Dag 690 – Het leven van woorden: mistake – misstap (2)

oordelen

Vervolg op:

Het leven van woorden: mistake – misstap

Het leven van woorden: mistake – misstap (1)

Zelfcorrigerende uitspraken:

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik mezelf na een misstap, zie deelnemen in een gedachte als dat dit niet had mogen gebeuren, te stoppen, te ademen en mezelf te vergeven voor de punten in en als mezelf waarvan ik me niet gewaar was en die door het begaan van een misstap, als consequentie naar voren zijn gekomen om zo zichtbaar te worden voor mezelf en vervolgens te zien hoe ik dit het beste kan corrigeren en dit praktisch toe te passen, in het moment zelf indien nodig ter ‘herstel’ van de misstap en ter voorkoming van een volgende soortgelijke misstap.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik ‘me schuldig voel’ na het begaan van een misstap, te stoppen, te ademen en de ervaring van schuldgevoel te gebruiken als een aanwijzing dat ik ergens niet gewaar ben geweest, dat ik ‘beter kan’ en dat ik consequenties gecreëerd heb die niet het beste zijn voor leven als geheel, inclusief mezelf en ik stel mezelf ten doel om direct in mezelf te zien waar ik niet gewaar was, wat ik gemist heb als geheel om in overweging te nemen en vervolgens mezelf hiervoor te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te stoppen met ‘schuldig voelen’ in en als de realisatie dat ik een persoonlijkheid betreedt die niet nodig is en die niet bijdraagt aan het praktisch oplossen en/of voorkomen van een misstap.

Ik stel mezelf ten doel om, als en wanneer ik mezelf een misstap zie veroordelen, in mezelf en/of bij een ander, te stoppen, te ademen en te zien in het moment hoe ik mezelf het liefst ondersteund zou zien worden en dit vervolgens zo toe te passen, zowel naar mezelf toe als naar een ander toe, afgestemd op waar ikzelf ben en een ander is in mijn/zijn/haar proces en daar waar ik beter kan, mezelf te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel om mezelf te ondersteunen om de misstap te begrijpen zodat en waarin ik mezelf vergeef (dus begrijp en verantwoordelijkheid neem voor hoe ik tot zover gefunctioneerd heb en waarin ik bestond in afscheiding in gedachten, gevoelens, emoties, aannames etc in de geest) en de weg vrij maak tot correctie van mezelf en daadwerkelijke, fysieke verandering en uiteindelijk voorkoming van een soortgelijke misstap.

Ik stel mezelf ten doel om een ander te ondersteunen zichzelf praktisch te corrigeren na een misstap vanuit het begrip dat ik heb van de situatie en zo bij te dragen aan een begrip van wat er ‘gemist’ is en indien nodig en/of gewenst, samen te kijken naar waar de consequentie een gevolg van is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen het woord mistake of misstap als negatief te benaderen en de herdefinitie te gebruiken ter ondersteuning van mezelf en anderen in het proces van bewustzijn naar gewaarzijn.

Ik stel mezelf ten doel direct verantwoordelijkheid te nemen voor de gehele situatie waarin ik betrokken ben zonder eerst af te wegen wie nou ‘de schuldige’ is en van hieruit te zien hoe ik kan bijdragen aan begrip/vergeving en correctie van een bepaalde situatie die het gevolg/een consequentie is van een spreken en/of handelen in onvoldoende gewaarzijn oftewel, in onvoldoende overweging van het leven als geheel/de betrokkenen en uit te zien naar een oplossing die – binnen de praktische mogelijkheden van zowel mijzelf als de betrokkenen – het leven als geheel in overweging neemt, van binnen en van buiten.

Mistake – misstap:

Een uitspraak of handeling die we gedaan hebben vanuit onvoldoende gewaarzijn van wat het beste is voor onszelf en een ander als leven waarin we een consequentie creëren die zichtbaar wordt in de fysieke werkelijkheid, waarin en waardoor we de mogelijkheid hebben om verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf en de situatie als geheel en te zien hoe we het beste bij kunnen dragen aan een oplossing die het leven als geheel en hetgeen betrokken is, in overweging neemt en om voor onszelf te zien waar we iets of iemand gemist hebben om in overweging te nemen en van waaruit we onszelf en anderen direct kunnen vergeven en corrigeren vanuit een omvattend begrip van wat er ‘mis’ is gegaan.

Woordenlijst (blogs)

better

Use your past and your mistakes to better yourself:

Desteni I Process

——————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 689 – Het leven van woorden: mistake – misstap (1)

Drake-Schuldgevoel_jpg

Voor context zie: Dag 688 – Het leven van woorden: mistake – misstap

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er niet van te houden een misstap te begaan en het liefst alles in één keer ‘goed’ te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te missen in een stap en hierin niet gewaar te zijn van mezelf in overweging van wat het beste is voor alle betrokkenen en zo consequenties te creëren die niet het beste zijn voor alle betrokkenen/al het leven en zo een misstap of vergissing te begaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een misstap te veroordelen als iets dat ‘niet had mogen gebeuren’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het gebeurt omdat ik (en/of een ander) ergens niet gewaar was en via hetgeen ‘gebeurt’ als consequentie als fysieke manifestatie, dit punt in mijn gewaarzijn verschijnt en niet langer verscholen blijft achter de sluiers van de geest en dus, zou ik een misstap kunnen zien als iets dat ‘moet gebeuren’, dat nodig is om deze afscheiding in mezelf en/of een ander en/of de wereld, te stoppen en het punt in mijn/ons gewaarzijn te brengen zodat ik/we kunnen uitzien naar een oplossing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met schuldgevoel te reageren op een misstap van mezelf en zo eigenlijk een persoonlijk te activeren in mezelf, in en als de geest in plaats van direct te zien wat maakt dat ik niet gewaar ben, hierop zelfvergeving toe te passen en vervolgens te zien hoe ik dit het beste kan corrigeren en dit toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te creëren en ervaren voor het maken van een misstap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een misstap dus te veroordelen (angst=oordeel=gedachte hebben over iets of iemand en hier waarde aan hechten), zowel in mezelf als in anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan mijn gedachten, angsten en oordelen en zo mezelf inefficiënt te maken in het oplossen van misstappen en/of te lang met ervaringen van schuldgevoel te lopen waardoor ik eenzelfde misstap zal begaan, aangezien ik de afscheiding in de ervaring van schuldgevoel niet effectief gestopt heb in mezelf en deze zich dus opnieuw zal aandienen in een volgende gebeurtenis waarin ik niet gewaar ben, maar me bevindt in een afscheiding in een ervaring en/of gedachten, in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus bezig te zijn met een opgebouwde ervaring van schuldgevoel gebaseerd op een herinnering/herinneringen, al dan niet bewust en zo steeds opnieuw een gebeurtenis te creëren die deze ervaring oproept en hiermee druk te zijn in mijn hoofd, terwijl de hele ervaring feitelijk niets te maken heeft met de huidige gebeurtenis en waarin ik mezelf tevens ineffectief maak in het werkelijk corrigeren van de huidige gebeurtenis – werkelijk effectief vergeven en gecorrigeerd zodat ik het een volgende keer zal voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb overal en direct verantwoordelijkheid te nemen voor waarin ik betrokken ben, los van of het ‘mijn fout/schuld’ is of niet maar als deelnemer van het geheel om zo te zien hoe ik kan bijdragen tot een oplossing die het beste is voor alle betrokkenen, inclusief mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met het zoeken naar ‘wiens fout/schuld’ iets is en me schuldig te voelen als ik het ben en me niet schuldig te voelen als ik het niet ben en mezelf zo eigenlijk, af te scheiden van het geheel waarin ik betrokken ben en me zelfs ‘boven’ of juist ‘onder’ een ander te plaatsen in en en als de geest – afhankelijk van wie ik schuldig acht – en zo, mijn gezond verstand ‘voor mezelf te houden’ of juist te denken ‘het niet waard te zijn dit nog te mogen gebruiken’, in plaats van mezelf in en als gezond verstand, direct in te zetten ten behoeve van wat het beste is voor het geheel.

Wordt vervolgd met zelfcorrectie en herdefinitie

full_joao-jesus-only-i-can-change-myselfFree download

Lyrics:

Like the waves of the ocean, I grow and I come crushing down, It seems I don’t understand, I’ve been acting like a clown.

Is it so hard to see, That I am drowning in the sea.

A sea of self-deceit, Where I can’t live, I can’t breathe, Even if the sun keeps on shining, I’ll still be hiding.

Under the towel of my own lies, Where all my hope to live dies.

Only I can change myself, Only I can breathe for myself.

Like the wind over the ocean, I shake the waves as I blow, It seems I don’t understand, I reap what I sow.

————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

 

Dag 285 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Afwachtend – Angstdimensie en Fysieke Gedragsdimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 283 – Trigger Characters – Afwachtend-1

Dag 284 – Trigger Characters – Afwachtend – Reactiedimensie

Angst:

Gedefinieerd te worden als de ander

Vastzitten aan iemand die ik moet dragen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren gedefineerd te worden als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren gedefinieerd te worden als de ander=de mind, dus als mezelf in/als de geest, en hierin mezelf vast te zetten in deze beperkte definitie van hoe ik denk te moeten zijn in aanwezigheid van een andere persoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren vast te zitten aan iemand die ik moet dragen/waarvan ik denk/geloof dat ik die moet dragen, waarin ik dus in een gedachte/geloof vastzit in/als mijn eigen geest, waarvoor ik angst ervaar die te moeten dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mijn eigen geest te moeten dragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen geest, waarin ik besta in/als angst, dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen angst.

Fysieke gedragsdimensie:

Niet meer bewegen, niets meer zeggen, expressie inhouden, stilvallen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te bewegen ten gevolge van de angst gedefinieerd te worden door de ander die ziet door de mind, waarvan ik dan weer geloof dat ik zo ben zoals de ander mij ziet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mezelf te definieren zoals ik geloof dat de ander mij ziet, in plaats van in te zien dat ik dus angst ervaar mezelf te definieren zoals ikzelf als de ander=de mind, dus in/als de geest, mezelf zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mijzelf te definieren zoals ik mijzelf zie in de geest, en om dit te voorkomen, beweeg ik niet meer, val ik stil zodat er geen zelfdefinititie meer mogelijk is om mezelf in vast te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te bewegen en stil te vallen in een poging te ontkomen aan de zelfdefinitie die opkomt in aanwezigheid van een andere persoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn expressie stil te houden zodat ik geen gevolgen in/als woorden manifesteer/creeer waarin ik nog vaster kom te zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te komen te zitten in de woorden die ik spreek in/als expressie, welke expressie in de geest is, en dus manifesteer ik in/als de geest, en dus kom ik in de manifestatie van de geest vast te zitten.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie stilvallen in een niet bewegen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in angst bevind, en hierdoor niet wil bewegen, uit angst om gezien te worden, en om via die ogen, vast te komen te zitten in de interpretatie van de ander, welke ik ook weer niet weet, maar welke ik interpreteer via mijn ogen, en dus kom ik vast te zitten in mijn eigen geloof in mijn eigen interpretatie over wat de ander ziet.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen interpretaties te onderzoeken in zelf, uit te schrijven en zelf te vergeven, zodat ik vrij kom van mijn eigen interpretaties, welke het enige is waarvan ik vrij kan en dien te komen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het geloof in mijn eigen interpretaties, en in plaats hiervan te zien wat er fysiek gebeurt, als wat het enige is waarvan ik zeker weet dat het gebeurt, zoals, iemand zit, iemand schrijft, iemand drinkt koffie, punt. Als ik wil weten wat er speelt, dan kan ik dit vragen aan de andere persoon.

Als ik mezelf zie inhouden in expressie, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek in mezelf waarom ik mijn expressie inhoud.

Ik realiseer me dat ik wellicht mijn expressie inhoud, omdat het geen werkelijk zelfexpressie is, maar expressie in woorden  in/als de geest, welke consequenties creeert in polariteit.

Ik stel mezelf ten doel stil te zijn en te onderzoeken wat ik wil spreken. Ik stel mezelf ten doel bij twijfel niet te spreken maar verder te onderzoeken waarom ik twijfel aan de woorden die ik spreek, en dus aan mezelf die ik ben in de woorden.

Wordt vervolgd

Reptilians – Existence in a Word – Part 48

Reptilians – The Responsibility of Words – Part 49

Reptilians – Purifying Words – Part 50

Reptilians – The Power of One Word – Part 58

Uitgewerkte Trigger Characters:

Dag 275 – Trigger Characters – Aandacht-1

Dag 277 – Trigger Characters – Aandacht – Backchatdimensie

Dag 278 – Trigger Characters – Aandacht – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 280 – Trigger Characters – Aandacht – Consequentiedimensie en Angstdimensie

Dag 276 – Trigger Characters – Ontkenning-1

Dag 277 – Trigger Characters – Ontkenning – Backchatdimensie

Dag 281 – Trigger Characters – Ontkenning – Reactiedimensie

Dag 282 – Trigger Characters – Ontkenning – Consequentiedimensie en Fysieke Gedragsdimensie

—————————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 216 – ‘Ik kom een beetje vast te zitten’

Ik zie/ervaar mezelf heel langzaam een beetje wegzakken of vast komen te zitten, zo ook mijn fysiek, wat ik merk in de darm en de ontlasting die iets trager gaat. Alsof het net niet helemaal wil, alsof ik net niet helemaal wil.

Wat losse gedachten en ervaringen die in me opkomen gerelateerd hieraan.

Ik ben het zat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik ben het zat’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zat te zijn.

Ik heb geen zin om naar werk te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik heb geen zin om naar werk te gaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen zin te hebben om naar werk te gaan.

Ik irriteer me dat ik naar werk moet terwijl ik hier thuis wil schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik irriteer me dat ik naar werk moet terwijl ik hier thuis wil schrijven’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te irriteren dat ik naar werk moet terwijl ik hier thuis wil schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me vandaag fysiek niet in staat te voelen om naar werk te gaan.

Ik irriteer me aan mezelf dat ik mezelf niet doorzet zoals ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik irriteer me aan mezelf dat ik mezelf niet doorzet zoals ik zou willen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet door te zetten zoals ik zou willen.

Ik ben teleurgesteld in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik ben teleurgesteld in mezelf’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb teleurgesteld te zijn in mezelf.

Ik denk niet dat het me gaat lukken hier doorheen te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘ik denk niet dat het me gaat lukken hier doorheen te komen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat het me niet gaat lukken hier doorheen te komen.

Altijd als het goed gaat komt er opeens een moment waarop het vastloopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Altijd als het goed gaat komt er opeens een moment waarop het vastloopt”.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en verwachten dat als iets goed loopt er opeens een moment komt waarop het vastloopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hoe iets loopt onder te verdelen in goed lopen en vastlopen, in plaats van ieder moment in het proces te zien als wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te oordelen hoe ik loop in het proces, waarin ik mezelf vastzet als het niet loopt zoals ik zou willen in/als bewustzijn, wat een goed is als oordeel, waardoor er altijd een fout komt als oordeel.

Ik vind mezelf vaag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik vind mezelf vaag’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vaag te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen tot en als vaag, in plaats van in te zien dat de geest zoveel lagen gecreeerd en opgebouwd heeft waarin door de bomen niet zomaar in 1 dag het bos te zien is, of in het bos niet zomaar in 1 dag de bomen te onderscheiden zijn, waarin ik niet geleerd heb om mezelf gestructureerd te ondersteunen maar in plaats hiervan ook maar gedaan heb wat mij het beste leek voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik geen praktische ondersteuning gehad heb, zoals alle mensen met mij.

