Dag 753 – Opening up the word ‘challenge’

I have noticed within myself that I ‘do not like’ challenges; well, challenges that I see as challenges, for example in social context. The word challenge in itself I also do not like, I would prefer to skipp it from my vocabulaire lol which then indicates that I would like to skipp the challenges from ‘living them’. However this I find not to be best for myself (and others as well) because within challenges, I will be able to expand and, it is more that only in certain situations I would like to avoid the challenge where in other situations, I do not even notice something as a ‘challenge’. So, let’s see if I can ‘skipp’ or ‘delete’ some of the energetic charges that I have attached to this word and to the living of it and how I experience myself within a social challenge for example, instead of ‘skipping’ or ‘deleting’ the word itself. Then from here, I can see how to support myself within and as this word in a way that I am better able to embrace and live it without fear and resistance attached to it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to almost feel like wanting to cry when and as confronted with a challenge.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to run away from challenges.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel uncomfortable within a challenge.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to react with resistance immediately when and as something is mentioned as a challenge, where in many cases I do what is needed no matter what and so, I do take on the challenges to push myself through the resistance and fear.

challenge

uitdaging

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have a negative association/picture coming up with the word ‘uitdaging’ as the Dutch word for ‘challenge’, where in I see it as if I am challenged through other kids to do something that I actually don’t want to do / ik word uitgedaagd door andere kinderen om iets te doen wat ik eigenlijk niet wil (Dutch); something on a school yard and then within a situation with a negative approach of each other, tending to ‘bothering’ and judging each other, instead of supporting each other to do something better or different.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have connected the word ‘judgement’ to the word ‘challenge’ and so, expecting that within a challenge, I will always be confronted with judgements and so, I do not like to be challenged as I do not like to be judged.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have connected the word ‘conflict’ to the word ‘challenge’ and so I do not like to take on a challenge as I do not like conflict to emerge.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to already approach the word ‘challenge’ within conflict and judgements within and as myself and so, also the challenge in itself I will then approach within conflict and judgements attached, which then will give an outcome of conflict and judgement because this is my starting-point determining the outcome.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not like ‘to be challenged’ but rather prefer to make my own challenges.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to connect the word challenge or ‘to be challenged’ with something that I ‘have to do’, that I ‘must’ do, otherwise I would ‘loose’ and so, I forgive myself that I have accepted and allowed myself to see the word challenge within a polarity of winning or loosing.

What I do like in the Dutch word is the word ‘dagen’ which means ‘days’, but which also means that something starts to clear up / iets begint te dagen (Dutch).

So, here I can then see it more as coming ‘out’ (‘uit’ in Dutch) a specific programming in/as the mind where the physical reality starts to ‘clear up’ and so, more clarity, more of myself as my beingness can come forward and being lived.

I leave it up to here for now and will open it up more within myself in days to come.

To be continued


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 730 – Pushing my self-honesty

self-honesty

“And also pushing your self-honesty, cause you may find that what you prefer and what you can live with, is not the same”

Continuing on opening up the inner conflict that I wrote about in the previous blog. Something existing in it that I did not get a clear sight on and so, this is part of the reason why I did not open it up before, not really, but only looking at it from a starting-point of not being willing to change.

I saw the conflict of what I can live with and what I prefer, however I did not place the word ‘prefer’ in this and was looking at it as a desire, which was not really describing it as I did not really experience it as a desire so I could not work with that.

From here I lived the situation in reality – this is what happens when and as I am not willing or able to let something go through writing and self-forgiveness –  where I started to live as ‘what I prefer’ in a certain point but noticed that I could not keep standing in this physically, it was exhausting me. I have learned to push beyond some limitations of ideas of tiredness and not being able to etc, so I pushed myself in this. However here I was using this application in trying to live what I prefer, until the point of conflict inside myself and reflecting outside in a relationship, where I from this point started to open up this point of inner conflict and found my self-honesty within.

This gives inner peace and self-satisfaction as a reference-point and so I have found something to expand myself in. Where I had a chat about this conflict playing out in my external reality in a ‘breaking up’ in a relationship and here, my buddy mentioned to “push your self-honesty, cause you may find that what you prefer and what you can live with, is not the same”.

This made sense and could land within me, as here I suddenly understood how I have to make peace with this fact of what I can live with that may not be the same as what I prefer to live with. So here, I am ready to bring this point into self-forgiveness.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hold on to a point that I prefer to live with and within this, compromise myself in and as my self-honesty and from here, see my self-honesty disregarded and not recognized through others, through a partner.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to compromise myself in my self-honesty in relation to a point that I prefer to live in and as with a partner but where in I see that I can not live with it like ‘how I would prefer’ as in this way it is exhausting me although I may want it so badly.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sick of myself in this point of compromising myself in my self-honesty with regards to a preference of how to live a relationship, where from here I see it reflected that a partner is able to live it like that but in a point of inconsideration of other possibilities and more in a way of ‘wanting it the easy and nice way’, of wanting convenience from where I then feel inferior because I am physically not able to ‘live up with this way of convenience’ – on several dimensions – and actually it is also not what I want or prefer anymore but I do not want to loose this partner and I prefer to share something with him and if he is not willing to consider me in this, I will loose this point of what I prefer to share with him.

Here it doesnot mean that I then need to ‘break up’ with this partner but more that I need to stand up within and as my self-honesty and from here, opening this up with the partner and lay out what I am able to and what not and from here, give him the choice to walk with me in this or not and so, taking the risk to ‘loose this partner’ and so to loose this ‘sharing that I prefer most to do with him’.

This sharing is still possible, also from a starting-point of self-honesty as here it is more in consideration of my own physical and so of physical reality as a whole and for the other it would mean a consideration of another being in and as the physical and so of his own physical and physical reality, meaning seeing and moving beyond only our own preferences and start living what is best for all.

For this, one need to be ready to give up some created energetic experiences and behaviours and activities and so if one is not willing or ready, a break up will follow (or takes place in advance to prefent looking at a point of self-interest).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear conflict and being rejected because of bringing forward a point within self-honesty that another is perhaps not willing to consider or resisting to look at.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not consider myself within and as my self-honesty and so reject myself in my self-honesty and from here, create this form and experience of rejection in my outside world in an intimate relationship as a reflection of the relationship with myself, inside myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to start blaming the one who is rejecting me as a reflection of my inner rejection of my own self-honesty.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear voicing myself in and as self-honesty where then the fear should come forward out of and existing as a point of judgement and rejection of my own self-honesty.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience ‘hate’ towards myself about this point of compromise within and as myself (where in it is practical to look at ‘hate’ as in ‘building up angryness’ in – what I find very clear – ‘points that I did not yet have taken responsibility for’ and from here, this accumulates in and as the experience of angryness into or towards the experience of hate – towards self actually but if we are not willing/able to bring it back to self, we will project the experience of ‘hate’ onto something or someone outside ourselves, like as in ‘I hate my partner when he does this or that’).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience real shame about how I have rejected and ignored my own self-honesty, within trying to live what and how I prefer, in and as an idea, in and as the mind that I have appaerently created within and as myself with regards to relationships.

Why do I write this in a blog of Wholesome Journeys under the category of ‘the influence of a spastic colon’?

Because I have manifested this pattern within and as my colon with spasms, as a way of physical expression that is compromised by a mind-pattern that I have integrated within and as my physical body. In this blog I write more about how my mind consciousness system is implemented in my physical body in a way that it influences my organs and organ-functions, which I can use now as a reference-point to face my own self-limitations and neglection of my self-honesty.

In next blog I will write more about the physical dimension of the pattern that I opened up here.


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 727 – 14. Examples of ‘trying to make it up’

This blog is related to record 14: Examples of trying to make it up

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to physically step in a relationship through having sex in an early stage and within this, ‘bounding’ myself emotionally to this other one where in I feel like I am already too far in and as if I cannot step back anymore and first investigate what the possibilities are of really stabnding and walking with each other.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I am able to have a sexual interaction without having clarity about a commitment towards each other as in a relationship/agreement and so from here, keep on stepping in physically and committing physically in a way, without first investigating the possibilities of standing and walking together and checking our principles, ability and willingness to really stand and walk together.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be devided within a mind-approach and believing to be able to already physically involve and a physical-being approach where in I look at and investigate all dimensions to possibly stand and walk with another being and look at how another being is willing and able to walk and stand with me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to compromise myself within the desire to have a relationship and the desire to become pregnant, by stepping in ‘too fast’ and already committing in a way while within common sense, I know there is more time needed to investigate where we both stand.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want something so badly that I am willing to compromise my own standing and integrity that I actually had never developped and so, in a way knowing what to stand for but not being able to really, on all levels, be able to stand and keep standing within my integrity and within principled living.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like a stranger in my own house when the children of my partner in that time came over for the weekend, as I did not know how to involve with them.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not know how to involve with my partner and his children coming over and within this, start separating myself from the situation and completely pulling back within myself and within some place in the house that I could find to be alone.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to become some kind of monster within myself and towards my partner when and as his children came over for the weekend.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that everything would go better and become more in balance when and as I would have a child of my own within this situation, which may be so in a way, however it is a way of first trying to create a situation in physical reality where in I could have supported myself so much more if and when I had the tools to bring the feelings, emotions, backchat, reactions etc coming up within me – to first or while wwalking bring this back to myself, to also within the moment, make it more comfortable and enjoyable for myself as well as for my partner to walk this path.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make it very heavy for myself and my partner to walk a certain situation, because of not yet being able to take responsibility for my own feeling, emotions, reactions, backchat etc coming op related to the situation that I and we were living in and through this, putting so much load on the relationship and the situation as a whole that eventually maye have contributed to the ending of the relationship.

When and as I see myself becoming/experiencing myself and the situation with a partner as ‘heavy’, I stop and breathe.

I realize that I have emotions, feelings, reactions, backchat coming up within me that I do let decide how I experience myself and that from here, is defining who I am within that what I live.

I realize that the emotions, feelings, reactions, backchats, are coming forward out of thoughts and/or a way of trying to control my reality and so, out of trying to wanting a certain outcome, which I can see is related to aspects of my childhood where in I as a child, want a certain outcome, trying to enforce this on/towards my parents.

I realize that a form of control exists as a form of fear of not getting the outcome that I would like to see or desire and then within this an experience as belief that I would/could not exist anymore without this certain outcome.

I realize that within existing in and as fear as control, I speak and behave in a way that is putting a stamp in each situation and interaction and that is triggering others within their experience of control/fear, which is then again triggering my experience of control/fear and so on.

I realize that within contributing to creating this ‘heavy’ atmosphere, I make it more ‘heavy’ (meaning, separating myself from the reality and participants that I am involved in and with) than things need to be within each moment of breathe and that at the moment, I do have the tools to support myself to be stable and bring myself back to stability when and as a form of control/fear comes up.

