Dag 768 – How to walk through fear when I am still existing in fear?

quote fear

I am reading in the book ‘The History of Desteni‘ and I am at the beginning part where Bernard and others were working with the demon dimension and bringing in the demons and supporting them with the process of self-forgiveness. For more context I recommend to read the e-book, there is much material there that can clarify and support within the understanding of what Desteni entails and stand for and it reads like a ‘novel’.

Here the aspects that I would like to point out, is how Bernard mentioned that he would be sure that before he opened himself to support a demon, he would be sure that there was no fear existing within him and, to show the way of self-forgiveness, he needed to have forgiven himself on all points, otherwise the demon would directly mention the unforgiven point and then mention this and use this to not embrace the tool of self-forgiveness, because the effect of self-forgiveness was not absolute standing then so why should he embrace it.

The point of not having any fear existing within myself before really being able to stand as an example of self-support; that is something that I see reflected in my daily life. And this brings me also to the starting-point of what I am bringing forward and who I am within this and the result of this. I mean, if I exist in fear and at the same time I would like to support another with a mind-pattern that may bring up resistence to embrace, forgive and let go, then that what I am existing in and as, is resonating through within my words and presense and most surely picked up and used to only enlarge the resistance – that actually also contains a fear within, so the fear will be affirmed. 

Because what I am then actually showing within (the resonance of) my words, is that what I bring forward or that which I ‘expect to come out’ – within myself but mostly projected on another – with what I bring forward, should be feared – I mean why otherwise should I exist in fear in this moment of an attempt to support?

This makes it not so easy to walk through, because to build self-trust, I need to walk through my fears in real time at some point and how to do this if I have not yet build the self-trust that I can keep standing, because this is what I will build while walking?

So I will experience fear and I possibly will then activate resistance and fear in another. What I then have found through time, is that if my starting-point of bringing up something, is to create an outcome that is best for all, so I bring it up in a starting-point of integrity, I will eventually be able to direct it towards this and this is also something that is mostly picked up. So this I can keep as a starting-point within myself as well and keep on focussing on expanding my self-integrity, although I may still experience a fear within me to start walking a point in real time. So, the fear shall resonate and come forward and then from the starting-point of what is best for all involved, or ‘best for both’ or ‘best for myself’ in a self-honest way, I will be able to direct myself in that what is activated and keep standing in what is activated and eventually I will be able to express where I come from and what I mean and why I do something.

I exist in fear because I am somewhere within myself, holding on to a point of separation and so, fear of loss of that what I have separated myself from however, within self-honesty, I need to stop compromising myself and then step forward and ‘take the risk’ of loosing ‘that what I hold on to and fear loosing’. Mostly while walking through this in real time, it becomes more visible what I ‘fear to loose’ and where I hold on to a compromised point within myself and the self-trust is build when walked through – meaning understanding and so forgiving myself in this – an ‘old and compromising equation’ actually and then opened up to create a new base that is more stable and long-lasting and best for myself and / as others’ self involved, as a more substantiated foundation in and as life, so from here I am able to expand my self-integrity and grow in a way that brings forward a substantial effect as well, in and as this physical existance.

So far my realizations that also come forward while I am writing it down here, so also the writing of blogs in a self-supportive way is something I can very much recommend to start with. I will continue in time to come with self-forgiveness as well and see how to expand on the topic of what I mean with ‘my starting-point’.

7-year-journey-to-life


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Advertenties

Dag 542 – Kan ik mij onttrekken aan wat er om mij heen gebeurt?

systeem-samenhangGistermorgen was de pijn in de linker bovenhoek in mijn buik/darm erg aanwezig – of eigenlijk was ik aanwezig in de pijn. Een ‘aangedane’ plek. Ondertussen ga ik op weg naar werk met bus en trein en hierin heb ik in totaal ruim 1,5 uur om mezelf te stabiliseren voordat de ‘werkdag’ begint waarin het nodig is dat ik stabiel aanwezig ben. In de bus luister ik meestal een interview, soms 2. Ik was erg druk in mijn hoofd en in reactie ‘op voorhand’ ten aanzien van een situatie op werk. Ik heb mezelf langzamerhand aangeleerd om toch een interview te gaan luisteren en me hierop te focussen en vaak is er een passende ondersteuning in het interview wat ik dan luister. Deze keer was het nr 44  The Way Things Were van de serie ‘Demons in the Afterlife. Het punt dat ik hierin als ondersteuning vond was dat het ‘niet om mijzelf gaat maar om de support’.

Ik ervoer een behoorlijke ervaring van verongelijking in mezelf als in ‘ja maar het is zoo oneerlijk’. En hier achteraan ‘dat zeg ik toch, ik zeg het al vanaf het begin, ik heb het allang gezien’. Waarin ik in dat moment, direct de aandacht naar mezelf verschuif, in plaats van te focussen op ondersteuning van het punt in een ander. Als ik op deze manier iemand zou benaderen voor ‘ondersteuning’ roept dit weerstand op in de ander aangezien ik het punt dan min of meer ‘zichtbaar wil maken’ als ‘exposing’ ten behoeve van ‘mijn eigen gelijk hebben’ in plaats van gelijk te staan als de ander in/als mezelf wat de ander juist de ruimte geeft om het punt juist te onderdrukken in zichzelf.

Ik ervaar eigenlijk constant een angst voor mijn eigen ervaring van verongelijking wat zich uit in projectie op iets of meestal iemand buiten mij, als oordeel van het punt dat zich aandient. Ik ervaar een angst dat ik niet in staat ben om het geheel richting te geven en dat ‘de boel in de soep loopt’ waarvoor ik verantwoordelijk ben. Feitelijk is dit een angst voor de energetische ervaring binnenin mezelf waarvoor ik geen verantwoordelijkheid neem en waarin ik mezelf dus ‘verongelijk’ en zolang ik geen verantwoordelijkheid neem in eerste instantie voor mezelf in en als deze angst, geprojecteerd als oordeel op een bepaald punt ‘in een ander’, zal ik mezelf geen richting geven en dus iets of iemand buiten mij ook niet en kan ‘de boel dus in de soep lopen’. Als ik dan spreek in deze staat van angst in mezelf, geprojecteerd als oordeel op een punt dat zich toont in iets of iemand buiten mij, dus in reactie op hetgeen ik geprojecteerd zie van en als mezelf, maak ik het feitelijk erger doordat ik spreek met energetisch  geladen woorden waar de ander weer op reageert en/of zich bijvoorbeeld terugtrekt, in de verdediging gaat of juist in de aanval, gaat liegen, of wat dan ook.

Op deze manier – door te spreken in reactie op een punt dat zich toont in iets of iemand buiten mij – maak ik mezelf verantwoordelijk voor de gehele situatie die ‘uit de hand loopt’, inclusief de ander want ik beïnvloed de ander met mijn woorden in reactie, in plaats van ten eerste verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als mijn eigen angstreacties. En dit is hetgeen wat ik als ‘zo oneerlijk’ ervaar, dat ik verantwoordelijk ben voor de gehele situatie als hoe die verloopt terwijl ik het in eerste instantie niet zelf in werking zet. Maar ik reageer erop in plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als reactie en in het moment van reageren, neem ik deel en maak ik mezelf deelnemer, dus verantwoordelijk voor het verloop van hetgeen waaraan ik deelneem.

Een reactie binnenin mezelf betekent altijd nader zelfonderzoek.

Na mezelf te her-enigen met deze ervaring van verongelijking binnenin mij, samen met begrip van het gegeven dat het om de ondersteuning gaat en niet om mijzelf, verdwijnt de pijn in mijn buik. De angst voor mezelf dat ik in reactie ga is verdwenen. Ik voel mezelf stabiliseren als ik uit de bus stap, ik schrijf wat dingen op in de trein en ik kan aan het werk.

Nog voordat ik aankom word ik direct geconfronteerd met het patroon/een situatie op werk die al maanden speelt (waarin ik angst ervoer voor reactie in en als mezelf in de ochtend); echter via een invalshoek die ik niet had zien aankomen en ging enigszins in reactie. Dus ik had mezelf voorbereid op een specifieke situatie waarin ik inderdaad de hele dag stabiel bleef, echter in een iets andere hoedanigheid ervaar ik reactie in mezelf. Ik heb het punt ingezien maar het is nog wel in mij aanwezig, evenals de aangedane plek in mijn buik die nog wel voelbaar is.  Het is niet in 1x verdwenen want ik heb het door vele jaren heen zo opgebouwd en ik zal het specifiek in mezelf moeten wandelen en verantwoordelijkheid voor dienen te nemen in de fysieke werkelijkheid, in de verschillende dimensies waarin het bestaat en zich aandient.

Is het dan zo dat ik ‘beter niets kan doen’ zodat ik ook niet verantwoordelijk ben voor de situatie? Dat kan niet – als ik iets zie en vooral doorzie, ben ik op dat moment verantwoordelijk. Sowieso reageren we meestal wel in onszelf, al dan niet onderdrukt en dus zijn we hierin alweer verantwoordelijk en leven we in en als deze reactie verder, we slaan het op en leven het ergens anders uit. Dus hoe dan ook, dien ik verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen reacties door de toepassing van zelfvergeving in en als zelfbegrip op wat er gebeurt binnenin mij. Zo stop ik de afscheiding van deze ervaring in en als mezelf en als ik er één en gelijk mee ben, zal ik er niet meer op reageren. Dat kan immers niet, ik kan alleen reageren op iets waarvan ik me heb afgescheiden, via gedachten als oordelen als interpretatie van dit ‘iets’ als de fysieke werkelijkheid, behouden als herinneringen en opgeslagen in mijn fysiek in de vorm van emoties en gevoelens als de ‘reacties’ die opkomen als de herinnering opnieuw geactiveerd wordt door iets of iemand buiten mij.

Mezelf terugtrekken, dat zit er niet in. Ik kan wel beslissen mijn mond te houden en eerst uitgebreid mijn eigen reacties te onderzoeken. Zo stopt het in en als mij en maak ik de ‘kluwe’ van reactie niet erger in de wereld.

Hier is nog veel over te schrijven om volledige helderheid te verkrijgen.

Dus, begrijp – er bestaat geen toeval – alle gebeurtenissen, ervaringen en beslissingen zijn door karakters altijd uiterst precies gepland om opzettelijk plaats te vinden. En daarom is iemand altijd voor alles verantwoordelijk, op elke manier. Omdat, zonder jou – zou het niet op exact de manier gebeurd zijn als het deed.

Bernard Poolman

(See more at: Dag 109 – Het Zorgelijk om Kittens/Jong Leven Karakter)

samen-netwerk-verbinding-samenhang

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/