Ik kom niet to the point.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik kom niet to the point’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet to the point te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik to the point moet komen, in plaats van te leven als hier te zijn in het moment.

Ik wil mijn gedachten niet laten zien want ze zijn zo stom en slaan nergens op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik wil mijn gedachten niet laten zien want ze zijn zo stom en slaan nergens op’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn gedachten stom te vinden en ze niet te willen laten zien, in plaats van in te zien dat alle mensen stomme gedachten hebben, dat dit niet persoonlijk is, en dat als ik ze inzie als een gereedschap om te zien waarin ik mezelf vastzet, ik mezelf met deze zogenaamd ‘stomme’ gedachten kan ondersteunen en het niet ergens op hoef te slaan, maar wel praktisch bruikbaar is en dus zin geeft in het proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb even geen zin te hebben in het proces.

Ik ben bang gedefinieerd te worden als mijn gedachten als ik ze uitschrijf en laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik ben bang gedefinieerd te worden als mijn gedachten als ik ze uitschrijf en laat zien’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik gedefinieerd wordt als mijn gedachten als ik ze uitschrijf en laat zien, waarin blijkt dat ik nog steeds geloof dat een ander mij kan definieren, in plaats van in te zien dat ik mezelf gedefineerd heb als deze gedachten en mezelf hierin vast heb gezet en vastzet, en alleen deze defenitie kan ontkrachten/losmaken van mezelf als ik ze uitschrijf, inzie, zelf vergeef en correcties schrijf , gevolgd door een correctie in het fysiek.

Ik wil niet gezien worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik wil niet gezien worden’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet gezien te willen worden.

Ik wil een conclusie maar ik heb geen conclusie. Ik moet het toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren en geloven in de gedachte ‘Ik wil een conclusie maar ik heb geen conclusie. Ik moet het toepassen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een conclusie te willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een conclusie nodig heb om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op mijn stoel te blijven zitten en conclusies te trekken waarin het lijkt alsof ik beweeg, in plaats van in te zien dat ik in/als de geest beweeg en niet praktisch in/als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren praktisch fysiek te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te bewegen in/als emotie wat lijkt op een beweging maar wat mezelf juist vastzet in het fysiek in/als reactie op mezelf, waarin ik weer beweging creeer in/als emotie en mezelf nog meer vastzet/verkramp als reactie op mezelf in het fysiek, waarin ik weer wil reageren in/als verdriet als emotie om beweging in mezelf te creeren wat geen werkelijke beweging is, waarop ik boos word op mezelf dat ik niet kan bewegen en niet beweeg, wat een oordeel is waarin ik mezelf nog meer vastzet, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te overprikkelen om mezelf in beweging te houden, waarin ik mezelf op den duur zo prikkel dat ik in de prikkel mezelf vastzet, vast in de prikkel, welke ik gemanifesteerd heb in een prikkelbare darm

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven stoppen met prikkelen uit angst helemaal stil te vallen waarin mijn darm niet meer beweegt en ik me niet meer kan ontlasten, welke situatie ik juist creeer in/als overprikkeling, een onbeweeglijkheid waarin ik me niet meer kan ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het startpunt van de overprikkeling niet te zien, en al in reactie te zijn voordat ik het door heb, en dus al consequentie wandel, waarin ik niet meer zie hoe te stoppen in een geloof dat het geen zin meer heeft om te stoppen omdat ik al een consequentie wandel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al jaren en jaren deze fysieke consequentie te wandelen en hier zo moe van te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo moe te zijn van mijn eigen fysiek gemanifesteerde consequentie dat ik niet meer kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet meer kan, dat ik het niet kan.

Ik stel mezelf ten doel mezelf opnieuw te vertragen. Ik realiseer me dat ik weer in het najagen van een doel ben geschoten, waarin ik mezelf opjaag en angst aanjaag en tevens het plezier in het wandelen van het proces in/als mezelf verlies, waarin ik opnieuw mezelf angst aanjaag.

Ik realiseer me dat ik mezelf gevangen houd in een ervaring van tijd, waarin ik al-tijd tijd tekort ervaar en angst ervaar dat ik niet op tijd ben. Hierin mis ik ieder moment, waarin ik ieder moment als een gemiste kans ervaar en dus te laat ben in/als mijn ervaring, waarin ik achter mezelf aan blijf hollen in/als bewustzijn/de geest.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen op te pakken wat ik mezelf ten doel heb gesteld in de algemene email met commitments, wat ik ook doe, en me verder niet op te laten jagen door wat de groep verder allemaal doet en oppakt en door alle emails die binnenstromen in relatie hiertoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een doel buiten mezelf te leggen en dit vervolgens na te jagen, waarin het onhaalbaar lijkt en ook is en ik mezelf dus volledig ontmoedig in het najagen van een illusie, in plaats van mezelf hier toe te passen in ieder moment in/als de adem, hoe ik me fysiek ook voel, wat ik ook doe, waar ik ook ben en met wie ik ook ben en hoe zinloos en eindeloos en onhaalbaar het me af en toe ook voorkomt. Ik adem. En als ik de adem mis, adem ik opnieuw. En weer. En weer. Ik realiseer me dat op een gegeven moment ik in/als de mind het niet meer ‘bij kan houden’ en ik dus de controle verlies, in het steeds opnieuw toepassen van mezelf in/als de adem in/als zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er beweging zit in de ervaring als emotie van opgeven.

Ik wandel door; ik waad door; ik beweeg door.  Ook als ik niet lijk te bewegen – door te stoppen met beweging creeren in/als emotie.

Quantum-systemization-the-time-control-system-part-12

——————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 214 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-5 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 207 – Motie van wantrouwen – Angst als E-Motie als Rechtvaardiging van Manipulatie

Dag 208 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-1 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 210 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-2 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 211 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-3 op ‘Motie van Wantrouwen’

Dag 213 – Zelfvergevingen/Zelfcorrecties-4 op ‘Motie van Wantrouwen’

Consequenties (tweede helft):

Schuld geven aan de ander

Schuldgevoel (emotie)

Ik word deze persoonlijkheid/heden als Bescherming, dus feitelijk wordt angst mijn bescherming en zal ik dus mijn angst beschermen als rechtvaardiging van wie ik ben geworden

Angst voor verlies van wie ik ben geworden (emotie)

Dood-ervaring; Afsluiting van uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld

Weigering/koppigheid (emotie)

Angst voor mensen (emotie)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de schuld te geven aan een ander als ik angst ervaar om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon. Ik realiseer me dat ik in/als bewustzijn bezig blijf met redenen en rechtvaardiging zoeken waarom ik bang zal zijn/blijven om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon. Zolang ik een reden blijf bedenken en/of vast blijf houden aan een reden om bang te zijn om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon, leg ik mijn kracht als zelfverantwoordelijkheid bij de ander en zal het me niet lukken de angst in mezelf te stoppen, aangezien ik de ander(=de mind) groter/sterker maak dan ikzelf.

Ik sta mezelf niet toe de ander=de mind groter/sterker te maken dan ikzelf door vast te blijven houden aan redenen en rechtvaardiging om angst te ervaren om iets te zeggen tegen/vragen aan die persoon. In plaats hiervan, stop ik met redenen bedenken/vasthouden aan redenen en rechtvaardiging. Ik stop, ik adem. Ik zie in mezelf of de angst verdwijnt in/als de adem, of dat het iets is wat terug blijft komen en ik dus nader dien te onderzoeken in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel te creeren door de ander te beschuldigen van een ervaring van angst in mijzelf om iets te zeggen tegen/vragen aan die ander terwijl ik diep in mij weet dat ik hierin ongelijk ga staan aan mezelf en dus aan de ander als mezelf, waarin ik de ander domineer in gedachten, voortkomend uit gevoelens van onmacht in realiteit waarin ik me gedomineerd voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me in realiteit gedomineerd te voelen welke ik ga omdraaien in backchat en ga domineren in backchat om hieraan gelijk te proberen te gaan staan, uit angst dat ik er anders ‘niet tegenop kan’, in plaats van in te zien dat ik niet tegen een ander op hoef te kunnen maar dat ik alleen maar gelijk hoef/dien te staan in/als mezelf in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van mijn gevoel als emotie van gedomineerd worden in realiteit, in plaats van in te zien dat het mijn emotie is die ik ervaar, waar een ander in feite niets mee te maken heeft maar dat ik op die ander reageer. Ik geef hiermee de mogelijkheid weg om mezelf te veranderen door mezelf in een geloof in/als angst voor een ogenschijnlijke dominantie vast te houden, waarin ik mezelf dus domineer in/als de mind/de geest/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geweest voor geesten en dat dus feitelijk nog steeds ben, voor de geest van mezelf en de ander, waarin ik alleen in staat ben en hoef te zijn om mijn eigen geest te stoppen in dominantie over mezelf als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb persoonlijkheden als Bescherming te zijn geworden waarin angst mijn bescherming is geworden waarin ik mijn angst ga beschermen als rechtvaardiging van wie ik geworden ben in/als persoonlijkheden/

Ik stel mezelf ten doel de persoonlijkheden die ik ben geworden in/als Bescherming van mezelf zoals ik mezelf ken en staande heb gehouden, een voor een te onderzoeken en in te zien hoe ik ze gecreeerd heb, waarin ik mezelf in/als persoonlijkheid als Bescherming zelf vergeef en zelf corrigeer, zodat ik de Persoonlijkheid als Angst als Bescherming als Rechtvaardiging wan wie ik ben geworden kan stoppen waarin ik Zelf als Leven op sta in Gelijkheid als mezelf in/als persoonlijkheden, waarin geen ruimte is voor dominantie maar voor Samenwerking in Gelijkheid in mezelf met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor verlies van wie ik ben geworden, aangezien dit het enige is wat en wie ik ken als/van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een dood-ervaring te creeren door de uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld af te sluiten/mezelf op te sluiten in/als de mind/het bewustzijn als bescherming van wie ik ben geworden in/als persoonlijkheden in/als angst, uit angst voor verlies van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in angst met angst te beschermen en mezelf hierin dood te maken/af te sluiten/op te sluiten in angst in/als bewustzijn zonder uitwisseling tussen binnen- en buitenwereld. Ik realiseer me dat ik deze angst heb opgestapeld in ervaringen in herinneringen, en dat ik die niet in 1x gestopt heb, dan had ik dat allang gedaan. Dus ik ondersteun mezelf in het inzien van mezelf in deze opgebouwde angststructuren/lagen in/als bewustzijn in/als ervaringen/herinneringen door uit te schrijven wie ik geworden ben in de (zoveel als mogelijk) dagelijkse blogs en in de mindstructuren in de dip-pro lessen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een weigering gecreeerd te hebben om uit te wisselen tussen binnen- en buitenwereld, waarin ik ooit deze beslissing zo heb genomen in/als bescherming van/in/als zelfinteresse en welke ik nu door moet wandelen om mezelf weer te openen door middel van zelf-onderzoek in zelf-eerlijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb koppigheid te ervaren in/als mezelf welke me niet dient maar welke ik toch niet zomaar stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te pushen/te hebben gepushed in/als bewustzijn om deze weigering en koppigheid te stoppen omdat ik weet en ervaar dat ik mezelf hierin vastzet, terwijl ik mezelf hierin alleen maar meer vastzet door te pushen met/als kennis en informatie, welke geen werkelijke ondersteuning is, maar slechts weerstand oproept.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en een ander niet te pushen met kennis en informatie, aangezien ik hierin juist het tegenovergestelde creeer van wat ik wil bereiken, door alleen al iets te willen bereiken. Ik stop, ik adem. Ik zie in mezelf wat er omhoog komt en pas zelfvergeving toe, terwijl ik mezelf in/als de adem heel langzaam voortbeweeg door de angst heen in het proces.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst voor mensen te ervaren. Ik realiseer me dat ik mezelf in/als angst ervaar in/als bescherming, welke ik projecteer op de mensen om me heen. Hoe werkelijk het ook lijkt dat ik bang ben voor de ander, ik beweeg me feitelijk alleen maar in/als bewustzijn in mijn eigen angst waardoor ik niets anders en geen ander en tevens mezelf niet werkelijk zie, vrij van angst.  Zo heb ik een veilige binnenwereld van angst als persoonlijkheden om me heen gecreeerd waardoor ik iedereen en alles filter, en aangezien ik filter in/als bewustzijn als angst, zie ik mijn eigen angst op de mensen en de wereld om me heen geprojecteerd. Zolang ik in deze angst beweeg kan ik een ander niet werkelijk volledig zien en dus ook niet volledig ondersteunen, dus hetgeen ik doe is mezelf ondersteunen: ik stop mijn eigen angst als persoonlijkheden door te schrijven, zelf te vergeven en zelf te corrigeren in het fysiek. Hierin ben ik eventueel een voorbeeld voor een ander, wat ook ondersteuning is.

Wordt vervolgd

2013-the-future-of-consciousness-introduction

——————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 195 – Zelfvergevingen op relaties – 27 – als er een man is/zelfcorrecties-5

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Dag 190 – Zelfvergevingen op relaties – 22 – als er een man is/fysieke consequenties

Dag 191 – Zelfvergevingen op relaties – 23 – als er een man is/zelfcorrecties-1

Dag 192 – Zelfvergevingen op relaties – 24 – als er een man is/zelfcorrecties/2

Dag 193 – Zelfvergevingen op relaties – 25 – als er een man is/zelfcorrecties-3

Dag 194 – Zelfvergevingen op relaties – 26 – als er een man is/zelfcorrecties-4

Zelfcorrecties op de consequenties in Dag 189:

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen patronen in te zien die ik creeer in aanwezigheid van een ander/een man, als er een man is. Ik realiseer me dat ik in aanwezigheid van een man een afhankelijkheid creeer van mezelf in/als de mind als en aan energie gerelateerd aan de man, en hierin zoveel energie genereer dat ik uitgeput raak en meer en meer participeer in de mind/het bewustzijn en interesse en plezier verlies in wat ik dagelijks alleen doe. Ik realiseer me dat dit een sluipend proces is welke ik niet gecorrigeerd heb in mezelf, waarin ik in het begin zie dat dit niet is wat ik wil, en langzaam aan het patroon er toch in laat sluipen. Totdat ik mezelf in/als de mind af ga bakenen om tot rust te komen.

Ik stel mezelf ten doel te zien welke persoonlijkheid positie inneemt in dit patroon van mezelf afhankelijk maken in/als de mind in/als energie, als er een man is, door te zien welke energie er opkomt/ opkwam in het moment van de eerste ontmoeting. Ik schrijf alles uit wat ik ervaar in reactie op de man, in heden en verleden, en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe. Ik schrijf de dimensies van de persoonlijkheid die positie inneemt uit en pas hier zelfvergevingen en zelfcorrecties op toe. Vervolgens leef ik mijn geschreven zelfcorrecties in het fysiek in communicatie met de man, als er een man is.

