Dag 815 – Understanding ‘borders’

Choosing my ‘borders’ can be colourful! 😉

I shortly have come to understand the word ‘borders’ (or bounderies) and what this means as self-support. Ofcourse to be expanded on. This word is often used, I have heard it many times before with regards to relationships in general. However I could not internalize it but only understand it as knowledge and information.

Recently I had a convo with Joe (which I truly recommend) and at some point, he mentioned the practical approach of placing borders as a clarity of what I accept and allow and what not (also in the very small/practical things). This did hit home as a practical tool to use and from here, I also started to see how within this, I am able to direct myself in interactions with others, without becoming, angry, frustrated, overwhelmed and what more, from what ‘another is doing’ and then not exactly knowing how to bring this in and so internally going into blame and resentment within my own mind, where I then eventually lock myself in and pull myself back.

What I see is that I completely loose myself in ‘not placing borders’ and from her, considering everything over and over again within my own mind. This in itself is not a bad thing, to consider all and everything, as it is a door to investigate new area’s in many ways and not get stuck within ‘what I already know’ and it enables to listen to another, however within this, I also easily loose sight on and suppress my natural self-border so to speak, as that from and as my beingness-integrity that is me.

It did become a whole personality of ‘being too nice’ and compromising myself within my physical body, without exactly seeing where and how I do this, how this happens, as the layering of blame had manifested around it and then I suppressed this as well because I did not like this part of myself and did not really understand how to take responsibility for this because actually this blame was in reaction of something outside myself that I did not know how to direct myself within.

So I firstly started to open up this blame dimension with the support of the Atlanteans serie on Blame (10 interviews) and from here, this point of borders did sink in and here I started to see this as the prevention for myself to go into blame, but also as a practical tool to be in a relationship (if and when this opportunity may open up in time to come). Because if and when I do stand and keep standing within myself, nice and warm within my own skin – as borders of what I accept and allow or simply in and as my self-will and self-integrity – I do not need to go into blame afterwards, cause I have already been clear within myself and enabling myself to express myself in a point. And vice versa; without already existing in a point of blame (build up through time when not investigated and forgiven), I do not need ‘to be nice’ to somehow ‘make up’ for my starting-point point of blame by ‘being nice’ and ‘wanted to be liked / to be good’, because I am already here, standing within and as myself, so no need to make myself feeling better or liked or ‘making up’ for something. So for example simply saying ‘no’ does then not ‘feel as a bad thing’ but more as an answer from within, that actually is then best for all as well, directly or eventually.

I do notice a difference within myself with regards to my self-will and placing borders in and as my self-expression, as if I now am more able to connect with myself as the starting-point. For sure there will be challenging situations to come with regards to self-will, borders, authenticity / genuineness and the construct of blame within , however it is like a turning-point within and as myself has happened to move forward from and the convo with Joe was a marker within this. I delayed this convo a few months, due to a lot of practical housing stuff that needed to be done last summer – so more focus and care on the outside, as how it suits with summer-time; however I see that I firstly needed to open up my inner darkness and the blame within, so that I could enter this convo in vulnerability and push myself to open up without fear, which lead to an enjoyable, warm and supportive two hours conversation. As the ‘self-harvest’ in autumn of what I have walked earlier this year – and all the years before ofcourse – investigate Desteni I Process.

Some self-forgiveness on what opens up after writing the blog:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ‘bind’ myself and / as my expression, to another in / as my mind, instead of placing clear bounderies within and as myself of who I am, who I want to be in what I accept and allow and what not.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create a different / default pathway, as if I take a ‘side-path’ and here connect myself and my expression to another, instead of walking forward in and as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to place ‘being liked’ above ‘what I stand for’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience a strong physical fear / nervousness as ‘pain’ within my body in the upper-corners of my intestines, as if I ‘am not allowed to cross these lines’ which I see as related ‘borders’ of limitation where I ‘better stay in’ without me knowing or being aware of what exactly these borders contain.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that ‘I should not cross this pain’, and so staying and keeping myself in ‘fear of the pain’ as limitation.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that because I do not know, see or am aware of what is beyond these ‘borders’, I should not go there because ‘there is nothing’ as ‘nothing that I know or can relate to’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to experience some excitement of moving myself beyond that limitation / these borders into the ‘unknown’ as nothingness and at the same time fear it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to misunderstand borders as limitation as how I already had placed them within me to stop me from passing ‘what I already know’ and so, become kind of ‘borderless’ in that I do always see a possibility beyond a border or at least, understand where a limitation comes from and so kind of loosing myself within being borderless when at the same time, not being able to move myself beyond my own created borders in / as the mind.

When and as I see myself going into blame in and as myself, I stop and breathe. I realize that somewhere, somehow, I did not frame / border myself within myself and accepted and allowed myself to go into defaulted pathways in and as my mind and / or I did not express a border clearly towards my environment in and as my self-integrity and so, I commit myself to find where I missed my self-border as my self-integrity, to forgive myself for the consequences that I created from ignoring myself in my integrity and from here, finding my inner voice and practising to express myself clearly, towards myself and / or towards another.

I commit myself to define the experiences within and as the ‘pain-points’ in the upper-corner of my large intestine when and as they come up and to embrace and forgive myself in what I find and at least, when not yet able to define the experiences, just lay down, embrace myself and see what comes up within me and so layer for layer, piece by piece, bring myself back together, strengthening my self-trust as the foundation to move forward from.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 789 – Back to writing!

I saw my last blog was from 11 may so that is …… 5 months ago! I missed it and I missed ‘myself in the writing’.

In between a lot of changes have taken place and one of them is moving to another house – as also the reason for this ‘break’ within the writings. A beautiful place where I would like to stay and settle in. Now what to write about? There is much to reflect back on. Often when I travel to work in the morning there is almost a ‘whole blog’ coming up within me lol but when sitting down for it, it is different many times. I have learned that by just sitting down and starting the writing and keep on doing this, there will be enough to write about.

I will keep it simple this ‘first’ blog and reflect back on the process of changing houses. When I started the Desteni I Process 7 years ago, one year later I also changed the house and took a break from writing. I do remember that period as more stressful than this time changing, altough the house that I live in now, asks for a lot more work than the previous one. This is a proof for myself that I did become more stable inside myself through these 6 years and I am content with this. I certainly suggest to investigate what the Desteni I Process entails as this process is a guideline to develop this stability inside self.

There was one moment where I felt like I ‘lost’ it and it took me some days to stabilize again. I find it actually a ‘strange’ thing to so much get out of balance from. I am someone who is good at organizing and planning and that is then what I do. I look ahead in time and make sure that I do scedule enough time to plan the activities. It was a process that would take a few months and combined with work for a living as well, so I know here for myself that I need to make a ‘wide’ scedule, meaning taking enough time for each activity and not scedule too much after each other in one day. This is how I function best without going ‘over my top’. So I did and everything went very well.

There were 2 activities that I needed to outcourse and one of these tasks was putting in the venyl floors in the 3 rooms on the second floor. So I sceduled this as well 5 days before I would move all the stuff from the old to the new house and as much as possible after the painting. I was prepaired and all, staying over for one night in the new house, waiting for them to come somewhere in morning/afternoon that day. They confirmed with an sms to come and so everything seemed ‘on scedule’.

But they did not come! I called their helpdesk, waiting 20 min before I got someone on the line, where I heared that the upholsterer did put down the work that morning and did not come at all. But they forgat to inform me as well and sceduled a moment 3 weeks later without discussing this with me. And here I locked down and could not comprehend that the floors were not coming that day.

It was like my whole scedule went down and as if everything that I planned and organized and put into labour, did not make sense anymore because of this. Practically it meant that we (me and the ones helping me with moving the stuff) needed to put in everything into the rooms while moving, that I let it in boxes and unpacked for 2,5 weeks, that I then take it out and place as much as possible in the bathroom and move the rest from room to room while the upholsterer is busy and put it all back again. It means a day more work and some uncomfortable living for a few weeks but it’s not like ‘the whole world comes down’. It would be alright a few weeks later and I knew this. But still it swept me off my feet for a few days. I did not expect such thing to happen, actually I did arrange to do it this way; to outcourse this task so that I did not need to worry about that one thing! And it perhaps has to do with this suddenness and unexpectedness that it ‘took me over’ for a while. But let’s see within the self-forgiveness what opens up about it in the next blog.

What is Process? – Back to Basics


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 786 – Een voorbeeld van wat ik overbreng in resonantie

Vervolg op Dag 785 – Wie ben ik in de woorden die ik spreek?

“In het volgende blog zal ik een voorbeeld beschrijven van een situatie waar ik energetische aanhechtingen mee stuur in mijn woorden en hoe ik waarneem dat dit gebeurt en hoe ik hier vervolgens mee omga binnenin mezelf. Alles natuurlijk beschreven van waaruit ik nu ben in dit proces en van wat ik waarneem in mezelf, als mezelf.”

Jaren geleden, toen ik begon met het Desteni I Process, was ik erg bezig met me wat meer uitdrukken in waar ik voor sta. Zo kwam er eens een bekende binnen op werk en deze ging iemand nadoen tegenover ons (een collega en ik) op een manier die ik veroordelend vond. Dus zei, ik “nee, zo gaan we dit niet doen, we gaan niet hier anderen achter hun rug lopen nadoen” en vervolgens liep ik weg.

Dit betekende direct het einde van het contact met deze bekende. Diegene voelde zich erg beoordeeld en de uitdrukking op mijn gezicht, deed diegene denken aan hoe een ouder zich vroeger tegenover diegene gedroeg. Oftewel, ik had een herinnering getriggerd bij de ander.

Wat ik bemerkte in mezelf is dat ik mijn woorden uitsprak in een ervaring van angst – angst voor de reactie van de bekende. En dit bestond weer uit een oordeel over hoe de bekende binnenkwam en iemand na ging doen. Tenminste, als ik er nu verder in zie, is het een oordeel op mezelf over dat ik in angst besta om te benoemen wat ik zie gebeuren. En dit zelfoordeel waarin ik in en als angst besta, is hetgeen wat ik mee stuur in mijn woorden, terwijl de woorden op zichzelf, woorden zijn van eenheid en gelijkheid, namelijk, niet praten/roddelen over een ander achter iemands rug om en hier grapjes om maken (zonder dat het een doel heeft tot zelfinzicht; we kunnen wel een situatie bespreken en de rol en gedrag van een ander hierin benoemen, echter dan om tot zelfbegrip te komen, dus waarin we onze eigen reacties, gedrag, motivatie enzovoort, bekijken en terughalen naar onszelf).

Dus, de de angstenergie en het geprojecteerde oordeel hierin, was hetgeen dat mee resoneerde in mijn woorden en wellicht zelfs het enige wat werd opgepakt. Met alle gevolgen van dien, namelijk dat het hele contact ophield te bestaan.

En was dat niet tevens wat ik eigenlijk overbracht, als gekoppelde boodschap zonder woorden? Namelijk dat die bekende zich of moest corrigeren, of beter weg kon gaan. Diegene ‘moest maar weg’. Dus ik stond niet in begrip in de schoenen van een ander, maar was vanuit mijn schoenen bezig om ‘zo snel mogelijk’ deze situatie op te lossen: ik zag dat het niet oké was om zo over anderen te spreken achter de rug om (het was al vaker gebeurd in andere situaties door deze bekende en ik had al vaker geprobeerd dit indirect te benoemen en te bekijken op een manier waarin we onszelf/onze eigen reacties ‘onder de loep’ nemen in plaats van de ander), echter ik ervoer veel angst om dit te benoemen maar ik kon het ook niet langer verzwijgen, vanuit kennis en informatie gezien en zo probeerde ik het zo snel mogelijk over te brengen ‘om er vanaf te zijn’ en niet zozeer om werkelijk de bekende te ondersteunen om dit praten over anderen te stoppen.

Hoe neem ik waar dat ik vanuit een beginpunt van angst spreek?

Ten eerste was de reactie van de bekende opvallend en op zichzelf al een reden om in mezelf, te onderzoeken wat ik heb uitgesproken en hoe ik dit gedaan heb, wie ik was in die woorden. Ten tweede merkte ik het al aan de manier waarop ik wegliep; dat ik wegliep eigenlijk, was op zich al een teken dat ik niet in mijn woorden stond en tevens ervoer ik in mezelf een soort van boosheid, bedruktheid, verbolgenheid over hoe de bekende binnenkwam en een ander na ging doen (waarin ik later vernam dat het uitgangspunt van de bekende om dit te doen, niet hatelijk of vervelend was; dus werkelijk, misschien lag het hele punt grotendeels bij mij en het projecteren van mijn kennis en informatie over ‘wat hoort en wat niet hoort’, van principes, zonder zelf in en als dit principe van eenheid en gelijkheid aanwezig te zijn).

Hoe ga ik hier vervolgens mee om?

Het is eerst de energie van mijn reactie laten zakken, zodat ik niet mezelf ga verdedigen tegenover mezelf en probeer te valideren wat ik gedaan heb door hetgeen wat de bekende deed, te gebruiken en bestempelen als ‘niet goed’. Zolang ik probeer ‘gelijk te krijgen’ binnenin mezelf in waarom ik iets doe/deed, kom ik niet tot eenheid en gelijkheid van de onderliggende ‘agenda’ of energetische aanhechtingen. Hoelang dit duurt, zal afhankelijk zijn van waar het om gaat en waar ik ben in mijn proces van zelfeerlijkheid.

Als ik in staat ben om te stoppen met ‘het bekijken en beoordelen wat de ander doet’ en puur in mezelf zie wat ik in dat moment zou kunnen veranderen en wie ik ben in dat moment, los van wat de ander ook doet dat wel of niet ‘oké’ is, geef ik mezelf de kans om in een ervaring van schaamte over te komen mezelf, van echte schaamte real shame – over wie ik ben in dat moment en in de woorden die ik uitspreek. Dit is het keerpunt; hier blijf ik even met mezelf aanwezig, meestal alleen met mezelf, dan lukt me dit het beste.

Op een gegeven moment zal deze ervaring afnemen, variërend van enkele minuten tot drie dagen zoals ik weleens heb meegemaakt. Dit ervaar ik als een kwetsbare periode en hierin trek ik me het liefst terug; echter naarmate ik er meer comfortabel mee word, kan ik het ook delen met iemand die dicht bij me staat en tevens op dezelfde manier naar zichzelf kijkt/wil kijken en kunnen we er zelfs om lachen. Echter vaak gebeurt dit achteraf, dit lachen erom en dan is het geen weglachen maar meer een lachen om de absurditeit waarin ik dan besta of bestaan heb.

Tijdens deze periode pas ik zelfvergeving toe op de ervaring en op hetgeen ik ‘gedaan’ heb, op wie ik was in dat moment en op wat ik ermee wilde bereiken, mijn ‘geheime agenda’ hierin die ik onbewust had uitgespeeld. Als alles uiteindelijk rustig is in mij, is het zien hoe dit op te pakken. Vaak opent de situatie zich vanzelf weer doordat ik verantwoordelijkheid heb genomen voor mezelf en die onderliggende, energetische aanhechtingen, die er nu af zijn en ik dit dus niet meer mee stuur in mijn woorden; ik resoneer niet meer op deze energie en breng dit dus ook niet meer over. Soms is het nodig een excuus in woorden uit te drukken, echter dit hangt van de situatie af. Het grootste excuus is de zelfvergeving met hierna de zelfcorrectie.

Deze zelfcorrectie bestaat er dan uit dat ik een volgend moment dat eenzelfde ervaring in mij opkomt waarin ik wil gaan spreken, ik dit bij mezelf houd en eerst de energetische aanhechtingen vergeef in mezelf. Doe ik precies hetzelfde als voorheen, dan heb ik nog werk te doen met een onderliggende programmering en/of voorprogrammering die ik niet effectief vergeven/begrepen heb. Is het nog aanwezig maar minder sterk, dan zit ik op de juiste weg en is het ook een oefenen en toepassen in het dagelijks leven om meer zekerheid te krijgen in mijn zelfuitdrukking.

In een volgend blog zal ik zelfvergevingen uitschrijven op bovenstaande situatie.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 773 – Sabotaging my own common sense

Common-Sense-Black

I was writing in a mind-construct in a lesson of Desteni I Process and here I started seeing how I sabotage my own common sense within projecting my own experiences that are coming up within me, on my own (words of) common sense and here keeping myself in a circle of self-sabotage and keeping myself ‘imprisoned’ in a way in cycling in my own experiences that I keep on projecting on my own common sense and from here, manifesting these experiences through resonating this within the speeking of the words of common sense. I have copied here the serie of self-forgiveness where in this became clear for myself (related to an every day life example of a situation at work that I used to write out because I noticed that I was not clear and stable in that specific moment). It is giving an example of how effective the writing can support in seeing within myself in what I am doing inside and so creating outside as ‘the reality of myself’.

(…)

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel relieved because this situation is almost over and at the same time feeling guilty of what I see that I have created as the other leaving, without using the time effectively, where in I see now that it is merely based on a lack in communication that I actually did ask for as in making an appointment but that I communicated within a reaction inside and so, I merely communicated the resonance of my reaction and not so much the common sense within my words, where in the ‘feeling guilty’ is about my reaction that I communicated, that I then start projecting on my own words in common sense and from here, starting to ‘doubt’ my own words of common sense and project this ‘feeling guilty’ on my words of common sense and then carrying this as a memory with me: feeling guilty about a question of planning an appointment (and perhaps leaving in that moment) and in a then next situation, feeling ‘scared’ to ask this again because I have connected and loaded this question within myself with experiences of guilt and doubt.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to sabotage my own common sense within projecting my own energetic experiences coming up within myself, on my own words of common sense and within this, start to doubt my own words and common sense and keeping the experiences of guilt and doubt existing within me and then resonating this with words of common sense.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to connect my own words of common sense with resonations of experiences as doubt and guilt and fear, and within this, every time that I speak common sense, bring forward a resonation of doubt, guilt and fear and so actually and merely communicate the experiences of doubt, fear and guilt and then triggering this within another as well and at the same time, keeping these experiences of guilt, doubt and fear intact, because I again then feel ‘guilty’ about what I bring forward and about the situation that it creates and here again, start ‘doubting’ myself and ‘fearing’ to bring up anything that I see as words of common sense, but at the same time, not being able to stop myself from speaking these words ‘right now’ because the related experiences are almost like a pressure ‘to speak up now’ and so, I have no direction about my timing in speaking words of common sense.

