Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Verbeeldingsdimensie

Vervolg uitwerking van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Innerlijke verbeeldingsdimensie:

mijzelf stil zittend en stil zijnde met een verslagen gezicht

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in de verbeelding van mijzelf stil zittend en stil zijnde met verslagen gezicht, ten gevolge van de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik  niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf in verbeelding te gaan ten gevolge van een gedachte, en vervolgens te denken en geloven dat ik mezelf stil zittend en stil zijnde zie en ben geworden door de zelfonoprechtheid van een ander, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf onderdruk in en als productie van een gedachte in en als mezelf in en als de geest, welke ik geloof en ervaar als ‘dit ben ik’, en vervolgens als excuus gebruik om stil te zitten en stil te zijn met een verslagen gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verslaan en stil te houden met een gedachte en hierin zelfonoprecht te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfonoprecht te zijn door het geloof in en volgen van mijn eigen gedachte en deze vervolgens op een ander buiten mij te projecteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gedachte(n) als excuus te gebruiken om stil te zitten en stil te zijn met een verslagen gezicht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf stil zittend en stil zijnde met een verslagen gezicht, ten gevolge van geloof in mijn eigen gedachte, te verdedigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in mijn eigen zelfonoprechtheid als zijnde ‘dit ben ik’, en deze ‘ik’ vervolgens te gaan verdedigen door de ander aan te vallen in en als projectie van mijn gedachte op de ander als ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

*

Als en wanneer ik mezelf in de verdediging zie gaan in en als projectie op een ander van een gedachte – bestaande in mij, over een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets denk over een ander wat in eerste instantie in mezelf bestaat en dus over mezelf gaat.

Ik realiseer me dat als ik reageer op mijn eigen gedachten, ik iets en/of iemand in mezelf aan het verdedigen ben.

Ik stel mezelf ten doel, te onderzoeken in mezelf, wie of wat ik aan het verdedigen ben, door te zien wat er opkomt in mij aan afbeelding in, als en van mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie denken dat iemand zelfonoprecht is, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als ik reageer in en als mezelf op eventuele zelfonoprechtheid van een ander, ik zelf nog zelfonoprecht ben, en dat dit prioriteit is om te onderzoeken in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de reacties, afbeeldingen, gedachten in en als mezelf te onderzoeken totdat ik stabiel ben in en als mezelf, zodat/waarna/waarin ik mezelf richting kan geven ten aanzien van een ander in eventuele zelfonoprechtheid.

Als en wanneer ik mezelf zie stil zitten en stil zijn, eventueel met verslagen gezicht, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in een afbeelding van mezelf opgedaan in het verleden ten gevolge van  gedachten die ik niet heb ingezien en onderzocht in mezelf, maar onderdrukt in en als reactie in mezelf, waardoor ik een platform als persoonlijkheid heb gecreeerd in mezelf die indien getriggerd, omhoog komt in en als een persoonlijkheid waarvan ik ben gaan geloven dat ik dit ben, ook al weet ik ergens dat dit niet zo is.

Ik onderzoek in mezelf wat het is aan gedachten in mezelf dat me stil en/of verslagen doet geraken en waarom ik ervoor gekozen heb om deze in en als persoonlijkheid toe te staan te bestaan in mezelf, wat de angst is hierin welke me tot dit besluit heeft doen komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een besluit te nemen tot het toestaan van een bestaan in en als persoonlijkheid in en als mezelf, stil zittend en stil zijnde met een verslagen gezicht, en deze persoonlijkheid vervolgens te gaan verdedigen in en als projectie van een gedachte over een ander op een ander zonder nog te zien dat de gedachte bestaat binnenin mij, gecreeerd en toegestaan in/als/door mezelf, en dus feitelijk mezelf toebehoort en over mij gaat.

Als en wanneer ik mezelf mijn eigen gedachte(n) als excuus zie gebruiken om stil te zitten en stil te zijn met een verslagen gezicht, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me verslagen voel door geloof in mijn eigen gedachte(n).

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken met welke gedachte(n) in mij ik als excuus gebruik om stil te zijn en stil te zitten met een verslagen gezicht, waarin ik mezelf vergeef wat ik hierin tegenkom bestaande in en als mezelf als angsten, zodat en waarin ik mezelf beweeg en opsta in en als mezelf, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving, in en als zelfcorrectie.

Wordt vervolgd

The Metaphysical Secrets of Imagination – Self Image and Imagination

——————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Zelfvergevingen op het alleen maar bij de ander willen zijn in relaties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar bij de ander te willen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bij de ander leuker te vinden dan bij mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te worden aan het bij de ander zijn en vervolgens deze verslaving te geloven/aan te nemen als waar en hierin als groter dan ikzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn verslaving aan de ander=de mind voor waar aan te nemen aangezien ik het zo lekker vind om te toeven in de mind in gedachten aan de ander en deze waar wil maken om dit lekkere gevoel voort te kunnen zetten in realiteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in gedachten liever bij de ander te zijn waarin ik een situatie creeer waarin het niet prettig is bij mezelf aangezien ik zelf weg ben in gedachten in de mind/het bewustzijn en ik het hierin ‘prettiger’ maak dan met mezelf hier in realiteit en hierin dus zelf de verlangens creeer naar het zelfgecreeerde beeld als gedachte in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf verlangens te creeren naar de ander door een beeld te creeren in/als de mind waarin ik iets mooier maak dan hier in realiteit, en hierdoor ga geloven dat dit gevoel in/als de mind in de ‘mooiere situatie gelinkt is aan de ander, in plaats van in te zien dat ik een gevoel gecreeerd heb in/als de mind wat ik irreeel mooi maak om weg te komen uit de realiteit van hier in zelf aanwezig zijn en alle ongemakken in mezelf onder ogen zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf weg te halen bij mezelf en mezelf te plaatsen bij de ander=de mind en mezelf dus verlaat, waarin ik een ervaring creeer van ongemak alleen met mezelf en vervolgens weg wil van mezelf om dit ongemak niet te hoeven ervaren, en hierin opnieuw verdwijn in de verlangens naar de ander in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te zien dat zolang ik liever bij de ander ben dan alleen met mezelf, ik energie creeer als ik bij de ander ben welke lekker/positief aanvoelt, niet ziende dat ik in dit positieve gevoel tevens de polariteit als negatief creeer, dan wel in het alleen zijn, dan wel met de ander als die iets doet waardoor het lekkere positieve gevoel zich niet kan voortzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verlaten voor de ander=de mind zodra ik een ander leuk vind/een relatie met een ander creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid weg te leggen door bij de ander te zijn, waardoor ik het als lekker ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het als lekker te ervaren als ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen en mezelf volledig dien te sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf bij de ander niet volledig hoef te sturen en hierin mijn zelfsturing als kracht weg te geven aan de ander en me dus afhankelijk te maken van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me afhankelijk te maken van de ander door liever bij de ander te zijn dan bij mezelf in volle zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfverantwoordelijkheid als zwaar en niet lekker te ervaren welke komt door angst die hierin omhoog komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren als ik geheel zelfverantwoordelijk moet zijn, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te koppelen aan zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verliefdheid te creeren als lekker gevoel waarin het dagelijks leven gemakkelijker lijkt te gaan om weg te komen van het ongemak wat ik ervaar alleen in zelfverantwoordelijkheid in het dagelijks leven, om vervolgens mezelf afhankelijk te maken van deze verliefdheid en hierin van de persoon bij wie ik de verliefdheid heb gecreeerd door te geloven dat deze gevoelens van verliefdheid echt zijn aangezien het dagelijks leven toch zoveel gemakkelijker gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en hierin bang te zijn dat ik geen invloed heb op gevoelens van verliefdheid en mezelf hierin afhankelijk maak van een ander als de ander=de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te laten bepalen door gevoelens van verliefdheid die ik zelf heb toegestaan/gecreeerd heb, om vervolgens net te doen alsof ik er geen invloed op heb, in plaats van in te zien/toe te geven dat ik het gewoon zo lekker vind voelen om net te doen alsof ik geen controle heb en dus geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

Ik stel mezelf ten doel de angsten te onderzoeken die omhoog komen in volledige zelfverantwoordelijkheid, deze zelf te vergeven en corrigeren zodat ik mijn zelfverantwoordelijkheid als angst niet bij de ander ga leggen als ik met een ander ben.

Ik stel mezelf ten doel gedachten als plaatjes aan de ander te stoppen zodra ik ze op zie komen. Als een gedachte als plaatje blijvend opkomt schrijf ik mijn reacties uit, pas zelfvergevingen toe en corrigeer mezelf.

Ik stel mezelf ten doel bij mezelf aanwezig te zijn als ik alleen ben en als ik met een ander ben, zodat/totdat er geen verschil meer is in beleving tussen alleen zijn en samen zijn. Als ik een verschil merk in/als leuker als energie, dan stop ik, ik adem. Ik breng mezelf terug in het fysiek. Ik onderzoek de situatie en zie waardoor ik een ervaring van leuker creeer, zodat ik deze kan stoppen, zelfvergeven en mezelf kan corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel alle ongemakken in mezelf onder ogen te zien zodat ik niet bij mezelf hoef weg te gaan uit angst voor een ervaring van ongemak.

Ik stel mezelf ten doel bij/in mezelf aanwezig te blijven als ik me ongemakkelijk voel – alleen of met een ander – zodat ik mezelf niet verlaat in ervaringen van ongemak en hierin een ervaring van mezelf verlaten creeer, welke het ongemak alleen maar vergroot en/of creeert.

Ik stel mezelf ten doel eventuele gevoelens van verliefdheid direct te stoppen en zelf te vergeven, en te onderzoeken waardoor ik deze gevoelens creeer, waarop ik verliefd wil worden als vlucht uit mijn dagelijks leven en/of als iets wat ik geloof zelf niet te hebben in het dagelijks leven in/als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding te stoppen die ik ervaar in mezelf in hetgeen waarop ik verliefd word in/op een ander.

——————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 19 – Nee zeggen – Wat is Waan?

Nee zeggen zonder weg te lopen. Zonder de ander weg te sturen/te vragen weg te gaan. Zonder in de mind te verdwijnen in boosheid, beledigdheid, verongelijking. Nee zeggen als niet toelaten, niet toestaan. Staan in mezelf en nee zeggen.

Mij is het tot nu toe niet gelukt. Met alle gevolgen van dien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm verdriet en spijt te ervaren dat het me niet gelukt is nee te zeggen als niet toestaan zonder weg te lopen, zonder de ander te vragen weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet te kunnen schrijven uit schuldgevoel dat het me niet gelukt is nee te zeggen als niet toestaan zonder weg te lopen of de ander te vragen weg te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om in mijn schuldgevoel te verdwijnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen dat ik het zo ver heb laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik het zo ver heb laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te verwachten van mezelf dat ik het zo ver zou laten komen en dan toch zeg stop, tot hier niet verder, nu is het genoeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik heb gezegd stop, tot hier niet verder, nu is het genoeg, omdat ik het daarvoor zo ver heb laten komen, waardoor ik denk of waardoor het lijkt dat ik het nu niet meer mag stoppen omdat ik het zover heb laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet te kunnen ademen omdat ik het zover heb laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik de ander heb vernietigd door eerst hoop te geven en vervolgens te stoppen, in plaats van in te zien dat de ander ook in het proces is gestapt met mij en dit in zichzelf heeft toegestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander hoop heb gegeven, in plaats van in te zien dat ik mezelf hoop heb gegeven door mijn hoop te vestigen op een relatie met iemand buiten mij, en nu in paniek ben omdat ik dit gestopt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de mind nog te creeren in plaats van mezelf direct te stoppen en vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat het gestopt is met de ander doordat het zo snel is gegaan, en ik er vanuit ben gegaan dat het niet zou stoppen tussen ons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna niet verder te durven uit angst dat ik geen antwoorden heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen wel de illusie in te laten zien maar geen antwoorden te kunnen geven, waardoor er niets is om in op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien waarin ik kan opstaan, wat inhoudt dat ik mezelf niet zie door alle oordelen die ik over mezelf heen heb gelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik niet eerst in zelf ben gaan staan voordat ik een relatie gestart ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik dit punt wat we nu doorlopen niet aan het begin heb doorgelopen waardoor gelijk duidelijk wordt of we wel of niet alleen staan, in plaats van in te zien dat ik dat niet gedaan heb doordat ik niet alleen sta, en de ander ook niet, en daarom hebben we het samen geprobeerd om via de ander alleen te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik via de ander alleen kan gaan staan en dat de ander via mij alleen kan gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat datgene waarvoor ik bang was 1 jaar terug, als ik de ander en mezelf alleen zou gaan laten staan, nu alsnog gebeurd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat nu alsnog gebeurd is waarvoor ik 1 jaar terug bang was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de ander het niet gaat redden maar dat ik niet in staat ben om voor de ander te gaan staan waardoor deze in mij kan opstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander in mij kan opstaan, in plaats van in te zien dat dat ongetwijfeld de mind is die dit voorspiegelt, zodat de ander als de mind in mij kan opstaan en ik als leven voorgoed verloren ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik als leven voorgoed verloren ben als ik de ander in mij laat opstaan, in plaats van in te zien dat ik bang ben dat ikzelf als mind als illusie van leven voorgoed verloren ben als ik in mezelf opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat en hoe de mind alles omdraait.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vernietiging van (mezelf als) de mind volledig onderschat te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om op te staan in datgene wat ik 1 jaar terug in mezelf zag, namelijk door het stoppen van mijn participatie in mijn emoties en angst om alleen te gaan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb er nu een laag bovenop gecreeerd te hebben met schuldgevoel voor de ander, waardoor het moeilijker is om hierin op te staan, in plaats van in te zien dat die schuldgevoelens allang aanwezig waren, waardoor ik niet in staat was om op te staan; ze zijn nu zichtbaar geworden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik schuldgevoelens gecreeerd heb in de ander waardoor het moeilijker is om op te staan, in plaats van in te zien dat deze schuldgevoelens allang in de ander aanwezig waren; ook bij de ander worden ze nu duidelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit proces samen met x kan lopen, dat ik veilig ben in zijn aanwezigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander nodig te hebben als bevestiging van wie ik ben, om vervolgens boos te worden als hij mij bevestigt als mind, want die ben ik niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik het zover heb laten komen, in plaats van in te zien dat ik het zover heb laten komen doordat ik ergens wel inzag hoe moeilijk het zou zijn de participatie in relaties in/als de mind te stoppen, niet ziende dat door uitstel het alleen maar moeilijker wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het stoppen en opstaan moeilijker te maken door het uit te stellen, onderwijl ook ziende dat we zoveel andere punten eerst doorlopen hebben waardoor het mogelijk is de relaties in/als de mind te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik het stoppen en opstaan moeilijker heb gemaakt door het uit te stellen, in plaats van in te zien dat ik het uitstellen nodig heb gehad om in te zien wat ik geworden ben en moed te verzamelen om op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor dit stoppen van relaties in/als de mind, en het daarom uitstel, onderwijl bang zijnde dat als ik te lang blijf ik het niet meer kan stoppen, in plaats van in te zien dat ik het dan niet meer kan stoppen doordat ik het zolang heb uitgesteld waardoor het steeds moeilijker wordt om te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten en te zien of ik dit anders had kunnen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen omdat ik niet zeker weet of ik het juiste heb gedaan, in plaats van in te zien dat ik daar al 1 jaar (en mijn hele leven) mee bezig ben, met het wel of niet juist doen in/als de mind, wat constant een soort van vrije keuze met zich meebrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat we een keuze hebben in/als de mind, in plaats van in te zien dat we alleen kunnen kiezen wie we zijn in ieder moment, zelf-oprecht of zelf-onoprecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het lastig te vinden te zien wat zelf-oprecht en wat zelf-onoprecht is, wat aangeeft dat ik dit probeer te zien in/als de mind, wat eigenlijk weer hetzelfde is als goed en fout; alleen door het stoppen en vergeven van dit oordeel van goed en fout in/als de mind kan ik zien wie ik ben als zelf; als ik zie wie ik ben als zelf zelf-oprecht zal ik het weten want dan ben ik het en is er geen zelf-twijfel meer, ontstaan door de keuze tussen goed en fout in/als de mind waarin ik me afscheid van zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet waard ben om op te staan doordat ik geloof dat ik dit verpest heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan twijfelen aan het hele proces wat ik wandel doordat ik het niet in praktijk heb kunnen zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het me nooit lukt om het proces in praktijk te zetten en daarom wil ik direct het eindpunt bereiken zodat ik het in de praktijk bevestigd zie en ik niet aan mezelf hoef te twijfelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om hierin op te staan en zichtbaar in de wereld te staan doordat ik geloof dat ik het verpest heb doordat het me niet gelukt is het in de praktijk te zetten, in plaats van in te zien dat ik het in de praktijk aan het zetten ben door te schrijven, zelfvergevingen en zelfcorrecties toe te passen en hierin de mind te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets in/als de mind in de praktijk te willen zetten, om, als dit niet blijkt te lukken, onzeker te worden over het proces van het stoppen van de mind zodat ik niets meer creeer in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het jammer te vinden dat het niet is gelukt om dit in/als de mind in de praktijk te zetten en het vervolgens te stoppen, dus eigenlijk wil ik het stoppen via de mind (=via de ander).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te willen stoppen via de ander = de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles via de ander (= de mind) te willen doen, en niet te zien hoe het anders kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet meer te kunnen/durven/mogen ontspannen omdat het me niet gelukt is, wat dus inhoudt dat ik me niet kan/durf/mag ontspannen doordat ik me schuldig voel dus door mijn eigen oordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel pijn te ervaren van wat ik zie als spiegel in de ander, hoever weg in de mind door het oordeel en schuldgevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het oordeel en schuldgevoel in de ander alleen maar versterkt heb door in zichzelf te laten zien terwijl ik zelf nog niet vrij ben van oordeel, en de ander dus met oordeel als voorbeeld in zelf laat zien.

Ik wens niemand toe dit te ervaren, en ondertussen is dit wat we allemaal ervaren waardoor we niet in zelf willen/durven zien. Wat is ‘dit’? Het zelfoordeel om wat we hebben toegestaan en aanvaard hebben in onszelf als de ander als de wereld te creeren.

Waar is de genade voor mezelf?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen genade voor mezelf te kunnen vinden, in plaats van in te zien dat dat het proces is, het een voor een vergeven van alle structuren en oordelen en het veranderen van onszelf, en dat alleen daarin de genade voor/als onszelf ligt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de enige ben die zo slecht is, die het zover laat komen en daarmee zoveel verdriet en verwarring creeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik naast iemand kan staan in dit proces, terwijl ik in dezelfde structuur verward zit als diegene en ik diegene dus constant onderuit haal, en vice versa.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk zou zijn dit proces met x te wandelen terwijl we constant in een babylonische spraakverwarring verkeren doordat we 2 verschillende talen spreken, letterlijk en figuurlijk.

Wat is Waan?

Waan is een volkomen verdwijnen in de mind, geen rust meer kunnen/durven/mogen vinden in het fysiek, voortkomend uit zelfoordeel en schuldgevoel wat niet onder ogen gezien wordt.

De wereld als onszelf verkeert in een waan. Degenen die uiterlijk in een waan verkeren noemen we gek, de drugs gebruiken we als excuus voor de waan om niet in de waan zelf (als wie we zijn geworden) te hoeven zien. Ondertussen draaien we door van binnen en van buiten.

Stop de Waan. Stop de Mind. Stop jezelf als de Mind nu het nog kan hier op aarde. Voor iedereen die (een beetje) tijd heeft om hierin te investeren, die al voorzien is van de basisbenodigdheden als huis en voedsel en internet. Stop de enorme pijn in jezelf als de ander, voortkomend uit afsplitsing van het leven door te verdwijnen in de mind als (zelf)oordeel, geprojecteerd op de ander in de wereld.

http://www.desteniiprocess.com

http://www.equalmoney.org

Ik verbind mezelf met mezelf door de waan als zelfoordeel te stoppen in/als mezelf, zodat ik kan/durf/mag rusten in mijn fysiek.

Ik verbind mezelf met mezelf tot het stoppen van de waan in mezelf als proces totdat/zodat ik hierin de ander als mezelf kan ondersteunen hetzelfde toe te passen; om alles toe te passen waartoe ik in staat ben om datgene te stoppen wat ik hier heb zien gebeuren als waan.

Ik verbind mezelf met mezelf door de enorme angst onder ogen te zien die ik ervaar bij de gedachte om hierin een levend voorbeeld te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik perfect moet zijn om een levend voorbeeld te zijn, en als ik dat niet ben, dan ben ik het niet waard een levend voorbeeld te zijn.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te ondersteunen in de wankele stappen in dit proces, totdat ik stevig sta in en als mezelf, ongeacht de twijfel en de angst die ik ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst en twijfel en zelfoordeel te ervaren dat ik niet durf door te gaan, in plaats van in te zien dat dit onderdeel is van het proces, dat ik hierin inzie wat ik geworden ben als angst en twijfel en zelfoordeel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een voorwaarde voor mezelf te creeren om op te staan, namelijk dat ik vrij ben van zelfoordeel en geen acties meer onderneem voortkomend uit dit oordeel als de mind, in plaats van in te zien dat ik zelfoordeel ben geworden en dat het opstaan hierin  bestaat uit dit zelfoordeel in te zien, te stoppen, te vergeven en te corrigeren tot levend wezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de oplossing ben voor de ander zodat ik niet alleen hoef te staan, in plaats van in te zien dat ik de oplossing ben voor mezelf.

Dag 18 – Hij is weg (mijn reden van bestaan)

Weg weg weg. Ik ben bang dat hij weg gaat, dat hij niet meer terug komt. Dat hij niet weg gaat, mijn reden van bestaan is weg. de weg die we lopen, weg lopen, terugkomen. Weg sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander (= de mind) tot reden van mijn bestaan te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander weg te sturen en weer terug te laten komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander weg te sturen als het me niet zint hoe hij zich gedraagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik de ander weg stuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat de ander weg is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen mind niet te kunnen stoppen en daarvoor moet de ander weg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet zonder de ander kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te zijn zonder de ander, en met de ander dus blijkbaar niet, waardoor de ander steeds weg moet omdat ik niet alleen kan zijn als de ander er is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er iets leuks aan mijn mind is, en nu dat niet zo blijkt te zijn, ervaar ik verdriet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren omdat er niets leuks aan mijn mind is en ik de ander dus voor niets heb weg gestuurd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen mind te geloven dat het nodig is om de ander weg te sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven dat ik de ander weg stuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven en het gevoel te hebben dat ik alles kwijt raak wat me lief is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat me lief is echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat het te laat is, dat ik het verpest heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik de ander de afgrond in dus omdat ik niet een en gelijk als zelf kan staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb eerst een soort van vertrouwen te scheppen bij de ander om de ander vervolgens weg te sturen omdat ik het toch niet aan kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen over het feit dat ik het toch niet aan kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te overschatten door de situatie in te schatten vanuit de mind, en vanuit de mind een toekomst projectie te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander leuk te vinden maar toch moet hij weg want als hij zo doet kan ik niet met hem leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een voorwaardelijkheid te creeren voor het wel of niet hier mogen zijn van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de weg kwijt te raken in de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds een positiviteit te creeren waarna een negativiteit volgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander weg te sturen en vervolgens hoop dat de ander terug komt zodat ik me niet schuldig hoef te voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf onaanvaardbaar gedrag te vinden vertonen, en ondertussen ben ik steeds bezig in de mind met het zoeken van redenen en rechtvaardigingen voor mijn gedrag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als te beoordelen op mijn gedrag en ondertussen te doen alsof ik van de ander alles goed vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles goed te vinden van de ander omdat ik bang ben dat hij weggaat, wat resulteert in een constant wegjagen van de ander omdat ik lieg tegen mezelf als de ander hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen stoppen met liegen als de ander hier is, in plaats van zelf hier te zijn een en gelijk als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet hier te kunnen zijn als de ander hier is aangezien deze plek al bezet is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er maar 1 plek hier beschikbaar is doordat er constant oorlog is over de energieverdeling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb oorlog te maken over de energieverdeling en vervolgens te geloven dat deze echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn in mijn hart te hebben dat ik de ander heb weggestuurd terwijl het regent en hij in de war is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te schrikken van het gedrag van de ander (= de mind).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te schrikken van het gedrag van mezelf als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander zo graag hier te willen laten zijn maar dat het telkens mislukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb telkens te laten mislukken wat ik wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat dat wat ik wil toch niet lukt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verlangen te willen vervullen gecreeerd uit wat ik wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet hier te willen zijn als dit niet is opgelost, in plaats van in te zien dat ik het alleen kan oplossen als ik hier ben, en op deze manier los ik dus niets op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets op moet lossen, in plaats van in te zien dat ik hier kan zijn en zelf de oplossing ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik de oplossing ben.

Als ik mezelf zie participeren in paniek voortkomend uit de vraag of ik het wel of niet goed heb gedaan, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik nog geloof in een goed en fout, en hieruit voortkomend nog zoek naar een goed of fout in/als de mind, en hiermee dus een deel van de mind wil behouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een deel van de mind te willen behouden als zijnde ik heb het goed (God) gedaan.

Ik sta mezelf niet toe deel te nemen aan een gesprek in de mind over goed en fout; in plaats hiervan stop ik met participatie in dit gesprek, ik stop het gesprek in mijn hoofd. Ik adem in en voel mijn voeten op de grond. Dit gesprek leidt tot niets dan verwarring, en verwarring zal zich weerspiegelen om mij heen en mij beinvloeden zolang ik participeer in deze verwarring.

De hele mind is backchat; hierin zag/zie ik (tijdens een gesprek met Sylvie) dat positiviteit in/als de mind niet werkelijk bestaat. Hiermee kan ik de mind stoppen, zie ik de reden om de mind te stoppen. Ik creeer niets dan verwarring in/als de mind, in mijzelf en in de ander.

Ik verbind mijzelf met mezelf door de backchat als de mind te stoppen in zijn totaliteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik hier moet doen als ik de backchat in zijn totaliteit stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met mijn backchat waardoor ik geen tijd heb om hier aanwezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om hier aanwezig te zijn zonder mind/backchat; zonder de ander(=de mind) om me mee bezig te houden, dan wel met de mind van de ander, dan wel met het richten van mijn backchat op de ander, dan wel met het stoppen van mijn backchat die ik heb als reactie op de aanwezigheid van de ander.

De ander is weg betekent de ander is in de mind, weg van hier, en om bij de ander te zijn wil ik ook in de mind blijven toeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de mind te willen blijven toeven om bij de ander te kunnen zijn.

Als ik mezelf zie participeren in schuldgevoel, verdriet, herinneringen, validaties, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het allemaal bestaansredenen zijn in/als de mind, waarmee ik mezelf als mind in leven wil houden. Het volgen van welke weg dan ook in/als de mind als het volgen van een gedachte, gevoel, emotie of herinnering leidt tot verwarring en verstrikking in de mind. Ik stop; ik adem; ik schrijf.

Als ik mezelf zorgen zie maken over de ander of me voor probeer te stellen hoe het met de ander gaat, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik de ander met rust moet laten, dat de ander er niets aan heeft als ik me met hem bezig houd in/als de mind. Ik creeer hoogstens nieuwe verwarring. Alhoewel ik het niet begrijp hoe deze situatie kan verbeteren, zie ik dat participatie in/als de mind in deze situatie niets oplost. Dit is wat ik kan doen om meer helderheid te krijgen: stoppen met nadenken over de ander en de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat en te proberen om de situatie te verbeteren, welke de situatie alleen maar ‘verslechtert’ door de verwarring die ik creeer in mezelf, in de ander, in de situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat we het niet redden samen. Als ik participeer in de angstgedachte dat we het niet redden samen dan stop ik, ik adem. Ik en de mind gaan het niet redden samen, dat staat vast. Ik stop de emoties die ik gecreeerd heb voortkomend uit het vestigen van hoop op iets buiten mij. Ik pas zelfvergeving toe op de emoties die opkomen en realiseer me dat die niet in 1 moment ‘weg’ zijn aangezien ik ze lange tijd heb gecreeerd; ik laat mezelf niet in de steek door ervan weg te lopen. Ik blijf bij mezelf in ieder moment, en als ik weg ben kom ik direct weer terug naar Hier.

Ik verbind mezelf met mezelf door direct weer terug te komen naar mezelf Hier als ik merk dat ik weg ben van mezelf als de ander in/als de mind.

Dag 15 – De ander = de Mind

Vervolg Dag 14 – Leven via de liefde van/voor de ander (in de schoenen van mezelf):

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat ik liefde zal ervaren voor de ander met wie ik samenleef zoals ik liefde ervaar in en als de mind, en als dat niet zo is ben ik telkens teleurgesteld dat ik geen liefde ervaar en denk ik dat ik weg moet of dat de ander weg moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen samenleven met iemand voor wie ik liefde ervaar, zodat ik mijn eigen reacties op de ander voor wie ik geen liefde ervaar, niet hoef te ervaren want ik ervaar immers al liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen en verwachten dat iemand voldoet aan mijn plaatje in/als de mind zodat ik liefde ervaar, en ik dus niet mijn eigen oordelen op mezelf, geprojecteerd op de ander, hoef te ervaren.

“De Ander” = De Mind. Ik ben druk met mijn eigen mind geprojecteerd op de ander, en ondertussen mis ik de ander volkomen, evenals mezelf. Hoe kan ik de ander als mezelf zien als de mind ertussen zit? En hoe kan de ander mij zien als zelf als de mind ertussen zit? Dit is wat er gebeurt met leven via de liefde van/voor de ander of van/voor iets buiten zelf. Er wordt geleefd via deze liefde dus via de mind, en datgene waar liefde voor ervaren wordt moet blijven bestaan en niet veranderen, anders kan ik niet meer leven. Denk ik, geloof ik, voel ik. Oftewel, ik kan niet zonder deze liefde in als mijn eigen mind, dus zonder mijn eigen mind leven. Denk ik, geloof ik, voel ik. Dus ben ik heel druk met mijn eigen mind in stand houden en heb geen oog voor Leven, in en als mezelf. Een behoorlijk benauwd gebeuren. Logisch, want er is geen Adem. Nogal benauwd zonder Adem, zonder zelfs ook maar te weten wat Leven in/als de Adem is. Dus leef ik via de ander = de mind. Ik moet tenslotte ergens van leven. Denk ik, geloof ik, voel ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo druk te zijn met mijn eigen mind geprojecteerd op de ander dat ik de ander evenals mezelf volkomen mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen mind tussen mijzelf en de ander te plaatsen en de ander als mezelf dus niet te zien, terwijl ik hierin opgegroeid ben en er zo’n hekel aan heb om niet gezien te worden en gelijk getrokken te worden aan de ander als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf  heb toegestaan en aanvaard heb er een hekel aan te hebben om niet gezien te worden en gelijk getrokken te worden aan de ander als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gelijk ben als de ander als de mind, in plaats van in te zien dat ik (een en) gelijk ben als zelf als leven, en hierin ben ik gelijk als de ander. dat is leven via/als Zelf, in plaats van Leven via/als de ander (als de mind).

Een ander punt dat wederom opkomt: Al de stress die ik creeer in/als de mind komt voort uit 2 punten:

1 is geld, ik maak me zorgen over hoe de ander met geld omgaat en dit steeds opnieuw binnen 1 moment verspilt. Ik maak me zorgen als ik met die ander moet delen door in 1 huis te wonen; wat het lastig maakt om hierin naast de ander te staan zonder reacties van boosheid. Ik zie niet hoe ik naast de ander kan staan zonder angst voor de manier waarop de ander met geld omgaat als ik voor een deel afhankelijk ben van het geld van de ander; in de toekomst.

2 is seks. het is prima nu geen seks te hebben, maar ik maak me zorgen om de toekomst; wat als de ander niet in/als de adem gaat leven, kunnen we dan nooit meer seks hebben? Hierin maak ik mezelf als leven dus afhankelijk van de adem, via de seks, van de ander. Dus word ik boos als de ander in de mind leeft. terwijl ik dus eigenlijk boos op mezelf ben dat ik zelf niet in/als de adem leef en hierin mezelf afhankelijk maak van de ander.

En het mooiste is in beide punten: het is nu niet eens een probleem maar wat als….later….toekomstprojectie. Ik heb mezelf mooi beet laten nemen door mijn eigen mind, bestaande in/als seks, geld en toekomst voortkomend uit verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf mooi beet te laten nemen door mijzelf als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verstrikt geraakt te zijn in mijzelf als mind-construct, voortkomend uit het familie-construct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf veilig te stellen in mijn eigen mind-construct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hele tijd te proberen te zien wat Leven is, in plaats van in te zien dat ik daarmee opnieuw bezig ben in/als de mind, mezelf verstikkend in bewustzijn; ik hoef me nu alleen bezig te houden met het stoppen van mezelf als mind, waardoor ik mezelf als Leven de ruimte geef om te bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ditzelfde te proberen in de relatie, ik probeer de relatie ‘vorm te geven’, wat een vorm geven is in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik me nu alleen maar bezig hoef te houden met het stoppen van de relatie(punten) zodat ik mezelf en de ander ruimte geef als Leven in agreement met zelf, en hieruit voortkomend wellicht een agreement met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel druk te zijn met het begrijpen van wat een agreement is, in plaats van in te zien dat ik dat niet kan zien in/als de mind; een agreement zal zichtbaar worden in het stoppen van de relatie(punten).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken als de relatie stopt aangezien ik dan geloof dat we elkaar kwijt raken, in plaats van in te zien dat ik op dat moment bang ben om mezelf kwijt te raken aangezien ik geloof dat ik leef via de relatie in/als de mind met de ander, wat leven is via de ander = de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren als ik de controle van/over de relatie verlies, uit angst dat ik de ander en dus mezelf (als de mind) verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik mezelf in/als de mind verlies, in plaats van in te zien dat ik allang verloren ben zolang ik leef in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan mezelf als verloren mind, en dus creeer ik situaties waarin ik mezelf bij voorbaat verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan mezelf als verloren mind, en dus creeer ik steeds situaties waarin ik weet dat de ander valt zodat ik controle over de ander blijf houden en die niet op gaat staan in onafhankelijkheid van mij maar bij mij blijft in mijn verloren mind-construct, om vervolgens boos te worden op de ander dat die valt en ik druk kan blijven met het zogenaamd ondersteunen van de ander, en de ander mij hierin dankbaar is en dus niet bij me weggaat of in ieder geval bij me in het krijt staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb situaties te creeren waarin ik druk blijf met de ander omdat ik niet weet hoe ik als zelf moet leven, en zolang ik druk ben met de ander hoef ik niet in deze onzekerheid te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in staat te zijn of te geloven dat ik nog niet in staat ben om deze situaties van vallen te voorkomen, voortkomend uit een gevoel van verongelijking dat ik alles inzie en al het werk moet doen en de ander vrolijk door hobbelt zonder in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb situaties te creeren waarin de ander in zelf moet zien, in plaats van zelf in zelf te zien en de ander met rust te laten en de ander het eigen proces te laten lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm kwaad te zijn op de ander als die niet ziet in zelf en daarmee ogenschijnlijk een gemakkelijk leven leidt, in plaats van in te zien dat ik helemaal niet weet of de ander wel of niet in zelf ziet, ik weet alleen dat ik kijk door mijn ogen en dat ik dus zelf niet in zelf zie door druk te zijn met de ander in zichzelf te laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met de ander in zichzelf te laten zien en zo mezelf mis door niet in zelf te zien, om vervolgens bang te zijn dat die ander bij me wegloopt en ik mijn kans voorbij heb laten gaan om in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het in zelf zien afhankelijk te maken van de aanwezigheid van de ander.

Als hierin de Ander = de Mind ‘geldt’, dan ben ik dus heel druk met mijn mind om in zichzelf te zien, in plaats van mijzelf als mind te stoppen en zelf te vergeven wat er in gedachten, gevoelens en emoties opkomt. Hierin kan ik mezelf zien, dat is onafhankelijk van de ander, mijn mind draait het programma wel af, of de ander er nu bij is of niet.That’s it.

Ik maak het veel ingewikkelder dan het is, wat een geweld-ig trucje van de mind is, gewikkeld in/als zichzelf. Heel druk bezig met de ander bewust te maken, wat het bewustzijn=mind=polariteit versterkt. Hopend dat de ander eindelijk in zichzelf gaat zien zodat we samen kunnen leven; en ik maar wachten op die ander, uitgeput van al het werk in/als de mind.

Zie Hier het misbruik wat ik pleeg op het leven, verpakt in bewustzijn wat eigenlijk manipulatie is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven te manipuleren door te proberen het leven bewust te maken, waarmee ik dus probeer om het leven mind te maken, en dat is precies wat er met mij gebeurd is van 0-7 jaar, evenals met iedereen op aarde: proberen de ander gelijk te maken als zelf als de mind uit angst alleen in/als de mind achter te blijven als de ander gaat leven in onafhankelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander nodig heb om mezelf te zien, en daardoor de ander manipuleer in/als/tot bewustzijn, in plaats van in te zien dat ik mezelf altijd kan zien in mijn eigen gedachten, gevoelens en emoties die altijd in mezelf aanwezig zijn totdat ik ze stop, onafhankelijk van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven heel ingewikkeld te maken door mezelf en de ander bewust te maken, wat feitelijk mezelf en de ander gelijk maken is als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf  heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik mezelf ten alle tijden kan vergeven wat ik mezelf heb toegestaan in als de mind; ik hoef alleen maar in mijn eigen mind te zien en de gedachtes, gevoelens en emoties te stoppen en zelf te vergeven, om vervolgens mezelf te corrigeren door te leven zoals ik mezelf vergeven heb; zonder oordeel als gedachte, gevoel of emotie.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte, gevoel of emotie dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf zie in deze gedachte, gevoel of emotie, ik als de mind laat mezelf zien, en ja ik mag gezien worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet gezien mag worden, in plaats van in te zien dat dit een constructie is in/als de mind, als ik geloof dat ik niet gezien mag worden ga ik me verbergen en dus ontneem ik mezelf de mogelijkheid tot het stoppen en vergeven van mezelf zoals ik geworden ben en zoals ik me nu laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de mogelijkheid te ontnemen om mezelf te stoppen en vergeven zoals ik geworden ben en mezelf laat zien in ieder moment door te geloven dat ik niet gezien mag worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander weg moet omdat ik niet gezien mag worden en de ander mag mij dus ook niet zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn verbannen te worden als ik gezien word, en dus verban ik maar vast de ander zodat ik niet gezien kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het zien van mij door de ander invloed heeft op wie ik ben, in plaats van in te zien dat ik mezelf kan zien in mijn eigen gedachtes, gevoelens en emoties; is er een ander aanwezig en denk ik iets over die ander, dan word ik zelf duidelijk zichtbaar als gedachte, gevoel of emotie, en kan ik mezelf dus eenvoudig stoppen en vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb mezelf te vergeven in wat ik zie van mezelf als gedachte, gevoel of emotie als dan niet als reactie op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander als mezelf op te jagen om onszelf te zien in gecreeerde consequenties, in plaats van in te zien dat ik eenvoudig de gedachtes gevoelens en emoties kan stoppen en dat het niet nodig is deze om te zetten in gecreerde consequenties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld als gecreeerde consequentie in stand te houden door consequenties te creeren in/als de mind om mezelf te zien zodat ik mezelf kan stoppen, wat feitelijk een omweg is via de mind, zodat ik via de mind kan blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven heel ingewikkeld te maken door via de omweg van de gemanifesteerde consequenties te leven in/als de mind, dus door te leven via de mind = de ander, in plaats van rechtstreeks te leven in/als zelf: Zelf-Oprecht.

Als ik mezelf zie participeren in de neiging tot het volgen van een gedachte, gevoel of emotie in/als de mind, om deze vervolgens te gaan creeren en leven, dfan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik elke gedachte, gevoel of emotie die ik volg leven in blaas, wat het des te moeilijker maakt om deze gedachte, gevoel of emotie te stoppen, totdat het niet meer te stoppen is en ik het wel moet leven, denk ik.

Ik sta mezelf niet toe mijn gedachtes, gevoelens en emoties te volgen en te creeren in de realiteit.

Ik sta mezelf niet toe de wereld als gemanifesteerde consequentie te voeden en in stand te houden door het geloof dat ik mijn gedachte, gevoel of emotie moet volgen, creeren en leven.

Ik stop, ik adem, ik ben Hier. Ik maak het Leven rechtstreeks en eenvoudig door zelf-oprecht te leven in ieder moment door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties.