Dag 706 – Wat roep ik in het leven?

full_consciousness-awareness-back-to-basics

Toen ik begon nu bijna 5 jaar geleden, met het wandelen van deze reis van bewustzijn naar gewaarzijn, probeerde ik weleens voor een moment om alleen ‘in en als mijn ademhaling aanwezig te zijn’. Dat lukte niet, er ontstond direct een ervaring van ‘gejaagdheid’ en paniek in mezelf, ik kon niet goed ademhalen en kon me in geen velden of wegen voorstellen (ikzelf was dus in geen velden of wegen te bekennen lol zoals het gezegde eigenlijk gaat) hoe het zou zijn om alleen, in gewaarzijn, in en als mijn ademhaling aanwezig te zijn.

Dat heb ik toen maar gelaten voor een langere periode en zo ben ik eerst begonnen met hetgeen wel lukte, namelijk het schrijven van blogs en het uitgebreid toepassen van zelfvergevingen. zowel in schrijven als hardop of zachtjes sprekend in mezelf.

Nu, een week of twee geleden, realiseerde ik me dat ik me nog steeds niet inzet om me op mijn ademhaling te focussen, waardoor ik in mijn dagelijkse bezigheden, veel afdwaal in gedachten. Ik probeerde het opnieuw, het focussen op mijn ademhaling terwijl ik bezig ben, als ik bijvoorbeeld mijn tanden poets, als ik me aankleed, mijn spullen pak, enzovoort. En nu lukte het wel. Ik raak niet langer in paniek en ik word er rustiger van.

Ik kwam hiertoe, omdat ik me realiseerde dat ik nog steeds niet zie wat ik allemaal in mijn geest (in gedachten en hieruit voortvloeiend, in gevoelens en emoties) creëer en hoe dit specifiek van invloed is op mijn lichaam. Ik merk alleen dat mijn lichaam verkrampt is en ‘denk dan automatisch’ dat ik niet weet hoe ik hier iets aan kan doen. En zo kwam ik tot de conclusie/realisatie dat – als ik mezelf wil ondersteunen, als ik prettiger in mijn fysiek aanwezig wil zijn en mezelf werkelijk richting wil gaan geven binnenin (en in gelijkheid met) mijn eigen lichaam, en dat wil ik – ik dus zal moeten vertragen om te zien wat er nu eigenlijk exact gebeurt in mijn geest en waarin ik deelneem en ‘volgzaam’ ben, hoe ik mijn gedachten achterna ga en hupsakee, beland in een (emotionele of gevoels-) ervaring die ik fysiek manifesteer en/of in stand houd en waarin ik mezelf gevangen houd in een soort van fysiek gemanifesteerde ‘wurggreep’, waarin ik me vervolgens machteloos ervaar doordat ik denk dit niet te kunnen veranderen in en als mezelf.

Zo nam ik hier de beslissing om te vertragen en te stoppen met de deelname in gedachten en in plaats hiervan, te zien wat er plaatsvindt in mijn geest, zodat ik mezelf hierin richting kan gaan geven. Ik raakte bekend en begreep de theorie toen ik begon 5 jaar geleden, echter ik kon het niet direct in het moment uitvoeren, ik had eerst tijd nodig om de hoeveelheid energie af te voeren. Hiermee bedoel ik de energie die ik door mijn leven heen heb opgebouwd door allerlei gedachten te geloven en aan te nemen en waarin ik mezelf steeds emotioneler maakte en zo energie opstapelde en vastzette in mijn lichaam. Hierin waren voornamelijk de emoties zichtbaar en ook fysiek voelbaar en ik heb de tijd nodig gehad om bewustzijnslagen door te wandelen. Wat ik gedaan heb met behulp van het schrijven, het zelfvergeven, de DIP lessen, de ondersteuning van elkaar in dit proces, ter voorbereiding op het werkelijk kunnen gaan toepassen en verantwoordelijkheid nemen voor wie ik ben en wat ik creëer.

Nu dan aangekomen bij (de beslissing tot en uitvoering van) het werkelijk vertragen en gaan zien wat ik aan gedachten aanmaak en hoe ik mezelf (en indirect anderen) hiermee beïnvloed.

Het eerste dat ik zie in mezelf, is hoe ik een verhaal aanmaak over een ander en vervolgens, ga ik die ander veroordelen voor dat wat ‘die ander doet’, in mijn zelf aangemaakte verhaal. Betekent dit dan dat die ander dit ook werkelijk doet? Nee! Het betekent dat ik denk dat die ander dit doet, in mijn eigen gedachten, in mijn eigen verhaal creëer ik dit en hierop reageer ik dan in mezelf door dit/die ander, te veroordelen. Dus ik veroordeel een ander voor wat ik denk over een ander. En zo zie ik langzaam en steeds duidelijker (dit zie ik in en als mezelf, wat iets anders is dan ‘de theorie kennen’) hoe ik mijn eigen reacties (vanuit gedachten als oordelen) feitelijk in werking stel, hoe ik ze ‘in het leven roep’. En aangezien het allemaal in mijn hoofd plaatsvindt, gaat het allemaal over mezelf en hoe ik besta in zelfoordeel.

En is dit niet hoe we de wereld hebben gecreëerd met z’n allen? Hoe we deze wereld, zoals we nu bestaan in relatie tot en met elkaar, ‘in het leven hebben geroepen’?

Dit is werkelijk nodig om onder ogen te gaan zien binnenin onszelf, hoe we zelf, ieder voor zich en in relatie met en tot elkaar,  deze hele ellende creëeren en gecreëerd hebben, in het leven hebben geroepen. We hebben onze innerlijke gedachtenspinsels, werkelijkheid gemaakt en vervolgens projecteren we onze gedachten (als oordeel, als interpretatie) – en hiermee onze zelfverantwoordelijkheid – op ‘iets of iemand’ buiten onszelf; op ‘de wereld’. En juist hierin maken we onszelf ‘onmachtig’ en van hieruit ervaren we machteloosheid ten aanzien van hoe de wereld ‘in elkaar zit’. Dit in elkaar zitten’, dit is hoe we bestaan in relaties, binnenin onszelf, met onszelf en van hieruit, met elkaar. Van hieruit hebben we de wereld opgebouwd.

Ik ga verder met mijn innerlijke proces van vertragen en onderzoeken hoe ik mijn eigen ervaringen en zo, mijn eigen ‘werkelijkheid’ creëer.

Wordt vervolgd

(klik op de links voor ondersteunende artikelen en gratis interviews)

schakels

I forgive myself that I have accepted and allowed myself  to not realize that the way of the world is the result of the nature of the accepted relationships that exist between person and person.

Uit: Day 10 – Relationship Dynamics


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Advertenties

Dag 114 – Het heeft geen zin als levensgroot karakter

Het heeft geen zin personage heeft zich weer aangediend, in vol ornaat.

Angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het geen zin hebben waarin ik angst ervaar om mezelf in een depressie te denken door alle gedachten en gekoppelde ervaringen van het heeft geen zin karakter.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik nooit meer uit het heeft geen zin karakter als depressie kom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren mezelf altijd zo te ervaren als ik me nu ervaar in het heeft geen zin karakter, terwijl ik me vorige week totaal anders ervoer terwijl er in de feitelijkheden van mijn leven niets veranderd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst en schaamte te ervaren voor de gedachte die dit het heeft geen zin karakter in werking zet, waarin ik door de schaamte er niet in ga zien en dus de angst niet onder ogen kan zien en niet gelijk ga staan aan dit karakter en er dus niet in op kan staan, waarmee ik mezelf als angst als slachtoffer van dit karakter bevestig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te (be)vestigen als angst als slachtoffer van het heeft geen zin karakter.

Gedachte:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een enkel moment waarin ik me voorstel dat het me niet gaat lukken een relatie als agreement te wandelen samen met iemand met wie ik echt samen wil zijn en vice versa, dit complete scenario van het heeft geen zin karakter aan te zwengelen waarin ik nu al een week participeer en rondzwem in de verschillende dimensies van dit karakter, welke al zolang als ik me herinner aanwezig is en waardoor ik mezelf keer op keer onderuit haal.

Emoties/reacties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb emoties van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid te ervaren.

Backchat:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten in me te hebben bestaan als ‘het heeft toch geen zin, waarom zou ik het doen, het lukt me toch niet, wat ben ik in godsnaam aan het doen, laat maar zitten, het hoeft voor mij niet meer, het heeft geen zin’, waarin na een aantal zinnen het cirkeltje gewoon weer van vooraf aan begint met dezelfde gedachte die ik zinnen noem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf stom te vinden dat ik me zo laat leiden door een wens als verlangen naar een partner, waarin ik het werkelijke verlangen wat ik ervaar als niet mag ervaren en dus ook niet kan zelfvergeven om mezelf er gelijk aan te maken, waarin ik mezelf dus afgescheiden houd van het verlangen en van de inhoud van het verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf afgescheiden te houden van het verlangen naar samenleven met een partner omdat ik geloof dat het toch niet gaat lukken en dus doet het verlangen alleen maar pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb walging te ervaren naar mezelf in het verlangen naar een partner in gelijkheid aangezien ik de hele wereld zie lonken naar een relatie buiten zelf en ik dit zo belachelijk vind dat ik net doe of ik dat verlangen niet heb, waarin de walging als angst bestaat dat het mij nooit gaat lukken wat ook zo is zolang ik mezelf blijf afscheiden van een deel als verlangen in/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als beter probeer te ervaren door me af te scheiden van het verlangen naar een partner.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf heb afgescheiden van de rest van de mensheid in het doen alsof ik niet verlang naar een partner, terwijl ondertussen dit verlangen mijn hele leven bepaalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hele leven te laten bepalen door de afscheiding van de gehele mensheid die ik zelf gecreeerd heb, waarin ik mezelf ongezien van mezelf heb afgescheiden door me af te scheiden van de gehele mensheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf en de gehele mensheid door het afzetten tegen de persoon die wilde leven via de liefde van/voor mij, waarin ik in deze afzetting mezelf heb afgezet van mezelf als leven en dus mezelf gedwongen heb te leven via de liefde van/voor de ander, en hierin datgene compleet gemanifesteerd heb in/als mezelf waartegen ik me juist heb afgezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te zetten tegen een relatie die via de mind wordt geleefd en hierin me af te zetten tegen de persoon die een relatie via de mind wil leven, waarin ik me afzet tegen mezelf die een relatie via de mind wil leven, in plaats van de relatie – te beginnen in/met mezelf –  te veranderen in een agreement door de afscheiding in mezelf te stoppen door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties op datgene wat ik in mezelf heb toegestaan te bestaan in afscheiding van mezelf welke zich manifesteren als gedachten, gevoelens, emoties, verbeeldingen, reacties en gebeurtenissen als gemanifesteerde consequenties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo ontzettend veel te vinden dat ik niet weet waar ik moet beginnen, in plaats van in te zien dat ik allang begonnen ben en dat ik door de dikke brei aan het wandelen ben welke enorm veel geduld en adem en vooral werk als praktische toepassing vraagt als het uitschrijven van alle structuren.

Verbeelding:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de verbeelding te creeren van een plaatje waarin ik altijd alleen als zonder partner zal zijn voor de rest van dit leven op aarde, waarin ik mezelf ervaar als het heeft geen zin karakter, welke een emotie van verdriet, waardeloosheid, machteloosheid, verwarring, minderwaardigheid geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen als zonder partner te ervaren als verdrietig, waardeloos, machteloos, verwarrend en minderwaardig, waarin ik niet eens het in het moment alleen zijn zo ervaar, maar vooral de gedachte als vooruitzicht van altijd alleen als zonder partner zijn zo ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf verdrietig, waardeloos, machteloos, verward en minderwaardig te ervaren door een toekomstprojectie in/als de mind van mezelf voorstellen als altijd alleen zonder partner, waarin ik in deze voorstelling deze situatie creeer en dus mijn eigen het heeft geen zin karakter creeer, waarin dit juist de zinloosheid creeert namelijk het steeds creeren van oude denkbeelden als voorstellingen waarin ik geloof dat ik hierin geen verandering kan aanbrengen, wat een ervaring geeft van het heeft geen zin, en dus heb ik geen zin om me ook nog maar ergens voor in te zetten en al helemaal niet voor mezelf, aangezien het toch geen zin heeft aangezien ik geloof dat ik niet kan veranderen.

Fysieke consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb darmvertraging en darmverkramping te manifesteren ten gevolge van de ervaring  van totale zinloosheid, welke fysieke manifestatie de ervaring van zinloosheid in stand houdt, versterkt en opnieuw creeert doordat ik door deze darmvertraging en darmverkramping geen zin heb om ook maar iets te doen en welke in/als het fysiek zelfs zo manifesteren dat het onmogelijk wordt om iets te doen door ervaring van enorm fysiek ongemak en pijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb fysieke vermoeidheid en vertraging te creeren, waarin de vertraging ook weer een mogelijkheid als dwang is om mezelf te vertragen en meer in het fysiek aanwezig te zijn, zodat ik mijn mind kan onderzoeken en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te dwingen via fysieke klachten om in zelf te zien en mijn zelfgecreeerde structuren onder ogen te zien, in plaats van mezelf direct te vergeven en corrigeren waarin geen fysiek ongemak nodig hoeft te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zoveel angst te creeren en dus ervaren om mezelf te bewegen als zelf waardoor ik fysieke klachten heb gecreeerd en via deze fysieke klachten mezelf moet dwingen om mezelf als angst onder ogen te zien, zelf te vergeven en te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit mezelf als zelfbeweging mezelf dus niet te corrigeren maar in plaats hiervan te wachten op iets of iemand wat me dwingt tot correctie, wat in mijn geval meestal of eigenlijk altijd mijn fysiek is of een uiterlijke relatie die niet loopt zoals ik graag zou willen.

Consequenties algemeen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb keer op keer relaties te creeren die als startpunt zelf-onoprechtheid inhouden, wat niet ander kan zolang ik zelf-onoprecht in dit punt sta als zijnde geloven de dat mijn gedachten, gevoelens en emoties hierin echt zijn of in ieder geval sterker/groter dan mijzelf als leven, waarin ik verdriet, waardeloosheid, verwarring, machteloosheid en minderwaardigheid ervaar/creeer ofwel de tegenhangers als blijdschap, waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet effectief te werken doordat ik me laat bezitten door de mindbezetenheid zoals hierboven omschreven.

Zelfcorrecties:

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer het het heeft geen zin karakter in werking wordt gezet, welke gedachte het hele karakter activeert en hoe ik hierin van ‘kwaad tot erger’ verzeild raak totdat ik door de bomen het bos niet meer zie, zoals gemanifesteerd in mijn leven en zoals mijn leven zich gemanifesteerd heeft.

Ik stel mezelf ten doel voor ogen te houden dat ik dit karakter van het heeft geen zin niet ben, maar dat het een karakter is wat zich levensgroot gemanifesteerd heeft als overleving en zich dus voordoet als zijnde dit ben ik als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit het heeft geen zin karakter ben als leven.

Als ik het het heeft geen zin karakter in mijzelf omhoog zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik dit niet werkelijk ben. Ik onderzoek in mezelf of ik kan zien wat eraan vooraf is gegaan waardoor dit karakter zich aandient. ik realiseer me dat dit onderzoeken de nieuwe relatie met mezelf inhoudt, dat dit is wat een agreement wandelen met mezelf is. Alles wat ik verder voorstel als zoekende naar iets buiten mezelf als relatie is niet werkelijk, het geeft me alleen maar ervaringen van niet genoeg zijn en een totaalervaring van mezelf volledig missen hierin. Dit onderzoek in/als mezelf is intiem zijn/worden met mezelf. Dit is het, al het andere wat i9s voorgesteld in de wereld is het NIET, hoe onvoorstelbaar dit ook moge lijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat datgene wat is voorgesteld in de wereld als leven werkelijk Leven is, waardoor ik ben gaan geloven en ervaren dat ik ALTIJD tekort schiet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd te ervaren dat/alsof ik tekort schiet door de voorgestelde relaties in de wereld te geloven, waardoor/waarin ik mezelf en de relatie met mezelf volledig mis/gemist heb en hierin dus emoties als verdriet, waardeloosheid, verwarring. machteloosheid en  minderwaardigheid creeer en/of de tegenhangers als blijdschap. waardevolheid, zekerheid, macht en meerderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf nooit te hebben toegestaan een en gelijk als mezelf als leven te gaan staan of zelfs maar te overwegen dit te doen door het geloof van relaties buiten mijzelf zoals voorgesteld in de wereld.

Dag 15 – De ander = de Mind

Vervolg Dag 14 – Leven via de liefde van/voor de ander (in de schoenen van mezelf):

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat ik liefde zal ervaren voor de ander met wie ik samenleef zoals ik liefde ervaar in en als de mind, en als dat niet zo is ben ik telkens teleurgesteld dat ik geen liefde ervaar en denk ik dat ik weg moet of dat de ander weg moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen te willen samenleven met iemand voor wie ik liefde ervaar, zodat ik mijn eigen reacties op de ander voor wie ik geen liefde ervaar, niet hoef te ervaren want ik ervaar immers al liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen en verwachten dat iemand voldoet aan mijn plaatje in/als de mind zodat ik liefde ervaar, en ik dus niet mijn eigen oordelen op mezelf, geprojecteerd op de ander, hoef te ervaren.

“De Ander” = De Mind. Ik ben druk met mijn eigen mind geprojecteerd op de ander, en ondertussen mis ik de ander volkomen, evenals mezelf. Hoe kan ik de ander als mezelf zien als de mind ertussen zit? En hoe kan de ander mij zien als zelf als de mind ertussen zit? Dit is wat er gebeurt met leven via de liefde van/voor de ander of van/voor iets buiten zelf. Er wordt geleefd via deze liefde dus via de mind, en datgene waar liefde voor ervaren wordt moet blijven bestaan en niet veranderen, anders kan ik niet meer leven. Denk ik, geloof ik, voel ik. Oftewel, ik kan niet zonder deze liefde in als mijn eigen mind, dus zonder mijn eigen mind leven. Denk ik, geloof ik, voel ik. Dus ben ik heel druk met mijn eigen mind in stand houden en heb geen oog voor Leven, in en als mezelf. Een behoorlijk benauwd gebeuren. Logisch, want er is geen Adem. Nogal benauwd zonder Adem, zonder zelfs ook maar te weten wat Leven in/als de Adem is. Dus leef ik via de ander = de mind. Ik moet tenslotte ergens van leven. Denk ik, geloof ik, voel ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo druk te zijn met mijn eigen mind geprojecteerd op de ander dat ik de ander evenals mezelf volkomen mis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen mind tussen mijzelf en de ander te plaatsen en de ander als mezelf dus niet te zien, terwijl ik hierin opgegroeid ben en er zo’n hekel aan heb om niet gezien te worden en gelijk getrokken te worden aan de ander als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf  heb toegestaan en aanvaard heb er een hekel aan te hebben om niet gezien te worden en gelijk getrokken te worden aan de ander als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik gelijk ben als de ander als de mind, in plaats van in te zien dat ik (een en) gelijk ben als zelf als leven, en hierin ben ik gelijk als de ander. dat is leven via/als Zelf, in plaats van Leven via/als de ander (als de mind).

Een ander punt dat wederom opkomt: Al de stress die ik creeer in/als de mind komt voort uit 2 punten:

1 is geld, ik maak me zorgen over hoe de ander met geld omgaat en dit steeds opnieuw binnen 1 moment verspilt. Ik maak me zorgen als ik met die ander moet delen door in 1 huis te wonen; wat het lastig maakt om hierin naast de ander te staan zonder reacties van boosheid. Ik zie niet hoe ik naast de ander kan staan zonder angst voor de manier waarop de ander met geld omgaat als ik voor een deel afhankelijk ben van het geld van de ander; in de toekomst.

2 is seks. het is prima nu geen seks te hebben, maar ik maak me zorgen om de toekomst; wat als de ander niet in/als de adem gaat leven, kunnen we dan nooit meer seks hebben? Hierin maak ik mezelf als leven dus afhankelijk van de adem, via de seks, van de ander. Dus word ik boos als de ander in de mind leeft. terwijl ik dus eigenlijk boos op mezelf ben dat ik zelf niet in/als de adem leef en hierin mezelf afhankelijk maak van de ander.

En het mooiste is in beide punten: het is nu niet eens een probleem maar wat als….later….toekomstprojectie. Ik heb mezelf mooi beet laten nemen door mijn eigen mind, bestaande in/als seks, geld en toekomst voortkomend uit verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf mooi beet te laten nemen door mijzelf als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verstrikt geraakt te zijn in mijzelf als mind-construct, voortkomend uit het familie-construct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf veilig te stellen in mijn eigen mind-construct.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de hele tijd te proberen te zien wat Leven is, in plaats van in te zien dat ik daarmee opnieuw bezig ben in/als de mind, mezelf verstikkend in bewustzijn; ik hoef me nu alleen bezig te houden met het stoppen van mezelf als mind, waardoor ik mezelf als Leven de ruimte geef om te bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ditzelfde te proberen in de relatie, ik probeer de relatie ‘vorm te geven’, wat een vorm geven is in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik me nu alleen maar bezig hoef te houden met het stoppen van de relatie(punten) zodat ik mezelf en de ander ruimte geef als Leven in agreement met zelf, en hieruit voortkomend wellicht een agreement met elkaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel druk te zijn met het begrijpen van wat een agreement is, in plaats van in te zien dat ik dat niet kan zien in/als de mind; een agreement zal zichtbaar worden in het stoppen van de relatie(punten).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken als de relatie stopt aangezien ik dan geloof dat we elkaar kwijt raken, in plaats van in te zien dat ik op dat moment bang ben om mezelf kwijt te raken aangezien ik geloof dat ik leef via de relatie in/als de mind met de ander, wat leven is via de ander = de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren als ik de controle van/over de relatie verlies, uit angst dat ik de ander en dus mezelf (als de mind) verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik mezelf in/als de mind verlies, in plaats van in te zien dat ik allang verloren ben zolang ik leef in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan mezelf als verloren mind, en dus creeer ik situaties waarin ik mezelf bij voorbaat verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vast te willen houden aan mezelf als verloren mind, en dus creeer ik steeds situaties waarin ik weet dat de ander valt zodat ik controle over de ander blijf houden en die niet op gaat staan in onafhankelijkheid van mij maar bij mij blijft in mijn verloren mind-construct, om vervolgens boos te worden op de ander dat die valt en ik druk kan blijven met het zogenaamd ondersteunen van de ander, en de ander mij hierin dankbaar is en dus niet bij me weggaat of in ieder geval bij me in het krijt staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb situaties te creeren waarin ik druk blijf met de ander omdat ik niet weet hoe ik als zelf moet leven, en zolang ik druk ben met de ander hoef ik niet in deze onzekerheid te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet in staat te zijn of te geloven dat ik nog niet in staat ben om deze situaties van vallen te voorkomen, voortkomend uit een gevoel van verongelijking dat ik alles inzie en al het werk moet doen en de ander vrolijk door hobbelt zonder in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb situaties te creeren waarin de ander in zelf moet zien, in plaats van zelf in zelf te zien en de ander met rust te laten en de ander het eigen proces te laten lopen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm kwaad te zijn op de ander als die niet ziet in zelf en daarmee ogenschijnlijk een gemakkelijk leven leidt, in plaats van in te zien dat ik helemaal niet weet of de ander wel of niet in zelf ziet, ik weet alleen dat ik kijk door mijn ogen en dat ik dus zelf niet in zelf zie door druk te zijn met de ander in zichzelf te laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb druk te zijn met de ander in zichzelf te laten zien en zo mezelf mis door niet in zelf te zien, om vervolgens bang te zijn dat die ander bij me wegloopt en ik mijn kans voorbij heb laten gaan om in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het in zelf zien afhankelijk te maken van de aanwezigheid van de ander.

Als hierin de Ander = de Mind ‘geldt’, dan ben ik dus heel druk met mijn mind om in zichzelf te zien, in plaats van mijzelf als mind te stoppen en zelf te vergeven wat er in gedachten, gevoelens en emoties opkomt. Hierin kan ik mezelf zien, dat is onafhankelijk van de ander, mijn mind draait het programma wel af, of de ander er nu bij is of niet.That’s it.

Ik maak het veel ingewikkelder dan het is, wat een geweld-ig trucje van de mind is, gewikkeld in/als zichzelf. Heel druk bezig met de ander bewust te maken, wat het bewustzijn=mind=polariteit versterkt. Hopend dat de ander eindelijk in zichzelf gaat zien zodat we samen kunnen leven; en ik maar wachten op die ander, uitgeput van al het werk in/als de mind.

Zie Hier het misbruik wat ik pleeg op het leven, verpakt in bewustzijn wat eigenlijk manipulatie is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven te manipuleren door te proberen het leven bewust te maken, waarmee ik dus probeer om het leven mind te maken, en dat is precies wat er met mij gebeurd is van 0-7 jaar, evenals met iedereen op aarde: proberen de ander gelijk te maken als zelf als de mind uit angst alleen in/als de mind achter te blijven als de ander gaat leven in onafhankelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander nodig heb om mezelf te zien, en daardoor de ander manipuleer in/als/tot bewustzijn, in plaats van in te zien dat ik mezelf altijd kan zien in mijn eigen gedachten, gevoelens en emoties die altijd in mezelf aanwezig zijn totdat ik ze stop, onafhankelijk van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven heel ingewikkeld te maken door mezelf en de ander bewust te maken, wat feitelijk mezelf en de ander gelijk maken is als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf  heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik mezelf ten alle tijden kan vergeven wat ik mezelf heb toegestaan in als de mind; ik hoef alleen maar in mijn eigen mind te zien en de gedachtes, gevoelens en emoties te stoppen en zelf te vergeven, om vervolgens mezelf te corrigeren door te leven zoals ik mezelf vergeven heb; zonder oordeel als gedachte, gevoel of emotie.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte, gevoel of emotie dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf zie in deze gedachte, gevoel of emotie, ik als de mind laat mezelf zien, en ja ik mag gezien worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet gezien mag worden, in plaats van in te zien dat dit een constructie is in/als de mind, als ik geloof dat ik niet gezien mag worden ga ik me verbergen en dus ontneem ik mezelf de mogelijkheid tot het stoppen en vergeven van mezelf zoals ik geworden ben en zoals ik me nu laat zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de mogelijkheid te ontnemen om mezelf te stoppen en vergeven zoals ik geworden ben en mezelf laat zien in ieder moment door te geloven dat ik niet gezien mag worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander weg moet omdat ik niet gezien mag worden en de ander mag mij dus ook niet zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn verbannen te worden als ik gezien word, en dus verban ik maar vast de ander zodat ik niet gezien kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het zien van mij door de ander invloed heeft op wie ik ben, in plaats van in te zien dat ik mezelf kan zien in mijn eigen gedachtes, gevoelens en emoties; is er een ander aanwezig en denk ik iets over die ander, dan word ik zelf duidelijk zichtbaar als gedachte, gevoel of emotie, en kan ik mezelf dus eenvoudig stoppen en vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb mezelf te vergeven in wat ik zie van mezelf als gedachte, gevoel of emotie als dan niet als reactie op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander als mezelf op te jagen om onszelf te zien in gecreeerde consequenties, in plaats van in te zien dat ik eenvoudig de gedachtes gevoelens en emoties kan stoppen en dat het niet nodig is deze om te zetten in gecreerde consequenties in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld als gecreeerde consequentie in stand te houden door consequenties te creeren in/als de mind om mezelf te zien zodat ik mezelf kan stoppen, wat feitelijk een omweg is via de mind, zodat ik via de mind kan blijven leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven heel ingewikkeld te maken door via de omweg van de gemanifesteerde consequenties te leven in/als de mind, dus door te leven via de mind = de ander, in plaats van rechtstreeks te leven in/als zelf: Zelf-Oprecht.

Als ik mezelf zie participeren in de neiging tot het volgen van een gedachte, gevoel of emotie in/als de mind, om deze vervolgens te gaan creeren en leven, dfan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik elke gedachte, gevoel of emotie die ik volg leven in blaas, wat het des te moeilijker maakt om deze gedachte, gevoel of emotie te stoppen, totdat het niet meer te stoppen is en ik het wel moet leven, denk ik.

Ik sta mezelf niet toe mijn gedachtes, gevoelens en emoties te volgen en te creeren in de realiteit.

Ik sta mezelf niet toe de wereld als gemanifesteerde consequentie te voeden en in stand te houden door het geloof dat ik mijn gedachte, gevoel of emotie moet volgen, creeren en leven.

Ik stop, ik adem, ik ben Hier. Ik maak het Leven rechtstreeks en eenvoudig door zelf-oprecht te leven in ieder moment door het toepassen van zelfvergevingen en zelfcorrecties.