Dag 749 – 28. Learned a lot

This blog is related to record 28: Learned a lot

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ‘be tired’ of ‘learning things’ and rather would like to start building something that is lasting and consistent.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I am not already building something because of walking through difficult patterns, instead of seeing, realizing and understanding that this goes hand in hand and so, ‘learning’ and ‘building’ can go together.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that ‘creating’ or ‘building’ is something nice and ‘learning’ in this context is mainly difficult and challenging and so, when I do not experience it as nice, I see it as only ‘learning’ or ‘walking through patterns’ and not so much as ‘creating’ and ‘building’.

Self-forgiveness on experiences that are coming up while a pattern is activated and showing it’s face / where I am facing myself within this pattern:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel completely shut down and blanko because of not being able to do anything anymore and so the only solution for now is leaving it and letting go of the control about what another is taking responsibility in or not and taking responsibility for myself in how I experience myself at the moment.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ‘not believe’ how this can happen, how someone can do this and so, I am not standing equal and one with myself and/as another, where in I see now that I hide and suppress an experience of guilt that I have stored in my body as an expectation of a ‘need to be here all the time for another, 24 hours’ without seeing, realizing and understanding that this is not possible and realistic.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to be here 24 hours a day for another which must be coming forward out of a mother-syndrom of always feeling like ‘not enough’ for the child, as there can always go something wrong when I am not here and that is then ‘my fault’ or responsibility.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to coming forward out of this self-judgement, going into my mind and from here, indeed not being here 24 hours but distracted within and as a form of self-protection, to not feel the emotions coming up as a reaction in certain circomstances.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel paralized at the height of my ovaria and going down within my legs, like my legs are made of chewing-gum and not being able to move myself anymore to whatever direction.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to focus myself completely on another as in a mother-syndrom, looking after her child and without this focus, not being able to direct myself anymore.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have protected myself against what I have perceived as the attention of my own mother and her worries about me and at the same time, copying this pattern and doing it myself to a ‘loved one’ that I ‘worry about’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not know how to move through and how to ‘fix’ this.

When and as I see myself going into worrying about a ‘loved one’, I stop and breathe.

I realize that I worry about myself and not being able to be with this one anymore and/or to live without this one, where the worry is then actually ‘about me’ and so, I am not really effective in seeing what support I am able to give or stand, when and as that may be needed.

I realize that the patterns and play-outs I walk now, are of support for myself (and/as another) to stand on my own two feet in every situation.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe ‘that it is too much, that this is not cool anymore, that I cannot have it anymore and that it is unfair that I need to go through all of this as I did not do anything wrong’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I only need to go through things if I do ‘something wrong’, instead of seeing, realizing and understanding that what I ‘do wrong’, is taking projections of another personally as if it is about me and ‘wanting to take care of another 24 hours as a way to be sure to be together’ is an approach that is impossible and unrealistic, as we all need to stand on our own two feet and learn to take responsibility for our own mind and so, it are opportunities to bring the patterns that are stored deep within me to the surface, so that I can forgive and correct myself into a more realistic and so, more effective living human being.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that things will be allright if I ‘do not do anything wrong anymore’ instead of seeing, realizing and understanding that the mind is build up and stored within many deep layers and that we are only free, when all are free and so, the pain will not stop until all are free as only then we will be able to communicate, to care and to work together effectively but at the same time I can push myself to take responsibility for my own experiences.

I realize that I do not understand a reaction within myself that starts with ‘I cannot believe this is happening’ and here giving up on myself and giving away my self-direction of who I am in every moment.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to live without the other and so, taking on more responsibility on my shoulders than is really my part which is then a distraction within and for myself from experiencing the pain of inequality, because as long as I am busy with the other and trying ‘to do good’, I think and believe that I can not loose the other or that I can not be blamed to loose the other and I forgive myself myself that I have accepted and allowed myself to fear that if another sees what he/she is doing, that he/she then will walk away and never come back and so I try to prefend this by doing the best I can to ‘fill the gabs’ and ‘always be here’, where in I see, realize and understand that I then actually go away from myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear myself and my reactions in living without the other and so I want the other to ‘always be with me’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have ‘learned a lot’ but still not really changed in this deep pattern of dependency within me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not know how to stand within the unexpectedness of life and within the only certainty of being with and as myself no matter what, meaning that I do not have control about an outcome but only about what I walk in and as myself and so, I do not have control about ‘staying together’ as there always can something ‘unexpected’ happen and so, I created a ’24 hours attention’ within and as myself and behind this an experience of guilt to keep myself busy with, as a distraction and illusion of control about ‘being/staying together’ as how a mother and child are connected.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not find a commitment to stand with in this but at the same time, expecting a commitment from another.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to commit to stand with myself as within this, I experience a huge fear to ‘loose another’ if I do so and I am not sure how I will stand with and as myself if and when I may ‘loose another’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that if I do not ‘fear loosing someone’, that I then not ‘love’ someone and I forgive myself that I have accepted and allowed myself to then hold on to the fear as holding on to my own thoughts as a ‘connection’ as actually a way of control in and as my own mind.

I commit myself to continue walking and finding ways to support myself and others in this, by keeping myself open and approachable for receiving and giving ways of self-support and preventing myself from speaking or acting in reaction (and forgiving/correcting myself when and as I do so) and within this, giving myself and others time to walk through the difficult parts within and as the mind, where in I realize everytime again that I can only keep standing within the principle of what is best for all, in and as life and that eventually within and as life, we are all united and no one will be ‘left alone’ anymore as here we are al(l)-one with ourselves in and as life, without existing in separation. Which is something that I now only realize in knowledge and information and that will take a lifetime to walk into in practical reality and so I move myself through the fears coming up, slowly and embracing/forgiving myself for what I experience in every moment, within and as self-support and support of one another.

I commit myself to look into the words ‘creating’ and ‘building’ and redefine this into a more realistic definition for myself.

I commit myself to walk ‘what is here’, in small pieces day by day and not too much going into a looking forward as then easily many things can come up as a ‘what if this and that go wrong’ where in I then fuell an experience of ‘fear of loss‘ within and as myself.

I commit myself to look into thoughts connected to an experience of fear within the realization of the information that ‘fear’ actually exist within and as a thought.

Previous blog: 27. Finding my stability

Next blog: 29. Care as motivation


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Advertenties

Dag 671 – What or who am I looking for in a relationship?

plantje groeit

I have often experienced fear of loss when I am in a relationship, when I am not in a relationship, when a relationship is about to begin or when it is about to end, so actually this means that in any time I have experienced this fear of loss lol.

I was retrospecting within myself, also after having received a private interview with my physical body that in time to come, I will more expand on, and I saw that I am actually able to emotionally be alone and still standing. I have had a period in my life where I have lived alone in an area that was outlaying where I had mostly relied on myself where in this being alone there, I enjoyed something very much as being comfortable in it, more than while being ‘out there’ in society. So I was looking what it was/is that I am standing with and feeling comfortable within and always had seen it as ‘nature’ as the animals and the plants that I felt comfortable with. And to not make myself ‘dependent on nature’, also letting it go again and moving to another place.

Where I now see, it is something within nature, plants, animals that I am comfortable in and that I am looking for and that I can and want to relate with and as, and it is……..Life.

I was worrying about how this would be when I die, because then there will not be nature for example. Looking into what Bernard have walked and his death and what he was and is standing in and as: Life. Also when I die, I do not need to be ‘lost’ but I have the ability to make the decision to stand in and as Life and so stand together, yet alone. As something that I can already walk while being here on earth.

Here I come to a ‘redefinition’ for myself of the word relationship and what I am looking for in this, which is Life. Which is not something that I can ‘loose’ but which is something that I can realize, and from here, live, apply, stand by and as. Life.

B mentioned in the past that our relationship will unfortunately be/become with Desteni, where in it is not about Desteni as something separated but actually what Desteni is standing for and as and bringing practical solutions to live and apply, to bring ourselves to what we are all looking for but never before have had access to or understood: Life.

To come to this realization I have actively walked now about 4 years of Desteni I Process and blogging and participating in a group of people who walk the same and before this I walked quite a path already within self- and body investigation and I find it definitely a process to even come to an understanding of what it means to live and from here, it will be a path to apply and really live it. Where the process itself already entails the application and living of it, it is not separated because life is already within us, the awareness is here but we have to actively open it up, apply and live. And for this we need information and instruments, we need the tools to do so as it will not magically come by itself.

This realization gives me a stable foundation to walk on from and to realize myself everytime that I tend to go into an experience of fear of loss for example. It is actually a decision to stand by and within this relationship with and as life, within and without, which entails the self-commitment. To walk with and as myself into oneness and equality, with and as life. As something that connects everything and everyone because the spark of life existst in everything and everyone. But we do have to make and live the decision by ourselves, to stand with and as this spark and from here, let it grow. And I have found it already quite a path to stand in this integrity, which shows me that we are all pretty lost as humanity as a whole. Where in we actually fear loosing that what we are used to get lost in: our own mind. How contradictionary.

So the solution is to get to know ourselves in that what we are lost in, our own mind. To learn how to understand it and from here, stand up and change it/ourselves within and without, bit by bit. Where to understand everything, is to forgive everything.

Desteni I Process – courses

Uil forgive

Winged – Exploring Self Intimacy

—————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 636 – Hoe schrijf ik mijn zelfcorrigerende uitspraak?

schrijven pen

Ik zag in het mind-construct waar ik mee bezig ben – dit als onderdeel van de DIP Pro lessen van het Desteni I Process dat gecreëerd is ter ondersteuning van de mens in het bevrijden van de geestbewustzijnsstructuren binnenin onszelf. Hierin zag ik in de zelfcorrigerende uitspraak die ik had geschreven hoe ik in eerste instantie een commitment of verbintenis schreef waarin ik stelde mezelf ‘iets niet meer toe te staan’. Ik las het geheel na en was hier niet helemaal tevreden over, het liep niet soepel, ik kon er niet echt ‘in staan’. Ik herschreef het waarin ik stond in hetgeen wat ik wel wilde en kon toestaan, wat ik wilde leven. En die was veel duidelijker voor mezelf. Omdat ik hierin mezelf aangeef wat ik kan/wil leven als wat het beste is, in plaats van wat ik niet wil/kan leven.

Als ik opschrijf wat ik niet wil leven, dat kan, echter hierin is nog niet duidelijk voor mezelf wat ik dan wel wil/kan leven en dus heb ik nog geen leidraad voor mezelf geschreven. Daarbij staat hetgeen dat ik niet langer wil toestaan vaak al genoemd in de eerste zin als ‘flag-point’ voor mezelf, als aandachtspunt van welk patroon ik stop in mezelf en mezelf niet langer toesta dit te leven.

Voor degenen die de woorden zoals ‘flag-point’ en ‘commitment’ of ‘zelfcorrigerende uitspraak’ niet kennen, hiervoor verwijs ik naar de gratis DIP Lite cursus die online aanwezig is. Hierin wordt zeer duidelijk en stap voor stap aangereikt hoe we onszelf kunnen bevrijden van patronen die we hebben toegestaan en aanvaard hebben in ons leven, die niet het beste zijn voor ons ‘werkelijke’ zelf en die niet het beste zijn voor al het leven om ons heen. Patronen waarvan we weten dat we het ‘eigenlijk anders zouden willen’ maar die we toch, ondanks allerlei ‘goede intenties’, blijven herhalen, als een programma, als automatisme, simpel omdat we dit zo geleerd hebben en omdat we het al zolang hebben toegepast en het ‘automatisch’ is geworden.

Het woord zegt het al, automatisme, dit klinkt als een automaat, als een systeem en niet als leven.

De zelfcorrigerende uitspraken zijn uitspraken die onszelf ondersteunen als leidraad om te leven wat het beste is, voor onszelf in en als ‘leven’ en hierin, voor en als ‘al het leven’. Hiervoor is het eerst nodig dat we hetgeen we niet meer willen aanvaarden en toestaan maar wel heel lang gedaan hebben, dat we dit onszelf vergeven en dat we begrijpen hoe we onszelf de beperkende ‘automatismen’ hebben ‘eigen gemaakt’.

Waarom is dit nodig? Omdat het een beperking inhoudt en omdat het niet alles en iedereen in overweging neemt, het is niet het beste voor alles en iedereen (inclusief onszelf) maar het is bijvoorbeeld alleen het beste voor ‘mij’ en dus besta ik hierin in eigenbelang en hierbij, is dit niet blijvend en voortdurend het beste voor mezelf als leven. Het is in feite een illusie. Ik besta hierin in eigenbelang, in en als een illusie, in en als een idee dat ik afgescheiden ben van alle anderen, van al het leven om mij heen en dat ik bijvoorbeeld ‘anders ben’ of ‘meer verdien’.

Als ik hier werkelijk inzie, kom ik zelf tot de conclusie dat dit niet blijvend is. Ik kan niet op een eiland blijven bestaan. Ik heb alleen nooit een andere manier geleerd om te bestaan in eenheid en gelijkheid en dus zet ik datgene wat ik geleerd heb, automatisch voort, ter overleving van wie ik denk dat ik ben.

Heb je ook weleens het idee, of het gevoel, dat er iets niet klopt? Dat de wereld in een omgekeerde versie bestaat van wat het eigenlijk zou moeten wezen, als een plek waarin we wezenlijk kunnen bestaan, iedereen, al het leven?

De cursus biedt een praktische leidraad waarin je jezelf zult leren toepassen in en als wezenlijkheid.

Terug naar de zelfcorrigerende uitspraak. Ik heb dus gezien dat het schrijven van een verbintenis als een leidraad voor wat ik wil leven, effectief is en dat ik hetgeen dat ik niet wil leven, als aandachtspunt gebruik om mezelf te stoppen in dit patroon en om mezelf de leidraad te herinneren die ik wel wil leven. En zo wordt het ook een stuk leuker om toe te passen. Want hoe leuk is het om constant te focussen op wat ik niet wil, op wat niet het beste is in plaats van te herschrijven voor mezelf wat ik wel wil leven als wat het beste is. Zo ondersteun ik mezelf om door te bewegen, door alle weerstanden en aangeleerde structuren van wat ik niet meer wil leven, heen.

Echter dit gaat niet zonder de toepassing van de zelfvergeving van de oude, beperkende, aangeleerde structuren in en als de geest, van de automatismen die ik mezelf heb eigen gemaakt. Dus, het zijn geen positieve affirmaties zoals sommigen nu misschien denken. De positieve en negatieve ‘affirmaties’ of bevestigingen, die stop ik juist beiden met behulp van de zelfvergevingen, aangezien positieve en negatieve affirmaties beiden automatische reacties inhouden waarin ik mezelf beperk. Ik beperk mezelf hier in ervaringen in en als de geest, van positief naar negatief en weer via neutraal naar positief en zo blijf ik bezig met een polariteit binnenin mij, zonder werkelijk te zien wie ik ben in wezen en wat het beste is.

Dus, het is niet mogelijk om één toepassing (die ons het meeste ‘aanstaat’) uit de context te halen en hiermee te proberen om onszelf te veranderen. Het is een stap voor stap toepassing, eenvoudig, echter alle stappen zijn nodig, er is geen korte binnendoor weg mogelijk. Het wordt echter wel eenvoudiger des te meer mensen dit gaan toepassen en het wordt er zeker plezieriger door. Zo kan er namelijk een samenwerking ontstaan waarin we onszelf en elkaar leren begrijpen en ondersteunen in dit proces in plaats van onszelf en elkaar te veroordelen en tegen te werken.

Tijdens het schrijven zullen we langzaam zien, realiseren en begrijpen dat en hoe we in eerste instantie onszelf het meeste in de weg zitten. Het is iets wat ik mezelf geef iedere dag opnieuw, om mezelf te leren kennen, te leren begrijpen, te vergeven en uiteindelijk te veranderen tot een wezen waarmee ikzelf tevreden ben. En als ik mezelf of iets of iemand anders schaadt, ben ik niet ‘in vrede’ en ben ik dus niet tevreden.

schrijvenSchrijf jezelf naar Vrijheid

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 489 – Standing in and as the commitment of Principled Living

huisjeThis weekend I have some days free before starting with all the work related to the new job. I have had a few quiet and a few rough and confronting days with myself. Witneus the rabbit has bladder problems and however I am giving and have given all the physical support I can think of and am able to including advise from the vet and communication with animals, she is not getting better. When I focus on her within the question how I can support, what comes up within me is ‘Live and stand by the Commitment of Principled Living’. So I move on with translating the commitments within a blog. I am more or less scared all the time and have to focus on my breathing and I recognize this from when an animal is about going to die. I am not saying she is, it is still unclear as I have some options with herbs for which I have to wait to get them, however I am not sure if it will be on time and, if it will help anyway. I am not clear on why she is not getting better as tests do not give such a bad result as a bladder-infection and not even that bad. I will move on with making it as comfortable as possible for her and see what I can do.

At the same time I am facing a point where I in the past, made so to speak a huge mistake with influence on my life and that of another human being. I did not stand with and as the principled living and that is coming back at me now (again) in and as my mind. While during that days making this decision I looked it over and over again and found myself unable to stop myself from moving into the direction where I am now. I see it as being unable to stop following my mind within that point because of unclarity within and as myself and so I moved, to make it/myself visible for myself in and as physical reality.  The outcome of making this move was not completely how I wanted it in the end however, I did not do anything to change or stop it and so, did not take responsibility within, because at that moment I felt unable to take responsibility for my own thoughts and emotions and so I created consequenses and dimished/compromised (part of) the life of myself (and the other) within this. It was necessary for myself to start standing on my own feet and this I saw reflected in the other as a point that I kept on reacting on. The whole starting-point was self-dishonest so I openen it up again in totality. So in that way, it was the move to make, to move myself to a place where I could stand up on my own feet to find myself the starting-point of self-honesty.

What I see now what the fear is, is fear for facing the mistakes that I made, where the mistakes are the points of me not standing within and as the principled living of what is best for all. It was a movement out of self-interest mixed with an experience of powerlessness of how to stand on my own two feet and walk things and I eventually decided to make this movement to actually see myself within and as. This self-interest feels as ‘self’ because we as the mind have been integrated within and as our physical body so it literally can feel as ‘going against ourselves’ while doing what is best for all. Not seeing how we are included in this ‘all’ as this ‘all’ does not include ourselves in and as self-interest – from which I feel and so believe that ‘this is me”; this ‘all’ includes me as life which on most levels, I do not know myself in and as and so, I do not see myself as ‘this is who I am’. So I sabotage myself as life when I am not doing what is best for all, when I am not sharing what I have out of fear of loss, because it feels so ‘not right’ to ‘go against myself’ (as how I know myself).

In a later stage we will face what we have choosen to follow and we fear to face this in and as ourselves. Fearing my own fear. This is what we face at death if we do not face it while living on earth and this is what I see coming up everytime an animal dies/is about to die/looks like is going to die and where in I experience an intense fear and nervousness. In this I stand completely alone and this is where I remember Bernard saying: here you stand up or you die.

I fear being alone without Witneus. I fear being really alone and within this, fear myself isolating myself in and as the mind because of this fear of being alone as the only way to face myself. I see myself grasping in and as the mind to search a way to ‘go back’ to the situation that I stopped, as if it was ‘alright’ there. Which was not so actually, as I was strugling with what I am facing now in and as this fear of standing alone which I translated as ‘being alone’.

I forgive myself that I have accepted and allowed to confuse ‘standing alone’ with ‘being alone’ and seeing ‘being alone’ as the only way to come to ‘stand alone’ and within this, isolate myself in and as the mind and creating this in physical reality where in I use several experiences in and as self-interest as an excuse to do so.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to give and receive unconditional support  – within my living on a long term base as a basic platform to grow and expand from as I understood that standing alone, means being able to stand alone within my living  – and within the fear of being too much influenced by inconsistencies of another and of myself as a reaction on this and vice versa and so, I created inconsistencies within and as myself which triggered the inconsistenced living within another, manifested in physical reality which I used as a reason, justification and confirmation of this inconsistancy that I first triggered and so to not trust the other in this and using it as an excuse to walk out and go ‘my own way’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think over and over again that I ‘could have stayed’ while I appearently could not, where in I underestimate my own mind consciousness system and within this overestimate myself in and as the mind while ‘looking back’ where in I project who I am now on who I was in the past and within this hurt myself over and over again until I find the one point where I really see, understand and so forgive myself for  why, how and who I am.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hurt myself and another by accumulating consequenses out of fear of being alone instead of walking point by point and sort it out within myself before I get physically involved with someone within my world, which is mainly because I had no tools to work with and commitments to stand within.

I forgive myself that I have not accepted and allowed myself to be and have more patience and to listen to the other who was bringing up very realistic and practical that walking together as we did takes time.

How can I prevent myself from doing this again, from running away from myself in and as fear, from fearing myself in and as fear? By standing and living in and as the principled living of what is best for all life as a starting-point in self-honesty, even if I do not totally see it within the moment. If there is a doubt that it is not best for all, then I don’t move, don’t make decisions and do more investigation. Until I am clear and stable within. Until I am constant.

It is me standing within and as the commitment of Principled Living as the only ‘one’ I can hold on to.

The Desteni of Living

PENTAX Image

———————————————————————————————————————-
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 347 – Aantrekking en (niet) aantrekkelijk willen zijn

Zoals gezegd in Dag 346 ga ik verder met het punt aantrekking. Wat wil ik erover schrijven? Tot aan mijn 14e jaar heb ik me nooit gerealiseerd wat de effecten kunnen zijn van mijn uiterlijk. Ik vond het leuk om leuke kleren uit te zoeken – dit vind ik al leuk sinds klein meisje, waar mijn moeder allerlei kleren maakte, in felle kleuren of met een leuke opdruk in een trui gebreid. Hetgeen aantrekken wat ik leuk vind. (lol, dit is ook een aantrekken, het aandoen van kleren). Op mijn 14e hoorde ik via een vriendin dat haar oudere zus en diens vriend, mij ‘knap’ vonden. Huh? Ik? Knap?

Dat was iets waar ik nooit bij stil had gestaan ten aanzien van mezelf. Sindsdien is dit echter wel een rol gaan spelen, en ben ik me meer bewust van mijn uiterlijk geworden. Op mijn 16e ben ik gaan lijnen, zoals ik wel eerder heb beschreven, eigenlijk alleen omdat ik een plattere buik wilde hebben. In dit lijnen heb ik mijn lichaam behoorlijk kwaad toegedaan, als te weinig eten geven en uitputten, maar ook en vooral door veel kritiek en oordelen op te slaan in mezelf over 2 kilootjes aan teveel vet rondom mijn buik. Waar hebben we het over, het is waanzin waarmee ik een groot deel van mijn leven heb verziekt, met name omdat deze kritiek en controle zich is gaan opslaan in het darmgebied en darmproblemen is gaan geven (waarin de dikke darm al aanwezig was in de genen/familielijn als een aangedaan gebied).

Waar ik in dit blog in wil gaan zien, is de rol van seks en aantrekking hierin. Want is het niet zo dat al dit aantrekkelijk wezen en een dunnere buik willen hebben, voortkomt uit 1 zaak: het aantrekken van het andere geslacht zodat ik seks kan hebben. Hier start dus het zelfmisbruik, en misbruik ik mijn eigen lichaam ten behoeve van seks, en dat terwijl ik in die tijd liever geen seks wilde dan wel, ik was een laatbloeier zeg maar.

En, is het niet zo dat ik mijn eigen sabotage systeem heb opgezet, aangezien ik seks feitelijk helemaal niet begreep, en er bang voor was, en het dus niet echt wilde. Dus ben ik rondom de seksuele bloei, deze fysieke bloei gaan inperken, controleren, bekritiseren. Om in de geest aan een aantrekkelijk plaatje te voldoen en zo toch het andere geslacht aan te trekken. Allemaal vrij onbewust overigens, niet geheel begrepen maar wel opzettelijk toegepast.

Mijn uiterlijk heb ik sindsdien vele keren gebruikt als aantrekking. Niet extreem, ik ben altijd met gezond verstand naar kleding blijven kijken, wat is praktisch, wat zit comfortabel, wat vind ik echt leuk, maar ook, wat staat me goed, wat past bij me. Het extreme heb ik verborgen in de geest, ver weggestopt als kritiek op mezelf, welke zich heeft opgeslagen in het (darm)spierweefsel.

Ik heb het gebruikt om seks te hebben, om aandacht van een man te ontvangen, om een man in bed te krijgen, om een man aan me te binden. Wat geeft het me dan als iemand me aantrekkelijk vindt? Energie. Ik laad me op hiermee, voel me beter hierdoor. Hierin draag ik net zo goed bij aan de hele waanzin rondom seks. Want het draait allemaal om 1 ding: Iemand van het andere geslacht, die je aantrekkelijk vindt, zo snel mogelijk het bed in krijgen door zelf aantrekkelijk te zijn voor die ander. En iedereen heeft hier zijn trucjes voor, dit hoeven niet alleen uiterlijke symptomen te zijn, het kan ook een ‘gevoel voor humor’  zijn, of ‘charmant’ zijn.

Hierin heb ik keer op keer mijn neus gestoten als ik merkte dat de jongen/man die mij wel aantrekkelijk vindt en het bed met me wil delen, uiteindelijk niet bereid is tot een werkelijke commitment. Of vice versa, dat ik niet bereid blijk te zijn tot een werkelijke commitment. Hierin gebeurt iets vreemds, een soort contradictie. ik stel mijn lichaam open, en ik ga er eigenlijk vanuit dat we samen blijven en deel ik intimiteit. In de geest dek ik me in, en leer ik langzamerhand dat dit intieme fysieke delen, helemaal niet inhoudt dat we ook een leven zullen delen. Dit geeft een behoorlijke frictie en onduidelijkheid waar ik nu nog mee bezig ben om los van te komen. Dus, ik weet dat een fysiek intiem samenzijn (blijkbaar) niet inhoudt dat we samen blijven, maar ik stel me wel zo open dat er verbindingen gelegd worden, en eigenlijk begrijp ik helemaal niet hoe we niet samen zouden kunnen blijven na zo’n intiem delen, en begrijp ik ook helemaal niet waarom ik toch mijn lichaam deel als ik zelf niet samen wil blijven. In dit punt heb ik mezelf enorm verloochend, welke meer en meer is gaan uitbreiden in de leeftijd 20-35 jaar. Steeds naar op zoek. en waar was ik naar op zoek? Ik was gewoon op zoek naar de ultieme sekspartner waarvan ik me in de loop der jaren toch stiekem een beeld ben gaan vormen. Wat zie ik als een ultieme sekspartner? Een jongeman waarbij ik geen weerstand voel (welke ik als liefde ervaar), waarbij ik zijn gehele lichaam direct accepteer, en die me tijdens de seks stevig vastpakt en aanraakt – stevig en toch teder –  en die tevens lang genoeg een orgasme kan uitstellen en erectie kan vasthouden om mij eerst of tegelijkertijd de mogelijkheid te geven tot een orgasme. Dus: geen fysieke weerstanden, voldoende lange erectie, stevig en teder.

Waarom schrijven we dit eigenlijk niet in een contactadvertentie? Want hier zijn we toch allemaal mee bezig, met het vinden van de ultieme sekspartner, ook al noemen we het niet zo?

Ik had deze man gevonden. Hij heeft me in het intieme fysieke samenzijn veel gegeven, vooral het vertrouwen door tijdens de seks, te zien en luisteren naar wat ik wilde en mij de mogelijkheid te geven tot het hebben van een orgasme zonder dat ik me over de tijdsduur druk maakte, waardoor ik me kon ontspannen tijdens de seks, en niet bezig was met ‘wat als hij te snel klaarkomt’. En hij deed dit zonder de aandacht op mij te vestigen, hij gaf me alleen de mogelijkheid om mezelf uit te drukken, en ging niet allerlei trucjes uit de kast halen om dit voor elkaar te krijgen. Voor mij was hij de ideale minnaar. Ik voor hem ook, zo heb ik van hem begrepen. Ook hadden we soortgelijke ‘gevoelens’ voor elkaar en waren we graag in elkaars aanwezigheid. En toch zijn we niet samen gebleven.

Hiermee vallen dus in 1x alle illusies in het water: liefde is niet de oplossing en seks is niet de oplossing en zelfs de combinatie is niet de oplossing als voldoende om een partnerschap op voort te zetten. Het zegt dus niets over een commitment die je maakt voor het leven, aangezien deze commitment erom gaat, dat de partner er voornamelijk is ter ondersteuning om onszelf te zien, en als beiden hier niet toe bereid zijn – bereid om in zelf te zien – zijn de ideale combinatie in bed en gevoelens van liefde geen maatstaf om een relatie/agreement op voort te zetten.

De aantrekking heeft me tot deze jongen gebracht. Waarvan ik nu weet, het is voorgeprogrammeerd, deze aantrekking. Ik ben er gewoon ingetuind ( in de illusie van het witte licht) en het is aan mezelf om hier voorbij te zien. Hiermee bedoel ik niet dat het niet okay was, ons samenzijn. Het fysieke samenzijn was heel okay. Het is meer dat deze aantrekking het werkelijke proces versluiert en onopmerkzaam maakt, en beslissingen doet nemen en woorden doet spreken, gebaseerd op seks en seksuele aantrekking en gevoelens, die vervolgens niet geleefd worden door de tijd heen, en dus frictie creeren, loze verwachtingen geven en pijn veroorzaken en hierin de geest zo uitvoerig bezighoudt dat er niets van de grond komt wat werkelijk verandering tot stand kan brengen in de wereld.

Waarom schrijf ik zo uitvoerig over de ideale sekspartner en aantrekking? Omdat het tijd is voor mij om mezelf hiervan te bevrijden. Om werkelijk met iemand te gaan wandelen als hier de mogelijkheid toe is en beiden hiertoe bereid zijn. Om de seksuele aantrekking en perfectie hierin een stapje terug te laten doen en niet langer als leidraad in te zetten. Om me niet langer te laten verleiden door de truukendoos in de geest die zich gemanifesteerd/geprojecteerd heeft in het bekken en het bekken heeft omgetoverd tot een truukendoos. Om zelf in mijn bekken te gaan staan en deze plaats niet langer af te staan aan de geest, zodat ik ‘schoon schip’ kan maken hier en mezelf kan bewegen in en als het fysiek. Als ik dit niet doe compromitteer ik mezelf en eventueel een ander en zal ik nooit de mogelijkheden ontdekken die er verscholen liggen voorbij de  weerstanden die fysiek ervaren worden en andere ongemakken die op kunnen komen in partnerschap; en zal ik nooit mezelf leren kennen wie ik werkelijk ben en zijn kan, staande in en als mijn fysiek in partnerschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb aantrekking en een aantrekkelijk uiterlijk, te gebruiken als middel om een man in bed te krijgen, aandacht te krijgen van een man of een man aan me te binden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam te verzieken en verkrampen en vervormen ten behoeve van de aantrekking van iemand van het andere geslacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het extreme in mijn fysiek te verbergen en zo verkramping te manifesteren die ondraaglijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en mijn fysiek te veroordelen en bekritiseren ten behoeve van aantrekking van het andere geslacht ten behoeven van het genereren van energie als een goed gevoel/me beter voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de wil tot een relatie als commitment te baseren op een ervaring van perfect passende seks en gevoelens van liefde, wederzijds aanwezig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn seksuele expressie te laten leiden door de duur van de erectie van de man.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam en werkelijke fysieke expressie in te perken en te controleren door en in een poging om aantrekkelijk te zijn voor het andere geslacht en tegelijkertijd door en in een poging om niet aantrekkelijk en minder zichtbaar te zijn voor het andere geslacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voorkeur te ontwikkelen en naar gelang mijn voorkeur, wel of niet mijn aantrekking in te zetten en hierin dus controle uit te oefenen en mezelf te vervormen in aanpassing aan de aanwezigheid van welke man er voor me staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb tweestrijd te ervaren in seksualiteit en hierin mijn fysiek te saboteren en controleren, doordat ik nooit geleerd heb wat het is om comfortabel aanwezig te zijn in fysieke seksualiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb energie te genereren door aantrekking in te zetten of terug te trekken, en hierin de algehele energie in en als het onbewuste in het geestbewustzijnsysteem te voeden en hierin de seks-industrie en porno-industrie te voeden en in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te laten leiden door de illusies en/als voorkeur in seks en liefde in en als de geest, en hierin ineffectief te zijn in mijn staan voor werkelijke verandering in de wereld en in mezelf als wat het beste is voor iedereen in en als het fysiek.

*

Als ik mezelf af zie dwalen in de geest in herinneringen aan voorbije relaties waarin ik liefde en seks heb ervaren zoals ik graag wilde, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat, zodra ik toegeef aan een gedachte of plaatje die gelinked is aan een relatie in het verleden, ik verloren ben en het hele rad gaat draaien, en als ik dit niet effectief stop, ik opnieuw meega in dit rad van avontuur, in en als de geest.

Ik realiseer me dat als ik me in het rad van avontuur in de geest bevind, ik het heden ga vergelijken met de ervaringen in de geest, en hierin mezelf terughoudt van het werkelijk fysiek aanwezig zijn in de mogelijkheden van het heden in en als realiteit, en er dus niets plaats kan vinden in de fysieke realiteit.

Ik stel mezelf ten doel de mogelijkheden in de fysieke realiteit werkelijk te onderzoeken en aanwezig te zijn hierin zonder vergelijking met herinneringen aan het verleden.

Als ik mezelf aanwezig zie in een mezelf aantrekkelijk maken en/of ervaren en/of willen zijn en/of tegenovergesteld, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn fysieke aanwezigheid opgeef ten behoeve van een verwachting in de geest, waarin ik mezelf als oncomfortabel laat ervaren en mijn fysieke expressie automatisch ga inhouden.

Ik realiseer me dat ik energie genereer die niet het beste is voor al het fysieke leven en dus ook niet voor mijn het leven van en als mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik in aantrekking verval of juist verzet hiertegen, dit te stoppen, en indien nodig en herhaaldelijk aanwezig, te onderzoeken waar dit mee te maken heeft, wat ik hier aan illusie heb laten bestaan en niet (effectief) heb zelfvergeven.

Ik stel mezelf ten doel mijn expressie adem voor adem terug te halen naar zelf en vrij te maken van de verbindingen en relaties met de omgeving, als wat het beste is voor het fysiek.

Als ik mezelf aanwezig zie in een ervaring van fysieke weerstand, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in een herinnering zit, fysiek opgeslagen, die ik niet als zodanig herken en dus projecteer op het fysiek van een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel de fysiek ervaren weerstanden te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren en hierin eventueel ondersteuning bij te vragen in een chat.

Als ik mezelf zie verkeren in een angst voor een ‘te vroeg’ klaarkomen van de man in fysieke intimiteit, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind in angstigheid, gebonden aan ervaringen in het verleden.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe ik mezelf hierin comfortabel kan bewegen en fysiek uit kan drukken en de energetische lading die ik eraan verbonden heb in te zien, in me op te nemen en zelf te vergeven.

Als ik mezelf bezig zie met drukte over mijn uiterlijk op het moment dat ik verkramping en ongemak ervaar in mijn buik, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hierdoor het mezelf lastig maak en mezelf opnieuw klem en verkramp.

ik realiseer me dat ik het extreme aan het verbergen en/of onderdrukken ben en iets niet wil zien in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te omarmen in de ervaring van ongemak, pijn, verzieking en verkramping van mijn lichaam.

ik stel mezelf ten doel het extreme uit te schrijven op papier en het zo zichtbaar te maken voor mezelf.

Ik verbind mezelf met mezelf door oplettend in mezelf te zijn en mezelf te stoppen in de verborgen en onderdrukte kritiek en oordelen naar mezelf toe en mezelf hierin te vergeven.

Als ik mezelf zie verkeren in angst voor seksualiteit, dan stop ik, ik adem.

Ik onderzoek in mezelf wat de angst is, wat deze inhoudt, waar ik bang voor ben, wat het ergste is wat me kan overkomen en pas hier zelfvergevingen op toe.

ik verbind mezelf met mezelf door me niet langer te verzetten tegen de angst, maar deze toe te laten zodat ik mezelf kan vergeven en ondersteunen hierin.

Ik stel mezelf ten doel te schrijven ten behoeve van zelfverandering en niet alleen ten behoeve van een vrijgeven van de structuren in de geest, en deze zo op te stellen dat ik het werkelijk kan leven in realiteit.

Klik op de afbeeldingen voor de gratis interviews

Full what is sex part 9

Full relationship success support intimacy personality

———————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil alleen zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘hier wil ik niemand bij hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte te geloven dat ik alleen wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte te geloven dat ik hier niemand bij wil hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik nu klaar moet zijn voor een relatie als agreement, in plaats van in te zien dat ik voorlopig voorbereiding nodig heb alleen met mezelf voordat ik in staat ben effectief een relatie als agreement met een ander te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat als er zich een kans voordoet, ik die kans moet grijpen, of ik er klaar voor ben of niet, in plaats van in te zien dat als ik een relatie start die zich aandient als ik me niet (voldoende) heb voorbereid, het geen relatie zal zijn die ik uiteindelijk wil, wat mogelijk voor problemen kan zorgen en hierin juist voor vertraging in het proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uiterlijke omstandigheden te laten bepalen wanneer ik klaar ben voor een relatie door te zeggen als iets zich aandient in/als de mind, zie je wel, ik ben er klaar voor, anders zou het zich niet aandienen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten opjagen door mijn eigen mind/bewustzijn door een verlangen ‘naar’ in polariteit met angst voor ‘nooit meer’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik nu op veel momenten liever alleen ben, en hierin te geloven dat ik altijd alleen zal blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van nu als maatstaf te nemen voor de rest van mijn leven, waarin ik er dus vanuit ga dat ik niet in staat ben om te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat ik niet in staat ben om te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ervaring van ‘ik wil alleen zijn’ met name in de avond en ochtend rondom het slapen, een ervaring is die me bepaalt voor de rest van mijn leven, in plaats van te onderzoeken waarom ik precies alleen wil zijn op die momenten, waar ik bang voor ben en hoe ik mezelf hierin kan ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik nooit meer alleen ben als ik een relatie/agreement aan zal gaan, in plaats van in te zien dat 1 een relatie/agreement zich opbouwt en ik dus niet ineens non-stop samen ben, 2 ik uberhaupt niet non-stop samen hoef te zijn als ik dat niet wil en 3 ik sowieso alleen sta, alleen levend of samenlevend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door aan een relatie/agreement een samen zijn te koppelen, ik geloof dat ik het alleen zijn moet opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat alleen staan is waardoor ik nog veel tijd nodig heb alleen levend om te zien en onderzoeken hoe ik alleen sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het idee/het gevoel te hebben dat het niet ok is dat ik het wel prettig vind om een tijdje alleen te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om echt te genieten en akkoord te zijn met mezelf alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn altijd alleen te leven als ik nu beslis de tijd te nemen om alleen met mezelf te zijn, waarin ik mezelf kan voorbereiden op een eventueel samen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat als ik iemand tegen kom met wie een agreement eventueel mogelijk is, ik ook op stel en sprong erin moet duiken, in plaats van in te zien dat ik de tijd kan nemen voor het onderzoeken van de mogelijkheden wat eventueel kan samen vallen met de fase van voorbereiden, waarin ik zelfsturing heb in de beslissing van een agreement met een ander aangaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik geen zelfsturing heb in het startmoment van een agreement maar dat ik afgeleid/geleid wordt door mezelf in/als bewustzijn in ongeduld en verlangen naar iets buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het plaatje van de liefde te geloven waarin ‘de liefde je overkomt’ en dan ‘heb je geen keus meer’, in plaats van in te zien dat ik hierin gebrainwashed ben door films, boeken en andere love-stories waarin men valt in de liefde in plaats van op te staan en in gelijkheid naast elkaar te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ergens nog steeds dit vallen in de liefde te romantiseren, waarin ik zelf geen verantwoordelijkheid hoef te nemen en daadwerkelijk naast iemand te wandelen, maar verval in een toestand waarin ik geen controle heb en waaraan ik wel moet toegeven, en ooooh het is zo waanzinnig die energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de energie van het vallen in de liefde waanzinnig te vinden, waarin ik inderdaad binnen de kortste tijd waanzinnig word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de waanzin in de liefde te romantiseren/geromantiseerd te hebben en niet te zien/gezien te hebben dat ik hierin volledig mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg/afgeef aan een gevoel van liefde, dus aan mezelf als mind/bewustzijn waardoor ik geloof dat wat ik als bewustzijn aangeef ook echt is en ik dit dus moet volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door een geloof in de val van de liefde vervolgens een geloof in het volgen hiervan en dus in het volgen van mijzelf in/als bewustzijn te creeren.

wordt vervolgd.

——————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life