Dag 599 – Het verzadigingspunt

Na het rustig en zorgvuldig uitschrijven van een blog over het verzadigingspunt druk ik op de verkeerde knop, of eigenlijk glijd ik met mijn hand ergens overheen en… is de gehele tekst verdwenen. Ik bemerk dat ik de woorden niet op dezelfde manier opgeschreven krijg, het is alsof het al uitgeschreven is tot een inzicht en nu blijft alleen dit inzicht over en zelfs die kan ik niet meer op dezelfde manier verwoorden.

Pile of Pancakes

Wat ik vanochtend opmerkte na het lezen van mijn blog van gisteren, is dat op dagen dat mijn darmen niet prettig ontlast zijn, ik niet bij het natuurlijke, fysieke verzadigingspunt kan komen omdat mijn darmen al vol zitten en het eten dat ik toevoeg druk uitoefent op de plekken waar de ontlasting nog in de darm zit, zonder dat het op dat moment naar buiten kan. Hierdoor blijf ik bezig met eten in gedachten aangezien ik fysiek niet voldoende voeding heb terwijl ik tegelijkertijd letterlijk ‘vol’ zit.

In de periode dat ik wilde afslanken, toen ik 16 was, heb ik een periode te weinig gegeten en stopte ik steeds voordat ik verzadigd was. Dit patroon heb ik mezelf aangeleerd, ik bepaalde in en als de geest hoeveel ik kon/mocht eten en als dit op was, dan was het op en wachten tot de volgende maaltijd. Hierin creëer ik een verlangen naar eten in en als de geest, gecombineerd met fysieke signalen van een tekort.

Hiervoor herinner ik me heel wat momenten (jonger dan 16) waarin ik het liefst wilde dooreten, ook als ik al ‘vol’ zat. een zak chips, lasagne die mijn moeder gemaakt had, of snoep. Hier ging ik het verzadigingspunt juist voorbij. Hierin is een polariteit aanwezig en polariteit geeft energie, van plus naar min en terug.

Zo heb ik een conflict binnenin mezelf gecreëerd waarin ik veel energie genereer en mezelf oplaad in de geest en zoals zichtbaar, een energetische voedingsbodem voor de rest van mijn leven tot nu toe, gelegd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een punt van controle in en als de geest, te bepalen hoeveel ik kan/mag eten in plaats van te eten totdat ik fysiek prettig verzadigd ben en vanuit hier verder te gaan met andere bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf bezig te houden in en als de geest door mezelf voeding die mijn lichaam nodig heeft te ontzeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen stoppen met eten omdat ik het zo lekker vind en door te eten totdat ik oncomfortabel vol zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het mezelf oncomfortabel te hebben gemaakt, ofwel met teveel voeding ofwel met te weinig voeding en zo bezig te blijven met een ervaring van teveel of te weinig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een tekort te creëren in mijn fysiek door mezelf voeding te onthouden en zo op een laag lichaamsgewicht te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf/mijn lichaam slachtoffer te maken van mijn eigen controlemechanisme van bepalen hoeveel ik kan/mag eten in en als de geest en hierin fysiek een ‘grens’ te manifesteren, in plaats van te eten tot ik een natuurlijke, fysieke verzadiging ervaar als in ‘ik heb genoeg, bedankt’ waarna ik verder kan met andere bezigheden zonder afleiding van gedachten over eten of van een lichaam die ondervoed is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden in en als de geest met een teveel of met een tekort aan fysieke voeding zonder te weten dat ik hierin een patroon manifesteer in mezelf/mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een schoonheidsideaal te bepalen hoeveel ik kan/mag eten en hierin op een lichaamsdeel te focussen die niet binnen dit schoonheidsideaal valt en verder niet te letten op de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te fixeren in en als de geest op een ideaal, geprojecteerd op mijn eigen lichaam en mijn lichaam hierin en hiervoor te verzwakken.

In deze periode ben ik terecht gekomen in een ervaring van zinloosheid, die ik ook nog steeds aanwezig ervaar in mezelf. Ik heb hierin begrepen dat er bepaalde ‘zinnen’ liggen opgeslagen als constructen in mijn buikgebied en één hiervan is ‘het heeft geen zin’ welke is doorgegeven via voorouderlijnen. Om uit de ervaring van zinloosheid te blijven, focus ik me op eten, of koffie drinken. Als ik dit nu bekijk, is het dan niet zo dat ik juist deze ervaring van zinloosheid fysiek gemanifesteerd heb in deze periode, of wellicht beter gezegd, geactiveerd (van een patroon dat latent aanwezig was in en als de geest, doorgegeven via ‘de genen’)? De ervaring van zinloosheid bestaat alleen in de geest – een dier zie ik bijvoorbeeld geen zinloosheid ervaren, die is hier fysiek aanwezig. Dus met het te weinig eten als tegenhanger ter controlemechanisme van het eerdere ‘teveel’ eten/veel willen eten, leidt ik mezelf af van een ‘niet weten wat te doen’ (als een tweede zin als construct in mijn buikgebied’) en kom ik juist meer terecht in de ervaring van zinloosheid, aangezien ik mezelf meer en meer in en als de geest beweeg en mijn lichaam verzwak en minder fysiek aanwezig ben in fysieke activiteiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden van een ervaring van zinloosheid met eten of koffiedrinken en mezelf te willen vullen met fysiek voedsel of juist met een ‘niet mogen’ eten.

Feitelijk zie ik hier een verslavingspatroon als ‘meer willen’ zoals de geest is opgebouwd – in en als de geest ervaren we nooit genoeg aangezien de geest uit energie bestaat en hiervan leeft en energie raakt op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest altijd meer te willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een ervaring van zinloosheid en mezelf hiervan af te leiden.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een ervaring van zinloosheid, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind in een gedachte en gekoppelde ervaring. Ik realiseer me dat ik aanwezig kan zijn in en als de adem en gedachten en ervaringen kan zelfvergeven. Ik stel mezelf ten doel te focussen op mijn ademhaling en door te gaan met de bezigheden die ik aan het doen ben en/of iets eenvoudigs en praktisch op te pakken, hoe ‘zinloos’ het klusje ook lijkt.

Als en wanneer ik me bevind in een ervaring als gedachte van ‘niet weten’ dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het niet gaat om iets ‘weten of niet weten’ maar dat het uiteindelijk gaat om iets ‘te doen’ in overweging van en als leven. Ik stel mezelf ten doel, te stoppen met deelname in een gedachte als ‘ik weet het niet’ en te focussen op wat ik kan doen en/of doe in het moment.

Als en wanneer ik ervaar te weinig gegeten te hebben, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek in mezelf of het fysiek mogelijk is om meer te eten tot in een fysieke ervaring van ‘ik heb genoeg, bedankt’. Ik stel mezelf ten doel, met aandacht te eten en te proeven en me te focussen op de textuur van de voeding, zodat en waarin ik meer fysiek aanwezig ben en minder in gedachten in en als de geest en zo beter ervaar hoeveel ik het beste kan eten en prettig verzadigd raak.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een gedachte aan een volgende maaltijd, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik wegga uit het moment, de toekomst in. Ik breng mezelf terug bij wat ik aan het doen ben, zie wat voor een ervaring en/of er in me opkomt en spreek een zelfvergeving uit op de energie die ik ervaar en/of gedachte die ik zie opkomen.

Als en wanneer ik mezelf in gedachten zie bepalen hoeveel ik kan/mag eten en/of gegeten heb, dan stop ik, ik adem. ik realiseer me dat ik op deze manier niet fysiek kan ervaren wanneer ik verzadigd ben als in ‘ik heb genoeg, bedankt’. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het bepalen in en als de geest hoeveel ik kan/mag eten. Ik stel mezelf ten doel te oefenen met de hoeveelheid die ik wil eten op een moment.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een verlangen om door te blijven eten terwijl ik fysiek verzadigd ben, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind en dat ik iets wil voortzetten als ervaring, terwijl ik in mijn fysiek voldoende heb. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met eten, te ademen, mezelf de energie/de ervaring te vergeven die ik door zou willen zetten en de spullen op te ruimen.

Ik realiseer me dat er heel wat specifieke begeleiding nodig is voor en als mezelf in deze punten en dat ik hier wat aspecten naar voren haal. Helaas krijg ik het punt niet meer zo helder en simpel verwoord als deze ochtend. Het punt van de fysieke verzadiging is in ieder geval zichtbaar als factor en als een oorzaak van het genereren van energie de hele dag door als ik mezelf hierin niet voorzie. Dit is direct te koppelen aan de hoeveelheid energie die er gegenereerd wordt in de wereld waarin een groot deel van de bevolking een tekort aan voedsel heeft en hier dus de gehele dag mee bezig is en een klein deel van de wereld heeft juist een behoorlijk ‘teveel’ waarin er energie gegenereerd wordt door bijvoorbeeld een overdaad aan suikers, maar ook door bijvoorbeeld overgewicht en een overeten om wat voor reden dan ook. En met name, in het conflict dat hierin ontstaat door deze polariteit als ongelijkheid in de wereld die feitelijk op geen enkel gezond verstand gebaseerd is in en als de fysieke gelijkheid en dus, is het gebaseerd op een polariteit, op plus en min als energiebeweging in en als de geest. Zou het kunnen zijn dat we dit blijven toestaan in de wereld omdat we zelf zo enorm verslaafd zijn aan deze energie binnenin onszelf? Want als we iets buiten onszelf niet meer willen toestaan, zullen we het ook binnenin onszelf moeten stoppen en als we iets binnenin onszelf stoppen, zullen we het niet langer toestaan buiten onszelf. Zo binnen zo buiten. Hierin wordt weer zichtbaar in hoe de wereld bestaat in polariteit, in ongelijkheid, hoe we als mens in elkaar steken van binnen in en als de geest.

Zo blijven we afwezig van ons volle potentieel om onszelf geboren laten worden in en als het fysiek in eenheid en gelijkheid; ofwel in een tekort en dus verzwakking en een streven naar fysieke overleving, ofwel in een overdaad waarin ook verzwakking plaatsvindt van het lichaam en overleving in en als de geest in energie als verzadiging. Waar we zowel van binnen als van buiten, druk mee zijn.

kleurgebruik_verzadiging

Desteni I Process

De Weg Vooruit is Politiek

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 597 – De creatie van mijn eigen angst

rad

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat als een ander geen verantwoordelijkheid wil nemen voor de ‘pijn’ in en als gedachten, gevoelens en emoties, dit mij belemmert om dit wel te doen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit juist het punt betreft waar de ervaring van pijn vandaan komt, vanuit herinneringen als interpretaties van het leven met iemand die in mijn ogen geen verantwoordelijkheid neemt/wil nemen en ikzelf die mij hieraan aanpast en ook geen verantwoordelijkheid neemt en mijzelf hierin dus ‘pijn’ doe omdat ik me afscheid van en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf pijn te doen door me af te scheiden van en als mezelf in gedachten, gevoelens en emoties als reactie en vanuit interpretatie in en als de geest, op de fysieke werkelijkheid om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me aan te passen in en als de geest aan hetgeen ik waarneem als dat een ander buiten mij doet, als de ‘easy way out’ waarin ogenschijnlijk geen conflict ontstaat, waardoor en waarin ik het conflict binnenin mezelf manifesteer, in en als mijn eigen fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb conflict in en als mijn eigen fysiek te manifesteren door aanpassing in en als de geest in een ontwijken van eventueel conflict als confrontatie met en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me bezig te houden in de geest met futiliteiten die niet werkelijk het praktische leven beïnvloeden en zo conflict te creëren buiten mezelf als reflectie van het conflict binnenin mezelf, in plaats van het conflict binnenin mezelf onder ogen te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten manipuleren door mijn reactie op (mijn interpretatie van) het gedrag van een ander en hierin angst voor verlies te ervaren/creëren, en zo keer op keer dezelfde situatie te manifesteren waarin ik deze angst voor verlies ervaar, waardoor ik een situatie niet durf aan te gaan, uit angst voor deze ervaring van verlies die ik blijf creëren waardoor ik in een risicovolle situatie terecht kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus feitelijk door mijn eigen creatie van angst voor verlies, mijn eigen angst/risico te creëren en zo angst te ervaren voor mijn eigen creatie als risico die ik dan ook creëer door een soortgelijke situatie te manifesteren waarin ik deze angst her beleef en zo, blijf ik rondtollen in mijn eigen geest en blijf ik consequenties opruimen die ik creëer en waar een ander een rol in speelt waarop ik deze angst projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf en een ander dus te dwingen in ‘rollen’ in en als de geest, in en als reactie.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een boosheid, voortkomend uit angst voor verlies voor mijn eigen creatie, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me op deze manier verantwoordelijk maak voor de gecreëerde situatie en hierin de reactie van een ander, doordat ik een rol uitspeel in en als reactie en hierin, een ander in een rol duw/uitlok in en als reactie. Ik stel mezelf ten doel, mijn rol, mijn reactie in en als mezelf te stoppen en verantwoordelijkheid te nemen voor mijn rol (in en als gedachten, gevoelens en emoties) en zo, het hele toneelstuk te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik – als ik mijn deelname in reactie in geactiveerde gedachten, gevoelens en emoties stop in en als mezelf – hierin verantwoordelijkheid neem ‘voor een ander’ waartegen ik me verzet, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier verantwoordelijkheid neem voor mijn aandeel, mijn rol in en als de geest en zo verandert het hele toneelstuk als interactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten en wachten – verzetten dus eigenlijk want niet meewerken is tegenwerken – totdat een ander verantwoordelijkheid neemt voor zijn/haar rol, terwijl ik ten eerste een aandeel heb in de creatie van het toneelstuk en dus de hele rol min of meer kan voorkomen doordat ik het toneelstuk voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren het toneelstuk te voorkomen en zo te weigeren om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in dit toneelstuk en dit wel te verwachten van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een ander iets doet wat ik zelf niet doe/wil doen en de ander te gaan pushen en ‘wijzen’ op de verantwoordelijkheid, in plaats van zelf en eerst verantwoordelijkheid te nemen voor en als mezelf en mijn ‘rol’ in en als de geest in een toneelstuk.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van angst voor verlies, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ergens geen verantwoordelijkheid voor neem/heb genomen in en als mezelf waardoor en waarbinnen ik een situatie instap, in en als een uitgangspunt van angst voor verlies. Ik realiseer me dat ik dit doe omdat ik niet helder heb hoe ik mezelf hierin verbonden heb in en als de geest en dus heb ik de situatie nodig als consequentie in en als het fysiek, om mezelf te zien en mezelf te vergeven en corrigeren binnen de situatie en zo stapje voor stapje de consequentie te stoppen en op te staan in en als mijn uiterste potentieel, mijn beste kunnen binnen de situatie. Ik stel mezelf ten doel, mezelf onder ogen te zien binnen een fysieke situatie waarin ik me bevind en mezelf te vergeven en corrigeren binnen de situatie en van hieruit voort te bewegen en communiceren. Ik stel mezelf ten doel om de situatie waarin ik me bevind, te gebruiken om op te staan in en als mezelf en deelname in angst te stoppen. Ik stel mezelf ten doel om – in plaats van weg te lopen en/of in plaats van een situatie te stoppen – adem voor adem, stapje voor stapje met behulp van de toepassing van het spreken en schrijven van zelfvergeving en zelfcorrectie, mijn uitgangspunt te veranderen binnen de huidige situatie, wandelend van angst voor mezelf in en als de geest – in deelname in gedachten gevoelens en emoties – naar leven in en als het fysiek, in verantwoordelijkheid voor en als mezelf tot in eenheid en gelijkheid

bite-of-the-apple-desteni_thumb

Fear of Conflict – Quantum Systemization – Part 60

Self-Image and Fear of Others

Relationship Success Support: Loneliness & Fear of Being Alone

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 595 – Wat is mijn verantwoordelijkheid?

full_the-crucifixion-of-the-jesus-crucifying-the-self-part-1(klik op afbeelding)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen respect te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik respect moet hebben in plaats van begrip te vinden in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat respect iets is wat er is en/of wat er moet zijn en/of wat er ‘moet komen’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het niet uit de lucht komt vallen en dat respect als begrip als vergeving begint binnenin mezelf in het zien van de gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gelijkheid niet te zien met een bepaald punt en dus geen respect als begrip/vergeving te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen motivatie te hebben om door te gaan als ik geen begrip/vergeving kan vinden, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de wetenschap dat het er is als ik gelijk wil staan, een motivatie is/kan zijn om verder te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven niet te weten waarom ik het nog zal doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en bewegen vanuit een punt van ‘eerst zien, dan geloven’ en dit vervolgens om te draaien vanuit religie naar ‘eerst geloven en dan zien’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat geloof hier niets mee van doen heeft, dat ik iets kan leren zien/realiseren/begrijpen en zo de oordelen als een bestaan in en als polariteit, te stoppen in en als mezelf tot een nulpunt en van hieruit, in en als dit punt van gelijkheid, op te staan, te bewegen en uiteindelijk te creëren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren omdat ik het punt van gelijkheid niet zie en hierin angst dat ik iets kapot zal maken in en als mijn deelname in oordeel in afscheiding van mezelf als leven in en als gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik alles alleen moet en kan doen en sturen hierin verantwoordelijkheid bij een ander weg te halen waarin ik zelf een verantwoordelijkheid, voor en als (iets in) mezelf ontloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een controle als besturing te behouden in en als mezelf in en als het nemen van verantwoordelijkheid ‘voor een ander’ in plaats van mezelf te sturen in en als zelfexpressie en mezelf te delen in samenwerking met een ander zodat en waarin de ander ook kan leren om in en als zelfverantwoordelijkheid te (gaan) staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan een punt van angst als controle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat een ander de verantwoordelijkheid weglegt en dit in woorden/gedrag bij mij plaatst, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik die verantwoordelijkheid in eerste instantie heb ‘overgenomen’ vanuit een punt van angst als controle om een bepaalde uitkomst te verkrijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een uitkomst te proberen te manipuleren/versnellen, waarin ik besta in en als een uitgangspunt van eigenbelang, in plaats van in en als geduld te wandelen, in en als de adem met en als mezelf en mijn eigen gerelateerde angsten voor verlies onder ogen te zien, zelfvergeven en zelfcorrigeren en van hieruit in communicatie en samenwerking met een ander te treden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar een ‘reden’ in plaats van te zien in het uitgangspunt in en als mezelf als onderdeel van de consequentie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de uitkomst van mijn uitgangspunt niet te willen zien en me hiervan af te keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de zelfverantwoordelijkheid te ontlopen door niet in mijn uitgangspunt te willen zien als onderdeel en dus medeoorzaak van de consequentie en de ander verantwoordelijk te willen maken voor de consequentie en zo te doen, datgene waar ik in eerste instantie ‘boos om word’, op reageer in de ander, in en als een projectie van een vermijden in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik iets moet vergeven in/van een ander, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het aan mij is om verantwoordelijkheid te nemen in en als zelfvergeving voor het uitgangspunt, in en als mezelf en dat het aan de ander zelf is om verantwoordelijkheid te nemen in en als zelfvergeving voor wat de ander zegt/doet.

Hierin wordt het verschil duidelijk tussen het begrip vergeving en zelfvergeving, waarin binnen vergeving nog steeds geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor het uitgangspunt in en als zelf en dat dit alleen mogelijk is via zelfvergeving, anders blijft de aandacht afgeleid en gericht op iets of iemand buiten onszelf om te ‘vergeven’.

Als en wanneer ik me zie focussen op een punt (van een ander) buiten mezelf waarvoor ik geen ‘vergeving’ kan vinden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf mis in en als een uitgangspunt waarvoor ik geen verantwoordelijkheid heb genomen en zo medeplichtig ben aan hetgeen als consequentie gemanifesteerd wordt waarin ik de ‘symptomen’ van de consequentie zogenaamd niet kan vergeven. Ik realiseer me dat dit punt zal verdwijnen als ik verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als het uitgangspunt waarin ik in afscheiding besta in en als mezelf waardoor ik medeplichtig ben aan de gemanifesteerde consequentie, aangezien er dan geen ‘drang’ tot een ‘moeten vergeven’ bestaat binnenin mij, aangezien ik dan niet langer in afscheiding besta van een (uitgangs)punt binnenin en als mezelf en dus, heb ik mezelf dan vergeven en begrepen en zo heb ik het niet langer nodig om te zoeken naar het vergeven van iets in de ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel, verantwoordelijkheid te nemen voor het uitgangspunt binnenin en als mezelf waarin ik in afscheiding besta/heb bestaan en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mijn aandeel in de consequentie.

Ik stel mezelf doel net zolang door te gaan met de toepassing van schrijven en spreken van zelfvergeving, in en als introspectie tot dat ik zie welk punt ik in en als mezelf gemist heb waarin ik in afscheiding besta/heb bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik alles op moet lossen in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de oplossing en ondersteuning in iets anders kan liggen dan hetgeen ik kan bieden.

Ik stel mezelf ten doel te zien naar oplossingen in hetgeen in de wereld voorhanden is.

Ik stel mezelf ten doel het woord respect nader te onderzoeken.

Full the crucifixion of the jesus crucifying the self part 1Jezus – Nederlandstalige teksten

————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 591 – Ik zou het moeten weten, toch?

images

Een ervaring van de middelbare school waar ik met een paar vriendinnen en een iets oudere jongen op het gras zit buiten. Het gesprek gaat over seks, de jongen stelt wat vragen in een soort van ‘grappig gesprek’, wat uitdagend over het onderwerp en wat vissend naar wat we al zoal wel en niet hebben ontdekt met betrekking tot seksuele uitwisselingen. Ik ben hier nog niet zo ‘ver’ in en voel me ongemakkelijk (de toon van de jongen is spontaan) met name omdat ik denk en hoor in gesprekken dat de vriendinnen en de jongen hierin meer ervaring hebben. Hierin ervaar ik dit alsof ik het ook allemaal moet weten en alsof zij wel alles weten en ik nog niet. En dit ben ik zo in de loop der jaren gaan onderzoeken en uitproberen, tot ik het ook ‘weet’ lol. Denk ik.

Want eigenlijk kom ik erachter dat ik helemaal niet weet hoe we werkelijk fysiek intiem samen kunnen zijn op een bevredigende, zachtaardige manier in en als zelfexpressie. De seksualiteit die ik heb opgedaan en mezelf geleerd heb is – als het ontdaan is van alle romantiek en omhullende ervaringen zoals die de eerste aantal keren gedeeld wordt welke een soort van ‘fantastisch’ is – meer een mechanische toepassing die af en toe neigt tot een fysieke expressie. Het is niet vervelend. Het is alleen niet werkelijk fysiek.

En het is oké dat ik het niet weet. Het is oké dat ik hierin ‘onzeker’ ben. Hoe kan ik zelfzeker zijn in iets wat ik nooit geleerd heb? Ik heb een zekerheid aangeleerd, in en als de geest om mezelf seksueel te kunnen toepassen, in en als de geest. Hierin zijn er momenten dat de intimiteit deels even fysiek wordt, echter een werkelijke, fysieke expressie delen met een partner, beginnend bij zelfintimiteit, dat heb ik niet geleerd. En mijn partner ook niet. We hebben niet geleerd om intiem met en als onszelf te zijn dus hoe kunnen we onszelf delen hierin? Dit is een proces om te leren en af te stemmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik weet en/of moet weten hoe ik seks kan hebben in een werkelijk intiem, fysiek samenzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken het wel te weten, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit denken te weten hoe ik seks kan hebben, gebaseerd is op een ‘match’ van systemen waarin deze zo goed passen dat je elkaar automatisch aanvult/vervult, wat geen blijvende vervulling is/zal zijn maar slechts tijdelijk in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als automaat aan en in te vullen met een ander als automaat, wat niet iets is om te veroordelen maar meer om te realiseren aangezien het niet blijvend is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te neigen te wachten op de ander en/of de ander te volgen als onze automaten elkaar niet aanvullen en/of als de ander ook niet direct weet hoe iets toe te passen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin mijn verantwoordelijkheid voor en als mezelf in mijn ervaring van onzekerheid als een ‘niet weten maar ik zou het toch moeten weten’, wegleg door de verantwoordelijkheid voor iets wat ik niet weet, bij de ander te leggen/laten liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een ervaring van onzekerheid aan te praten in en als de gedachte dat ik iets zou moeten weten, opgedaan in en als een aanname/geloof dat ‘anderen het ook of wel weten’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een zekerheid op te doen in en als de geest door de ervaring die ik heb opgedaan zonder de onderliggende onzekerheid werkelijk te verwijderen/veranderen in en als mezelf, waarin deze ervaring van onzekerheid dus niet weg is maar van en als zelf aan de oppervlakte komt als ik door de laag van aangenomen zekerheid heen kom.

Hierin wordt me algemeen duidelijk hoe iets nieuws aanleren zonder de onderliggende ervaringen te verwijderen met behulp van zelfvergeving, niet effectief is aangezien de onderliggende ervaring, onder de oppervlakte een rol blijft spelen in hoe ik mij beweeg en waarin ik zelf de laag hier bovenop van en als een gecreëerde polariteit, in stand houd waardoor ik mezelf geen kans geef om uit te breiden als ik blijf bewegen in deze laag van zekerheid als polariteit van een onderliggende ervaring van onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me beter te voelen als ik in de ervaring van zekerheid deelneem en me slechter te voelen als ik in de ervaring van onzekerheid deelneem waarin ik heen en weer beweeg in en als de geest, in en als de energie van deze zelfgecreëerde polariteiten van plus/positief en min/negatief en zo ervaringen van een meerwaarde en tevens minderwaardigheid te manifesteren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘onzekerheid’ te veroordelen als iets waarin ik me minderwaardig voel, in plaats van onzekerheid te zien voor wat het is als een niet weten als iets dat ik niet werkelijk, fysiek geleerd en/of beoefend heb.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van onzekerheid ten aanzien van een toepassing in een fysiek intiem samenzijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me bevind in een onbekend gebied van zelfuitbreiding waarin ik niet eerder geleerd heb hoe me hierin te bewegen en dus ervaar ik een ‘niet weten’ doordat ik geen programmering heb om op terug te vallen, behalve een ervaring als onzekerheid.

Ik realiseer me dus dat ik in deelname in de ervaring van onzekerheid deze zogenaamde leegte opvul binnenin mezelf, echter hierin ontneem ik mezelf de mogelijkheid om verder te bewegen en uit te breiden.

Ik stel mezelf ten doel, mezelf te ondersteunen door aanwezig te zijn en blijven in en als de adem, te luisteren naar wat mijn lichaam aangeeft als fysiek prettig en fysiek onprettig en van hieruit mezelf te bewegen, uit te proberen en uit te breiden.

Ik stel mezelf ten doel om te zien wat de ander aanreikt of juist niet aanreikt, of er reacties in mij opkomen die ik vergeef in en als mezelf en hoe ik hierin kan meebewegen op het ritme van mijn eigen ademhaling of juist initiatief kan nemen als toenadering.

Ik stel mezelf ten doel voort te bouwen op wat al aanwezig is en hetgeen aanwezig is, langzaam aan te veranderen in subtiele aanpassingen tot in een fysieke beweging/expressie waarin ik me realiseer dat het fysiek subtiel is en dat slechts de geest, groots en meeslependheid verwacht.

Herdefinitie onzekerheid:

Het zien van een onbekend gebied in een fysieke toepassing zonder voorgeprogrammeerde kennis en informatie waarin ik beslis om mezelf te ondersteunen met behulp van het ritme van mijn ademhaling en van hieruit het onbekende gebied als ruimte open tot uitbreiding van mezelf en/als een ander in zelfexpressie/fysieke zelfbeweging zonder vooroordeel in gedachten, gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel om te ademen in hetgeen opkomt in deze ruimte als vooroordeel in gedachten, gevoelens en emoties en zelfvergeving op toe te passen op de energetische ervaring en/of gedachte.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van zekerheid ten aanzien van een toepassing in een fysiek intiem samenzijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me waarschijnlijk bevind in een voorgeprogrammeerde/(zelf) aangeleerde toepassing waarin ik me zeker voel door de kennis en informatie die ik heb om op terug te vallen.

Ik stel mezelf ten doel om te zien in mezelf hoe hetgeen ik toepas in en als een ervaring van zekerheid, aanvoelt voor mijn fysiek door me te focussen op mijn ademhaling en van hieruit te beslissen om het voort te zetten of iets bij te stellen in beweging.

Ik stel mezelf mezelf ten doel geduldig en zachtaardig met mezelf en/als een ander te zijn en vrede te maken met iedere toepassing, situatie en ervaring die naar voren komt in een fysiek intiem samenzijn zonder deel te nemen in vooroordelen, in en als de realisatie dat seksualiteit een gebied is waar de controle immens is ingebed en dat dit dus een gebied is dat ik kan gebruiken om mezelf te bevrijden van deze voorgeprogrammeerde controlemechanismen in en als de geest en dat dit tijd inneemt en fysieke toepassing vereist van mezelf en indien mogelijk, van een ander als partner.

Ik stel mezelf ten doel om zowel mijn eigen voorprogrammering als die van de partner in overweging te nemen en hierin vrede te maken in plaats van frustratie te creëren door geheel verantwoordelijkheid te nemen voor wat er in mij opkomt en van hieruit, voor wat zich afspeelt tussen beiden, in en als de realisatie dat het niet om mij alleen gaat en dat we in en als leven allen onderling afhankelijk zijn van elkaar en als ik wel bezig ben met mijzelf alleen, weet ik dat ik me in energetische ervaringen bevind, in en als eigenbelang in het behoud van mezelf in en als de geest, wat aan mijzelf is om verantwoordelijkheid voor te nemen in en als de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel om verantwoordelijkheid te nemen voor bezigheden die alleen op mijzelf betrekking hebben door de verlangens naar en gekoppelde angst voor verlies van ervaringen, onder ogen te zien, zelf te vergeven en corrigeren.

Atlanteans Insecurity – Interview 249 – 255 and 148 – 150 – Klik Hier

What is sex? – Klik Hier

relationship support – Klik Hier

Redefining relationships – Klik Hier

full_what-is-sex-practical-sex-education-the-beginning-part-23 (2)

What is Sex – Practical Sex Education – The beginning – Part 23

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 577 – Een ervaring van zwaarte onderzocht

How-the-Mind-really-works-Andrew-Gable-Desteni-I-Process-222x300(Artist Andrew Gable)

Ik ervaar het als ‘zwaar’ als ik (langer) communiceer met iemand die zich niet direct gewaar is van het bestaan in en verantwoordelijkheid nemen voor onszelf in gedachten, gevoelens en emoties en de introspectie hierin. Feitelijk wandelen we allen hetzelfde proces hier op aarde, van bewustzijn in en als de geest naar gewaarzijn in en als het fysiek. Uit een interview heb ik begrepen dat we niet gewend zijn aan introspectie. Wat ervaar ik dan als ‘zwaar’? Het kan alleen mijn eigen ervaring zijn en die moet ik dan zo hebben opgeslagen als herinnering in en als de geest welke ‘zwaar’ op me drukt. En dat is dan aan mezelf om verantwoordelijkheid voor te nemen, onafhankelijk van wat een ander doet of niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als zwaar te ervaren om (langer) met iemand te communiceren die zich niet gewaar is van wat gedachten, gevoelens en emoties zijn zonder me hierin zelf gewaar te zijn van waar deze ‘zware’ ervaring dan vandaan komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als oneerlijk beschouwen dat een ander gewoon doorleeft zonder verantwoordelijkheid te nemen voor zelf in gedachten, gevoelens en emoties en dat ik hier wel mee ‘moet’ communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus te denken dat ik en/of een ander geen recht op leven heeft als en zolang we ons bevinden in gedachten, gevoelens en/of emoties, wat feitelijk ook zo is als ‘geen toegang hebben’ tot leven, wat niet hetzelfde is als ‘geen recht hebben op’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen recht op leven heb zolang een ander zich niet gewaar wil zijn/worden van participatie in gedachten, gevoelens en emoties en hierin een afwachtende houding aan te nemen zoals ik als kind heb toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af te wachten door mijn verantwoordelijkheid voor wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties bij een ander te leggen en hier boos om te worden in mezelf en dit te projecteren als een ervaring van zwaarte in aanwezigheid van een ander, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat door de aanwezigheid van een ander, ik mijn eigen geestbewustzijnspatronen duidelijker ervaar als reactie op de aanwezigheid van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als loodzwaar te ervaren om verantwoordelijkheid te nemen voor mijzelf in gedachten, gevoelens en emoties en de patronen in en als mijn geestbewustzijnssysteem, in en als mezelf, als loodzwaar te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een soort van ijzeren plaat tussen mijn nek en schouderbladen te ervaren en een soort van horizontale ijzeren staven in mijn borst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als iets geactiveerd wordt dat ik moet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefste te blijven bestaan zoals ik altijd bestaan heb en/of te veranderen zonder daar hinder van te ondervinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het niet willen veranderen en hierin mezelf in hinder als weerstand als angst als oordeel vast te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf zo stom te vinden in het niet willen veranderen in punten waarvan ik weet dat ik niet besta als wat het beste is voor mezelf als leven als al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren – dus te veroordelen – om het niet bij ‘het juiste eind’ te hebben en hierdoor verandering in en als mezelf, tegen te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst als oordeel te gebruiken als excuus om niet te hoeven veranderen en hierin boosheid als oordeel en dus als angst, te manifesteren binnenin mezelf en van hieruit, te projecteren buiten mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb punten niet te durven benoemen aangezien ik er geen verantwoordelijkheid voor durf te nemen, hierin dus niet effectief te zijn en boos te worden.

Als en wanneer ik mezelf boos zie worden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ergens niet effectief ben en ergens geen verantwoordelijkheid voor neem/heb genomen/durf te nemen.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid voor mezelf te nemen in en als de boosheid en de boosheid niet te projecteren op een ander maar in plaats hiervan, zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het veroordelen van mezelf in boosheid en mezelf te vergeven in hetgeen ik boos om en op ben en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als de ervaring van boosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf maar knudde te vinden in mijn toepassing van verantwoordelijkheid nemen voor en als mezelf in emotionele ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb neerbuigend te zijn naar mezelf toe in het niet nemen van verantwoordelijkheid voor mijn emotionele ervaringen.

Als en wanneer ik mezelf neerbuigend zie reageren op mezelf en/of geprojecteerd op een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik niet gelijk sta aan hetgeen ik me neerbuigend opstel en en mezelf hierin neerbuig ten aanzien van mijn eigen geestbewustzijnssysteem in ongelijkheid, in afscheiding van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met me neerbuigend op te stellen en mezelf te vergeven voor waar ik op reageer als hetgeen ik me van heb afgescheiden en voor mijn reactie op zichzelf.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mijn neerbuigend gedrag in en als mezelf door stap voor stap verantwoordelijkheid te nemen voor mijn reacties en gedachtenpatronen in en als het in klank brengen van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen in plaats van mezelf te vergeven en mezelf zo ineffectief te maken en benaderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in vergelijkingen te zien en mezelf hierin op te splitsen in een vermeerdering en vermindering, in plaats van in gelijkheid met en als mezelf te leven, onafhankelijk van wat een ander doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden en laten leiden door polariteit in vermeerdering en vermindering, in en als een gepolariseerde gedachte en/of ervaring en hierin streven naar de polariteit die niet direct past bij mijn wezen en zo, dus afgeleid te blijven met een streven naar vermeerdering in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als bewustzijn, in mijn bewustzijn op mezelf gericht als zwaar te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb introspectie als een op mezelf gericht bewustzijn te kennen en dit als zwaar te ervaren in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat introspectie inhoudt ‘met gewaarzijn in en als mezelf zien als hoe ik besta in en als bewustzijn en van hieruit mezelf te ondersteunen met de toepassing van zelfvergeving en zelfcorrectie’ waarin ik mezelf de oordelen als interpretaties vanuit het op mezelf gerichte geestbewustzijnssysteem, vergeef in plaats van mezelf hierin neer te drukken en onder te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als controle, in en als het bewustzijn als zwaar te ervaren.

Tot zover voor vandaag.

Facing Your Real Mind – Kryon: My Existential History

Control – Journeys Into the Afterlife – Part 73

dip_lite_logo_on_white(klik op afbeelding voor link)

————————————————————————————————————————–

Dag 570 – Innerlijke conflicten

PENTAX Image

Ik stel mezelf ten doel vrede te maken met het feit dat (innerlijke) conflicten als ongelijkheid zich aandienen en dat het ‘niet leuk’ is om hier doorheen te bewegen.

In een volgend blog zal ik dit laatste punt verder onderzoeken om inderdaad tot vrede te komen met dit punt, wat nu nog niet zo is.

Uit: Dag 569 – Nederigheid

Eens zien of ik het punt wat meer kan openen voor mezelf:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een innerlijk conflict als ‘niet leuk’ te ervaren en te reageren op de innerlijke beweging in mezelf die ik ervaar als reactie in mezelf, in plaats van mezelf te bewegen door de reactie heen en te zien waar ik op reageer, waar ik me van heb afgescheiden binnenin mezelf en zo in conflict ben gekomen, met mezelf en met hetgeen waarop ik reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ‘ik in conflict ben gekomen’ als het iets is wat mij overkomt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik actief een conflict als afscheiding van iets of iemand creëer en voortzet in mijn leven om zo energie te genereren in en als de geest en dit vervolgens ‘niet leuk’ te vinden en het conflict op zichzelf opnieuw gebruik als bron van conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van angst te creëren voor de ervaring van het conflict in mezelf en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen creatie, dus voor mezelf in en als de creatie van conflict, welke ik vervolgens op iets of iemand buiten mij projecteer in afscheiding van mezelf alsof ik angst ervaar voor iets of iemand anders wat eigenlijk een geprojecteerd oordeel is van dat iets of iemand anders waarvan ik me in en als mezelf heb afgescheiden en wat ik dus niet meer als zodanig als ‘iets van mezelf’ herken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het erg veel moeite te vinden om de conflicten in mezelf te stoppen en naar mezelf terug te halen en liever automatisch te reageren door bijvoorbeeld het conflict te vermijden en me in fysieke werkelijkheid opnieuw af te scheiden van iets of iemand om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb binnenin mezelf iets ‘samen te krimpen’ als ik op iets of iemand buiten mijzelf reageer en zo spanning in mijn fysiek te brengen.

Als en wanneer ik ervaar dat ik samen krimp binnenin mezelf, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan leer ik mezelf om in eerste instantie door te ademen, iets rechtop te gaan zitten, mijn kin iets naar mijn borst te bewegen en mijn fysiek te ontspannen op het ritme van mijn ademhaling.

Ik realiseer me dat ik denk dat ik iets fout heb gedaan waardoor ik mijn adem inhoud in een poging om onzichtbaar te blijven, echter hetgeen ik ‘verkeerd’ doe (verkeerd als ‘omgekeerd in en als de geest, aangezien de geest de fysieke werkelijkheid omdraait, net zoals onze onze ogen werken) is het oordelen in en als mezelf dat ik vervolgens projecteer op een ander en waarvan ik liever niet heb dat niemand dit ziet, zonder me te realiseren dat ik niet kan ontsnappen aan mijn eigen oordelen.

Ik realiseer me dat mijn oordelen bestaan uit ‘verkeerde’ dus gekeerde interpretaties van de fysieke werkelijkheid die ik heb opgeslagen als herinneringen als bron om in de toekomst op te blijven reageren in mezelf, telkens als deze herinnering met hierin het oordeel als conflict, geactiveerd wordt door iets of iemand, om mezelf te verzekeren van voldoende energie in en als de geest en als ik in en als de geest onvoldoende energie ervaar, kan ik een conflict ‘opzoeken’ en uitlokken, binnenin mezelf en/of buiten mezelf om opnieuw op te reageren en zo energie te winnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit proces van uitlokken een erg vermoeiend proces te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als ik het idee heb dat een ander een conflict uitlokt bij mij om zelf energie te winnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een ander een conflict kan uitlokken ‘bij mij’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ikzelf de leiding in handen heb in wat ik toesta en niet toesta binnenin mezelf als reactie op een eventuele poging tot uitlokking van een ander.

Ik realiseer me dat ik in het duiden van wat ik als uitlokking van een conflict zie of ervaar, probeer om mijn gelijk te krijgen waarin ik probeer te ‘winnen’ waarin ik zelf een fundering plaats voor een conflict aangezien een ander natuurlijk niet wil deelnemen in een ervaring van ‘verliezen’ en zich dus zal verzetten tegen mijn woorden.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een poging om mijn gelijk te krijgen in het duiden van wat ik als uitlokking van een conflict zie of ervaar, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik, zolang ik nog een reacties ervaar in en als een interpretatie dat iemand een conflict uitlokt om energie te genereren binnenin zelf, ikzelf in conflict ben in onbegrip van mezelf in reactie.

Ik realiseer me dat ik de ervaring van ‘verliezen’ in mezelf probeer te omzeilen door zelf (energie) te willen gaan winnen door een ander te ‘overtuigen’ van mijn gelijk.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen reactie als ervaring in en als een interpretatie dat iemand een conflict uitlokt om energie te genereren binnenin zelf, te stoppen binnenin mezelf en mezelf eerst te kalmeren.

Ik stel mezelf ten doel te ademen door de ervaring van verliezen heen en mezelf hierin te realiseren dat ik niet doodga en dat ik niets verlies en dat ik juist mezelf verlies als ik in en als reactie ga spreken en handelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik moet huilen in en als een ervaring van verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken, in plaats van eerst en vooral duidelijkheid in mezelf te scheppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘gevoel’ te hebben de controle te verliezen als ik ‘niets doe’ tegen deze ervaring van verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ‘gevoel’ te geloven alsof het werkelijk zo is.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring alsof ik moet huilen en en als een ervaring van verlies, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik denk en geloof dat ik in en als het huilen iets win, waarin ik dan dus energie genereer binnenin mezelf.

Ik stel mezelf ten doel door de ervaring van te willen huilen heen te ademen en mezelf te stabiliseren en alleen te huilen als in en als de adem, het verdriet werkelijk omhoog komt als loslaten van een energetische ervaring in en als een zelfinzicht.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een gevoel van de controle verliezen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hierin vaak in een toekomstscenario deelneem welke ik op voorhand probeer te sturen door in controle te gaan, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik in en als deze ervaring van controle als angst, het toekomstscenario juist energie inblaas in plaats van het toekomstscenario te voorkomen in en als gezond verstand, vrij van reactie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen met deelname in een toekomstscenario en me te focussen op mijn ademhaling en de ervaring van ‘het gevoel van de controle verliezen’ door me heen te laten gaan in en als de adem totdat de ervaring afneemt. Als ik eenmaal stabiel ben zie ik wat er eventueel moet gebeuren om iets richting te geven of juist te voorkomen in de toekomst.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in de gedachte ‘dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken’ dan stop ik mezelf, ik adem.

Ik realiseer me dat het allereerst aan mezelf is om mezelf te stoppen en iets duidelijk te maken/duidelijkheid te scheppen binnenin mezelf alvorens ik iets kan duiden buiten mij.

Ik realiseer me dat ik voldoende mogelijkheden heb in en als mezelf om alsnog een situatie richting te geven en dat dit niet ‘a la minuut’ hoeft terwijl ik nog in reactie ben, dit is slechts een ervaring in eigenbelang als reden of excuus om mijn reactie te kunnen ventileren.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te duiden als richting geven door mezelf te stoppen in deelname in een gedachte dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken.

Ik stel mezelf ten doel de energetische ervaringen die ik in mij voel bewegen, gekoppeld aan de gedachte dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken, door me heen te laten gaan en me te focussen op mijn ademhaling en mijn lichaam iets te bewegen om mezelf hier te halen, uit de bezetting als bezetenheid in en als de geest in (geloof in) deze energie, totdat ik de energie voel afnemen.

Ik stel mezelf ten doel een termijn in te plannen voor mezelf alvorens een punt te bespreken die in een moment van reactie als conflict in mijzelf opkomt, waarin ik eerst de energetische lading terugbreng in en als mijn eigen fysiek en van hieruit bekijk wat nodig is voor eventuele bespreking.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mijn energetische ervaringen gekoppeld aan de gedachte dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken door het toepassen van zelfvergevingen op de ervaringen binnenin mij.

Tot zover voor vandaag.

PENTAX Image

What is the Dove’s perspective on peace?

What kind of information do doves have access to when they look at the physical existence of the human?

Why has humanity not yet evolved in a way to promote the betterment of our species?

Uit: The Consciousness of the Dove – Part 1

————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

Dag 566 – Liegen, geld en onzekerheid – de lagen door

geld_euro_waslijn_cm300_02Ter vervolg op het voorgaande blog over liegen en verbergen. Het punt waar over gelogen werd heeft met geld te maken. Hierin regel ik alles tot in de puntjes omdat ik dit zo geleerd heb en hierin gezien heb dat dit de meeste stabiliteit geeft binnen het (Nederlandse) systeem waarin we leven. Ik heb geleerd hierin samen te werken met het geldsysteem zoals het bestaat, ook al is het een verknipt en (ver)ongelijk(t) systeem die ‘onrechtvaardig’ in elkaar zit en geen gelijk recht op geld dus leven brengt op het moment. Hierin besta ik in mijn ‘overleving’, in het tot in de puntjes regelen van de geldzaken.

Als een ander hierin binnenstapt en dit vanuit een ander overlevingsmechanisme toepast – een overlevingsmechanisme vanuit een andere programmering en opvoeding, dan botst dit met mijn overlevingsmechanisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn overlevingsmechanisme binnen het Nederlandse systeem effectief is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin blijf voortbestaan in en als een beperking van ‘net voldoende geld verdienen’, in en als de geest in overleving zonder werkelijk tot verandering te komen als ik in en als een uitgangspunt van overleving (dus angst) besta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken, vinden en geloven dat we ‘mijn’ overlevingsmechanisme moeten volgen aangezien we in Nederland leven en ik in Nederland ben opgegroeid en de ander niet in Nederland is opgegroeid, in plaats van te zien en werken vanuit het uitgangspunt wat het meest effectief is om toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om als het me uitkomt, een verdeling te maken tussen Nederland en een ander land, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we met programmeringen te maken hebben die in beide landen voorkomen en dat de verschillende gebruiken tussen de landen kan worden meegenomen in het zien naar praktische oplossingen maar dat het verdeeldheid bevordert als het in het voordeel van één of ander wordt gebruikt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten beïnvloeden door het geldsysteem en hierin ‘streng en rechtvaardig’ te worden in en als een persoonlijkheid waarin ik eigenlijk besta in en als de angst dat er geen/onvoldoende geld binnenkomt om van te leven in Nederland.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor de financiering aangezien ik Nederlands ben en weet hoe het Nederlandse systeem werkt, in plaats van te staan in en als zelfverantwoordelijkheid in de punten die ik beheers en gewandeld heb, onafhankelijk van omstandigheden en situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik het recht heb om een liegen te veroordelen als het te maken heeft met mijn overleving binnen het Nederlandse systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn overleving boven de overleving van een ander te stellen, precies zoals overleving geconstrueerd is in en als de geest en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ongelijkheid in stand te houden in en als een overlevingsmechanisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mezelf een onmogelijkheid te ervaren om dit ‘recht’ los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de overleving belangrijker te maken dan het proces naar leven door de overleving ‘voorop’ te stellen in en als een angst voor een tekort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus een ongelijkheid te creëren in de ‘belangrijkheid’ van overleving en leven en zo geld voorop te stellen en dus, me te laten beheersen door geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het goed voor elkaar heb door ten eerste voor mijn overleving te zorgen binnen het systeem waarin we leven in deze wereld, wat in praktisch opzicht nodig is, echter wel vanuit een uitgangspunt van gelijkheid waarin de overleving/geld het leven dient en niet andersom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn overleving te gebruiken als controlemechanisme precies zoals ik geleerd heb binnen dit systeem waarin ik ben opgegroeid in Nederland.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb sterk te reageren op verzet tegen deze controle waarin ik weet dat verzet geen zin heeft en dat je hierin altijd verliest van het systeem en aan het kortste einde trekt en dat dit een ondermijning van de eigen bewegingsvrijheid betekent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verzet tegen het systeem te veroordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verzet tegen het systeem dom te vinden aangezien het niets uithaalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wel te begrijpen dat er verzet gepleegd wordt aangezien het systeem voor ongelijkheid in leven zorgt en verzet hiertegen één van de ‘oplossingen’ is dat we kennen in en als de geest, echter doordat ik in en als de angst verkeer om zelf te worden meegetrokken in en als het verzet, veroordeel ik dit verzet en dus, versterk ik zelf het verzet en doe ik precies datgene wat ik veroordeel in een ander in en als verzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oordeel in mij boven het begrip in mij te plaatsen en zo het begrip als vergeving niet absoluut toe te passen maar onder voorwaarden, zoals wordt toegepast in religie en dus, in relatie tot energie (van binnen) en/als geld (van buiten).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor verzet tegen het systeem en hierin te neigen naar meegaandheid binnen het systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me op het punt van het begrip als vergeving van verzet tegen het systeem, te laten leiden door angst als oordeel als uitgangspunt in en als eigenbelang en hierin geld als systeem voorop te stellen boven het proces naar leven wat niet effectief is, aangezien het mij in mijn proces naar leven – en hiervandaan, een ander in het proces naar leven – een ‘verkeerd’ als gekeerd voorbeeld geeft in wat leven in eenheid en gelijkheid inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het enorm lastig te vinden om binnen het systeem waarin we leven en ons nog moeten ‘schikken’ ter overleving, gelijk te staan aan leven en de angst voor de dood en angst voor een ‘tekort’ los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden/lijden door angst voor de dood.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden/lijden door angst voor tekort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de dood en een tekort te veroordelen als ‘niet goed’ en hierin een ervaring van angst te genereren waarin ik mezelf als leven onderdruk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ‘tekort’ te willen hebben door ‘toedoen van een ander in verzet’ en hierin ‘automatisch’ in een overlevingsmechanisme te stappen in en als een oordeel in afscheiding van de ander als mezelf, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we allen in hetzelfde schuitje zitten en dat iedereen samen aan een oplossing zal moeten werken om werkelijk vrij te zijn en leven in en als een gelijke verdeling van de aardse bronnen en dat mijn tekort, een tekort is voor een ander en dat een tekort van een ander, een tekort is voor mijzelf, in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een oordeel een oplossing inhoudt/brengt in en als ‘gerechtigheid’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat pas als ik het oordeel als angst in en als mezelf stop, ik kan zien in oplossingen in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan liegen voor en door geld op velerlei wijzen in en als een overlevingsmechanisme in het wereldsysteem en zo energie te genereren binnenin en als mezelf in en als een overlevingsmechanisme in en als het geestbewustzijnssysteem.

GeldboomNa het uitschrijven van deze laag in zelfvergevingen ben ik nog niet waar ik wezen wil. Het is een vrij bewuste laag die ik heb uitgeschreven waarin ik een aantal oordelen had over mezelf hierin en waardoor ik de situatie niet in wilde gaan zien en dus niet bij de werkelijke bron van reactie kom. Dat is een mechanisme die ik vaker gezien heb binnenin mezelf, dat ik door een zelfoordeel op een bewust mechanisme, het inzien en onderzoeken van wat er werkelijk binnenin mij speelt uitstel en dus niet oplos. Nu ik deze laag heb gewandeld in zelfvergevingen kom ik bij een ervaring die hieronder zit binnenin mezelf waar ik werkelijk zo sterk op en door reageer.

Vanuit mezelf omschrijf ik het als een ‘ongeloof’ in het ertoe in staat zijn om richting te geven binnen een situatie waarin er gelogen wordt over geldzaken waarin de woordkeuze als ‘ongeloof’ en ‘richting geven aan de situatie’ aangeeft dat het een benadering is vanuit mezelf in en als de geest. Wat de ervaring van angst geeft in en als de geest in overleving, in en als een geloof dat het zomaar ‘fout’ kan gaan in de toekomst. Hetgeen waar over gelogen is, is namelijk niet direct van invloed op dit moment en de situatie komt zelfs overeen met hoe ik zie dat het beste is voor dit moment. Het ‘liegen’ geeft dus een activatie van het geestbewustzijnssysteem in en als een toekomstprojectie, die gebaseerd is op een herinnering/herinneringen van een ervaring/ervaringen in mij vanuit de kindertijd die ik zo heb gekopieerd van één van de ouders/opvoeders en vervolgens geïntegreerd binnenin mezelf.

Na een halve dag staren naar bovenstaande zelfvergevingen doe ik de computer dicht en ga naar buiten voor een wandeling. Ondertussen luister ik een interview van de Atlanteans in de (tweede) serie over Onzekerheid met als reactie ofwel onderdrukking, ofwel boos worden en hierin zie ik een overeenkomst met de onderliggende ervaring binnenin mezelf. De reactie wordt benoemd als een quantum mind/quantum physical reactie die is ontstaan in en opgebouwd vanaf de kindertijd en hierdoor gaat de reactie gepaard met een heleboel energie en kan ervaren worden als ondergeschiktheid en machteloosheid. De oplossing in het moment is een ‘niets doen’ behalve focussen op de praktische bezigheden in het moment, zonder te proberen om te ademen, zelfvergevingen toe te passen of wat dan ook. Het is een focussen op wat men nu aan het doen is en dit blijven doen totdat de energie afneemt. Deze methode dient 3-5 keer te worden toegepast, dus in 3-5 momenten waarop de ervaring zo hevig naar boven komt en hierdoor zal de energie in het geheel afnemen. Het is een soort van ‘explosie’ eruit laten waarin de ervaring zichtbaar wordt. Als dit eenmaal doorgewandeld is kan er gewerkt gaan worden met schrijven en de toepassing van zelfvergeving.

Tevens realiseer ik me opeens dat ik ‘onzekerheid’ niet werkelijk gezien heb als een systeem als ervaring, maar dat ik me eigenlijk gedefinieerd heb in en als ‘onzekerheid’ als een niet weten wat te doen/hoe iets aan te pakken als ‘dit ben ik’.

Tot zover voor vandaag.

Full the interconnection between thoughts energy and lightThe-interconnection-between-thoughts-energy-and-light

How have the creators of existence managed to enslave the majority of existence within the bodies of existence as the Mind, the Physical, the World-System and Heaven?

Why did/do beings within Heaven, the Mind and the World-System not see the context of existence as a whole and their own personal enslavement to it?

Why was preoccupation used to enslave beings within existence?

Why and How has Conscious-Mind Thoughts been deliberately used to preoccupy human-beings in the Mind?

What preoccupation methods/tactics were utilized in Heaven to enslave beings into/as their own personal internal and external realities?

How was the cycle of birth and death created in various contexts within each body of existence to enslave beings into preoccupation?

All these questions and more are answered within this Interview.

——————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/