Dag 477 – Partij kiezen

4806089ckwartet aap-noot-miesDag 476 – Reactie op een conversatietoon

 (Lees bovenstaand blog voor context)

Vervolg:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te bemoeien met het onderlinge gesprek van mijn ouders waarin de toonhoogte verandert in een poging hier richting aan te geven in plaats van hen zich onderling uit te laten spreken en mezelf richting te geven in en als de ervaringen die in mij omhoog komen als reactie hierop en alleen iets aan het gesprek toe te voegen als ik vrij ben van reactie en zie/hoor dat het nodig is dat ik iets toevoeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het gesprek uit de hand loopt en escaleert in een ruzie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat er onherstelbare schade ontstaat door en in een ruzie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ineen te krimpen bij het horen van de verandering in toonhoogte in de stemmen waarin er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor en als zelf en er dus geprobeerd wordt iets af te schuiven op iets of iemand anders als ‘de schuld geven’ aan iets of iemand anders welke van onszelf een onaardig persoon maakt welke doorklinkt in de toonhoogte van de stem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor de ander die van toonhoogte verandert en hierin geen verantwoordelijkheid neemt voor en als zichzelf, waarin ik mezelf identificeer met de ander alsof ik het ben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat wie ik ben in dat moment in herkenning en onderdrukking van hetgeen ik zie gebeuren in mezelf, degene is waarvoor ik me schaam in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mezelf als en wanneer ik participeer in een staat van iemand of iets buiten mij de schuld geven waarin en waardoor de toonhoogte van mijn stem verandert en ‘verontwaardigd’ klinkt, welke feitelijk komt doordat ik mezelf ver-ontwaardig door participatie in en als de geest in het afschuiven van verantwoordelijkheid voor en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb partij te kiezen voor één van de ouders als ze in een onderling geschil zijn verwikkeld en hierin zelf gemeen te worden naar één van de twee, waarin ik zelfs wissel heen en weer tijdens het gesprek en zo energie in mezelf genereer in en als een beter voelen hierin dan de één of de ander die ik veroordeel in dat moment en eigenlijk steeds bij de ‘winnende partij’ wil horen als waar ik me beter voel en waar het meeste energie te behalen valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de één of de ander te veroordelen en mezelf hierin te verongelijken welke de schaamte in mij voortbrengt in en over wie ik ben in dat moment in oordeel ten behoeve van een beter voelen in en als mezelf, terwijl ik me ondertussen machteloos ervaar in en als de angst die opkomt bij het horen van de boosaardigheid in de stemmen en het afvallen van elkaar en/als zelf hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren bij het horen van de boosaardigheid in de stemmen en het afvallen van elkaar en/als zelf hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat het over het algemeen te maken heeft met geld waar over gediscussiëerd wordt en dat ze zich machteloos ervaren in en als een angst voor tekort en verlies hierin, welke zich tevens zo afspeelt binnenin, in en als een angst voor een tekort en verlies aan energie in en als de geest zonder te zien dat deze angst gecreëerd en in stand wordt gehouden juist door het afschuiven van zelfverantwoordelijkheid, welke feitelijk een onmachtig maken is van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onmachtig te maken door mijn verantwoordelijkheid voor en als mezelf, af te schuiven in en als de geest in participatie in een oordeel over het gesprek wat zich afspeelt tussen mijn ouders en in een partij kiezen hierin voor één van de ouders, waarin ik zelf iemand afval zoals ik mezelf afval en mijn zelfdirectie weggeef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te vallen door deel te nemen in en als een oordeel als partij kiezen in en als de geest en hierop volgend dus een ander af te vallen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te vallen en mijn fysieke substantie te verbranden door het afvallen van mezelf als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vroeger een beslissing te hebben genomen om ‘af te gaan vallen’ en zo doelbewust mijn fysieke substantie te gaan opbranden in en als een gedachte dat mijn buik te dik is en zonder te zien dat hieronder een machteloosheid schuil gaat ten aanzien van het mezelf richting geven binnen de situatie van conflict tussen mijn ouders waarin de toonhoogte van de stem verandert en boosaardig wordt en men elkaar en/als zelf afvalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysieke substantie te verbranden en zo minder fysiek te worden en zo minder te voelen en dus de machteloosheid niet te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf nog machtelozer te maken door (mezelf) af te vallen en de machteloosheid niet meer te voelen in en als gewichtsverlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de onenigheid tussen mijn ouders iets met mij van doen heeft en dus, voel ik me verantwoordelijk voor de onenigheid tussen en binnenin hen, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen en mezelf richting te geven in en als de ervaringen die opkomen in en als onenigheid binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf het middelpunt als slachtoffer te maken van de onenigheid tussen mijn ouders waarin ik mezelf zo plaats en opstel als slachtoffer, zodat en waarin ik geen verantwoordelijkheid hoef te nemen voor en als mezelf in en als de ervaringen die opkomen binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de onenigheid tussen en binnenin mijn ouders te gebruiken als middel om me af te scheiden van mezelf en van één van hen en zo het geheel te gebruiken ten behoeve van mezelf in eigenbelang in en als onenigheid binnenin mijzelf om zo energie te genereren in en als mezelf in afscheiding van mezelf in participatie in en als de geest, ook al bestaat dit voornamelijk uit negatieve ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat negatieve ervaringen energie genereren ten behoeve van mezelf in eigenbelang om mezelf via negatief naar neutraal naar positief beter te doen voelen, voortkomend uit een situatie waarin ik me in eerste instantie slachtoffer ervaar en waarin ik mezelf behoud in en als slachtofferschap ten aanzien van de negatieve energetische ervaringen alsof ik hier niets aan kan veranderen, aangezien het wordt opgewekt, geactiveerd door een gebeurtenis buiten mij als in het veranderen van de hoogte van de stem als iets waarop ik ogenschijnlijk geen invloed heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te blijven focussen op het activatiepunt buiten mij en zo geen oplossing te zien binnenin mij in en als zelfverandering ten aanzien van de reacties als energetische ervaringen die opkomen binnenin mij.

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een toonhoogte in een stem in onenigheid in een gesprek tussen mijn ouders, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er een ervaring van machteloosheid als herinnering in mij geactiveerd wordt van mij als kind als mijn ouders onenigheid hadden en hierin de toonhoogte in hun conversatie verandert en wat boosaardig wordt.

Ik realiseer me dat deze ervaring van machteloosheid geactiveerd wordt door een gedachte in mij welke in essentie een oordeel als interpretatie inhoudt van wat ik hoor en zie met mijn fysieke oren en ogen.

Ik realiseer me dat ik mezelf kan stoppen in en als deze ervaring van machteloosheid.

Ik realiseer me dat de onenigheid tussen mijn ouders, niets direct met mij van doen heeft maar dat het over het algemeen met geld te maken heeft en angst voor een tekort en/of verlies hierin als ‘onvoldoende’ hebben en/of zijn, welke indirect wel met mij te maken heeft als kind, aangezien als er een tekort is in geld betekent dat voor mij als kind ook een tekort in geld/voeding/onderdak en hierop volgend andere interesses waarvan ik denk en geloof dat ze een meerwaarde hebben.

Ik realiseer me dat er dus onbewust een existentiële angst een rol speelt vermengd met een angst voor een eventueel tekort in eigenbelang in en als de geest.

Ik realiseer me dat het angst betreft voor de toekomst en niet zozeer met het moment te maken heeft dat er dus een angst geactiveerd wordt als herinnering, geprojecteerd op de toekomst die niet persé reëel is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen in en als reactie op een verandering in toonhoogte in de stemmen van mijn ouders tijdens een gesprek waarin onenigheid als angst aanwezig is binnenin hen door 1-2-3 in te ademen en uit te ademen een paar keer totdat de energie afneemt in mij, waarin ik hier blijf in en als mijn fysiek en niet voorover val in en als de reactie als energetische ervaring in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke gedachte als oordeel er in mij opkomt en voor wie en waarom ik partij kies en mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met partij te kiezen en gelijk te staan aan en als mezelf in wat er opkomt in mij.

Ik stel mezelf ten doel stil te zijn/worden, me af te stemmen op mijn ademhaling en te luisteren naar de woorden die ze spreken en de woorden door mij heen te laten gaan en de reacties in mij onder ogen te zien, te stoppen, zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel de woorden te onderzoeken waarop ik een reactie ervaar in mezelf en het woord vrij te maken door middel van zelfvergeving op de energetische lading die ik gekoppeld heb aan dit woord.

Ik stel mezelf ten doel mijn ouders de ruimte te geven om onderling hun onenigheid uit te spreken zodat en waarin ze eventueel zichzelf kunnen zien in de woorden die ze spreken en zodat en waarin ik in ieder geval mijzelf kan zien in en als eventuele reactie als afscheiding van mezelf en hierin alleen iets toe te voegen als en wanneer ik zelf stil ben van binnen en er werkelijk iets opkomt in mij wat bijdraagt in hun gesprek.

Parenting – Perfecting the Human Race – Part 1

aap noot mies———————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Advertenties

Dag 476 – Reactie op een conversatietoon

autoIk zat gisteren een tijdje bij mijn ouders in de auto. Ze hadden op een gegeven moment een conversatie waarin de één wat verontwaardigd was over iets en de toon in de stemmen veranderde. Ik bemerkte in mezelf een bekende reactie opkomen waarin ik me de laatste jaren vaak in het gesprek ging mengen in een poging hier enigszins richting aan te geven zodat het zou stoppen en ik die energetische ervaring niet langer zou hebben. Dat besloot ik nu eens niet te doen zodat ik kon zien wat er in mij gebeurde zodat ik mezelf richting kan gaan geven hierin. Ik zag nu duidelijker waardoor de toon in de stem verandert en hoe deze wat venijnig wordt welke ik ook van mezelf ken en door deze herkenning te erkennen, kon ik het bij hen laten en het hen zelf uit laten zoeken en me op mezelf concentreren.

Wat ik nu zie dat er feitelijk gebeurt is dat er geen verantwoordelijkheid genomen wordt voor en als zelf en hierin wordt de schuld afgeschoven op de ander en/of op iets anders buiten zelf, zonder dat er in zelf gezien wordt waar ‘ikzelf’ verantwoordelijkheid had kunnen nemen, vooraf, en als dit niet gedaan is, te zien hoe dit achteraf gedaan kan worden. En dat is eigenlijk alles wat nodig is om de conversatie op stabiele toon te laten verlopen.

Dit schuld afschuiven is iets wat ik veel gezien heb in mezelf. Ik zag dat het niet klopte en dus heb ik dit zoveel mogelijk ‘binnenin’ mij gehouden en niet ‘uitgeleefd’. Echter het bleef binnenin mij aanwezig en dus speelde het zich hier uit en indirect naar buiten toe, wat hoorbaar is in bijvoorbeeld mijn stemtonatie en/of wat juist doorwerkt in een terughouden in communicatie aangezien ik niet instaat ben met stabiele stem te communiceren in zo’n moment. Pas na het luisteren van de gehele serie interviews van de Atlanteans over ‘Schuld’ ben ik in staat hier werkelijk verantwoordelijkheid in te nemen voor en als mezelf en heb ik werkelijk de wil om te stoppen met het afschuiven van schuld, onafhankelijk van hoe de situatie is en of een ander inderdaad eventueel ‘schuld’ heeft hieraan of niet.

Hierin zie ik hoe enorm de invloed is van de conversatietoon van opvoeders en wie men is in deze woorden. Het verantwoordelijkheid nemen hierin voor en als mezelf is iets wat ik niet geleerd heb in de opvoeding, zo ook mijn ouders niet en dus wordt dit patroon en de gevolgen hiervan doorgegeven aan de kinderen en anderen in het algemeen. Waarin iedereen ‘wanhopig’ aan het zoeken is naar iets of iemand die de verantwoordelijkheid neemt hierin en we onszelf steeds ‘schuldiger’ ga voelen en we zeker ook onszelf ‘de schuld’ ga geven aangezien we wel waarnemen dat we er ergens helemaal naast zitten. Ondertussen missen we de enige die werkelijk verantwoordelijkheid kan en zal moeten nemen: ikzelf. En zo wordt het zelfverantwoordelijkheid.

Hierin zal de zelfintimiteit ontstaan – Into me I see. Door het zien waar ik geen verantwoordelijkheid heb genomen binnenin, voor en als mezelf welke zichtbaar wordt in schrijven en met toepassing van zelfvergevingen en zelfcorrigerende uitspraken, om vervolgens deze zelfcorrectie als verandering te leven in de fysieke werkelijkheid en zo de zelfverandering werkelijk en fysiek te manifesteren.

Stel je eens voor, een wereld waarin ieder-één bereid is om eerst in zelf te zien en verantwoordelijkheid te nemen voor en als zichzelf, onafhankelijk van de situatie en van hieruit, te zien welke oplossingen toegepast kunnen worden in samenwerking en overleg. Stel je eens voor hoe de wereld eruit zou zien, hoe de communicatie zal verlopen, hoe zorgzaam en prettig en ondersteunend er met elkaar en/als het leven op aarde zal worden omgegaan.

Zelfvergevingen volgen op de reacties die ik ervoer in mezelf gedurende dit korte gesprek in de auto waarin ik verantwoordelijkheid neem hiervoor in en als mezelf.

walking alone——————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/