Als de reacties in/als patroon in/als persoonlijkheid omhoog komen in aanwezigheid van/communicatie met de man, als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat de reacties nog op zullen komen, ook al heb ik ze ingezien, zelfvergeven en de zelfcorrecties geschreven. Ik moet de correcties nog zelf fysiek wandelen en pas als ik ze 3-4 weken consequent wandel in het fysiek zullen de reacties verdwijnen. Als er toch reacties opkomen nadat ik consequent de zelfcorrecties gewandeld heb gedurende 3-4 weken, heb ik een dimensie gemist en dien ik opnieuw in de persoonlijkheid te zien wat ik over het hoofd gezien heb.

Als ik mezelf mezelf zie aanpassen en hierin probeer de consequenties voor de man te beperken en hierin consequenties voor mezelf juist creeer en indirect tevens voor de man, als er een man is, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me aanpas aan de man uit angst als zelfinteresse in/als de mind, waarin ik dat wat ik in/als mind wel prettig vind, voortzet en zo geen volledige zelfverantwoordelijkheid neem voor mijzelf alleen, waarin ik het punt van mijzelf volledig alleen onder ogen zien vermijd. Ik zie in mezelf wat ik nodig heb in het moment als wat het beste is voor/als mezelf, waarin ik me realiseer dat wat het beste voor mij-zelf is, ook het beste is voor de man-zelf. Indien nodig communiceer ik hierover met de man, als er een man is.

Ik stel mezelf ten doel het punt van mezelf alleen, in zelfinteresse en in zelfverantwoordelijkheid, volledig onder ogen te zien, als er een man is en als er geen man is.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf in het punt van mezelf alleen in zelfinteresse en in zelfverantwoordelijkheid volledig onder ogen zien – als er een man is en als er geen man is – en dit adem voor adem door te wandelen.

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Vervolg op:

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Consequenties:

situaties overhaasten, vanuit de mind gaan spreken en handelen, pushen, of juist inhouden, terug trekken, ‘op mezelf zijn’.

Zelfvergevingen consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb situaties te overhaasten en hierin vanuit de mind te gaan spreken, pushen en handelen of juist inhouden, terug trekken en ‘op mezelf zijn’ als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo te pushen in/als de mind als er een man is, dat ik denk en geloof dat ik alleen maar aan het pushen ben, ook naar de man toe, en dus in fysieke werkelijkheid ga inhouden en terug trekken en hierin dus afstandelijk kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe een situatie fysiek door te wandelen en te onderzoeken op mogelijkheden als er een man is, aangezien als er een man is alle patronen aangewakkerd worden en ik hierdoor niet meer aanwezig ben in het fysiek en een situatie normaal kan inzien of nog rustig in mezelf kan zijn, en dus aan de man ga trekken en pushen om bevestiging te krijgen wat ik in/als de mind/het bewustzijn als rust ervaar, voor even, aangezien het volgende moment ik in/als de mind/het bewustzijn weer bevestiging nodig heb, en zo ontstaat de verslaving aan energie in/als bewustzijn aan de aanwezigheid van een man in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in/als bewustzijn de stappen allemaal heel logisch te vinden en vervolgens boos en verwonderd en verward wakker te worden als in het fysiek de stappen niet of anders lopen en ik in het fysiek de stappen dus anders moet lopen dan ik me had voorgesteld in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf boos en verdrietig te maken in/als de mind als er een man is, door in/als de mind/het bewustzijn, me van alles voor te stellen, dit probeer voor elkaar te krijgen, en vervolgens boos en verdrietig te worden als dit niet zo lukt en hierin ervaar alsof het boosheid naar de man is die niet voldoet aan de voorstellingen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorstellingen in/als de mind te maken welke getriggerd worden door bepaald gedrag en hierin de woorden van een man, waarin ik de getriggerde voorstellingen vervolgens ga geloven en ga koppelen aan de man en de woorden en het gedrag van de man, en als de man dan niet aan die voorstellingen voldoet, word ik verdrietig en boos op de man aangezien ik geloof dat hij dat toch gezegd en/of gesuggereerd heeft met woorden en gedrag, in plaats van in te zien dat ik al gereageerd heb op woorden en gedrag zonder deze in realiteit te onderzoeken in betrouwbaarheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm dom te vinden dat ik als er een man is, keer op keer trap in de illusie die ik zelf creeer en interpreteer naar aanleiding van woorden en gedrag van een man, waarin ik me in/als de mind al ga hechten aan een voorstelling van een samen zijn met de man en me vervolgens verdrietig en boos voel als er helemaal geen samen zijn is/komt/blijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik een illusie creeer van een samen zijn als er een man is, naar aanleiding van woorden en gedrag van de man en interactie met de man, en deze illusie keer op keer geloof, waardoor ik me niet meer normaal/gelijk kan gedragen maar in plaats hiervan ga trekken en duwen in/als bewustzijn om de illusie van samen zijn te behouden en te proberen deze illusie werkelijkheid te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken uit uit schaamte voor wat ik voor een illusie creeer in/als het bewustzijn welke me belet in het fysiek te onderzoeken wat de werkelijke mogelijkheden zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het onderzoeken in het fysiek van de werkelijke mogelijkheden, waarin ik bang ben dat een samen wandelen in werkelijkheid niet mogelijk blijkt/zal zijn, in plaats van in te zien dat de angst een angst is voor verlies van de illusie, welke ik manifesteer in werkelijkheid als ik me terugtrek en niet in de fysieke werkelijkheid ga onderzoeken wat de mogelijkheden zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de ontmoeting met een man, dus als er een man is, een gemak te ervaren waarvan ik geloof dat die zich zal voortzetten. en hierin langzaam in de patronen verstrikt te raken en niet meer te zien hoe nog te communiceren aangezien ik al verdwenen ben in de patronen in/als bewustzijn die ik in tegenstelling tot het gemak heel moeilijk ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het moeilijk ervaren van de patronen in/als de mind/het bewustzijn, angst te creeren niet door de moeilijkheden/patronen heen te komen en het hierin te verpesten door de patronen te gaan leven in plaats van ze zelf door te wandelen/uit te schrijven en zelf te vergeven, en hierin angst ervaar de man weg te jagen met mijn patronen van duwen en trekken en tevens angst te ervaren dat de man zijn eigen patronen die ik trigger, niet door wil, zal en kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor de consequenties in de man die ik trigger en me hierop te gaan aanpassen en te proberen zo min mogelijk consequenties voor de man te creeren en hierin probeer te voorkomen dat de man wegloopt , in plaats van in te zien de man zelf verantwoordelijk is voor de consequenties als reactie op mij, en dat ik zelfverantwoordelijk ben voor mijn eigen reacties/consequenties, en dat dit hetgeen is wat ik kan stoppen in/als mezelf, waarin ik geen controle heb op wat de man wel en niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door te proberen de consequenties voor de ander te beperken, ik mezelf vergeet, hierin consequenties/reacties creeer, en vervolgens boos en verdrietig word als de ander gewoon wegwandelt zonder consequenties en ik met een verloren ervaring achterblijf, welke voortkomt uit het mezelf uit het oog verliezen, als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, als er een man is, en ik verloren raak in mijn eigen gecreeerde patronen in/als de mind, dit ook werkelijk betekent dat mijn patronen werkelijkheid zijn en/of worden, in plaats van in te zien dat ik de patronen zelf in kan zien, stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren en hierin mezelf in werkelijkheid kan corrigeren en de patronen niet opnieuw in leven hoef te brengen.

Wordt vervolgd

————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 114 – Het heeft geen zin als levensgroot karakter

Het heeft geen zin personage heeft zich weer aangediend, in vol ornaat.

Angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het geen zin hebben waarin ik angst ervaar om mezelf in een depressie te denken door alle gedachten en gekoppelde ervaringen van het heeft geen zin karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik nooit meer uit het heeft geen zin karakter als depressie kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mezelf altijd zo te ervaren als ik me nu ervaar in het heeft geen zin karakter, terwijl ik me vorige week totaal anders ervoer terwijl er in de feitelijkheden van mijn leven niets veranderd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en schaamte te ervaren voor de gedachte die dit het heeft geen zin karakter in werking zet, waarin ik door de schaamte er niet in ga zien en dus de angst niet onder ogen kan zien en niet gelijk ga staan aan dit karakter en er dus niet in op kan staan, waarmee ik mezelf als angst als slachtoffer van dit karakter bevestig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te (be)vestigen als angst als slachtoffer van het heeft geen zin karakter.

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een enkel moment waarin ik me voorstel dat het me niet gaat lukken een relatie als agreement te wandelen samen met iemand met wie ik echt samen wil zijn en vice versa, dit complete scenario van het heeft geen zin karakter aan te zwengelen waarin ik nu al een week participeer en rondzwem in de verschillende dimensies van dit karakter, welke al zolang als ik me herinner aanwezig is en waardoor ik mezelf keer op keer onderuit haal.

Emoties/reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb emoties van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid te ervaren.

Backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten in me te hebben bestaan als ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik het doen, het lukt me toch niet, wat ben ik in godsnaam aan het doen, laat maar zitten, het hoeft voor mij niet meer, het heeft geen zin’, waarin na een aantal zinnen het cirkeltje gewoon weer van vooraf aan begint met dezelfde gedachte die ik zinnen noem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik me zo laat leiden door een wens als verlangen naar een partner, waarin ik het werkelijke verlangen wat ik ervaar als niet mag ervaren en dus ook niet kan zelfvergeven om mezelf er gelijk aan te maken, waarin ik mezelf dus afgescheiden houd van het verlangen en van de inhoud van het verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afgescheiden te houden van het verlangen naar samenleven met een partner omdat ik geloof dat het toch niet gaat lukken en dus doet het verlangen alleen maar pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren naar mezelf in het verlangen naar een partner in gelijkheid aangezien ik de hele wereld zie lonken naar een relatie buiten zelf en ik dit zo belachelijk vind dat ik net doe of ik dat verlangen niet heb, waarin de walging als angst bestaat dat het mij nooit gaat lukken wat ook zo is zolang ik mezelf blijf afscheiden van een deel als verlangen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als beter probeer te ervaren door me af te scheiden van het verlangen naar een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heb afgescheiden van de rest van de mensheid in het doen alsof ik niet verlang naar een partner, terwijl ondertussen dit verlangen mijn hele leven bepaalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te laten bepalen door de afscheiding van de gehele mensheid die ik zelf gecreeerd heb, waarin ik mezelf ongezien van mezelf heb afgescheiden door me af te scheiden van de gehele mensheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf en de gehele mensheid door het afzetten tegen de persoon die wilde leven via de liefde van/voor mij, waarin ik in deze afzetting mezelf heb afgezet van mezelf als leven en dus mezelf gedwongen heb te leven via de liefde van/voor de ander, en hierin datgene compleet gemanifesteerd heb in/als mezelf waartegen ik me juist heb afgezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te zetten tegen een relatie die via de mind wordt geleefd en hierin me af te zetten tegen de persoon die een relatie via de mind wil leven, waarin ik me afzet tegen mezelf die een relatie via de mind wil leven, in plaats van de relatie – te beginnen in/met mezelf –  te veranderen in een agreement door de afscheiding in mezelf te stoppen door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties op datgene wat ik in mezelf heb toegestaan te bestaan in afscheiding van mezelf welke zich manifesteren als gedachten, gevoelens, emoties, verbeeldingen, reacties en gebeurtenissen als gemanifesteerde consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo ontzettend veel te vinden dat ik niet weet waar ik moet beginnen, in plaats van in te zien dat ik allang begonnen ben en dat ik door de dikke brei aan het wandelen ben welke enorm veel geduld en adem en vooral werk als praktische toepassing vraagt als het uitschrijven van alle structuren.

Verbeelding:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verbeelding te creeren van een plaatje waarin ik altijd alleen als zonder partner zal zijn voor de rest van dit leven op aarde, waarin ik mezelf ervaar als het heeft geen zin karakter, welke een emotie van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen als zonder partner te ervaren als verdrietig, waardeloos, machteloos, verwarrend en minderwaardig, waarin ik niet eens het in het moment alleen zijn zo ervaar, maar vooral de gedachte als vooruitzicht van altijd alleen als zonder partner zijn zo ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verdrietig, waardeloos, machteloos, verward en minderwaardig te ervaren door een toekomstprojectie in/als de mind van mezelf voorstellen als altijd alleen zonder partner, waarin ik in deze voorstelling deze situatie creeer en dus mijn eigen het heeft geen zin karakter creeer, waarin dit juist de zinloosheid creeert namelijk het steeds creeren van oude denkbeelden als voorstellingen waarin ik geloof dat ik hierin geen verandering kan aanbrengen, wat een ervaring geeft van het heeft geen zin, en dus heb ik geen zin om me ook nog maar ergens voor in te zetten en al helemaal niet voor mezelf, aangezien het toch geen zin heeft aangezien ik geloof dat ik niet kan veranderen.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb darmvertraging en darmverkramping te manifesteren ten gevolge van de ervaring  van totale zinloosheid, welke fysieke manifestatie de ervaring van zinloosheid in stand houdt, versterkt en opnieuw creeert doordat ik door deze darmvertraging en darmverkramping geen zin heb om ook maar iets te doen en welke in/als het fysiek zelfs zo manifesteren dat het onmogelijk wordt om iets te doen door ervaring van enorm fysiek ongemak en pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke vermoeidheid en vertraging te creeren, waarin de vertraging ook weer een mogelijkheid als dwang is om mezelf te vertragen en meer in het fysiek aanwezig te zijn, zodat ik mijn mind kan onderzoeken en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te dwingen via fysieke klachten om in zelf te zien en mijn zelfgecreeerde structuren onder ogen te zien, in plaats van mezelf direct te vergeven en corrigeren waarin geen fysiek ongemak nodig hoeft te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst te creeren en dus ervaren om mezelf te bewegen als zelf waardoor ik fysieke klachten heb gecreeerd en via deze fysieke klachten mezelf moet dwingen om mezelf als angst onder ogen te zien, zelf te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit mezelf als zelfbeweging mezelf dus niet te corrigeren maar in plaats hiervan te wachten op iets of iemand wat me dwingt tot correctie, wat in mijn geval meestal of eigenlijk altijd mijn fysiek is of een uiterlijke relatie die niet loopt zoals ik graag zou willen.

Consequenties algemeen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb keer op keer relaties te creeren die als startpunt zelf-onoprechtheid inhouden, wat niet ander kan zolang ik zelf-onoprecht in dit punt sta als zijnde geloven de dat mijn gedachten, gevoelens en emoties hierin echt zijn of in ieder geval sterker/groter dan mijzelf als leven, waarin ik verdriet, waardeloosheid, verwarring, machteloosheid en minderwaardigheid ervaar/creeer ofwel de tegenhangers als blijdschap, waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet effectief te werken doordat ik me laat bezitten door de mindbezetenheid zoals hierboven omschreven.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer het het heeft geen zin karakter in werking wordt gezet, welke gedachte het hele karakter activeert en hoe ik hierin van ‘kwaad tot erger’ verzeild raak totdat ik door de bomen het bos niet meer zie, zoals gemanifesteerd in mijn leven en zoals mijn leven zich gemanifesteerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel voor ogen te houden dat ik dit karakter van het heeft geen zin niet ben, maar dat het een karakter is wat zich levensgroot gemanifesteerd heeft als overleving en zich dus voordoet als zijnde dit ben ik als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit het heeft geen zin karakter ben als leven.

Als ik het het heeft geen zin karakter in mijzelf omhoog zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit niet werkelijk ben. Ik onderzoek in mezelf of ik kan zien wat eraan vooraf is gegaan waardoor dit karakter zich aandient. ik realiseer me dat dit onderzoeken de nieuwe relatie met mezelf inhoudt, dat dit is wat een agreement wandelen met mezelf is. Alles wat ik verder voorstel als zoekende naar iets buiten mezelf als relatie is niet werkelijk, het geeft me alleen maar ervaringen van niet genoeg zijn en een totaalervaring van mezelf volledig missen hierin. Dit onderzoek in/als mezelf is intiem zijn/worden met mezelf. Dit is het, al het andere wat i9s voorgesteld in de wereld is het NIET, hoe onvoorstelbaar dit ook moge lijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat datgene wat is voorgesteld in de wereld als leven werkelijk Leven is, waardoor ik ben gaan geloven en ervaren dat ik ALTIJD tekort schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd te ervaren dat/alsof ik tekort schiet door de voorgestelde relaties in de wereld te geloven, waardoor/waarin ik mezelf en de relatie met mezelf volledig mis/gemist heb en hierin dus emoties als verdriet, waardeloosheid, verwarring. machteloosheid en  minderwaardigheid creeer en/of de tegenhangers als blijdschap. waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nooit te hebben toegestaan een en gelijk als mezelf als leven te gaan staan of zelfs maar te overwegen dit te doen door het geloof van relaties buiten mijzelf zoals voorgesteld in de wereld.

Dag 88 – Zelfvergevingen van een abortus

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen 12 jaar geleden terwijl ik dat eigenlijk niet wilde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen omdat ik werd weggezogen in het liefdesconstruct/familieconstruct van leven via de liefde van/voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een abortus te plegen omdat ik niet op kon staan in dit liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander en omdat ik niet kon leven met mezelf als ik dit patroon zou doorgeven aan een kindje, terwijl ik eigenlijk graag het kindje had willen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen steun te ervaren door dit liefdesconstruct van leven via de liefde van/voor de ander, en dus alles alleen heb besloten en niet de overweging durfde te nemen om het echt helemaal alleen te gaan doen met het kindje en dus alleen zonder het kindje, waarin ik sindsdien weet dat daden consequenties hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen gezien te hebben dat daden consequenties hebben en niet dat woorden consequenties hebben, waardoor ik nog niet in staat ben geweest mezelf te veranderen aangezien ik mezelf blijf programmeren in/als het liefdesconstruct met het gebruik van geladen woorden zonder het toepassen van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog steeds boos te worden om dit onderdrukkende mind-construct van leven via de liefde van/voor de ander wat aangeeft dat het construct in mij aanwezig is en ik het nog macht over mij geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn om het feit dat ik door dit liefdesconstruct niet staan ben tot nu toe om effectief een agreement te wandelen waarin eventueel ruimte is voor een kindje, en gezien mijn leeftijd is de kans ook niet groot dat me dat op tijd ‘lukt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefdesconstruct nog de schuld te geven van mijn onkunde om effectief een agreement te wandelen waarin ik me nog afhankelijk maak van de ander=de mind in dit liefdesconstruct en ik nog niet alleen kan staan en dus geen agreement kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen kindje te willen omdat ik niet vast wilde te komen zitten in het wereldsysteem van scholen en ouderschap waarin je gedwongen wordt mee te doen en als ik niet alleen sta in zelfvertrouwen zie ik geen mogelijkheid om me hierin te bewegen zonder meegezogen te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb 12 jaar geleden een vergeving van een Antilliaanse predikant nodig te hebben (aangezien de vader Antilliaans was/is) waarin ik hem expliciet vroeg om de woorden te spreken ‘ik vergeef je’, waarin ik niet in staat was mezelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerst de zwangerschap te sturen als een beslissing in een moment van een seconde om er vervolgens niet in te durven gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de volgorde verkeerd te doen door eerst zwanger te willen worden en hierna pas de relatie onder de loep te nemen waarvan ik allang gezien heb dat het bij lange na geen gelijkheidsrelatie is en dus nog niet klaar voor eventueel ouderschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het dragen en geboren worden van een kindje te willen gebruiken als substituut van het geboren worden van mezelf als Leven in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik een kindje moet krijgen om zelf op te kunnen staan een en gelijk als zelf, waarin weer het concept naar voren komt van alleen kunnen/willen leven via liefde van/voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het krijgen van een kindje meerdere malen te hebben geforceerd uit angst dat het me niet op tijd lukt om effectief een agreement te wandelen waarin ik en de partner alleen staan in gelijkheid beiden als startpunt hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat degene met wie ik een relatie heb gewoon weggaat en me expliciet zegt dat hij niet wil horen wat ik zeg over alleen staan en liever vast wil blijven houden aan de illusie van leven via de liefde voor een ander, waarin mijn boos worden aangeeft dat ik nog afhankelijk ben van dit construct en ook nog niet alleen wil staan als Zelf, en dit dus niet zonder boosheid als voorbeeld kan leven in ieder moment waardoor er ‘lijnen’ gebroken moeten worden om op deze manier alleen te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn en genoeg te hebben van dit lijnen breken in situaties van weggaan gemanifesteerd in realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in te zien dat het leven via de liefde van/voor de ander is wat we allemaal doen, namelijk leven via gevoelens en emoties en die voor waar aannemen als wie we zijn, en door dit niet zo te kunnen zien heb ik het steeds ervaren alsof die ander via mij leeft in plaats van via zijn eigen gevoelens en emoties waar ik in feite niets mee te maken heb, behalve dat we niet in eenheid en gelijkheid als zelf als leven kunnen communiceren aangezien er rekening moet worden gehouden met deze gevoelens en emoties, en als dat niet gebeurt sta je alleen, wat niemand wil zolang we zelf nog leven via relaties in/als de mind als energie genererend door participatie in gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierdoor de ander de schuld te geven van het afhankelijk zijn van mezelf van gedachten, gevoelens en emoties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren om hierin volledige zelfverantwoordelijkheid te nemen en de schuld op de ander los te laten, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren op het volledig zelfverantwoordelijkheid nemen van participatie in mijn eigen gedachten, gevoelens en emoties waarin ik het mogelijk maak voor mezelf mezelf te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren en dus te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf geboren te laten worden als Leven in het fysiek door het toepassen van schrijven wie ik ben geworden in/als mindstructuren, het toepassen van zelfvergevingen hierop en het corrigeren van zelf in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel het alleen staan in eenheid en gelijkheid als uitgangspunt te zien/zijn/nemen in alles wat ik doe en in het eventueel wandelen van een agreement als hier een mogelijkheid toe is, waarin ik van tevoren deze uitgangspunten bespreek om zo te zien of we dezelfde taal spreken, en als dit niet zo is, zien of we dezelfde taal kunnen gaan spreken en als dit niet lukt, te stoppen en alleen verder te wandelen.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf Hier in het wandelen van het proces waarin ik mezelf deconstrueer uit het liefdesconstruct/familieconstruct van leven via de liefde van/voor de ander als leven via gevoelens en emoties in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren in het ‘leven via gedachten, gevoelens en emoties in/als de (ander=) de mind’, waarin ik de agreement met mezelf als Leven in/als de Adem wandel.

Dag 87 – Alles voor de man? Alles voor de mind!

Ik doe alles voor een man. Herkenbare uitspraak, en opeens zie ik dat het absoluut niet zo is. Het is niet alles doen ‘voor een man’, het is alles doen voor de mind, om mezelf in/als de mind zoet te houden. Ik wil mijzelf in/als de mind bezig en tevreden houden met afleiding zodat ik de eenzaamheid niet hoef te ervaren die ik gecreeerd heb doordat ik niet werkelijk Al(l)Een durf te staan. Totdat ik er overspannen van word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iemand ben die alles voor een man doet, in plaats van in te zien dat ik alles voor de mind doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een man te zoeken om leuke dingen te doen, wat feitelijk is een man zoeken om mezelf mee af te leiden van mezelf aangezien ik zelf niet in staat ben om me te ontspannen als ik alleen ben met/als mijn mind-systeem, in/als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mijn hoofd graag ergens een leuke dag gepland te hebben waardoor de rest van de week in alles wat ik doen moet soepeler verloopt, waarmee ik mezelf dus iets voor houd in/als de mind om naar uit te zien als afleiding van het dagelijkse leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb afleiding nodig te hebben van het dagelijkse leven, wat aangeeft dat ik in het dagelijks leven niet Hier aanwezig ben; als ik hier aanwezig zou zijn zou ik geen afleiding nodig hebben in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opeens te zien dat dit het godssysteem is, het voorhouden van iets dat mooier is in de geest/in de mind ter afleiding van het dagelijkse leven hier op aarde; een soort van back up, als backdoor, als het echt niet lukt dan is er altijd nog iets leuks aan het einde van de week of iets mooiers aan het einde van het leven; en aangezien ik de man in liefdesrelatie als god heb gemaakt, heb ik mezelf zoet gehouden in het verlangen naar een liefdesrelatie met een man wat op een dag toch echt zou gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te overtuigen dat ik op een dag een liefdesrelatie zal krijgen, om me weg te houden bij mezelf alleen in zelfverantwoordelijkheid, waarin ik me afvraag wat overtuigen hier inhoudt, het klinkt als aftuigen, waarin ik het fysiek aftuig in verlangens naar iets buiten mezelf in de toekomst in/als de mind, gecombineerd met overstijgen, als mezelf als fysiek ‘te overstijgen’ in/als de mind, wat natuurlijk het fysiek aftuigt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf overspannen te maken door niet hier te willen zijn en steeds afleiding te zoeken in/als de mind van alleen hier zijn in zelfverantwoordelijkheid, waarin ik volg wat de mind me voorspiegelt wat me zoet houdt, maar waarin ik ondertussen mezelf fysiek uitput door steeds weg te gaan in/als mezelf en geen rust te kunnen vinden in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb rust te willen als rusten in mijn eigen fysiek, en zodra ik de mogelijkheid hiertoe heb mezelf zo af te leiden in/als de mind met emoties van eenzaamheid, geen zin hebben, moedeloosheid etc dat ik snel weer afleiding zoek in/als de mind, waardoor ik geen rust kan vinden als rusten in mijn eigen fysiek zonder afleiding van de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verraden te voelen als/dat de man en ik beiden niet kunnen waar maken wat we in/als de mind voor ogen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verdrietig te voelen dat de man en ik niet kunnen waarmaken wat we beiden in/als de mind voor ogen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets mis als ik het leuke dingen doen met een man laat gaan voor hier zijn alleen met mezelf, waarin ik in dit geloof automatisch mijn eigen emotie van verdriet als missen van iets creeer, wat ook zo is, namelijk het missen van mezelf door het geloof in iets buiten mezelf.

Weer terug bij het godssysteem, hoe het geloof in iets buiten mezelf me dus verdrietig maakt aangezien ik hierin geloof iets te missen, en dit is het verdriet waarin ik al mijn hele leven participeer ook al ben ik niet kerkelijk opgevoed, de strakke geloofsstructuren zitten wel ‘degelijk’ in de genen geprend welke ik heb omgeleid naar de liefde van/voor een man dus naar geloof en verlangen naar een relatie buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze ervaring van verdriet echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in lagen in/als de mind te manifesteren waardoor ik niet in 1x alles kan stoppen. Ik realiseer me dat het een proces is van het doorwandelen van de lagen in/als de mind die ik fysiek gemanifesteerd heb. In 1x stoppen is als in 1x losscheuren, wat te pijnlijk en niet mogelijk is om in 1x te doen.

Ik stel mezelf ten doel geduld met mezelf te hebben en in geduld te vertragen en te vertragen tot een en gelijk als het fysiek/het  aardse en zo de lagen door te wandelen. Ik pak op in een dag wat in een dag gedaan kan worden; het druk maken hierover kost juist tijd en maakt me juist ineffectief, precies zoals de mind het wil. En ook hierin zie ik met geduld in mezelf in het eventueel druk maken van mezelf in/als de mind, zodat ik mezelf hierin kan ondersteunen in het stoppen met druk maken in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel in mezelf te onderzoeken op welke momenten ik afleiding ga zoeken in/als de mind als iets leuks doen zodat ik mezelf kan vergeven en kan corrigeren, en vervolgens iets leuks kan doen als dat mogelijk is en als het niet mogelijk is om welke reden dan ook, ga ik door met de dagelijkse praktische bezigheden.

Ik stel mezelf ten doel mijn verdriet wat ik gecreeerd heb in/als de mind door het geloof iets te missen als een god als man in relatie te stoppen en in te zien dat ik mezelf aanwezig in/als de adem in het fysiek mis, wie ik blijf missen als ik blijf vasthouden aan het geloof in relatie met god en man in/als de mind, aangezien ik mezelf dan constant mis in dit geloof in iets buiten mezelf. Ik realiseer me dat ik mezelf geprogrammeerd heb in dit geloof, dat dit niet werkelijk is wie ik ben maar dat ik dit geloofd heb van mensen in de buitenwereld die het op hun beurt weer geloven, etc. Op deze manier wordt het geloof in iets buiten onszelf in stand gehouden. Ik stop, ik adem, ik ben hier. Het verdriet en ongemak wat ik ervaar is niet echt, ik kan het niet vastpakken, en dus kan ik het mezelf vergeven.

Ik stel mezelf ten doel niet teveel plannen te maken in de toekomst als afleiding, aangezien ik daarmee een plaatje creeer waaraan ik vervolgens geloof te moeten voldoen, ook als dit bijvoorbeeld que tijd/prioriteit in het moment in de toekomst helemaal niet mogelijk is. Op deze manier creeer ik ontevredenheid/gespletenheid in mezelf, terwijl ik deze gespletenheid in mezelf juist aan het stoppen ben. Als het toch het meest praktisch is om een afspraak te maken dan doe ik dit met als reden dat het praktisch is en niet omdat ik mezelf een wortel voor wil houden. Vervolgens haal ik mezelf naar hier en ga verder met de praktische bezigheden van het moment.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken in mezelf wat het is dat me overspannen maakt als teveel spanning in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken hoe het afleiding zoeken in/als de mind consequenties heeft voor zowel mezelf als voor de ander met wie ik op dat moment de zogenaamde afleiding zoek zolang mijn participatie niet zelfoprecht is, welke onder andere naar voren komt in het aantrekken en afstoten in/als de mind in een niet weten wat te doen door niet een en gelijk als zelf te staan maar gespleten in/als de mind, dus gespleten in/tussen 2 polen waardoor ik afwisselend wordt aangetrokken en afgestoten en hierdoor de ander aantrek en afstoot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afwisseling van het aantrekken en afstoten van de 2 polen als polariteit in/als de mind wel afwissend vind als afleiding van mezelf Al(l)Een, welke ik zelfs gemanifesteerd heb in realiteit in relatie tot 2 polen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van angst bij het idee van het missen van de afwisseling van 2 polen in/als de mind.

Ik adem. Ik ben Hier. De misselijkheid komt voort uit het geloof in/als de mind in het nodig hebben van de afwisseling in/als de mind, aangezien de mind 2 polen nodig heeft om positieve en negatieve energie te creeren om te blijven (over)leven in beweging tussen deze 2 polen in/als de mind als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat deze ervaring van dood gaan echt is, in plaats van in te zien dat het de ervaring van angst is in/als de mind om te stoppen met bestaan in/als de mind als energie.

Voor meer informatie over de mind als energie lees Heaven’s Journey to Life (engelstalig).