zou kunnen ondersteunen, of dat ik het verkeerde uitspreek in en als de geest. Zo bouw ik vertrouwen op in en als mezelf. Zodat ik met en als mezelf aanwezig leer en durf te zijn in ieder moment en hierin aanwezig ben voor een ander.

Want wat ik nu doe is dat ik van tevoren maar gewoon weg blijf en het negeer en net doe alsof er niets aan de hand is en ik het niet zie. Maar ik heb het allang waargenomen, ik weet alleen niet goed wat te doen en door ‘weg te gaan’ in en als mezelf, in en als de geest kan ik niet gaan zien in het moment wat ik zou kunnen doen of uitspreken of misschien alleen maar aanwezig zijn om te beginnen.

Dit zou ik kunnen omschrijven als ‘angst voor mislukking’ en ‘er niet eens aan beginnen dan kan het ook niet fout gaan’. Dus er speelt een ervaring van ‘angst voor verlies’ en ‘angst voor mislukking’ die ik kan onderzoeken. En wat heb ik dan ‘nodig’ van die ander in en als de Neediness persoonlijkheid.

Zelfvergevingen volgen.

gebrokenhart1

“Het Ontwerp van de Ziel, had als haar Grondvesting – de Intentie om Controle door het Bestaan heen in te bedden. De Belichaming van de Controle, was om een Doel te Creëren en het Doel had een Grondvesting nodig. Het Grondvestingsuitgangspunt van het Doel: was Mislukking. Die het Wezen dan zou Ontwerpen om hun eigen Motivatie te Creëren om proberen weg te komen van Mislukking. Hierin – zullen zij Mislukking Rechtvaardigen en komen tot het Accepteren ervan als Deel van hun Wezenlijkheid. Als dat eenmaal Geaccepteerd is – zou het Concept van Geboren Worden in Zonde, zogezegd, zelfs Deel worden van de Fysieke Realiteit. Dit is Gedaan voor Miljoenen en Miljoenen en Miljoenen Jaren, totdat niemand zich kon Herinneren wie ze werkelijk waren, of zouden kunnen zijn. Omdat, het ‘kunnen zijn’ Vervangen was door Motivatie om proberen weg te komen van de Mislukking die elke Ademhaling lijkt te Plagen als Gedachten die omhoog komen, als Gevoelens en Emoties en Visioenen en Stemmen in de Geest – Vragend, Hopend, Wensend, Negerend, Ontkennend, voor Altijd Zoekend naar een Gevoel waarvan iedereen Gelooft dat het ‘moet Bestaan’ en dat uiteindelijk de Naam ‘Liefde’ kreeg. Maar alles dat het was, was in feite Mislukking in een andere Naam. Zelf Gecreëerd – Complete Controle, Absolute Afscheiding.”

(…)

Uit: Dag 468 – Mislukking in relatie tot de ZIEL – Bernard Poolman

boom beige

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Advertenties

Dag 540 – Leefruimte voor dieren

konijn

The Consciousness of the Rabbit – Part 1

Ik kom terug van een wandeling in de buurt langs het water. Hier staan mooie huizen met leuke tuinen. Er is voldoende leefruimte om het huis heen die de mensen in gebruik hebben. En op deze leefruimte, staat een heel klein hokje met een konijn erin. Alleen. Een konijn in een klein hok, dat is geen beste oplossing. Een konijn wil bewegen. Een konijn alleen in een hok, dat is ook geen beste oplossing in de meeste gevallen. Het zijn gezelschapsdieren. Hierop zijn er uitzonderingen van konijnen die het (een deel van hun leven) wel prima vinden om alleen te zijn, door bijvoorbeeld overlijden van een maatje. Konijnen zijn niet heel eenvoudig te koppelen, ze accepteren niet zomaar iedere andere soortgenoot om zich heen.

Goed terug naar het hok van het konijn. Hierin wordt duidelijk dat de leefruimte die men heeft, niet verdeeld is onder de bewoners. De dieren worden hierin niet meegenomen. Dit is geen geldkwestie – aan het huis te zien is er voldoende geld. Het leven wordt hier niet in overweging genomen. Zodra men een huisdier neemt, is men verantwoordelijk hiervoor. Van tevoren dient dus goed gekeken te worden waarom er een huisdier genomen wordt. vaak wordt er een huisdier ‘aangeschaft’ voor het kind. Echter hierin dient zorgvuldig bekeken te worden waartoe men bereid is in de zorg voor de dieren, in de ruimte die men de dieren wil geven en dus wil delen met de dieren.

Het volgende huis. Een prachtig groot huis, tuin met een soort overdekt buitengedeelte aan het water. Prachtig ingericht. En op een kast aan de muur, staat een klein vogelkooitje met 2 vogeltjes. Het is in eerste instantie niet eens duidelijk dat er twee kleine levende vogeltjes inzitten. Het lijkt net stuk decoratie, een nep vogelkooi, naast en paar grote kaarsen op standaards. Wat is het doel ervan om deze twee kleine vogeltjes hier in dit kooitje te plaatsen? Is het leven en de behoeften van deze diertjes in overweging genomen? Ook hier, geld is het probleem niet, ruimte ook niet. De ruimte is duidelijk ongelijk verdeeld. (Of een vogel in een kooi mogelijk is, is nodig per situatie te bekijken in overweging van dat specifieke diertje).

Een paar huizen verderop. Een prachtige villa met enorme tuin. Hier kunnen de dieren die vrij leven, lekker hun gang gaan. Er staat een overvolle appelboom met veel appels op de grond die liggen te rotten. Verderop staat een walnotenboom met de walnoten op de grond. De boom geeft vruchten, echter dit wordt niet in overweging genomen door de mensen die er wonen. Dit kan natuurlijk allerlei redenen hebben die begrijpelijk zijn; meestal is het een kwestie van tijdsindeling. Echter, de onachtzaamheid naar het voedsel wat vrij gegeven wordt op het erf, dat is een ongelijkheid naar de boom toe, naar het leven in en als de boom die haar rijkdom deelt.

Zoals Bernard zei toen ik in Zuid-Afrika was: de vruchten moeten geplukt worden anders stopt de met het geven van haar vruchten.

Ik kom hierin in dilemma. Is het aanvaardbaar om bijvoorbeeld de mensen eens aan te spreken en te benomen dat het kleine hok van de konijntjes onacceptabel is als leefruimte voor het dier?

Er is overigens een stichting in Nederland die zich inzet voor de leefruimte en leefwijze van het konijn.

Ik heb zelf knaagdieren gehad toen ik opgroeide. Vroeger hebben ze in te kleine kooitjes gezeten. Ze liepen ook bijna dagelijks even vrij rond en zaten dan gezellig samen bij elkaar. Echter te weinig in verhouding tot de tijd waarin ze in hun hok zaten dat met name voor het konijn, echt te klein was. Dit was uit onwetendheid, dat eenvoudig te verhelpen is door ons goed te verdiepen in het dier en de benodigdheden voordat we dit aanschaffen.

Veel later, toen ik allang zelfstandig woonde, heb ik opnieuw lange tijd knaagdieren in huis gehad. En vanaf toen heb ik mijn leefruimte gedeeld met de dieren. Dit geeft een heleboel schoonmaakwerk, met name als de leefruimte wat klein is. Ik heb in de kleinere behuizing, ernaar gestreefd om de leefruimte die we hadden in het huis, te verdelen over de bewoners. Wat inhield dat de konijnen een groot deel van de kleine tuin hadden als behuizing. De cavia’s een mooie hoek in de huiskamer. En de ruimte die we samen hadden, daar konden we allen bewegen als ik thuis was. Dit hield dus in dat ik snoeren moest afdekken en opruimen, planten hoog moest zetten of met gaas omringen als ik deze wilde behouden lol. Een groot deel van het kleine huis was gericht op de dieren. En het was reuze gezellig, zo zie je echt hoe de knaagdieren leven met elkaar. Ze zijn over het algemeen zindelijk, in de zin van dat ze poepen en plassen op hun eigen plek. Toch gaat er op de lange duur weleens wat kapot. Als ze opeens toch aan een bank gaan knagen bijvoorbeeld. Of aan een kleed waar ze daarvoor altijd vanaf bleven. Hier dient dan op dat moment een oplossing voor bedacht te worden. En dat is over het algemeen goed mogelijk. Als je bereid bent te delen met de dieren.

Als je hier niet toe bereid bent of het geld en de tijd niet hebt om hieraan te besteden, raad ik aan om geen dieren te nemen op dat moment in je leven. Dit gaat ‘ten koste’ van de zorg voor het dier.

Een paar zelfvergevingen op mijn ervaring als ik langs het huis loop met het konijn in het kleine hok. Of de vogeltjes in het kooitje.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van hulpeloosheid en machteloosheid te hebben als ik langs de tuin loop waarin het konijn in een veel te klein hok zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van verdriet en verongelijking te hebben als ik naar het konijn in het hok kijk en hierin de neiging te ervaren naar het hok te lopen en het konijn eruit te halen en mee naar huis te nemen en los te laten lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de mensen niet te durven aanspreken over de kleine behuizing van het konijn waarin ik angst ervaar dat ze heel erg boos zullen worden en vragen waarmee ik me bemoei.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk verdeeld te vinden, waarin ik bedoel dat als een kind in zo’n kleine behuizing werd gehouden, zou dit onacceptabel zijn en mogen we hier iets van zeggen, echter een konijn wordt hierin niet in overweging genomen terwijl het dezelfde levensvonk in zich draagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dieper te zijn geraakt door het onrecht wat dieren wordt aangedaan dan het onrecht dat kinderen wordt aangedaan in armoede algeheel in de wereld, wat aangeeft dat ik ‘gewend’ ben aan de ongelijke verdeling op aarde en de armoede waar vele kinderen in leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewend te zijn aan een bepaalde ongelijkheid in en als het leven op aarde waarin ‘een gewend zijn’ aangeeft dat ik dit accepteer en toesta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ongelijkheid op aarde toe te staan en te aanvaarden in en als een ervaring van gelatenheid, terwijl ik het er in gezond verstand absoluut niet mee eens ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het niet waard ben om op te staan voor gelijkheid in en als het fysieke leven aangezien ik geen emotie ervaar bij bepaalde ongelijkheid en bij een andere ongelijkheid juist wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren als ik de twee kleine vogeltjes in het kooitje zie wat meer op een omgeving als decoratie lijkt dan op een leefruimte voor levende dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de mensen die deze vogeltjes op deze manier huishouden, met de nek aan te kijken, oftewel vanuit en als de geest, in plaats van me in hun schoenen te verplaatsen en bijvoorbeeld eens te vragen hoe het zit met de vogeltjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik me niet mag bemoeien met de wijze waarop de dieren worden huisgehouden in andere huishoudens van onbekenden.

En wat als ik tegenover het konijn kom te staan als levend wezen en het konijn me vraagt waarom ik niets gezegd heb, een paar woorden, ter eventuele verbetering van de leefomgeving van het konijn, aangezien ik degene ben die het ziet en wat ik zie en begrijp, daar ben ik verantwoordelijk voor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn hoofd te buigen in en als gedachte dat ik tegenover het konijn kom te staan en niets gezegd of gedaan heb in een poging van communicatie om het leven van het konijn te verbeteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen tegenover het konijn dat ik mijn eigen angst voor conflict belangrijker vind dan de kwaliteit van leven van het konijn en dus, doe ik hetzelfde als de mensen die het dier huishouden, namelijk ik houd de ongelijkheid in stand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ongelijkheid van dieren in stand te houden zolang angst voor conflict in en als de geest, voor laat gaan op leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren tegenover de mensen met de appelboom in de tuin met een overvloed aan appels die niet geplukt worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over de onachtzaamheid tegenover de natuur en alles wat groeit en onvoorwaardelijk geeft, wat niet overal zo is in de omgeving, ik zie ook tuinen waarin zorgzaamheid aanwezig is ten aanzien van wat er groeit en leeft.

Als en wanneer ik een ervaring in mezelf voel opkomen van verdriet, dan stop ik, ik adem. Ik adem in en laat de ervaring toe waarin ik me gewaar ben van de ongelijkheid die overal om me heen aanwezig is, in en als de realisatie dat alleen als ik gelijk sta aan en als de ongelijkheid, van binnen en van buiten, ik in staat ben mezelf hierin te bewegen tot ondersteuning van het vinden en toepassen van een oplossing die het beste is voor al het leven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van verontwaardiging, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf welke specifieke woorden er in me opkomen als een gedachte waarin ik me afscheid van mezelf in een soortgelijke onachtzaamheid naar het leven. Ik stel mezelf ten doel, daar waar ik onachtzaam ben naar het leven in en als mezelf en hiervandaan, naar het leven om me heen, mezelf te vergeven en corrigeren en van hieruit te zien wat er binnen mijn mogelijkheden ligt om te zeggen of doen of juist niet te zeggen of doen.

Ik stel mezelf ten doel me niet te laten leiden door emoties die opkomen naar gelang mijn gewenning en programmering ten aanzien van de ongelijkheid op aarde naar mens/kind, dier en plant en in plaats hiervan, in en als gezond verstand bij te dragen ter ondersteuning van al het leven op aarde in eenheid en gelijkheid en zelf verantwoordelijkheid te nemen voor mijn emoties of juist afvlakking hiervan als ervaring of onderdrukte ervaring, door toepassing van specifieke zelfvergeving en zelfcorrectie in schrijven en/of spreken op hetgeen ik ervaar in en als mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in angst voor conflict in en als de geest in een situatie waarin ik zie dat niet wordt gedaan wat het beste is voor het leven in en als het fysiek, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zolang ik in angst voor conflict besta in en als de geest, ik een oordeel vel over hetgeen ik zie en dus, zal ik conflict creëren als ik op dat moment, in deze staat in en als de geest, iets doe of zeg.

Ik stel mezelf doel het oordeel naar mezelf te halen en mezelf te vergeven voor wat er speelt in mij in ongelijkheid ten aanzien wat ik zie als ongelijkheid in het leven in en als het fysiek en zo allereerst de ongelijkheid als conflict binnen mijn eigen fysiek te stoppen en van hieruit, te zien wat het beste is voor al het leven en hierin bij te dragen in de oplossing in en als het leven van de zelfcorrectie.

caviasophia-vereeniging.nl

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 526 – De Zelfvergeving Leven

Zelfvergeving-2Als ik naar een foto van Roos (de overleden cavia) kijk zie ik het punt waarin ik iets verkeerd gedaan heb ten aanzien van haar toen ze overleed. Echter als ik hieraan vasthoud, hecht ik me aan iets in mezelf welke ik gemakkelijk projecteer op Roos. Ik hecht me dan aan de relatie die ik had met haar en iets hierin wat ik niet geleefd heb op het laatste moment. Als ik mezelf vergeef en loslaat in de ademhaling, leef ik wat ze mij heeft laten zien. En dit is feitelijk het enige wat ik kan leven in iedere verandering die komt. Loslaten in de ademhaling door middel van de toepassing van zelfvergeving op de punten als gedachten die aanhaken als ‘relatie’ waarin ik dus een relatie leg met iets of iemand buiten mij of binnenin mij en waaraan ik probeer vast te houden op het moment van verandering.

Bij Roos heb ik het moment van overlijden als verandering gemist – althans het grootste gedeelte ervan. Ik probeerde vast te houden aan hetgeen ik gemist had door mezelf kwalijk te nemen dat ik het gemist had. Op deze manier probeer ik haar alsnog te tonen dat ik ‘van haar hield’- wat voor haar natuurlijk niet meer uitmaakt en dus, probeer ik mezelf alsnog te tonen of ‘overtuigen’ dat ik ‘van haar hield’ door mijn ‘spijt’ te tonen. Echter op deze manier leef ik niet wat het beste is voor al het leven inclusief Roos en Roos, is samengesmolten met Leven en wellicht ergens op aarde weer aanwezig als dier ter ondersteuning , nog steeds in en als Leven. Ik steun haar als Leven alleen als ik mezelf toesta mezelf als Leven geboren te laten worden vanuit het fysiek en dan kan ik er zijn – ben ik aanwezig – voor en als Leven en sta ik met en als ‘Roos’ als Leven waarin ‘Roos’ de hoedanigheid was waarin ze hier bij mij geleefd heeft als cavia.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een samenleven met dieren meer waarde toe te kennen dan een leven zonder dieren, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het woord leven aanwezig is en dat ik hierin aanwezig kan zijn in ieder moment, onafhankelijk van wie er met mij in een huis leeft/aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden om de beslissing te nemen om even geen dieren in huis te hebben en in een nieuwe, stabiele woon- en werksituatie te bekijken welke dieren daar passen in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb best weer graag twee caviaatjes te willen in huis en het ‘niet leuk’ te vinden om hierin geduld op te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te bestempelen als een eenzaam levend mens als ik geen dieren in huis heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als leven niet te waarderen zoals ik mezelf waardeer als ik samenleef met een paar dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dus te missen zoals ik mezelf zie en ervaar met dieren om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een bestempeling van buitenaf van mij als eenzaam levend wezen en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat mensen denken dat ik een eenzaam levend wezen ben die niet samen kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet samen kan leven en dit te bestempelen op en als een gedachte dat anderen dit van mij zullen denken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als iemand die niet samen kan leven en met dieren, bewijs ik hierin het tegendeel als ‘zie je wel, ik kan het wel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mensen die alleen leven te beoordelen als mensen die niet samen kunnen leven.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een angst als gedachte voor een bestempeling van buitenaf van mij als eenzaam levend wezen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf veroordeel in en als een gedachte dat ik niet samen kan leven.

Ik realiseer me dat deze gedachte niet compleet is en dat het is dat ik – als ik samen leef – dit wil in een situatie waarin zowel ik als een ander bereid zijn om zelfverantwoordelijkheid te nemen en dieren, die doen dit en zijn hierin een voorbeeld voor mij en ik doe dit naar dieren toe.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf te veroordelen over een niet kunnen samen leven met een ander mens en adem voor adem te gaan staan in en als verantwoordelijkheid voor mezelf in hoe ik ben en leef op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds onderuit te halen en kleiner te maken door net te doen alsof ik niet samen kan of wil leven met andere mensen zonder de gehele situatie in en als mezelf in overweging te nemen.

Als en wanneer ik mezelf mezelf zie kleineren en veroordelen door net te doen alsof ik niet samen kan of wil leven met een ander mens, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan zie ik in mezelf welk punt het is waardoor ik twijfel aan mezelf en wat dit geactiveerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven en corrigeren in hetgeen waarin ik mezelf in twijfel trek en het activatiepunt hierin mee te nemen als en wanneer ik deze zie.

Ik stel mezelf ten doel mijn huisje op te ruimen en te genieten van de ruimte en tijd die ik heb nu zonder dieren en deze te gebruiken ter bevordering van mezelf in en als leven en hierin leven als geheel.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik duidelijkheid heb over werk- en woonsituatie, opnieuw te zien welke dieren praktisch passen in mijn leven waarin ik er volledig voor ze kan zijn zolang als zij leven.

Ik stel mezelf ten doel de spullen van de dieren te bewaren zodat ik deze opnieuw kan gebruiken.

Ik stel mezelf ten doel, als ik echt zeker ben toch al caviaatjes te willen in de huidige woon-werksituatie, de praktische mogelijkheden te onderzoeken en ze alleen in huis te nemen als ik opnieuw bereid en vooral in staat ben zoals voorheen om er volledig voor hen te zijn zolang als ze leven.

PENTAX ImageRoos in haar laatste weken op het aanrecht met een appel 🙂 haha die mocht ze natuurlijk niet in 1x helemaal opeten en het was zo grappig hoe ze die grote appel naar zich toetrok om van te eten.

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 513 – Waarom lopen we weg voor de dood?

RoodborstjeEen aantal weken geleden is Roy de cavia dood gegaan en ik was erbij. Ik zag aan zijn fysiek en gedrag in de week ervoor dat hij richting sterven ging, echter hoelang dit dan duurt is onbekend tot op het moment dat het werkelijk gebeurt. Wat me het meest is opgevallen, of eigenlijk niet is opgevallen, is dat het een fysiek natuurlijk proces is en als ik er fysiek bij aanwezig ben is er niets ‘engs’ of ‘ongewoons’ aan. Het kan natuurlijk zo zijn dat het fysieke stervingsproces zo pijnlijk is dat het niet leuk is om te zien. Echter dan nog is het een beslissing van mijzelf om aanwezig te blijven en te zien hoe en waar ik kan ondersteunen of om in emotionele ervaringen van ‘ach en wee’ te verdwijnen waarin het andere wezentje ondertussen helemaal niets aan mij heeft!

Roy kon het prima zelf. Uiteindelijk is zijn ademhaling gestopt, het leek erop of hij stikte want zijn lijfje trok een paar keer samen en toen dat gebeurde wist ik niet precies wat het was dus ik bleef bij hem en aaide hem, keek of er iets in zijn mond of keel zat (wat niet zo was). Binnen een paar samentrekkingen was hij gestorven door gebrek aan lucht.

Het punt wat ik hierin naar voren wil brengen is hoe we in onze samenleving de dood van ons af hebben geschoven en er iets van gemaakt hebben wat we ‘beter maar niet onder ogen kunnen zien’. Kinderen worden vaak weggehouden als grootouders overlijden – dat op zich geeft al aan dat we kinderen niet onderwijzen in de fysieke processen en juist door het weghouden, wordt er geheimzinnigheid, onduidelijkheid en angst gecreëerd.

Ook is het mogelijk dat er een ‘groot gebeuren’ van gemaakt wordt met veel halelujah alsof het een zegen is om te sterven en ‘verlost’ te zijn van de fysieke werkelijkheid. Ook dit is feitelijk op angst gebaseerd; angst om onszelf onder ogen te zien gedurende het leven in hoe we bestaan in en als de geest en het fysieke leven negeren en misbruiken, inclusief ons eigen fysieke lichaam.

full_heart-attack-death-research-part-1Heart Attack

Iedereen gaat dood. En iedereen zal zichzelf onder ogen zien als we net gestorven zijn. Ook dit is iets waarin we niet zijn en worden onderwezen. Want als we ons hiervan werkelijk gewaar zouden zijn, zouden we het dan ons hele leven uitstellen om onszelf onder ogen te zien en hierin te ontdekken dat we niet leven zoals het beste is voor alles en iedereen? Dat we onze medebewoners (plant, dier, mens) niet gegeven hebben zoals we zouden willen ontvangen? Dat we niet alles onderzocht hebben en behouden hebben wat het beste is voor al het leven? En dus dat we onszelf als leven behoorlijk ‘tekort’ hebben gedaan en kansen gemist hebben om ons volledige potentieel te leven? We kunnen alleen in ons volledig potentieel (be)staan als we alles en iedereen in overweging nemen. Dat is niet eenvoudig, met name omdat we het niet leren vanaf dag 1 dat we ademhalen hier op aarde. Als een ieder vanaf dag 1 onderwezen zou worden vanuit het principe als ‘wat het beste is voor al het leven’ zou het niet ‘moeilijk’ zijn, dan zou het iets zijn wat we doen, wat we leven, wat zo is en waartoe we in staat zijn, omdat we het geleerd hebben en dit als voorbeeld hebben iedere dag opnieuw.

Er is dus een volledig educatieprogramma nodig om ons te onderwijzen in hoe wij als mens bestaan, hoe ons fysiek in elkaar zit, het fysieke leven als geheel, waarom een mens anders is dan een dier, wat we van elkaar kunnen leren, waar we voor elkaar dienen te zorgen, waar we ondersteuning nodig hebben en wat we zelf kunnen. Dit educatieproces kan alleen worden ingezet door de mens. De mens heeft hiertoe de mogelijkheden en heeft hierin de grootste verantwoordelijkheid. Iets wat we nu als mens volledig misbruiken door verantwoordelijkheid te verruilen voor macht en manipulatie. De meesten van ons begrijpen echter niet waarom we dit doen, hoe het komt dat we dit blijven doen en hoe we dit kunnen veranderen in onszelf en in de wereld.

Hierin is educatie nodig. Begin vandaag nog, onderwijs jezelf!

Individueel:

Desteni-I-Process-Lite (gratis online en ook in het Nederlands)

Politiek:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

LIG

———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 505 – Roy de boy

PENTAX ImageRoy de cavia is zondag overleden. Hij had al ruim een jaar extra ondersteuning voor zijn nieren en blaas met kruiden en sinds een aantal maanden leek hij tevreden als ouder mannetje die veel sliep en nog lekker veel at. Sinds een aantal weken had hij staar aan 1 oogje gekregen. De laatste week zag ik dat hij richting sterven ging en de laatste 2 dagen at hij echt veel minder tot aan vrijwel niets op de laatste dag. Het was een week waarop ik elke dag lang van huis was en zondag was ik thuis. Hij was al buiten zijn hok gaan liggen op de grond onder de kast – ik weet niet precies waarom, ook de twee konijntjes kropen onder deze kast toen ze tegen sterven aan zaten. Ik legde een laken en een doek neer zodat hij hierop kon liggen en een soort van kussen onder zijn hoofdje had. Zo heeft hij de dag nog doorgebracht. Aan het einde van de middag gaf ik een stukje peer die hij opat met veel moeite door weinig lucht. Ik pakte hem nog even op, hij stribbelde wat tegen wat misschien net teveel was en toen lag hij slap op zijn zij in mijn handen. Ik legde hem weer terug op het laken, ondersteund door de doeken. Hier krampte zijn lijfje een aantal keren samen, ik bleef bij hem en aaide hem en zo is hij overleden. Het zag ernaar uit dat hij geen lucht meer kon krijgen.

Roy kwam uit de knaagdierenopvang in Utrecht. Hij was met twee broertjes onder een boom in het bos gevonden. Ze zijn uiteindelijk apart geplaatst bij verschillende huisjes. Ik had destijds Roos de vrouwtjescavia alleen in huis nadat haar moeder overleden was en Roy is erbij gekomen. Het zijn nooit dikke knuffelvriendjes geworden in de zin van dat ze tegen elkaar aan lagen – ze waren eerder altijd een beetje aan het kibbelen over de favorietje plekjes. Het was een gezellig levendig koppeltje die door het huis naar de keuken wandelde als het tijd was voor groenvoer, met name Roos was hierin de aanvoerdster.

Nu zijn er geen dieren meer in huis om voor te zorgen, dat is vreemd. Het meeste vreemd is het ’s ochtends als ik opsta en als ik naar huis ga. Gisteren merkte ik op weg naar huis dat ik me enigszins haastte om naar huis te gaan, voor de dieren en toen realiseerde ik me dat ze er niet meer waren en dat dit dus een ervaring van haast had gegeven. Om ze eten te geven, om bij hen te zijn en ook doordat het flink wat tijd innam om voor ze te zorgen. De laatste 12 jaar hebben er altijd knaagdieren in en om het huis gewoond (konijnen en cavia’s en af en toe een muisje in het oude huis haha). Het vreemde is ook dat ik nu minder ‘reden’ zie om thuis te zijn. Het geeft wel ruimte omdat ik nu veel op weg ben voor werk en hier mijn focus ligt en alleen voor mezelf (en huis en planten) hoef te zorgen naast alle taken die gedaan moeten worden.

Dag lieve Roy, dag mannetje. Bedankt voor je steun en stabiliteit.

PENTAX Image(2012: Roy, Roos en Casper in de tuin – Witneus huppelde ergens anders rond)

———————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 446 – To give it my all – How the animals teach me what real support is

In december Witneus the female rabbit became suddenly very ill, pneumonia, I wrote about it during that days. Here I write an overview how this intensive support of her supported myself to get the best out of me.

For a few days just before she became clearly ill, she walked into the house more often and wanted to sit in the house for a longer time. I allowed her to do this, however sometimes I pushed her a little to go back outside again – the rabbits lived outside during that days and I was not sure how staying inside the house for hours should influence the thickness of their pelt. So, here I missed a sign of her and did not investigate why she wanted to stay inside the house for longer. Rabbits are prey-animals and they do not show when they are ill and when they show, the illness is often already present for a longer time. However they do give some signs when we really are aware and this was a sign from her that I did not take seriously.

The day that I noticed there was really something wrong was when she was sitting with her nose in the air. I have had a rabbit in the past who was sitting with her nose in the air for many days but for the rest being normally active, eating normally, so I did not have a clue that there was something going on with her. Until she was suddenly one day that ill that it was too late to do anything; pneumonia as I heard at the vet. However, I learned this that time and saw it immediately now when the nose was in the air. I also had to go to work that day and did not know what to do in the short time before work. I called my collegue and discussed; he would try to find someone to replace me (I often work alone in a healthstore) and I said I would be a little late. She sat down in her hutch outside, in the nightcabine which is more closed and warmer. I moved on to work. On the way to work I started seeing what was bothering me, which was the point that I was not clear on where to housevest her and the malerabbit (they lived together outside the house and I have a pretty small room inside the house where also another quinea-pig was living). I saw that I would take her in the house and could leave Casper – the male rabbit – outside. It seems strange that I could not see this clearly immediately however this is how the mind works and what I am already walking for years while taking care of the animals, that somewhere in the practical care-taking when they become ill I loose sight, get stuck and do not see a practical solution. Actually it is a little bit of an apathic reaction which is not cool, as with these small animals, you have to be fast and take action immediately otherwise it can be too late.

So, I had my solution, in the afternoon a collegue could replace me and I could go home. At home I immediately took her into the house and knew I had to go to the vet. It was friday night and the last consulting-hour before the weekend so I had to catch this one. I called my parents to drive but one was out with the car so it was not possible to bring me. I have another option to go by bus and walk 2x 10 minutes which is less comfortable (for the animal and me as well) but anyhow pretty well doable. Here again I saw myself linger, thinking about asking the neighbour or taking the bus and saw, okay, I have to push myself and I have to do it fast otherwise I am too late for the bus and the consultinghour. So I did, I pushed myself through this lingering, took her in a basket and went to the bus. At the vet, they confirmed that it was pneumonia, gave her anti-biotica and explained me that pneumonia with rabbits is a risk for their health as they produce very thick mucus in the lungs that is not easily going away and so, the chances to survive are not so large, however there are rabbits who make it. They also told me that she was quite sick already. I had seen this too, however I also knew her al the years before and she had never been sick and been in good physical condition and very enthousiastic to live and also, the symptoms were not that long present so, there was a chance she could make it.

I went home, left her in the small basket, put a warm-water bottle with her in the basket and some green-food for if she was able to eat something. And so we passed through the night. The days after this, she had a lot of difficulties with breathing, sat with her nose in the air all day and a little bit standing up, with her forelegs against the warm water bottle that I put down their so that her breast would be a little bit warm. She could barely eat but she had to. So I gave her fluidfood with vessels especially for sick rabbits. Besides this I went outside and took everything that I could find that she might like and easliy eat, like dandelion, plantain, clover, yarrow, chickweed and some grass. It was winter but very soft weather so I was lucky as there was still some green findable. She did not eat by herself but when I hold it before her consistently she would take some eveytime and actually even made some funny jokes with this, as taking it out my hand and put it away on the ground for example when she did not want it anymore, and when I hold on tight, she could not take it away but instead the leave teared apart and she had again some food in her mouth which she chew on. Until she showed me that she really had enough.

She lost weight of course and we found a rithm of fluid food 2x a day and 1x a day anti-biotic and 1x a herbal conbination with colloidal silverwater and a drop of vitamin D to reduce the mucus and to support her lungs and immunesystem. I did this all together for 4-5 weeks very intensively, I slept down in the same room with her (I have a sleeping-couch there) and only went out longer for work. And within this period, I learned the most important point: to give it my all. I knew and noticed that I had to give it my all to pull her through this and that I had to do every little thing that I saw as important for her, very small things as getting the food she would like most, giving it to her often, checking at her, being consistent in the medicines, actually being totally here for her.

I have seen Bernard doing this at the farm and heard this in stories about him, giving his all in very small things, seemingly points that looked as ‘not so important’ or even out of proportion. This is what I within my mind, allowed to take over in the past while taking care for the small animals, as actually I had the tendency to give it my all but had some thoughts and beliefs about this as ‘not suitable’ or ‘too much’ because it is ‘only a rabbit’. It was not how I consciously saw it myself but however, allowed myself this behaviour just because this is the common approach of taking care of animals. So actually I did not really stand up for them as myself. I also had a belief during that days, that dying is something maybe even better than living, which is actually a point of religious brainwashing and so I had a tendency to let them go more easily instead of investigating everything completely before doing so. So it was more about ‘who I am within’ than actually neglecting the caretaking that was not alligned within myself with what is best for all. This combined with the lingering and apathic behaviour of myself when I needed to take action immediately and coming up with practical solutions and also very important or even the most important point of influence, not having a car and not having so much money and the vet costs always a lot of money, again combined with living alone and grown up within an experience of having to decide a lot of things by myself; well all this points together I faced while taking care of the animals. And everytime a small animal became sick I could pick up the point I learned from an animal in the past and a new point came up that I had to learn and integrate. So, with Witneus, she was the first who I have given my all – and people who knew me before would say, but you always did this isn’t it? You are always so very carefull with the small animals. Just to give you an idea of what ‘giving my all’ entails; the ‘being carefull’ as I was before, is not enough. It is not the same as giving my all and letterly pull the animal through with everything I have where instead of this, somehow and somewhere, I let them go and so actually I let them down. In very small points which are easily to be excused. But every excuse is one excuse too much. So, there were no excused in this period with Witneus and I just took on everything I saw that needed to be done and as long as was necessary until it’s done, walking it day by day without knowing how long this would take and without knowing if she would make it. As this was not the most important thing, it was important how we walked through and who I am within.

Well, she did make it. After the period with anti-biotic, she had still difficulties with breathing and so with eating, as eating and sitting with her nose in the air to breathe at the same time, is very difficult. So, discussing this with the vet again. They said that the anti-biotics is done, the bacteria is gone so she needs something for the alveolus, for the lungs, to get more air. Something similar as they give to people who have asthma and then for animals. So she got that, and almost the same day it became better. Within a few days she ate by herself, and she eated all day because she was actually very hungry and had to get some weight. I gave her this medicin 2x a day and also the herbs and some colloidal silverwater and vitamin D for 3 weeks and she became stronger and recovered within this period. after this I went back to 1 time a day, and again after some weeks 1 time a day I started to half the dose of the herbal combination and staying with 1 time a day the medicine for the alveolus. With this I will move on some weeks and then probably stop the herbs and go on regurly with the medicin for the alveolus as this is recommended by the vet, based on experience with other animals that when stopping for a longer period they often start getting difficulties with breathing again.

The point of not really be aware of the signs before they become ill, this came back with the male rabbit who died last week. I wrote about this also. The short period of decisionmaking and support in passing away went well as I learned to discuss these kind of things with the vet and if necessary with someone who is able to see with me. However the point of this small signs before becoming ill I had not actively responded to, I noticed it again but did not respond, I did not pick it up and so, after Casper had passed away, I saw this point still being her and interfearing with my decisionmaking and taking action within the moment of illness. So this point I have to correct in writing and then walk again in real time when the moment is here. Actually I saw that I did not consider myself in this, in what I actually wanted as being some more closer with the animal for a while – meaning inside the house, some hugging, but again, of not knowing how to do this practicle I did not take this seriously and so I actually am not taking seriously myself within this point, which is harming myself as another living being. And because of staying in this ‘not knowing how’, I do not start investigating it and so I do not even give myself a chance to find a solution that is practical and best for all including me. So this is what I am moving on with. As this point is making it more difficult, when and as an animal (or human) dies, as I have seen that after this passing away of another living being who we lived close with, the points come up where we did not give it our all and so we feel sadness, which is actually a feeling of regret of missing out on moments of opportunity to share, to be intimate from a starting-point of self-intimicy. The animals did not miss these moments, it are we as human who miss them because we miss ourselves and we need to walk a process to become one and equal with and as ourselves. And if we do not do so, we will face this within and as ourselves when and as we die ourselves.

Actually what I describe her in very small points, is what is going on in the world on a very large scale. From the small to the big, it is the same point and only in the small, within the situation that we are living in and being able to direct, the changes will start taking place, if we are willing to see and to take ourselves seriously within this. Life is showing itself in very very small points, it is vulnerable and strong at the same time and this is what we easily and on a daily base, walk over and ignore. So we ignore the being vulnarable and we miss the being strong within this. And as long as we ignore, we do not have to pick it up, we do not have to face ourselves as being vulnarable and so we do not have to change ourselves and, we will never become one and equal as strength as life as our full potential. So we see, there is something wrong, but we are not really aware of it and we do not dare to really see into this as we do not yet know the solution and so, decide to ignore. Which leads to a survivalmode where in we act and pretend being ‘strong’ but which is actually weakening ourselves and life as a whole, which is quite visible in the world today.

Ignorance is a decision although it seems as we do it ‘automatically’ but actually, every time we ignore something it is a decision, in every moment. So to stop the ignorance, this is a decision too. First it is to stop the ignorance and within this, we give ourselves a chance to look, to see, to ‘not know how to do this’, to forgive ourselves for what we see and what we do not know yet, for what we have allowed to exist within and as ourselves, to investigate and discuss a solution, to correct ourselves and make a new script as an ability to change and to eventually, actually change in physical reality as the final proof to and as ourselves that we have walked a process to selfchange, from ignorance, apathie and an experience of powerlessness towards consideration, self-movement and practical solutions.

We will not get proof on forehand that it ‘will work’ as the only proof possible, is walking it for and as self. We will become the living proof or we will not see any proof at all. So waiting for a proof before starting, it’s not gonna work.

Starting within the small, starting to take self as life seriously as within this, one will start taking life seriously in/as everyone.

So does this mean that ‘I am ready’ now? That I have learned to ‘give it my all’ in every moment? No. I have learned this within this one point. Where in it became very clear to me how and where I am actually not doing this which is in many other points. This is a process to walk as the resistance to do this has been integrated in many ways within myself and my physical body so it requires walking a process day by day, consistently and continiously, to deprogram myself within this and become the living proof of myself in and as my full potential.

Will you walk with me, with us?

Desteni-I-Process-Lite (Dutch translation available) and Desteni-I-Process-Pro.

Thanks (below two pictures from Casper and Witneus in the snow some years ago)

PENTAX Image

Video’s:

Witneus

Casper and Witneus januari 2014

Related blogs:

Day-374-how-every-breath-counts/

Dag-380-woordweb-roos-projectie-terug-naar-zelf-halen

Dag-417-de-verzorging-van-witneus-het-konijn-als-levend-voorbeeld

Dag-443-casper-het-konijn

All blogs related to animals:

https://ingridschaefer1.wordpress.com/category/dieren/

PENTAX Image

(Picture: find the white rabbit! Click to enlarge)

Investigate

Psychic Animals – The Sheep – Part 1

(Link to Witness blog)

——————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 417 – De verzorging van Witneus – het konijn als levend voorbeeld

PENTAX Image

Voor context zie Dag 416

Witneus is wat stabieler met de longontsteking, wat betekent dat ze heel rustig aan doet en moet doen, moeite heeft met ademhalen, hele kleine hapjes af en toe eet van de dingen die ze heel lekker vindt en verder vloeibare, vezelrijke bijvoeding krijgt, want een paar hapjes eten maakt haar buiten adem. Het is niet meer zoals op de dag van diagnose dat ze volledig uitgeput op een plek zit en het onduidelijk is of het beter of slechter zal gaan. Het is dus iets beter, en nu is het de vraag of we de ontsteking en het dikke slijm werkelijk tot slinken krijgen en of en hoelang haar lichaampje dit volhoudt. Het zal een lange adem vragen van ons beiden.

Ik ervaar de verzorging van haar als heel erg knus en intiem en tegelijkertijd als behoorlijk uitputtend. Ik ben er niet helemaal helder in wat het uitputtende is, want ik ben de meeste tijd thuis met haar en neem fysiek wat lichte beweging tussendoor. Het is dus het proces hierin wat ik als uitputtend ervaar.

Witneus is een grappig konijn. Ik houd haar steeds iets voor om te eten, en ze wil dit soms wel en soms niet, en soms als ik iets langer aandring. Wat ze doet, als ze het niet wil, is of ze draait haar neusje iets weg, of ze duwt hetgeen ik voorhoud weg met haar neus en/of duwt mijn hand weg met haar neus, of, ze pakt hetgeen aan wat ik voorhoud en laat het dan vallen.

Witneus liep altijd los en ik pakte haar alleen op als het werkelijk noodzakelijk was (bv voor een bedoekje aan de dierenarts voor een inenting, dus echt sporadisch). Ik pak haar nu 4-5x per dag op voor een medicijn en bijvoeding, en dan zit ze eerst een tijdje tegen mijn borst aan. Soms, heel soms, draait ze voor mijn gezicht langs naar de andere kant en…gaat ze mijn oog en neus likken. Het is zo leuk als ze dit doet.

Het bijvoeden met een spuitje en de medicijntjes, ze vindt het geen feest maar doet het wel. behalve als ze echt genoeg heeft, dan draait ze weg. Als ik soms mijn hand houd op een plek waar die ‘weg’ moet, dan zet ze even zacht haar tanden in mijn hand of vinger. Ik probeer hier zoveel mogelijk in samen te werken met haar, dat ik wel doe wat noodzakelijk is maar stop als ze dit duidelijk aangeeft en als het mogelijk is natuurlijk, want bijvoorbeeld een anti-biotica moet gegeven worden of ze wil of niet. Hierin merk ik dat zodra ik ergens in de ervaring van ‘haast’ participeer, het niet soepel verloopt, en als ik de tijd neem gaat het soepel en neemt ze het meeste aan en zie ik zelf wanneer ik beter kan stoppen.

Casper, haar grote witte stevige konijnenvriend, zit buiten. Ik laat hem 1 of 2x per dag binnen. Witneus zit afgescheiden in ene soort van ren, met loopruimte, een bak met hooi waar ze in kan zitten en plasjes doet, een doek en een warmwaterkruikje waar ze rechtop tegenaan leunt in welke houding ze meer lucht krijgt, of waar ze naast zit, een kleine warmte bron die zo te zien prettig is in de buurt van haar borst/longgebied. De eerste keer dat ze iets beter was en Casper rondliep, werd ze helemaal opgewonden en ging naar de ren toe en de neusjes even tegen elkaar, en ging ze hapjes eten. Echter, ze was hierna ook weer een tijdje buiten adem, dus ik begrijp het belang van bezoekuren bij zieken, het is echt heel rustig aan doen. Ook heb ik Casper gisteren even in haar ren gezet, en ze wilde heel graag tegen hem aanzitten. Dat hebben ze ook gedaan, alleen is Casper gewoon een levendig konijn die alles onderzoekt omdat het nieuw is (normaal is hij degene die veel zit en Witneus de bewegelijke, waarbij ze tussendoor steeds bij hem komt zitten). Hij is groter en levendig, en hij duwt haar gewoon opzij. Ook hierin zie ik dat ze weinig kracht heeft. Nog steeds is het spelletje er dat ze willen dat de ander hun likt, en dus duwen ze om en om het kopje onder het kopje van de ander, totdat 1 toegeeft en de ander even gaat likken. Dat spelletje werkt nu ook minder. Casper gedraagt zich eigenlijk gewoon als altijd, alleen nu naast Witneus lijkt dat wat te ‘ruw’. (Hij is geen ruw konijn, echter wel iets minder voorzichtig in zijn benadering dan bijvoorbeeld Witneus is en dit leek voornamelijk op het spreekwoord ‘olifant in een porseleinkastje’, waarbij er te weinig ruimte was binnen de ren, en algemeen binnen in huis). Dus, ze hebben eventjes samen gezeten, en nu laat ik het voorlopig totdat ze eventueel weer wat meer kracht heeft.

Dan hebben we nog Roy de cavia, die zit ook binnen. Zijn hok is iets veranderd zodat Casper wat ruimte heeft in een gedeelte van het hok naast hem. Echt delen lukt niet, dan gaat Casper de baas spelen en Roy uit een deel van het hok houden (het zijn 2 mannetjes). En Casper is veel groter met grotere konijnenpoten, dus dat gaat het niet worden voor Roy, al liep hij knorrend rond in zijn gebied. Dus ze accepteren elkaar, snuffelen even, maar wel met ieder een duidelijke eigen ruimte. Voor Roy heb ik het oude kooitje met tralies erbij gepakt en aangesloten op een gedeelte van het hok. Hij loopt dus niet meer geheel los, maar maakte hier toch al niet zoveel gebruik meer van sinds Roos is overleden. Dus hij kan nu heen en weer in de 2 hokken en ligt graag in dit kooitje met een laag stro en hooi. En….hij kan weer knagen aan de tralies! Hij lijkt beter in zijn vel, en knaagt regelmatig aan de tralies met veel kabaal. Het lijkt erop dat dit een expressie is van hem die hij in het grote houten hok niet kon doen; hij schraapte steeds met zijn tandjes langs het hout maar had geen ‘bite’. Het is tenslotte een knaagdier….

Ook Roy krijgt nog 2x per dag kruiden voor zijn blaas/nieren, en het is zo redelijk stabiel. Feitelijk sta ik voornamelijk de ochtend en de avond tabletjes te stampen en spuitjes klaar te maken en drankjes te bereiden en te voeren lol. Ook Casper krijgt nog steeds een paar druppels colloidaal zilverwater voor zijn blaas. Zodra ik hiermee stop bij beiden gaat het direct slechter, dus ik blijf het doen.

Na nog een overleg met de dierenarts wordt duidelijk dat het gunstig is dat ze nog leeft en af en toe zelf eet, en dat het tevens minimaal 3 weken en wellicht 6 weken kan gaan duren met gebruik van anti-biotica en verzorging om de ontsteking te stoppen. Ik bespreek een programma wat ik naast werk kan voortzetten en waarbij ze dus overdag zelf gaat doorbrengen, wat haar ook de ruimte geeft tot rust, want naast de verschillende ondersteunende en bacterie bestrijdende middelen zal toch haar eigen fysiek het herstel moeten inzetten. Het gaat om een balans hier zodat het fysiek voldoende ondersteund wordt om de bacterie te verminderen, echter ik heb vaker ondervonden dat een teveel aan bestrijding juist een tegenreactie teweeg brengt, ook met colloidaal zilverwater, alsof er een soort van strijd wordt gecreeerd. Er is veel te onderzoeken ten aanzien van de beste benadering hierin, met name in onszelf.

Desteni-I-Process-Lite

Wat zelfvergevingen op ervaringen in mij gedurende de afgelopen dagen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me uitgeput te ervaren door de verzorging van Witneus en het inzien en regelen en veranderen van de verblijfplaats van de diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet/medelijden te ervaren toen Casper niet rustig bij Witneus bleef zitten maar druk doende rondsnuffelde en haar wat opzij duwde om erlangs te kunnen en zij gewoon tegen hem aan bleef leunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet altijd te zien hoeveel krachtvermindering bij Witneus aanwezig is in een paar dagen tijd, aangezien dit minder opvalt als ze rustig alleen zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat Casper rustig naast Witneus moet gaan zitten om haar te steunen en even warm te houden aangezien ze toch aangeeft dat ze dit graag wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van afscheid te ervaren van de periode waarin ze altijd samen zitten en rondlopen en knuffelen etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat konijntjes afscheid moeten nemen, waarin ik me realiseer en leer van hen dat ze geen afscheid nemen want ze zijn niet afgescheiden van leven, en dus zijn ze hier als ze samen zijn en zijn ze hier als ze niet samen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een vage angst te ervaren dat het lichaampje van Witneus het niet volhoudt en dat het slijm in haar longen niet voldoende zal slinken.

Als en wanneer ik me in angst zie voor een eventueel overlijden van Witneus, dan stop ik, ik adem. Ik focus op de adem, stem me af op het hier fysiek aanwezig zijn met Witneus en realiseer me dat het voor ons beiden/allemaal van belang is dat we dit samen stap voor stap doorwandelen, in zorgzaamheid, en dat een overlijden op den duur onvermijdelijk is voor ieder levend wezen in een fysiek lichaam. Ik realiseer me dat ik gehechtheden kan zelfvergeven en hier kan zijn in en als de adem en dus stel ik mezelf ten doel, de energetische ervaringen als gehechtheden aan herinneringen zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Als en wanneer ik een emotie van verdriet op Witneus projecteer ten aanzien van Casper, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ze aanwezig is als hij er is, dat ze altijd aanwezig is geweest als hij er is en graag tegen hem aan zit, en dat ze ook aanwezig is als ze alleen is, waarin ik me realiseer en leer dat Witneus zichzelf ten alle tijden richting geeft en altijd zichzelf vermaakt, los van wat Casper doet en of hij er wel of niet is. Ik stel mezelf ten doel, het voorbeeld van Witneus te volgen in en als mezelf, en te zien hoe ik mezelf ten alle tijden richting kan geven en vermaken onafhankelijk van wat een ander doet om mij heen.

Als en wanneer ik mezelf zie denken dat Casper toch rustig bij Witneus moet gaan zitten, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een gedachte projecteer als hoe iemand iets hoort te doen als ‘rekening houden met de ander’. Ik stel mezelf ten doel nader te onderzoeken in mezelf hoe ik sta ten aanzien van wel of geen ‘rekening houden met een ander’, waarin het woord ‘rekening’ hierin verwijst naar participatie in energie van binnen gekoppeld aan de geldstroom van buiten.

Als en wanneer ik zie dat Witneus heel weinig kracht en adem heeft, veel minder dan een week geleden, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik hierin een angst ervaar voor een eventueel overlijden van haar. Ik stop, ik adem, ik stop de ervaring van emotie die opkomt in mij en pas een zelfvergeving toe, en beweeg me in de fysieke situatie waarin ik me bevind, waarin Witneus levend aanwezig is op het moment, en ik geniet van ieder moment met haar, waarin ik steeds in overweging neem wat nodig is in de zorg, zowel voor de diertjes als voor en als mezelf. Ik realiseer me dat de angst die ik ervaar, te maken heeft met een angst voor veranderingen die plaatsvinden als de diertjes er niet meer zijn. Ik adem hierin, en ondersteun mezelf in en als de adem, stap voor stap, in iedere verandering, met toepassing van schrijven van zelfvergeving en zelfcorrectie en een hier aanwezig zijn in zelfintimiteit als een zien-in-zelf, in en als geduld.

Ik realiseer me dat ik waarde hecht aan wel of niet fysieke kracht hebben. Ik realiseer me dat hierin ergens de ervaring van uitputting een rol speelt die mij angst aanjaagt binnenin mezelf. Ik stel mezelf ten doel, de waarde gehecht aan fysieke kracht en gekoppeld aan een ervaring van uitputting en hoe ik hierin sta, te onderzoeken in mezelf, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in schrijven in en als zelfondersteuning tot zelfverandering, waarin ik de waarde verplaats naar leven hier, in en als de adem, in ieder moment, in iedere hoedanigheid in en als gelijkheid, respect en integriteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me minderwaardig te voelen als ik me uitgeput ervaar, waarin ik me realiseer dat dit te maken heeft met geld verdienen en niet in staat zijn tot werken om geld te verdienen als er uitputting plaatsvindt, waarin ik me realiseer dat participatie in de geest het fysiek uitput.

PENTAX Image———————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/