I commit myself to name the desired outcome and to name the experience of fear of loss in a certain moment of conflict, for and within myself, to stop and to forgive/let go the desired outcome and instead, allow myself to move on and as the pace of my breathing and finding a living word to ‘hold on to’ within a specific moment that I need to bring stability in, within and as myself;

where in I realize that the only real and lasting way to ‘make it up’ within and as myself, is within taking full responsibility for and as myself and for the fear/control as reactions, emotions, feelings, backchat, thoughts that are coming up within and as myself, to not desire a specific outcome as ‘making things up’ for a mistake in the past, but to step by step, moment by moment, forgive and correct the mistakes within and as who I am within each moment of breath in and as a process that I walk from consciousness to awareness.

dak

Previous blog: 13. Trying to make it up

Next blog: 15. The insemination


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 661 – Battling for attention – self-forgiveness, a start

its_a_process

Continuing on: Dag 660 – Allow yourself to loose

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to avoid an experience of loosing in small events and conversations and here suppress myself in this experience and at the same time, because of avoiding to experience ‘to loose’, automatically try to win and ‘feel better’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to irritate myself when and as I notice another in conversation with me ‘trying to win’ without looking in my own experiences and what I am actually doing here myself which colours my observation around me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I cannot reach a dimension of this winning and loosing and the pain that I caused myself within participation in this polarity within myself and here more being on the surface of it within an uncomfortable experience of seduced emotional pain.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to seduce myself to not experience the pain that I cause to myself from participating in the polarity of winning and loosing.

Can I name the experience here?

Being ignored.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my being by suppressing how I really experinec myself and instead of supporting myself and name the experience, forgive myself for the participation and believe in it and see what makes me feel like this, suppressing this within myself and my physical body and so, creating physical consequenses for myself from where I recreate the experiences and so the pattern.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel ignored when I notice another in conversation with me is not really listening but in my eyes trying to ‘win’ my attention for their own words.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to participate in a battle for attention for words that are spoken.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel tired of ‘always listening’ to the words of another who from my perspective, do not give any attention to my words.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that another does intentional not listen to my words, instead of realizing, seeing and understanding that another might not even be aware of the inequality within the conversation.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that because my experiences of not being listened to and not being noticed are so obvious for myself, that another is also noticing this but delibrately ignoring it, instead of seeing, realizing and understanding that the other does not see what is going on inside myself and because I am suppressing it, it is not visible eather for the physical eyes.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I should get space from another to express myself as how I give another space to express themselves by listening and asking questions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to expect to receive what I give, which is not unconditionally giving what I would like to receive.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like with this giving, ‘emptying’ myself and labeling this as a ‘bad’ thing from where I now realize that what I experience as emptying myself, might not be ‘bad’ in itself but my interpretation of it might be misformed and so I misinforme myself with information from what I experience, so from my emotions that I believe and take for real as ‘this is who I am’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to misinform myself by believing my own experiences/emotions as this is who I am.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that this ‘emptying myself’ is also an experience and so contained of negative emotional energie, based on misinformation as thoughts and believes as judgements.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my own being while at the same time I am aware of myself.

I see now in the word ‘being’ that this is who I am, ‘be’ and as I define myself as ‘being something’ this is how I label my own ‘being’ as who I am and funny enough even the beginning of my own name is in it as ‘be ing(rid) which in itself also includes ‘be in grid’ as in the grid-lines and so within this letters I see a movement from ‘being in the gridlines’ to my ‘being’ does not mean to ‘delete completely who I am’ but more embracing and changing who I am’ by moving myself to and as my being.

When and as I see myself participating in an experience of ‘being ignored’ and from here, of loosing while i am in a conversation, I stop and breathe.

I realize that I am participating in my mind in polarity, trying to make myself more (important) than the other to ‘become equal’ to each other, instead coming to a point of equality first within and as myself by stopping the participation within the experiences of winning and loosing as a way of control.

I realize that I try to control by trying to win (attention) and I realize that I feel like loosing (control) if I am not ‘being attended’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to within conversation, expect to be first be attended by another to be heared, instead of attend myself and from here, express myself.

I realize that this is used as some kind of suppression to children that they are not allowed to speak when the adults does not give the persmission to do so, which I may even have copied as a pattern from a parent to whom this is used and which is in a form of suppression moved into the children as I did not see this pattern consciously affirmed and lived by my parents but sub- and maybe unconsiously, it was playing a role.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to copy, believe and follow suppressed/hidden patterns without investigating for and within myself what the consequenses are of doing so.

I commit myself to allow myself to loose (control) within a conversation and to breathe and listen and also listening to myself within the reactions/experiences that are coming up.

I realize that because I am participating in experiences, I am waiting for myself to express myself as while I am in experiences, I am not able to express myself effectively and so, I commit myself to express myself to myself within and as the application of some self-forgiveness for the experiences that I separate myself within from where I create distance within and towards myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to look for constant attention myself to create a better feeling about myself which I do not show but hide within myself, as a way of controling the situation and being able to ‘play it out’ in a form of blame.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to victimize myself within conversation where I experience an unability to express myself and project this towards the conversationpartner within hidden blame, which in itself makes it more difficult to express myself and where I even do not want to express myself anymore out of blame which is actually a form of revenche, where in I am actually secretely creating an experience of ‘winning’ within myself that I do not openly show and here, I keep control within and as my mind as being ‘the best’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to be the best, instead of being and living what is best for all.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I need to be the best to make sense and that it doesn’t matter if I am not here as the best, instead of realizing, seeing and understanding that it is about being/becoming the best version of myself and not so much in comparisson to others as it is not possible to be better or less than others because I am not them and they are not me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to battle with myself and blame myself when and as I am not living the best version of and as myself, instead of seeing where I can support myself and move and guide myself within the best I can in any given situation/moment that I am capable of at that time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to try to be better than I am/am capable of from expectations in my own mind to get attention from another.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I will get more attention if I do better.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create all kind of expectations towards myself and from here, towards another and judge/blame myself (and/or another) if I and/or another do not live up to this.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create fear for my own projected reactions within myself from creating judgements as thoughts as expectations to live up to and from here, creating unnecessary conflict, within and without and then also, when there is a ‘conflict’ necessary to bring change, experience fear as judgement of conflict in general.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel sick of myself created from my own fear (as thoughts as judgements).

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to build up disappointment within myself that I experience as a ‘hate’ towards myself as accumulated points that I did not take responsibility for which I experience as a sickness in the midst of my body.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to disappoint myself, to not stand within an appointment of equality and oneness within and as myself but allowed myself to go into a battle that I do not even like.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not like battles and games but do participate in it every day despite myself and/as my integrity.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ignore my integrity in/as myself by participating in battles and competition in/as the mind, looking for attention as energy.

I realize that I am not able to express myself in certain situations because I participate in judgements as thoughts (=fear) and so in conflict as separation within myself.

I commit myself to be and become aware of the conflict that I participate in within myself within the small conversations with people that I do not generally feel comfortable with to express myself and here give the attention to myself that I need as support and guidance to eventually come to self-expression.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that my own attention is not enough and that need attention from others outside myself.

When and as I see myself looking for attention to fill myself, I stop and breathe.

I realize that I participate in my mind, looking for something (or someone) to complete me with thoughts, feelings and emotions instead of that I bring myself to a point of nothingness and forgive myself specificely for participating in thoughts, feelings and emotions.

I realize that I have learned to constantly generate energy to ‘fill’ myself with from the participation in thoughts and from here, in feelings and emotions to keep myself alive in/as the mind as how I know myself.

I commit myself to breathe in the experience of loosing (a part of) myself that comes up when I stop myself participating in this ‘looking for attention’ to generate thoughts, feelings and emotions within myself and here, to let go.

To be continued.

I realize that it may look like random self-forgiveness on points that come up that I have manifested as a structure within and as myself and/as my physical body. Here I walk around a point, looking for a ‘way in’ and taking bits and bites from the surface layers here and there to in this way slowly break down the patterns and step by step coming more to the core of it.

Here I do not ‘wait’ until I see ‘the whole thing’ but start with what is coming up and from here, walk with it. This  is what may make the self-forgiveness seem a bit (or a lot) incoherent. What I also notice is that during and after the writing, the patterns open up more while doing the daily activities where I apply self-forgiveness in speaking.

I often come during the writing and speaking (and doing the daily activities here and there in the house in between), to a moment where I ‘suddenly hit’ the point that was bothering me the most at that time, where it releases physically in letting out the emotion via some tears which results at the same time in a diminishment of the physical strain that is prominent in that moment/during that day. Which is a (physical) proof for myself that I brought myself to the release of a small peace of the structure and so, applied myself in self-honesty in relation to (a piece of) this point and structure.

wheredoyoustart

Video 2011: WHERE do I START with Self Forgiveness?

WAAR BEGIN IK met Zelfvergeving? (vertaling)

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 653 – Helpen of ondersteunen?

Help!

Is er een verschil tussen ‘helpen’ en ‘ondersteunen’? In het woord ‘helpen’ zit het woord ‘hel’ verpakt. Dit is iets om ons gewaar van te zijn of worden zodat we door hebben welk woord we gebruiken. Zo kunnen we de woorden gebruiken als ondersteuning om onszelf richting te geven. Helpen wordt vaak op een manier toegepast vanuit een punt van eigenbelang. Bijvoorbeeld om ons beter te voelen, om eventueel later iets terug te krijgen, omdat we denken dat een ander het niet zelf kan, omdat we denken dat het moet of dat we niet anders kunnen. Hierin kan het zelfs onze intentie zijn om te ondersteunen, echter een intentie houdt niet direct in dat we ook in praktijk brengen wat we ‘bedoelen’ aangezien de intentie plaatsvindt in en als de geest en hier verpakt kan zijn in een persoonlijke ervaring. Hierover is een serie interviews te luisteren.

Ondersteunen is erop gericht om iemand op eigen benen te laten staan en zijn/haar beste kunnen tot expressie te laten komen. Zelf-standig. Dit kan dan ook bijvoorbeeld inhouden dat we iemand een tijdje laten ‘zwemmen’ als diegene eigenlijk ‘geholpen’ wil worden en hierin vasthoudt in afhankelijkheid aan een ander om zo in de eigen comfortzone te blijven. Om te voorkomen dat er manipulatie plaatsvindt in een wederzijds ‘helpen’ want zo houden we elkaar gevangen in de ‘hel’ in afhankelijkheid, in en als de geest.

Het is een subtiel verschil, echter de gevolgen zijn groot. We leren in hele kleine stapjes en gebeurtenissen en van hieruit zetten we hetgeen we geleerd hebben in de wereld en breidt het zich uit via onze relaties, van relatie op relatie en zo creëren we als het ware een netwerk waarin we met z’n allen bestaan.

Als we naar het netwerk kijken waarin we bestaan, kunnen we tot de conclusie komen dat we niet geleerd hebben om elkaar (en/als onszelf) te ondersteunen om zelfstandig te bewegen en onszelf uit te drukken. We hebben geleerd om ons in wederzijdse afhankelijkheid in stand te houden en dit gebeurt met name zichtbaar, via het geldsysteem. Hierin is niet het geldsysteem ansich ‘verkeerd’ maar meer hoe we dit gecreëerd en toegestaan hebben in ongelijke verdeling. Het geldsysteem reflecteert hoe we van binnen in ongelijkheid, in verdeling bestaan, afgescheiden van onszelf en afgescheiden van het leven zoals dit in iedereen en alles bestaat. Oftewel er is geen zelfverantwoordelijkheid, we zijn zelf niet aanwezig in en als de verantwoordelijkheid voor onszelf en hierin voor alles en iedereen in samenleving met elkaar, om te zorgen dat het leven binnenin en buiten ons, optimaal ondersteund wordt om tot individuele expressie te komen en zo bij te dragen aan het geheel.

Hierin kunnen we uitgaan van ‘geef zoals je zou willen ontvangen’, echter als we ‘geleerd hebben’ om te ‘helpen’ in afhankelijkheid in plaats van te ondersteunen tot in zelfstandigheid, dan is er kans dat we dit zo naar anderen toepassen en ook verwachten van anderen. Dit kan tot conflict leiden als de ander ‘niet wil/kan helpen’ maar alleen kan en wil ondersteunen, wat niet als zodanig gezien en ervaren wordt in het moment. Dit zijn de conflicten waar we doorheen zullen wandelen, de conflicten waarin we tot overeenstemming gaan komen met elkaar, tot in eenzelfde uitgangspunt als hoe we willen bestaan en samenleven, in ondersteuning van onszelf en elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me ‘schuldig te voelen’ als ik iemand niet wil/kan helpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de conflicten die ontstaan als ik niet wil/kan helpen in afhankelijkheid maar wil en kan ondersteunen tot in zelfstandigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘helpen’ te veroordelen en niet te willen helpen en hierin te denken ‘waarom zou ik dat moeten doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf soms te ervaren ‘geholpen te willen worden’ en als dit niet gebeurt, me eenzaam te ervaren.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van ‘me schuldig voelen’ omdat ik niet wil/kan helpen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als er een dimensie aanwezig is in mezelf van me ‘schuldig voelen’ dat ik hier iets kan onderzoeken in mezelf, of dat ik besta in een aanname als dat ik ‘zou moeten helpen’ of dat ik eventueel iets van een ander zou willen als ‘wederdienst’ als ik wel zou helpen en dus deelneem in een aspect van eigenbelang waarover ik ‘schuld’ ervaar als waar ik op dat moment in besta of dat ik me simpelweg ‘beter zou voelen’ als ik zou helpen en ook zo door anderen gezien zou worden en dus ‘leuk’  of ‘goed’ gevonden zou worden.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf en een ander te ondersteunen binnen mijn mogelijkheden, om mezelf en/als een ander, te leren staan in en als zelfverantwoordelijkheid dus zelfstandig, om zo mezelf in beste kunnen uit te drukken in en als levende expressie in overweging van de betrokkenen, in zelfvergeving voor het conflict waarin we zijn opgegroeid en groot gebracht en zo stap voor stap op weg naar leven in eenheid en gelijkheid.

Als en wanneer ik me eenzaam ervaar en hierin ‘geholpen’ wil worden, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat ik juist hierin mezelf kan ondersteunen in en als zelfstandigheid, al(l)één, zonder energetische ervaringen van ‘eenzaamheid’ want die zijn niet nodig en als en wanneer ik ondersteuning nodig heb kan ik dit vragen.

Ik stel mezelf ten doel ondersteuning te vragen als ik zelf geen oplossing zie en dit te vinden binnen de huidige omstandigheden, mogelijkheden en mensen die beschikbaar zijn, dit om mijn gezichtsveld te verbreden in het zien van oplossingen die ik kan (leren) leven in en als het fysiek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in angst voor eventuele conflicten die zouden kunnen ontstaan als ik niet wil en kan helpen in afhankelijkheid, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me hierin losmaak van een ‘netwerk’ van verwachtingen in en als de geest en dat ik dit ervaar als angst, gerelateerd aan geld in ‘wat als niemand me meer wil helpen en ik alleen kom te staan’.

Ik realiseer me dat ik eventueel angst kan ervaren voor mezelf in een te directe uitdrukking waarin ik anderen afschrik en in de verdediging duw en hierin is het van belang dat ik mezelf check waar vandaan ik spreek en mezelf werkelijk vrij maak van/vergeef in de gedachten als oordelen als angst, waarin ik me verplaats in de schoenen van een ander en dan niet vanuit mijn gezichtspunt maar werkelijk vanuit het gezichtspunt van de ander en van hieruit, zie wat ondersteunend is/kan zijn.

Ik stel mezelf ten doel om in iedere situatie een afweging te maken wat op dat moment het meest ondersteunend is voor mezelf en/als een ander, waarin ik of een ander eventueel nog ‘hulp’ nodig heeft als zodanig aangezien we voorlopig nog in een afhankelijkheid leven van en met elkaar als hoe we zijn opgegroeid en dat dit ook het geldsysteem is waarin we bestaan en waarin het reëeel is dat we ‘eruit worden geknikkerd’ als we ons te direct uitdrukken op een wijze die niet algemeen geaccepteerd is en het is niet de bedoeling onszelf buiten te sluiten van onderlinge relaties als mogelijke ondersteuning, waarin we langzaam en stap voor stap, het ‘helpen’ in afhankelijkheid gaan transformeren tot een ondersteunen in en als zelfstandigheid.

Ondersteunen

Intentions: Paving the Road to Hell – Atlanteans – Part 339

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 642 – Katjesspul

08-09-15 - 1(1)

Sinds een week of 6 wonen er twee katten bij mij in huis. Ze zijn ieder zo ontzettend lief en leuk, grappig ook. Wat ze niet zijn, is…..vriendjes. Elke dag zitten ze elkaar achterna, met name in de avonduren. Af en toe is er een rustige avond bij, nu en dan een avond dat ik het op wil geven en denk dat het beter is als ik voor één kat een ander huisje zoek. Toch is er ook iets in mij aanwezig waarin ik zie dat dit niet werkelijk nodig is en dat ik het in ieder geval meer tijd moet geven om tot duidelijkheid te komen en dat er hier voor mijzelf een mogelijkheid ligt om ergens in op te staan. Ik weet alleen niet precies wat.

Wat ik in het oog houd is of ze elkaar niet werkelijk bezeren of werkelijk terroriseren. Wat niet het geval is. Ik heb van alles geprobeerd: niets doen, meespelen, een keer echt een boze stem opzetten, ze even apart zetten, begrijpend met ze zijn en laten zien dat het anders kan. Alles werkt even voor het moment, echter hierna gaat het weer verder want ze hebben blijkbaar hun punt of positie nog niet uitgevochten.

Voor nu/mij is het tijd om zelfvergevingen toe te passen op hetgeen er in mij opkomt en wat ik ervaar in deze situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het beter/het beste is, als ik een ander huisje zoek voor één kat terwijl tegelijkertijd zogenaamd mijn hart breekt als ik dit werkelijk zou doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen hart te breken door te denken en geloven dat er één maar weg moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik zelf niet weg kan voor een nachtje doordat ik de katten niet samen achter kan laten met betrekking tot de totaal verschillende ritmes die ze aanhouden met voedselinname.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een angst om zelf niet weg te kunnen als ik dat wil, te denken en geloven dat het beter is als een ander weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de twee dieren samen me beperken in mijn bewegingsvrijheid in de toekomst en zo creëer ik nu al angst voor wat er eventueel in de toekomst kan gebeuren terwijl het op dit moment geen punt is en ik gewoon thuis ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te neigen van mezelf weg te gaan en dit te denken te willen en te denken dat de twee katten samen mij hierin beperken en ik dus geen uitvlucht meer heb, feitelijk in en als de geest echter het is zichtbaar in en als de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het blijkbaar nogal moeilijk te vinden om te blijven staan voor wat ik in eerste instantie in huis heb gehaald, vanuit een gedachte dat het me beperkt in bewegingsvrijheid waarin ik angst ervaar iets of iemand te verliezen waar ik op een gegeven moment fysiek niet naartoe kan bewegen vanwege de katjes in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om in en als mijn uitgangspunt om de katjes in huis te halen, de reden toe te voegen dat de katjes in huis mij zullen ondersteunen om voor en als leven te staan en vervolgens zelf op deze reden te gaan draaien in en als de geest, aangezien het geen volledig uitgangspunt is in eenheid en gelijkheid met mezelf als leven maar een factor gebaseerd op leven buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een factor te vervullen met mijn ervaring ten aanzien van één van de twee katjes en me tevens hierover schuldig te voelen ten opzichte van het andere katje, en dit eigenlijk vice versa en zo klem te komen met mijn eigen ervaringen ten aanzien van ieder van de katjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren iets of iemand te verliezen als ik onvoldoende bewegingsvrijheid heb, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf verlies in en als een gedachte dat ik bewegingsvrijheid nodig heb zodat ik ‘altijd kan doen wat ik wil’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren als de katten elkaar achterna blijven zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me schuldig te ervaren tegenover één katje die ik als eerste had gezien, alsof ik haar leven hier ongemakkelijk maak door nog een kat erbij te nemen, vanuit de inschatting en in overleg met de opvang dat het waarschijnlijk goed zal gaan omdat het ‘sociale katten zijn’ echter zonder werkelijke zekerheid of het samen past, er vanuit gaande dat het ‘zou lukken’ en tegelijkertijd vermoedende dat er weleens een patroon zou kunnen gaan uitspelen hier in huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat het om mij gaat dat ze ruzie maken waarin ik dit gerelateerd zie aan hoe ik onderhuidse de conflicten tussen mijn ouders ervaren heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het door mij komt dat ze ruzie maken, dat ze eigenlijk liever allebei alleen bij mij zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet goed te weten hoe ik mijn aandacht kan verdelen met twee katjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik de katjes tekort doe en niet te komen tot een werkelijk delen met allebei, doordat ik zo druk ben met deze achtervolgingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met achtervolgingen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant aanwezig te zijn in een angst voor verlies-ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af en toe tot waanzin te laten drijven in en als de geest als de katjes elkaar achterna blijven zitten.

Ik realiseer me dat op de momenten dat ik zelf neig tot waanzinnigheid, de katjes samen enorm druk zijn, alsof het een afspiegeling is van wat er gebeurt in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom de katjes elkaar constant achterna zitten en wat ze aan het doen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het waanzin te vinden om elkaar constant achterna te zitten terwijl er ruimte en eten is voor iedereen hier in huis.

Is het mogelijk dat één katje de ander gewoonweg niet accepteert en het huis voor zich alleen wil en zo ja, kan ik dit toestaan en als ik dit niet wil toestaan, is dit wel mogelijk om te veranderen?

Dat zijn zo de vragen die in mij spelen waar ik nog geen antwoorden op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor de diertjes en de situatie hier samen aangezien ik hen niet gevraagd heb of ze wel samen willen leven hier, in plaats van verantwoordelijkheid te zijn voor mezelf in mijn gedachten en ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het heel vervelend voor hen is om zo te leven en dat het mijn schuld is aangezien ik de beslissing heb genomen om een tweede katje te zoeken en ze samen te plaatsen terwijl eentje eerst alleen over was, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik het vooral als vervelend ervaar en dat dit misschien een manier van katten is om zich uit te drukken en om hun positie in te nemen binnen de relatie.

Ik realiseer me dat ik hier met instincten te maken heb die ik niet begrijp en dat ik instincten in het algemeen, niet begrijp en zelfs banaal vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb instincten en het uitleven hiervan banaal te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet echt te begrijpen waarom en hoe exact, instincten onze drijfveer zijn biologisch gezien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn instincten te volgen maar dit niet werkelijk te zien of begrijpen waarom en het eigenlijk banaal te vinden, echter tevens ook vermakelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te vermaken met het volgen van mijn instincten.

Zou het dan zo kunnen zijn dat ze zichzelf vermaken met het achterna zitten van elkaar? Dat het niet werkelijk vervelend is maar meer een instinctieve uitdrukking?

Ben ik werkelijk bang dat het uit de hand loopt met hen samen? Nee dat ben ik niet gezien hun gedrag en karakter waarin ze elkaar niet bezeren of echt terroriseren en mocht dit toch opeens voorkomen dan ervaar ik tevens geen angst om in te grijpen en direct een oplossing te zoeken. Dus de angst en ervaring van ongedurigheid is gerelateerd aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden van mijn vader te horen die zegt ‘pas op jongens dit wordt katjesspul’ wat ik nu wel begrijp lol, echter hierin verwacht ik dat het uit de hand loopt en erger wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het erger wordt als ik niet op tijd ingrijp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik in moet grijpen, waarmee ik wellicht het proces juist verleng als ik me ermee bemoei.

Ik stel mezelf ten doel de situatie naar voren te brengen op de samenkomstmiddag van communicatie met dieren om te zien of ik tot meer duidelijkheid kan komen ten aanzien van het gedrag van de katjes.

Ik stel mezelf ten doel een ander blog te schrijven ten aanzien van de eetpatronen van de katjes en mijn gedachten en ervaringen hierbij in zelfvergevingen te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel er alles aan te doen om het leefbaar te maken/houden hier in huis en dit proces de tijd te geven om mezelf in deze situatie en elkaar te leren kennen en ons plekje te vinden hier in huis, tezamen met ondersteunende informatie van ervaren kattenverzorgers en alleen als het echt niet anders kan en werkelijk het beste is, te beslissen om één katje in een ander goed verzorgd huisje te plaatsen.

Ik stel mezelf ten doel nader te zien in de ongemakkelijke ervaringsherinnering van mezelf tussen mijn ouders in en hierin mezelf te bevrijden van de beklemmende relationele verwikkelingen in en als de geest, gemanifesteerd in en als het fysiek en leidend tot ‘stress’ ervaringen.

Als en wanneer de katten elkaar achterna blijven zitten en ik langzaam in een emotioneel bezette toestand raak in en als de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het nu twee keer is voorgekomen, dat het twee keer op hetzelfde moment gebeurde dat ik verliesangst en twijfel ervoer in mezelf en dat het tevens vanaf de volgende dag beter en rustiger verloopt en dus;

stel ik mezelf ten doel mijn gedachten en ervaringen met betrekking tot verliesangst van bewegingsvrijheid en iets of iemand buiten mij, te vergeven en indien nodig te communiceren over de praktische mogelijkheden en stel ik mezelf ten doel de controle ten aanzien van de katten en hun kat en muisspel los te laten/te vergeven, te ademen en te zorgen voor het behoud van het fysiek, zowel van de katjes als van mezelf door mezelf te stoppen in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel de energetische ‘relationele’ ervaringen ten aanzien van de katjes te vergeven in en als mezelf zodat ik in gelijkheid, in en als het fysiek met ieder van hen kan leven en delen en communiceren zonder schuldgevoelens of andere ervaringen naar één van hen.

Ik stel mezelf ten doel de situatie vanuit vertrouwen te benaderen en het wantrouwen dat opkomt in en als mezelf, te onderzoeken op energetische aanhechtingen en herinneringen en deze te vergeven.

08-09-15 - 1(2)Cats and Self Discovery – interviews

———————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

 

 

 

 

Dag 638 – Waar identificeer jij je mee?

Voetbal

In en als de menselijke geest zijn we er ‘meester’ in om onszelf te identificeren met allerlei gedachten, aannames en geloven. Hierin kunnen we in vele gevallen denken dat dit onschuldig is, echter is het wel zo onschuldig? Of is het zo dat het identificeren met iets of iemand buiten onszelf, leidt tot conflict, van binnen en van buiten, tot aan oorlog toe?

Laten we een overduidelijk voorbeeld nemen: voetbal.

We hebben Ajax en we hebben Feyenoord. Twee partijen die hun thuisbasis hebben in verschillende grote steden. Als er een wedstrijd is tussen deze twee ploegen wordt de ME groots ingezet om te voorkomen dat conflicten uit de hand lopen tot in gevechten. Oorlog dus eigenlijk. Echter, we hebben het hier over een voetbalwedstrijd. Een sport waarbij je op een fysieke, plezierige manier je krachten en inventiviteit zou kunnen meten met elkaar in een wedstrijd die erop gericht is om de fysieke prestaties zo optimaal mogelijk in te zetten in samenwerking met elkaar. Zou je zeggen.

Als we de voetbalcultuur bekijken zou je niet zeggen dat dit een bedoeling van sport zou kunnen zijn. Als we de voetbalcultuur bekijken, zien we haat, rivaliteit, conflict, oorlog en een heleboel geld wat hierin gestoken wordt met salarissen voor de spelers waar hele families van zouden kunnen eten. En wij als toeschouwers – of we nu actief toeschouwen of passief en/of niet geïnteresseerd zijn – wij staan dit toe aangezien we geleerd hebben dat dit een onderdeel is van de maatschappij waarin we leven.

Wat er feitelijk gebeurt hier is dat de toeschouwers van Ajax en Feijenoord zichzelf identificeren met topspelers die bij de club horen van de stad waarin de toeschouwers wonen en/of waartoe ze zich het meest aangetrokken voelen als dichtstbijzijnde stad en club in de buurt. Vreemd is het niet? Heel vreemd. Want er wordt zelf geen enkele fysieke prestatie geleverd. Dat is ook niet nodig in die mate als dat de profvoetballers dit doen. Echter onszelf identificeren met een speler of met een stad – is dit niet om een ervaring van ‘winnen’ te genereren binnenin onszelf? Om ons een moment beter te voelen dan wie we zijn in ons dagelijks leven? Wetende dat we nooit zo’n topsalaris zullen ontvangen voor het werk dat we dagelijks verrichten, dat we nooit zoveel energetische aandacht zullen krijgen als dat er gericht wordt op de profvoetballers.

De profvoetballers leveren fysiek gezien, een heel aardige prestatie. Het is de kracht van het lichaam maximaal inzetten waar niet direct iets mis mee is. Echter, we missen de essentie die dit mogelijk maakt in iedere speler en die in ieder van ons aanwezig is, namelijk de essentie in en als leven, in en als wezenlijkheid, in en als een fysiek lichaam. We kunnen niet allemaal goed voetballen, dat hoeft ook niet. We kunnen de voetballers aanmoedigen, we kunnen hen als voorbeeld nemen voor hun inzet en discipline en dit vervolgens inzetten op een manier die bij ons eigen lichaam en wezen past. We kunnen er een leuke dag van maken waarin een ‘gezonde competitie’ aanwezig is om onszelf te blijven verbeteren in de fysieke prestaties, echter dan wel in samenwerking met en ondersteuning van elkaar en niet in rivaliteit.

Dit is slechts één levensgroot voorbeeld van wat een identiteit aanmeten inhoudt en kan aanrichten en hoever we hierin van onszelf verwijderd zijn. Dat we dit toestaan in de wereld, daar zijn geen woorden voor. En we vinden het heel gewoon. Feitelijk laten we ons hierin terroriseren door de geldstroom die ermee verbonden is en worden we afgeleid door de relschoppers die als toeschouwers betrokken zijn. Echter deze rellen zijn niet de grootste misdaad. Het is hoe de voetbalpolitiek is opgezet – en niet alleen de voetbalpolitiek maar politiek in het algemeen – waarin verandering dient te komen om deze misdaden te stoppen en de geldstroom te richten op ondersteuning van het leven dat in iedereen en overal aanwezig is.

Waar identificeer jij je mee? Het is een vraag om over na te denken. We identificeren ons allen dagelijks met iets of iemand, binnenin of buiten onszelf om onszelf dan wel minder, dan wel meer te voelen dan wie we fysiek werkelijk zijn op dat moment. En juist door deze ervaringen van meer en minder in en als de geest, ontkrachten we onszelf in en als wezenlijkheid, in en als ons fysiek.

Om dit te kunnen begrijpen van onszelf is het nodig dat we begrijpen hoe we als mens in elkaar zitten, hoe we gebouwd zijn, welke systemen hierin aanwezig zijn en wat onze eigen verantwoordelijkheid is hierin. Dit zijn zaken waar we tot nog toe geen duidelijkheid over hebben en hierin is het dus nodig deze wel te vinden.

Wat zijn gevoelens, wat zijn emoties, wat zijn gedachten, wat is de samenhang hiertussen en welke invloed hebben deze factoren eigenlijk op onszelf en ons fysieke lichaam? Dat zijn wezenlijke vragen die we onszelf kunnen stellen. Hetgeen we denken, voelen, ervaren, is dat wie we werkelijk zijn? Of zijn dit allerlei identiteiten die we onszelf hebben aangeleerd en aangemeten, waarmee we in conflict komen binnenin onszelf en die we vervolgens uitleven? En wat is de samenhang tussen deze persoonlijke identiteiten waarmee we in conflict komen en de wereld als maatschappij met alle conflicten en oorlogen als hoe die momenteel bestaat? Wezenlijke vragen.

Zoek jij wezenlijke antwoorden? Die zijn te vinden, met name in jezelf, met behulp van de juiste instrumenten om jezelf en de wereld om je heen te onderzoeken, aangevuld met informatie hoe we als mens zijn opgebouwd en hoe dit zo gekomen is.

Desteni I Process en Desteni I Process Lite praktische online cursus

Google HangoutsDesteni I Process Lite Nederlands (basisbegrippen)

De Geschiedenis van de Mensheid Nederlands

History of Mankind  – playlist Engels

Eqafe Store Freegratis interviews ter zelfstudie

animaatjes-voetbal-23031———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive