Dag 562 – Een verwrongen beeld van verantwoordelijkheid

Morality-4

Een triggerpunt in mij in relatie tot mijn fysiek is dat ik het niet uit kan staan als iemand die in het dagelijks leven in veel zaken geen verantwoordelijkheid neemt door niet te zien wat consequenties zijn van bijvoorbeeld gedrag, iedere dag eenvoudig naar het toilet wandelt en daar zichzelf ontdoet van de fysieke ontlasting. Poept dus.

Ik heb veel verbetert in mijn ontlastingspatroon, echter het is nog steeds geen vanzelfsprekend proces voor mij en er zijn nog dagen dat ik niet goed kan poepen. Hierin zie ik mezelf als iemand die naar beste kunnen bezig is om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en hierbij komt dan de gedachte ‘en toch lukt het me niet om eenvoudig te poepen’.

Ik vind dit zo oneerlijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat ik niet eenvoudig kan poepen elke dag terwijl ik zo mijn best doe om alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat een ander elke dag eenvoudig poept, onafhankelijk van wat die ook uitvoert of niet uitvoert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik verantwoordelijkheid neem voor mezelf als ik alles ‘in de gaten houd’ en probeer in banen te leiden, waarbij ik de omgeving om mij heen ‘in de gaten houd’ en in banen probeer te leiden, in plaats van mezelf in banen te leiden en te stoppen met deelname in de verslavende energie van gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid voor en als mezelf te nemen in het stoppen van deelname in gedachten, gevoelens en emoties en in deze deelname in de energie, mijn darm te belasten en te verkrampen en zo mijn eigen fysieke ontlasting te bemoeilijken in reactie op iets in mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen mijn omgeving te controleren in en als een angst dat ik mezelf niet onder controle kan houden en in reactie ‘schiet’ en zo mijn eigen darmweefsel beschadig en mijn  ontlasting bemoeilijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het diep van binnen zo oneerlijk te vinden dat ik geheel verantwoordelijkheid moet nemen voor en als mezelf en dat een ander dit blijkbaar niet hoeft te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als deelname in en als het geloof in het bestaan van deze oneerlijkheid, steeds een ander te triggeren/activeren door te proberen deze duidelijk te maken wat er speelt en wat diegene doet met zijn acties waarin ik juist zelf weer getriggerd wordt door de reactie van de ander op hetgeen ik probeer duidelijk te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen triggerpunt te creëren terwijl ik probeer ‘goed te doen’ en hierin verdriet te ondervinden wat opnieuw een genereren van energie is in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds opnieuw in onbegrip te vallen als een ander niet begrijpt wat ik wil duidelijk maken, waarin ik uitga van mezelf als hoe ik iets zou begrijpen en me eigenlijk niet verplaats in een ander en zijn/haar vermogen tot begrip in dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen en willen vergeven dat een ander me niet begrijpt in wat ik probeer duidelijk te maken als wat ik zie ‘dat toch het beste is’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik zie wat het beste is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat wat en hoe ik het zie, deel uitmaakt van mijn voorprogrammering die er niet op geprogrammeerd is om werkelijk fysiek te zien wat het beste is in het moment in relatie tot een ander met een andere programmering.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verraden te voelen door mijn eigen programmering waarvan ik toch dacht dat die het beste is, zonder in te zien dat het hier deel uitmaakt van moraliteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb enorm veel moeite te hebben om de moraliteit los te laten en hier voorbij te zien, waarin het is alsof ik alles van mezelf los moet laten als enige oplossing om een benadering te vinden die voor beiden ondersteunend is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ander in mijn programma van moraliteit probeer te duwen waarin ik denk dat die ‘klopt’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit botst met het programma van moraliteit dat de ander handhaaft in en als zichzelf en dat die ander dus blijkbaar geen idee heeft waar ik het over heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een programma te leven in en als de geest, in plaats van hier in het moment, dag voor dag, te zien hoe mezelf te bewegen in en als het fysiek in overeenstemming met mijn omgeving als wat het beste is in dat moment.

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een handeling of op gedrag welke indruist tegen mijn moraliteitsprincipe als interpretatie van mezelf als wat ik denk hoe het zou moeten zijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat hetgeen ik ken in en als moraliteit als wat ik denk dat ‘hoe het zou moeten zijn’, niet hetzelfde is als hoe de ander denkt ‘dat het hoort’ of ‘zou moeten zijn’ en dus komt er hier direct een botsing.

Ik realiseer me dat mijn gedachte als interpretatie als ‘hoe het zou moeten zijn’ gebaseerd is op wat ik denk ‘dat hoort’ als dat mijn omgeving zal denken als hoe ik iets geleerd/geprogrammeerd heb.

Ik realiseer me dat ik in paniek raak in en als de gedachte dat ik iets verkeerd doe ten aanzien van mijn omgeving en dat ik angst ervaar om mijn omgeving te verstoren en dus, wil ik hetgeen controleren waarvan ik denk dat het mijn omgeving verstoort.

Ik stel mezelf ten doel om in te ademen en uit te ademen en in het moment te zien of het werkelijk iets is wat leven in en als het fysiek in mezelf en/of een ander en/of de omgeving schaadt, of dat het iets is dat mijn interpretatie ‘schaadt’ in en als de geest waardoor ik ervaar dat er iets kapot gaat.

Ik stel mezelf ten doel, als ik zie dat leven niet geschaad wordt, me op mezelf te richten, in te ademen en uit te ademen en door te gaan waar ik mee bezig ben en eventueel (achteraf) zelfvergevingen toe te passen om meer inzicht te krijgen in een programma of structuur die in mij geactiveerd wordt en hierin ‘geschaad’ wordt.

Ik stel mezelf ten doel, als ik zie dat leven in en als het fysiek werkelijk geschaad wordt, binnenin mij en/of buiten mij, op te staan en direct te spreken.

Ik stel mezelf ten doel de geactiveerde en geschade programma’s/geestbewustzijnsstructuren binnenin mij, zelf te vergeven en mezelf te omarmen in de ervaringen van verdriet en onvermogen die hierin omhoog komen.

Ik stel mezelf ten doel tijd voor mezelf te nemen en eventueel weg te lopen als dit mogelijk en nodig is om even tot mezelf te komen alvorens te spreken, waarin ik me realiseer dat weglopen indruist tegen mijn moraliteitsprogrammering en dus ervaar ik dit als iets wat ‘niet hoort’ als iets wat ‘ik niet kan maken’ tegenover de ander/mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet weg mag lopen en dat ik dit niet kan maken tegenover de ander/mijn omgeving.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of het weglopen een mogelijkheid is door de praktische omstandigheden in overweging te nemen en niet mijn eigen ervaringen hierin en juist mijn  ervaringen zelf te vergeven.

Ik stel mezelf ten doel steeds opnieuw praktisch te zien als wat het beste is en met een simpel ‘ja’ of ‘nee’ richting te geven aan mezelf binnen en als de fysieke omstandigheden zonder te willen dat een ander begrijpt waarom en zo in en als verantwoordelijkheid te staan voor mezelf in de beslissing en waar blijkt dat dit anders/beter had gekund, mezelf te vergeven, corrigeren en bij te sturen in de fysieke werkelijkheid.

Voor een beschrijving van het moraliteitskarakter zie de blogserie (Engelstalig):

Morality Character (overzicht)

Beginnend bij:

Day 94 – The Morality Character

“We adopt values, belief systems and opinions from our parents and from our environment where we classify things as ‘right’ and as ‘wrong’.
The first thing we think about when looking at a person with moral principles is that they are quite strict in what they accept and allow, and we also to a certain extent link religion to them. But these individuals have only taken morality to an extreme level. We all carry morality within and as ourselves by how we had programmed ourselves into believing that certain things are ‘right’ and other things are ‘wrong’. The morality character stands as the judge and jury of what it has been programmed to believe is ‘right’ and what is ‘wrong’ and will thus enforce this from a position of self-righteousness onto others.”
(…)
We have thus through this abdicated our self-responsibility to the pre-programmed designs of what is ‘right’ and what is ‘wrong’, where we listen to knowledge and information passed down through our past generations instead of allowing ourselves to look directly, see what is here, look at the consequential outflows of our actions and thus make decisions based on what is best for all.
What is certain is that our customs and behaviours change over time, where one thing was seen to be ‘wrong’ a 100 years ago becomes part of our behaviour today. Why do we place judgments on things in this century just to revoke them in the next century?
(…)
See more at: earthsjourneytolife Day 94
 boom
——————————————————————————————

 

 

 

Advertenties

Dag 116 – Ik heb niet werkelijk gekozen

Ik heb niet werkelijk gekozen. Wel in ratio, in wat ik bewust wil, dus als mind. Niet in eenheid als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf te ervaren dat ik niet werkelijk gekozen heb om te gaan staan voor Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te twijfelen of ik wel in staat ben om te staan voor een Leven op Aarde in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik het wel kan, werkelijk betrouwbaar zijn als zelf als Leven ter ondersteuning van zelf als Leven en van anderen als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te zien in mezelf dat ik geen zelfmoord zal plegen als actieve daad, maar dat ik ook niet werkelijk kies om te leven, en dus pleeg ik feitelijk zelfmoord als passieve daad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik bij een ter hemel opname gewoon in 1 moment beslis dat ik het niet doe, dat ik niet ga staan hier op aarde en dus ervoor kies om in een gedegradeerde versie van mezelf te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit als grootste angst te ervaren in mezelf, dat ik als een gedegradeerde versie van mezelf blijf leven en niet op tijd in staat ben dit te veranderen als mezelf veranderen en dus hierin toesta te blijven leven, met alle spijt ten gevolge.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn in spijt ten onder te gaan, waardoor ik niet ervoor kies om te gaan staan als Leven en dus mijn eigen toekomst creeer als in spijt ten onder gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat in spijt ten onder gaan een optie is, in plaats van in te zien dat het ten onder gaan geen optie is, ik moet hoe dan ook mezelf onder ogen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel moeheid te ervaren van het onderdrukken van dit patroon van niet werkelijk willen leven uit angst dat ik werkelijk ervoor kies niet te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ervoor kiezen niet werkelijk te willen leven af te wijzen, te veroordelen, te minachten, terwijl ik het in mezelf aanwezig ervaar als onderdrukkende structuur, elke dag, ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ervan te schrikken dat ik het werkelijk als optie ervaar om te kiezen om niet te willen leven als er een keuzemoment komt waarin passief opgeven een mogelijkheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat het niet kiezen voor leven welke mijn moeder heel duidelijk aangeeft, ook in mij aanwezig is, levensgroot, aangezien dat gewoon is doorgegeven in DNA en aangezien ik hierin ben opgegroeid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven, althans vanaf mijn 16e, te hebben gevochten tegen deze depressie, tegen de ervaring van niet willen leven, en dat ik werkelijk alles uit de kast heb getrokken om hierin niet ten onder te gaan binnen het systeem, en nu het gelukt is te blijven staan en de mogelijkheid te hebben gevonden om me vrij te maken van deze depressie/onderdrukking zie ik dat ik nog steeds overweeg om ervoor te kiezen om niet werkelijk te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik opgeef op het laatste moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze splitsing in mezelf van niet werkelijk kiezen in mijn fysiek te hebben gemanifesteerd welke elke dag voelbaar is in mijn darm en zichtbaar is in mijn wisselend ontlastingspatroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb elke ochtend deze tweesplitsing in mezelf te ervaren welke zich uit in de vraag, zal er vandaag wel of geen ontlasting komen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze tweesplitsing fysiek te hebben vertaald in verkramping in het darmspierweefsel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van deze fysiek vertaalde tweesplitsing in het darmspierweefsel, en toch niet direct te kunnen kiezen om ‘gewoon’ te gaan leven, wat aangeeft dat een keuze ook werkelijkheid gemaakt dient te worden door het uitschrijven van de belemmerende structuren, aangezien deze structuren niet zomaar verdwijnen en zolang deze structuren aanwezig zijn en vooral zolang ik mij door deze structuren laat bepalen, ben ik niet betrouwbaar als leven en kan ik zomaar in 1 moment beslissen het op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik niet genoeg tijd heb om deze structuren uit te schrijven terwijl ik het wel wil, en dat ik simpelweg te laat ben en dus in een gedegradeerde versie van mezelf dien te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter als ego te hebben gemaakt van de potentie die ik in mezelf aanwezig ervaar, waarin ik kies om te leven omdat ik het niet kan verkroppen om in een gedegradeerde versie van mezelf te leven, maar dat ik ondertussen niet werkelijk zelf wil leven als zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant een moeten te ervaren, welke voortkomt uit dit moeten leven van mezelf in/als potentie die ik in mezelf ervaar, waardoor ik alsnog als mind als ego leef en mezelf als leven als zelfwil volledig mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien dat de onwil om me heen om de boodschap van desteni te horen een weerspiegeling is van de onwil in mezelf om werkelijk te willen leven in/als zelfwil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf door de dag heen te duwen met koffie en andere kleine verwennerijen waarin ik iedere beweging als opgave ervaar en waarin geen enkele beweging vanzelf gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor deze ervaring van beweging in/als opgave aangezien ik mezelf hierin als ruim 20 jaar voortbeweeg en ik niet weet of ik het nog een keer zal redden als ik weer zo diep zak als een aantal jaar geleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit niet willen/kunnen bewegen altijd verborgen te hebben gehouden uit angst om bestempeld te worden als depressief en niet meer onder dit stempel uit te komen, terwijl ik altijd in mezelf ervaren heb dat depressief zijn geen werkelijke toestand is en dat hoe de wereld ermee omgaat het alleen maar erger maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het afschuwelijk te vinden hoe de wereld met zogenaamde ziekte omgaat, en dat de meesten werkelijk geen idee hebben waar ze over praten en hoe zeer ze degenen (doen) die ziek zijn (en) hiermee in een hoek duwen, dat alles om zelf beter te voelen in het niet ziek zijn en/of uit angst voor het enorme (mind)gat als gebrek  informatie die zich hierin bevindt, waar we vroeg of laat allemaal invallen.

Ik realiseer me dat dit is waar ik me werkelijk voor in wil zetten, voor de ondersteuning van mensen die hun structuren fysiek gemanifesteerd hebben en hier niet meer uitkomen door de enorm beperkte kennis die er beschikbaar is over de manifestatie van fysieke klachten. Hierin ervaar ik dat ik te weinig praktische ondersteuning kan bieden, ik heb vaak geen woorden voor wat ik wil zeggen, maar ik kan er al wel zijn zonder oordeel op het ziek zijn, zonder de mens die zijn structuren fysiek gemanifesteerd heeft in een hoek van minderwaardigheid te duwen.
Dit is de potentie die ik al heel lang zien en ervaar in mezelf, en tegelijkertijd word ik nog zo in beslag genomen door de onderdrukking van mijn eigen structuren dat ik absoluut niet betrouwbaar ben en werkelijk sta als voorbeeld en ondersteuning. En dus weer terug naar mezelf waarin ik mezelf nog dagelijks wil opgeven.

Waarom ondersteun ik mezelf niet onvoorwaardelijk zonder oordeel hierin?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onvoorwaardelijk als zonder oordeel te steunen in mijn eigen proces van het deconstrueren van mijn fysiek gemanifesteerde klachten/mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf minderwaardig gemaakt te hebben en ervaren door de fysiek gemanifesteerde mindstructuren, waarin ik het fysiek heb onderdrukt door de mind, en dus hierin minderwaardig heb gemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven dat ik mezelf als fysiek minderwardig heb gemaakt als mezelf als de mind door onderdrukking van mezelf als leven, welke zich manifesteert in fysieke klachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te isoleren om weg te blijven van de oordelen als benaming  van ziektes die er heersen in de wereld zonder de gehele mens en mind hierin te zien waarin het benoemen van een ziekte een ondersteuning kan zijn als benoeming als samenvoeging van klachten om te zien wat er speelt maar dat het geen stigmatisering dient te zijn waar de mens nooit meer uit komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wanhopig te worden, ja letterlijk te worden, een hoopje wan, als ik mijn eigen fysieke klachten steeds zie terugkomen, waarin ik me wanhopig afvraag hoe ik hier ooit uit kan komen en hoe ik een levend voorbeeld kan zijn als ik zelf blijf leven in fysiek gemanifesteerde mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te zetten in het moeten zijn van een levend voorbeeld, waarin ik me al jaren vastzet aangezien ik dit punt als jaren zie in mezelf en in het werk wat ik doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een karakter te hebben gemaakt van het zijn van een levend voorbeeld, en dus zet ik mezelf vast in/als de mind in het karakter van en levend voorbeeld, waarin ik het beeld ben geworden die voor mezelf staat/mezelf in de weg staat, verlamd, versteend in structuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen ten opzichte van mijn darmwerking, waarin de darm bepaalt of ik wel of niet naar het toilet kan, en als ik niet naar het toilet kan heb ik daar niets in toe te voegen, dan kan ik niet naar het toilet en ervaar ik de gehele dag pijn en ongemak bij iedere stap die ik zet, waardoor mijn hele dag bepaalt wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele dag te laten bepalen door de darmwerking en hierin niet te zien hoe ik me hierdoor niet kan laten bepalen aangezien ik ieder moment fysieke pijn en ongemak ervaar en niet goed kan eten en bewegen waardoor ik fysiek verzwak, en op deze manier dus langzaam mezelf vermoord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bovenstaande laatste zelfvergeving heb aangenomen als ‘zo is het’, waardoor ik mezelf de mogelijkheid ontneem om hier nog verder in te zien en verandering in te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorme boosheid te ervaren dat het me niet lukt verandering te brengen in de darmwerking terwijl ik er al zolang mee bezig ben, wat ook niet helemaal waar is, wel dat ik er lang mee bezig ben maar niet dat er geen verandering is, aangezien er wel verandering plaatsvindt, maar het komt steeds terug, welke me nog even veel frustreert als in het begin van de klachten, of zelfs meer aangezien ik het niet meer kan verdragen dat het terug komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van darmvertraging niet meer te kunnen verdragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een fysiek orgaan te vertragen in plaats van mezelf als mind te vertragen zodat ik mezelf als mind mind kan zien en kan stoppen en zelfvergeven en corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als mind te vertragen waarin ik mezelf kan zien, stoppen, vergeven en corrigeren, en in plaats hiervan de gehele bubs als mind op te slaan in darmspierweefsel waardoor het levende orgaan vertraagt en mij hierin dwingt te zien in de opgeslagen mindstructuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen specificatie te zien in de gehele bubs in het darmspierweefsel behalve een algehele ervaring van pijn en ongemak, verongelijking, boosheid en verdriet, waarin ik het opgeef in de brij van informatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het op te geven in de brij van informatie, waarin het me niet meer kan schelen wat er gebeurt.

Ik stel mezelf ten doel de brij van informatie te specificeren zodat ik de structuren een voor een kan uitschrijven en zelfvergeven met behulp van SRA-2.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op te zien tegen het specifiek uitschrijven van de mindstructuren en in plaats hiervan druk te blijven met relaties in/als de mind als excuus en onwil van de mind in het zien van zelf als mind, wat komt doordat ik zie dat het met relaties te maken heeft en hierin dit patroon manifesteer maar dat ik het verkeerd om toepas waardoor ik niet door de balans van polariteit heen kom om erachter te zien wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb achter de balans van polariteit in relaties te zien zodat ik kan zien wie ik ben (geworden) aangezien ik geloof dat dit te erg is.

Ik stop, ik adem. Ik realiseer me dat ik uren kan doorgaan met zelfvergevingen op deze polariteit, maar zolang het niet specifiek wordt kom ik hier niet verder in. Dus ik stop. Ik stop met mezelf te frustreren van het doorduwen op een polariteit zonder werkelijk specifiek inzicht. Ik zie onder ogen dat ik geduld en ondersteuning nodig heb in het vrijmaken van de specifieke structuren die ik in mezelf gemanifesteerd heb. Hierin geef ik niet mezelf als op als leven, maar geef ik het op om het allemaal ‘zelf’ te willen doen in oplossingen in/als de mind.

——————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:

www.equalmoney.org

Proces van relatie naar agreement:

www.desteniiprocess.com/courses/relationships

Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:

www.eqafe.com

Zelfeducatie free:

www.eqafe.com/free

www.desteni.net

Journey to Life:

7 jaar dagelijks schrijven

7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven

http://www.facebook.com/groups/journeytolife/

video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 114 – Het heeft geen zin als levensgroot karakter

Het heeft geen zin personage heeft zich weer aangediend, in vol ornaat.

Angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het geen zin hebben waarin ik angst ervaar om mezelf in een depressie te denken door alle gedachten en gekoppelde ervaringen van het heeft geen zin karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik nooit meer uit het heeft geen zin karakter als depressie kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mezelf altijd zo te ervaren als ik me nu ervaar in het heeft geen zin karakter, terwijl ik me vorige week totaal anders ervoer terwijl er in de feitelijkheden van mijn leven niets veranderd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en schaamte te ervaren voor de gedachte die dit het heeft geen zin karakter in werking zet, waarin ik door de schaamte er niet in ga zien en dus de angst niet onder ogen kan zien en niet gelijk ga staan aan dit karakter en er dus niet in op kan staan, waarmee ik mezelf als angst als slachtoffer van dit karakter bevestig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te (be)vestigen als angst als slachtoffer van het heeft geen zin karakter.

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een enkel moment waarin ik me voorstel dat het me niet gaat lukken een relatie als agreement te wandelen samen met iemand met wie ik echt samen wil zijn en vice versa, dit complete scenario van het heeft geen zin karakter aan te zwengelen waarin ik nu al een week participeer en rondzwem in de verschillende dimensies van dit karakter, welke al zolang als ik me herinner aanwezig is en waardoor ik mezelf keer op keer onderuit haal.

Emoties/reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb emoties van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid te ervaren.

Backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten in me te hebben bestaan als ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik het doen, het lukt me toch niet, wat ben ik in godsnaam aan het doen, laat maar zitten, het hoeft voor mij niet meer, het heeft geen zin’, waarin na een aantal zinnen het cirkeltje gewoon weer van vooraf aan begint met dezelfde gedachte die ik zinnen noem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik me zo laat leiden door een wens als verlangen naar een partner, waarin ik het werkelijke verlangen wat ik ervaar als niet mag ervaren en dus ook niet kan zelfvergeven om mezelf er gelijk aan te maken, waarin ik mezelf dus afgescheiden houd van het verlangen en van de inhoud van het verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afgescheiden te houden van het verlangen naar samenleven met een partner omdat ik geloof dat het toch niet gaat lukken en dus doet het verlangen alleen maar pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren naar mezelf in het verlangen naar een partner in gelijkheid aangezien ik de hele wereld zie lonken naar een relatie buiten zelf en ik dit zo belachelijk vind dat ik net doe of ik dat verlangen niet heb, waarin de walging als angst bestaat dat het mij nooit gaat lukken wat ook zo is zolang ik mezelf blijf afscheiden van een deel als verlangen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als beter probeer te ervaren door me af te scheiden van het verlangen naar een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heb afgescheiden van de rest van de mensheid in het doen alsof ik niet verlang naar een partner, terwijl ondertussen dit verlangen mijn hele leven bepaalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te laten bepalen door de afscheiding van de gehele mensheid die ik zelf gecreeerd heb, waarin ik mezelf ongezien van mezelf heb afgescheiden door me af te scheiden van de gehele mensheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf en de gehele mensheid door het afzetten tegen de persoon die wilde leven via de liefde van/voor mij, waarin ik in deze afzetting mezelf heb afgezet van mezelf als leven en dus mezelf gedwongen heb te leven via de liefde van/voor de ander, en hierin datgene compleet gemanifesteerd heb in/als mezelf waartegen ik me juist heb afgezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te zetten tegen een relatie die via de mind wordt geleefd en hierin me af te zetten tegen de persoon die een relatie via de mind wil leven, waarin ik me afzet tegen mezelf die een relatie via de mind wil leven, in plaats van de relatie – te beginnen in/met mezelf –  te veranderen in een agreement door de afscheiding in mezelf te stoppen door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties op datgene wat ik in mezelf heb toegestaan te bestaan in afscheiding van mezelf welke zich manifesteren als gedachten, gevoelens, emoties, verbeeldingen, reacties en gebeurtenissen als gemanifesteerde consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo ontzettend veel te vinden dat ik niet weet waar ik moet beginnen, in plaats van in te zien dat ik allang begonnen ben en dat ik door de dikke brei aan het wandelen ben welke enorm veel geduld en adem en vooral werk als praktische toepassing vraagt als het uitschrijven van alle structuren.

Verbeelding:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verbeelding te creeren van een plaatje waarin ik altijd alleen als zonder partner zal zijn voor de rest van dit leven op aarde, waarin ik mezelf ervaar als het heeft geen zin karakter, welke een emotie van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen als zonder partner te ervaren als verdrietig, waardeloos, machteloos, verwarrend en minderwaardig, waarin ik niet eens het in het moment alleen zijn zo ervaar, maar vooral de gedachte als vooruitzicht van altijd alleen als zonder partner zijn zo ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verdrietig, waardeloos, machteloos, verward en minderwaardig te ervaren door een toekomstprojectie in/als de mind van mezelf voorstellen als altijd alleen zonder partner, waarin ik in deze voorstelling deze situatie creeer en dus mijn eigen het heeft geen zin karakter creeer, waarin dit juist de zinloosheid creeert namelijk het steeds creeren van oude denkbeelden als voorstellingen waarin ik geloof dat ik hierin geen verandering kan aanbrengen, wat een ervaring geeft van het heeft geen zin, en dus heb ik geen zin om me ook nog maar ergens voor in te zetten en al helemaal niet voor mezelf, aangezien het toch geen zin heeft aangezien ik geloof dat ik niet kan veranderen.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb darmvertraging en darmverkramping te manifesteren ten gevolge van de ervaring  van totale zinloosheid, welke fysieke manifestatie de ervaring van zinloosheid in stand houdt, versterkt en opnieuw creeert doordat ik door deze darmvertraging en darmverkramping geen zin heb om ook maar iets te doen en welke in/als het fysiek zelfs zo manifesteren dat het onmogelijk wordt om iets te doen door ervaring van enorm fysiek ongemak en pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke vermoeidheid en vertraging te creeren, waarin de vertraging ook weer een mogelijkheid als dwang is om mezelf te vertragen en meer in het fysiek aanwezig te zijn, zodat ik mijn mind kan onderzoeken en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te dwingen via fysieke klachten om in zelf te zien en mijn zelfgecreeerde structuren onder ogen te zien, in plaats van mezelf direct te vergeven en corrigeren waarin geen fysiek ongemak nodig hoeft te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst te creeren en dus ervaren om mezelf te bewegen als zelf waardoor ik fysieke klachten heb gecreeerd en via deze fysieke klachten mezelf moet dwingen om mezelf als angst onder ogen te zien, zelf te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit mezelf als zelfbeweging mezelf dus niet te corrigeren maar in plaats hiervan te wachten op iets of iemand wat me dwingt tot correctie, wat in mijn geval meestal of eigenlijk altijd mijn fysiek is of een uiterlijke relatie die niet loopt zoals ik graag zou willen.

Consequenties algemeen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb keer op keer relaties te creeren die als startpunt zelf-onoprechtheid inhouden, wat niet ander kan zolang ik zelf-onoprecht in dit punt sta als zijnde geloven de dat mijn gedachten, gevoelens en emoties hierin echt zijn of in ieder geval sterker/groter dan mijzelf als leven, waarin ik verdriet, waardeloosheid, verwarring, machteloosheid en minderwaardigheid ervaar/creeer ofwel de tegenhangers als blijdschap, waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet effectief te werken doordat ik me laat bezitten door de mindbezetenheid zoals hierboven omschreven.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer het het heeft geen zin karakter in werking wordt gezet, welke gedachte het hele karakter activeert en hoe ik hierin van ‘kwaad tot erger’ verzeild raak totdat ik door de bomen het bos niet meer zie, zoals gemanifesteerd in mijn leven en zoals mijn leven zich gemanifesteerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel voor ogen te houden dat ik dit karakter van het heeft geen zin niet ben, maar dat het een karakter is wat zich levensgroot gemanifesteerd heeft als overleving en zich dus voordoet als zijnde dit ben ik als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit het heeft geen zin karakter ben als leven.

Als ik het het heeft geen zin karakter in mijzelf omhoog zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit niet werkelijk ben. Ik onderzoek in mezelf of ik kan zien wat eraan vooraf is gegaan waardoor dit karakter zich aandient. ik realiseer me dat dit onderzoeken de nieuwe relatie met mezelf inhoudt, dat dit is wat een agreement wandelen met mezelf is. Alles wat ik verder voorstel als zoekende naar iets buiten mezelf als relatie is niet werkelijk, het geeft me alleen maar ervaringen van niet genoeg zijn en een totaalervaring van mezelf volledig missen hierin. Dit onderzoek in/als mezelf is intiem zijn/worden met mezelf. Dit is het, al het andere wat i9s voorgesteld in de wereld is het NIET, hoe onvoorstelbaar dit ook moge lijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat datgene wat is voorgesteld in de wereld als leven werkelijk Leven is, waardoor ik ben gaan geloven en ervaren dat ik ALTIJD tekort schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd te ervaren dat/alsof ik tekort schiet door de voorgestelde relaties in de wereld te geloven, waardoor/waarin ik mezelf en de relatie met mezelf volledig mis/gemist heb en hierin dus emoties als verdriet, waardeloosheid, verwarring. machteloosheid en  minderwaardigheid creeer en/of de tegenhangers als blijdschap. waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nooit te hebben toegestaan een en gelijk als mezelf als leven te gaan staan of zelfs maar te overwegen dit te doen door het geloof van relaties buiten mijzelf zoals voorgesteld in de wereld.