(…)

What I also find is that this is of influence on the timing of when it is best to speak and when it is best to wait a little and align myself to the situation and the dimensions that I see involved. This timing I have recently started to open up within myself (as well as in a blog here), as I see that within an misalignment within my timing of ‘speaking up’ as a voicing myself, I create most consequences within my communication in relation to others.

To be continued.

New Desteni I process logo


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 772 – Equality within principle

What is coming forward in this world is how ‘intelligent’ one is for example and how we within this, are feeling ‘better’ or ‘less’ than each other and all kind of gradations and related experiences within this. I was looking at the years now walking and working together with people from the group Desteni, that within living by principle and the application of the tools to support ourself to ‘honour’ the life within each living being and align ourself with this starting-point in thought, word and deed, there is an equality coming with and within this where in ‘intelligence’ is not important and not even so much visible; actually because every one is expressing oneself at best ability at this moment, pushing oneself to live by principle and honour the life within oneself and each other.

The same I have seen within for example an education that I have followed of natural medicine. This took six years and within this six years, I have slowly get to know all the students a little more, where I was more ‘in contact’ with a few and becoming ‘friends’ with them, however in weeks we spend together to practise the natural medicine for example, each of the same class, is coming more closer together and the differences or ‘likes and dislikes’ are slowly moving to the background and the appreciation and respect for each other walking this same path, is coming through, which is a uniting force.

We can ofcourse understand that everyone is made and part of the flesh – meaning we all have a physical body – and so in this we are equal and also every human being has a mind consciousness system so in this, we are all equal in this – common sense. However, in this walking by principle within a group, it becomes really visible how this equality is coming through within the interaction and expression of each one walking alone, yet together.

In this, the principle of ‘equality and oneness’ is becoming visible in what it means in the reality of this life on earth in each of our daily lives. It is like slowly starting to see ‘through’ all the veils of separation and comparison and differences within capacity and ‘intelligence’ and moving self towards this equality, that we all do know and understand in theory, but that has never before become a living reality here on earth.

What is possible in a small group of ‘students’ or ‘co-workers’ or ‘participants’ as I have described here, is possible in a large group as well – large as in ‘humanity as a whole’. But ofcourse, there are many challenges to find solutions for, because the separation that we all experience inside (within our participation in thoughts, emotions and feelings) we have created outside as well and manifested in a system that is based on separation and inequelity as well. So there is much that needs to be taken on and this will take time and some generations to implement. But this doesnot mean that it is impossible, altough it seems like there are ‘too many problems to overcome’.

The question in this for each of us is eventually: do we want to participate? Do we want to be part of the solution and stand and work together in this – coming from a starting-point of equality and oneness, in and as life and merely, are we willing to learn what this actually means and to ‘unlearn’ that what is not effective and supportive anymore for this life to come through in each of us?

Many on earth do not have the possibility and are too much busy with surviving and ‘getting some food on the table’ (where many do not have a table to put the food on), but those who have a computer and who are able to read this, mostly have the opportunity to start investigating who we are in thought, word and deed and how to change and align oneself in this to equality and oneness, to at least start to participate and doing our best to be part of the solution, firstly inside ourself.

Within the Desteni I Process it will become more clear what this process towards ‘Life’ means and what Equality and Oneness means and can mean in our daily life. It is a free course to start with.

Desteni I Process Lite

My Declaration of Principle


 


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 771 – Timing

What I find often within myself is how I tend to want to speak about something as soon as possible, as if I have to do it now, otherwise it is too late. This is then still fear-based in some dimensions and in this I will miss some dimensions within myself to consider, which will have a consequence, for myself but for others as well.

I also find, if I am not really sure about the consequence outflow of my words, where I see that this that I can not see, may have a harmfull outflow, that I better give myself and the situation some more time to unfold. This is ofcourse only possible for situations where a conversation can take place later, as there are and will be situations where a decision needs to be made in a certain time-frame or even ‘right now’.  But this is not what I mean here with my tendency to want to speak about something right now or as soon as possible’.

I actually fear an outcome here in one way or another or, I fear a confrontation, where I then want to have it done as soon as possible, to free myself from the uncomfortable experience of uncertainty and anxiety or nervousness within myself. However when I come forward with aconfrontation from this starting-point of fear, I will afterwards, have a longer and ‘lingering’ outflow of unconfortability, where in I am rewalking the situation over and over again in my mind, trying to make peace with myself in the fact that I did not give myself more time to consider every visible aspect or, to wait (if and when possible) if I see that I do not have enough information about the effect of my words or decision. So it is then a ‘waiting’ for more data / information , to have a more considered timing for a converstation to take place in a way that is causing the less possible friction or turbulating effect.

Timing

I find it not so easy to find the timing but I do see that this is related to my own anxiety and uncomfortability when having to confront myself in a certain situation. So it is also possible that I delay to bring something forward, in trying to prevent friction and conflict and then from here, it is possible that it comes out in a moment because the delaying has given an accumulation of the nervousness and anxiety within myself. And when I started with a bad timing, I make it more difficult for myself to then bring it back in timing / alignment with myself again, as I am sort of running away from admitting to myself that I from the start, did not consider every aspect and did not consider or apply the best timing that I already had seen as possible but that I found myself unable to apply.

It may be so that the outcome of it in general may be the same, because what is triggered inside, is already inside and it needs to come out anyway somehow. However at least for myself (and so probably also for others involved), it will prevent a lot of turmoil and uncertainty and experiences of guilt and regret and ‘reliving’ of the situation in my mind, over and over again, to find out if and where I could have done different.

It is so much of a learning process and I find ‘timing’ one of the most challenging points – not so much in my actions but mostly in the timing of my words – where I actually find it challenging to on forehand, become calm and stable and certain in what I want and who I am, as what I see that is standing within the principle of ‘best for all’ as best for myself on longterm. It actually has to do with self-trust; to trust myself in walking breath by breath and not ‘walking ahead’ in my mind and then ‘wanting to get it done’.

What I see is that within this ‘rushing’, I try to get away from taking responsibility for myself within self-honesty, so I try to avoid my own self-honesty and the possible outflow, where in what I see in self-honesty, may not be aligned with what I prefer and if that is so, then I need to let go that what I prefer because on long-term, my self-honesty is what I will keep standing in and as, as what is best for myself as life. And this self-honesty is also ‘layered’ I would say, as if in each layer that I  walk through, there is a point of honesty that I may need to reconsider and go to the core of myself in what it really is that I can do as best for myself on long-term and to find out what is coming forward out of myself in my comfort-zone and what is really and truly my utmost potential in this specific moment or situation and how I am going to walk this.

To be continued

Desteni I Process


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 760 – What am I passionate about?

I was looking within myself this morning for what I am passionate about, what makes me move, wanting to get op in the morning? I have seen many times within me, that I project my passion on a relationship and then ‘needing’ the relationship to ‘live my passion’. In this I make myself dependent on the relationship and/or partner and I place a lot of pressure on the relationship and partner (and on myself) as well.

I have also found some area’s through my life, that really have my deep interest, like for example the natural medicine and animals. However this I have found, is still not the ‘core’ of what I find that really matters. I have found in this that I can not totally ‘go for it’ – like for example starting a natural medicine practice, which is something that I have tried as well, but that has not been coming from the ground. There is always something ‘missing’ as something that makes it ‘matter’ within myself.

Then we can of course say from a point of knowledge and information, that it is ‘me’ that is missing, that ‘I’ make it work or not. And that is so, but still it is undefined, as what is this ‘me’ that I want to bring in?

This morning I came to the insight that what matters for me and what I am passionate about, is ‘Principled Living’.

Principled living is what I have learned to define within the past 6-7 years, since I started to walk with Desteni and the Desteni I Process. And here everything comes together as ‘the missing pieces’. However, only by now, I dare to define that what I am passionate about: principled living. And I easily project this on relationships, because in relationships and especially within an intimate or  partner-relationship, the need for principled living is clearly coming forward and here I see an ability within myself to bring this in.

In general and for a long time I experience a fear of voicing myself in standing for this principled living and a ‘fear of people’ in general and through this, more than I can see it as passion and motivation, the motivation comes up as a fear, for example when I wake up in the morning and it comes up as something that I experience as a pressure and demotivation to stand up and that makes me wanting to stay in bed and keep hiding. Which only enlarges the experience of demotivation so I did push and push every day to keep going, to not stay in bed too long and to not too much oversleep, to get my things done because I have also seen through my life that this is what I can move on with, that if I do stand up and start, I will find a motivation within me in some small aspects and if not, I will find it next day.

So the ‘spark’ we can say, this ‘spark of life’ within and as me actually kept showing it’s face, together with the common sense that I need to keep going and do my things and if not, things will only become worse and more difficult. But I could not say that I am ‘passionate’ – from which I see now that I have a certain ‘idea or picture’ about the word ‘passion’. When I look at it while writing, this ‘drive’ or ‘spark’ combined with common sense is already a core-element of ‘passion’ that I very much suppressed with fear within and as myself but that also has been here within me as long as I remember.

There is much to say about ‘fear’ as it has many aspects and I cannot say that ‘I just need to stop the fear’ as it doesnot work this way. The fear within and as myself, has been channeled in many ways and layers within my thoughts, words and deeds as ‘who I am’ and so it asks for a ‘walking back through layers’,  to detach myself from it step by step so that eventually, I can make the decision that ‘I don’t need it anymore’. And then still it will come up, but now I can become the starting-point and direct myself through the fear and not so much ‘me being directed by fear’ without really seeing how and where this begins within myself.

So, a starting-point for myself as ‘what am I passinate about?’ is ‘Principled Living’. As I have seen that without principled living, no relatinship will stand the test of time and no project will keep standing in a way that is considering the life-integrity that is existing within each of us.  So without principled living, there will be a constant fear for the abuse of ‘not being considered’ and this gives a lot of protection and defense-mechanism coming up, that will for example come through as a (obvious or subtile) form of manipulation, revenge, hiding, attacking, blame and what more.

Principled Living is described in a document; however the core of it is a way of living that is considering what is best for all life, without excluding anything or anyone, where each and all and everything is approached from a starting-point of equality and oneness, as this is the only way to ensure that nothing and no-one will be left behind. And here it already shows that this contains so many aspects to be looked at and how to do this, however if we are willing to be humble and to learn what ‘principled living’ entails, then what opens up is a possibility for change, because we, as the starting-point, are willing to learn how to change ourselves that eventually, will resonate into a change in the world, into a place that is best for all life, nothing and no-one excluded.

To be continued with self-forgiveness on the ‘fear of my passion’ that I describe here above.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 758 – Looking within self

A short update of the inner process that I walk day by day, looking within myself what comes up in moments and how it can play out if I am not aware of my thoughts and emotions.

Last week I had more of an insight what goes on within me, before I go into an interpretation and so, reaction towards a situation but actually, towards my own created interpretation of a situation. An aspect that I found is that I was sort of ‘speaking up’ of what I would not go into anymore, however what I saw quite fast after this and actually already while doing so, is that it was more that I had not yet stand up in it for and within myself and really decided for myself what I would accept and allow and what not. And then I go into a projection towards another or towards a situation as in a ‘speaking up’ in that moment, which is then actually creating a possibility for conflict or consequences.

I did see how I could do differently and then within voicing myself about a certain point, in a moment to come, which then is supportive for myself as well as it can be for another, but I had already build up energy that I was now releasing in this ‘speaking up’ and in this way no longer accepting and allowing something within myself, however I used the situation as a mirrow to start seeing how it was all about me in that moment.

The remarkable thing is that I realized some of it in the moment that I started to build it up in the same day earlier, where a thought was activated within me and from here an emotion arised, from where I went into an ‘expectation’ that it would play out as how I was feeling about it. And from here, very fast, I created the situation in a way where in I played out my own expectation.

Luckily the other who was involved did not go into it with me and only described what happened on their side and from here I could easily bring the point back to myself and voice myself in taking responsibility for the situation and for the emotion that I recognized as jealousy coming up, which is something to investigate further within/for myself as it has many aspects in it I may not have directly recognized as jeaulousy, however it has a destructive energy in it.

The cool part of this small situation and my interpretation playing out, is that in doing so and taking the responsibility and sharing about it while walking, it is giving a more equal standing with who I am sharing this, as it gives an insight of what I walk inside myself and then shows how we are all having similar challenges within ourselves with facing our own interpretations and emotions coming up. I find this gives for each who is involved, more space to understand oneself and each other without going into judgements.

More challenges to come, however also cool to recognize the progress within self and each other.

I can truly say that what I am now writing about is the result of walking the Desteni I process for years now, where in I actually can see a ‘mind-construct’ playing out within myself as something that I have learned to walk within the writings in the lessons and in the blogs as well (and what I am still doing). It is an effective way of getting to know myself in who I am in my mind and how my mind-being-body relationship is existing and influencing me every day and then being able to take responsibility for myself in this as in learning to give myself direction within and as this internal relationships in a way that is considering and caring the life within and without.

For who is interested check it out: Desteni I process courses


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 669 – Is Desteni I Process te vergelijken met een cursus mindfulness?

thoughts-c3ef15c02b04d40500c8788576888bee

In een gesprek over mindfulness bracht ik naar voren dat het niet over het ‘vullen van de mind/geest’ gaat maar dat de mind/geest beter ‘leeg’ gemaakt zou worden. In het moment was ik niet helemaal tevreden over mijn woorden en later was ik hierop aan het reflecteren in mezelf.

Wat ik zie is dat met het ‘leegmaken’ tegenover de ‘volheid’, er opnieuw een polariteit ontstaat alsof de mind ‘goed of fout’ zou zijn of ‘niet zou mogen bestaan’. Wat ik eigenlijk zou willen benoemen, is dat het gaat om het zelf verantwoordelijkheid nemen voor wie we zijn en zijn geworden in/als de mind, dus voor hoe we bestaan in gedachten, gevoelens en emoties en voor de gevolgen hiervan, niet alleen voor onszelf maar voor het bestaan in z’n geheel.

We zijn ons op grote schaal niet gewaar van ons bestaan in voornamelijk gedachten, gevoelens en emoties en wat dit teweeg brengt, van binnen en van buiten. Wat we wel zien is de staat waarin de wereld verkeert – en dan bedoel ik niet alleen in ons eigen dorp of land, maar de wereld in z’n geheel.

Echter de directe link naar de verantwoordelijkheid van ieder van ons in de wereld als geheel, die wordt niet – of onvoldoende en niet geheel – gemaakt. Dit komt omdat we onszelf niet kennen en niet hebben geleerd hoe onze mind/geest werkt, hoe dit van invloed is op het fysieke leven, zowel op ons eigen lichaam als op het fysieke leven als geheel (aarde, dieren, planten, ecosysteem) en wie we zijn hierin in wezen. En hetgeen we niet kennen kunnen we ook geen verantwoordelijkheid voor nemen.

Dus is het eerst van uiterst belang dat we onszelf leren kennen en begrijpen. En mindfulness geeft hier te weinig handvatten voor. Het geeft niet weer hoe we specifiek functioneren, wat gedachten zijn, hoe we hier vandaan emoties en gevoelens creëren, wat de gevolgen hiervan zijn op, in eerste instantie ons eigen lichaam. Het geeft bijvoorbeeld een instant oplossing om ‘bewust te zijn’ van reacties van de mind, van de invloed van gedachten, gevoelens en emoties en werkt met ‘aanvaarding van het onvermijdelijke’. Dat is echter iets anders dan er volledig verantwoordelijkheid voor nemen en te zien hoe het ‘onvermijdelijke’ in eerste instantie ontstaan is en wat onze rol hierin is.

Als we onszelf leren kennen, leren we het bestaan kennen en hoe we bestaan. Zo binnen zo buiten. Voor mijzelf is mijn eigen lichaam hierin een punt van cross-referentie. Het fysiek moet aantonen dat er een oplossing aanwezig is, anders is het geen werkelijk, blijvende oplossing.

Op deze manier werd voor mij bijvoorbeeld duidelijk dat ‘in het nu’ aanwezig zijn niet mogelijk is zolang we geen werkelijke begrip hebben van onszelf in gedachten, gevoelens en emoties. Het ‘nu’ is dan slechts een ‘staat van zijn‘ die – voor even of voor langere tijd – gecreëerd wordt in de geest waarin het lijkt of we ‘in orde’ zijn. Probeer dit maar eens te doen met een fysieke klacht die de aandacht trekt. Dit zou dan alleen mogelijk zijn als we onszelf volledig zouden afscheiden van ons eigen lichaam en de enige manier om dit te doen, is ons ‘terugtrekken’ in de geest. Dat is iets anders dan hier, volledig aanwezig zijn in en als ons fysiek. Als we werkelijk Hier aanwezig zouden zijn in en als ons fysiek, zouden we ons gewaar zijn van hoe we bestaan in en als de wereld op het moment.

Want, we bestaan op het moment in immense, fysieke pijn. Als fysiek levend wezen als geheel. De aarde verkeert in erbarmelijke staat, de planten, de dieren lijden en vele vele mensen lijden.

Voor iedereen zal er een wake up call zijn, ofwel in het eigen lichaam dat ons aangeeft dat we in afscheiding bestaan van onszelf als fysiek, levend wezen, ofwel in onze levensomstandigheden van onszelf of van dierbaren, ofwel doordat we om ons heen zien en de beslissing nemen dat het zo niet langer kan, ofwel direct als we dood zijn.

Ik bemerk dat het leren kennen van onszelf in gedachten, gevoelens en emoties en het verantwoordelijkheid nemen hiervoor in en als onszelf – dit met behulp van de praktisch toepasbare middelen die worden aangereikt in het Desteni I Process,  vaak wordt ‘vergeleken’ met stromingen die meer algemeen bekend zijn zoals bijvoorbeeld mindfulness.

Echter het Desteni I Process is niet te vergelijken. Het gaat verder dan wat er tot nu toe geboden is. Het gaat tot in wie we werkelijk zijn en hiervandaan, in hoe we de wereld hebben toegestaan te laten bestaan en vervallen. En als we de wereld bekijken als geheel, zien we hierin gereflecteerd hoe we als mens, absoluut geen zorg dragen voor het fysieke leven en voor elkaar op grote schaal. Hier is overduidelijk iets niet in orde.

Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat alles wat er op de wereld aanwezig is, samenkomt binnen de uitgebreide informatie en praktische middelen die aangereikt worden binnen Desteni. Kloppend, als geheel en ontdaan van de versluiering. Doordat de versluiering tussen hemel en aarde is opgeheven via the Portal. Het kan schokkend zijn en zal afgewezen worden, maar uiteindelijk zal het ons gronden. Eén voor één. Omdat het gebaseerd is op principes, als grondbeginselen waarin al het leven in overweging wordt genomen. Al het Leven dat in alles en iedereen aanwezig is.

Er komen aspecten terug in het Desteni I Process waarin bijvoorbeeld de woorden van Jezus als richtlijn aanwezig zijn als ‘geef zoals je zou willen ontvangen’. Waarbij hetgeen we zouden willen ontvangen wel dient te worden afgestemd op wat het beste is voor iedereen, al het leven. Dus aspecten van het Christendom zijn er zeker in te vinden, in en als de Levende Woorden van Jezus.

Echter de manier waarop God gezien wordt is verschillend. Ook dit heeft weer met verantwoordelijkheid te maken. Wie heeft de eindverantwoordelijkheid voor hetgeen we hier creëren op aarde; God of wij als mens via het Levende Woord? Deze vraag en het antwoord geeft een essentieel verschil in hoe ver we gaan om tot een oplossing te komen.

En wie was God dan eigenlijk in dit geheel en wat waren zijn werkelijke Intenties? Het is belangrijk om hem te leren kennen en te zien voor wie hij werkelijk is (geweest) en hoe hij alleen nog voort bestaat binnenin ieder van ons. Want hij gaat de eindverantwoordelijkheid niet nemen, hij gaat het niet oplossen. Dat kunnen we alleen zelf, als mensen, als Levende Wezens, in samenwerking met elkaar en in zorgzaamheid en ondersteuning voor een ieder die dit nodig heeft.

Er komen aspecten in voor van mindfulness waarin het ondersteunt om hier aanwezig te zijn in hetgeen we fysiek doen en hierin niet bezig te zijn met ‘zorgen voor morgen‘ in gedachten en emoties. Echter deze zorgen van morgen zijn hiermee niet weg; die zijn er morgen weer. Er is een praktische methode nodig om onszelf hierin te leren begrijpen en sturen.

Dit betekent dus niet dat alles wat wordt aangereikt in alle verschillende stromingen, nutteloos zou zijn. Het betekent dat het nodig is om dat wat praktisch bruikbaar is, toe te passen en om het hier niet bij te laten, maar om verder te zien voorbij de versluieringen in en als de geest en deze niet in stand te houden of ‘te laten bestaan’. Dit om te voorkomen dat we onbewust van alles creëren omdat we het niet gezien hebben (en/of niet willen zien). Wie we zijn als geheel zal zich uiteindelijk manifesteren binnen de toepassing.

Het is verder zien dan hetgeen we tot nu toe geleerd hebben. Verder zien in onszelf, in wie we nu eigenlijk werkelijk zijn in gedachten, gevoelens en emoties, in ‘de menselijke natuur’ en hoe we hiermee feitelijk de wereld creëren, via hoe we bestaan in relatie tot onszelf, tot elkaar, tot alle levende wezens als geheel. En wat we zien als reflectie van onze menselijke natuur in de wereld om ons heen – dat spreekt boekdelen. Hier is verandering nodig.

Het is een immens proces. Maar we kunnen direct beginnen. Met en als onszelf; door onszelf werkelijk te leren kennen en hierin Zelf verantwoordelijkheid te leren en gaan nemen voor onszelf, in hoe we bestaan in de mind/de geest, in gedachten, gevoelens en emoties en voor de verstrekkende gevolgen hiervan.

under_the_tree-87c24a10cc1c8665614fab364dd3cf5d(Voor meer uitleg en diepgang zie links in de tekst)

Desteni I Process (inclusive free basic course)

Eqafe Free (free eqafe interviews)

A Chat with Sunette Spies: The Interdimensional Portal from Eqafe (youtube)

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 636 – Hoe schrijf ik mijn zelfcorrigerende uitspraak?

schrijven pen

Ik zag in het mind-construct waar ik mee bezig ben – dit als onderdeel van de DIP Pro lessen van het Desteni I Process dat gecreëerd is ter ondersteuning van de mens in het bevrijden van de geestbewustzijnsstructuren binnenin onszelf. Hierin zag ik in de zelfcorrigerende uitspraak die ik had geschreven hoe ik in eerste instantie een commitment of verbintenis schreef waarin ik stelde mezelf ‘iets niet meer toe te staan’. Ik las het geheel na en was hier niet helemaal tevreden over, het liep niet soepel, ik kon er niet echt ‘in staan’. Ik herschreef het waarin ik stond in hetgeen wat ik wel wilde en kon toestaan, wat ik wilde leven. En die was veel duidelijker voor mezelf. Omdat ik hierin mezelf aangeef wat ik kan/wil leven als wat het beste is, in plaats van wat ik niet wil/kan leven.

Als ik opschrijf wat ik niet wil leven, dat kan, echter hierin is nog niet duidelijk voor mezelf wat ik dan wel wil/kan leven en dus heb ik nog geen leidraad voor mezelf geschreven. Daarbij staat hetgeen dat ik niet langer wil toestaan vaak al genoemd in de eerste zin als ‘flag-point’ voor mezelf, als aandachtspunt van welk patroon ik stop in mezelf en mezelf niet langer toesta dit te leven.

Voor degenen die de woorden zoals ‘flag-point’ en ‘commitment’ of ‘zelfcorrigerende uitspraak’ niet kennen, hiervoor verwijs ik naar de gratis DIP Lite cursus die online aanwezig is. Hierin wordt zeer duidelijk en stap voor stap aangereikt hoe we onszelf kunnen bevrijden van patronen die we hebben toegestaan en aanvaard hebben in ons leven, die niet het beste zijn voor ons ‘werkelijke’ zelf en die niet het beste zijn voor al het leven om ons heen. Patronen waarvan we weten dat we het ‘eigenlijk anders zouden willen’ maar die we toch, ondanks allerlei ‘goede intenties’, blijven herhalen, als een programma, als automatisme, simpel omdat we dit zo geleerd hebben en omdat we het al zolang hebben toegepast en het ‘automatisch’ is geworden.

Het woord zegt het al, automatisme, dit klinkt als een automaat, als een systeem en niet als leven.

De zelfcorrigerende uitspraken zijn uitspraken die onszelf ondersteunen als leidraad om te leven wat het beste is, voor onszelf in en als ‘leven’ en hierin, voor en als ‘al het leven’. Hiervoor is het eerst nodig dat we hetgeen we niet meer willen aanvaarden en toestaan maar wel heel lang gedaan hebben, dat we dit onszelf vergeven en dat we begrijpen hoe we onszelf de beperkende ‘automatismen’ hebben ‘eigen gemaakt’.

Waarom is dit nodig? Omdat het een beperking inhoudt en omdat het niet alles en iedereen in overweging neemt, het is niet het beste voor alles en iedereen (inclusief onszelf) maar het is bijvoorbeeld alleen het beste voor ‘mij’ en dus besta ik hierin in eigenbelang en hierbij, is dit niet blijvend en voortdurend het beste voor mezelf als leven. Het is in feite een illusie. Ik besta hierin in eigenbelang, in en als een illusie, in en als een idee dat ik afgescheiden ben van alle anderen, van al het leven om mij heen en dat ik bijvoorbeeld ‘anders ben’ of ‘meer verdien’.

Als ik hier werkelijk inzie, kom ik zelf tot de conclusie dat dit niet blijvend is. Ik kan niet op een eiland blijven bestaan. Ik heb alleen nooit een andere manier geleerd om te bestaan in eenheid en gelijkheid en dus zet ik datgene wat ik geleerd heb, automatisch voort, ter overleving van wie ik denk dat ik ben.

Heb je ook weleens het idee, of het gevoel, dat er iets niet klopt? Dat de wereld in een omgekeerde versie bestaat van wat het eigenlijk zou moeten wezen, als een plek waarin we wezenlijk kunnen bestaan, iedereen, al het leven?

De cursus biedt een praktische leidraad waarin je jezelf zult leren toepassen in en als wezenlijkheid.

Terug naar de zelfcorrigerende uitspraak. Ik heb dus gezien dat het schrijven van een verbintenis als een leidraad voor wat ik wil leven, effectief is en dat ik hetgeen dat ik niet wil leven, als aandachtspunt gebruik om mezelf te stoppen in dit patroon en om mezelf de leidraad te herinneren die ik wel wil leven. En zo wordt het ook een stuk leuker om toe te passen. Want hoe leuk is het om constant te focussen op wat ik niet wil, op wat niet het beste is in plaats van te herschrijven voor mezelf wat ik wel wil leven als wat het beste is. Zo ondersteun ik mezelf om door te bewegen, door alle weerstanden en aangeleerde structuren van wat ik niet meer wil leven, heen.

Echter dit gaat niet zonder de toepassing van de zelfvergeving van de oude, beperkende, aangeleerde structuren in en als de geest, van de automatismen die ik mezelf heb eigen gemaakt. Dus, het zijn geen positieve affirmaties zoals sommigen nu misschien denken. De positieve en negatieve ‘affirmaties’ of bevestigingen, die stop ik juist beiden met behulp van de zelfvergevingen, aangezien positieve en negatieve affirmaties beiden automatische reacties inhouden waarin ik mezelf beperk. Ik beperk mezelf hier in ervaringen in en als de geest, van positief naar negatief en weer via neutraal naar positief en zo blijf ik bezig met een polariteit binnenin mij, zonder werkelijk te zien wie ik ben in wezen en wat het beste is.

Dus, het is niet mogelijk om één toepassing (die ons het meeste ‘aanstaat’) uit de context te halen en hiermee te proberen om onszelf te veranderen. Het is een stap voor stap toepassing, eenvoudig, echter alle stappen zijn nodig, er is geen korte binnendoor weg mogelijk. Het wordt echter wel eenvoudiger des te meer mensen dit gaan toepassen en het wordt er zeker plezieriger door. Zo kan er namelijk een samenwerking ontstaan waarin we onszelf en elkaar leren begrijpen en ondersteunen in dit proces in plaats van onszelf en elkaar te veroordelen en tegen te werken.

Tijdens het schrijven zullen we langzaam zien, realiseren en begrijpen dat en hoe we in eerste instantie onszelf het meeste in de weg zitten. Het is iets wat ik mezelf geef iedere dag opnieuw, om mezelf te leren kennen, te leren begrijpen, te vergeven en uiteindelijk te veranderen tot een wezen waarmee ikzelf tevreden ben. En als ik mezelf of iets of iemand anders schaadt, ben ik niet ‘in vrede’ en ben ik dus niet tevreden.

schrijvenSchrijf jezelf naar Vrijheid

———————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive