Dag 813 – Het fysieke, tastbare van de natuurgeneeskunde

Natuurgeneeskunde staat dicht bij de natuur, dicht bij het lichaam. Het is bijna 20 jaar geleden dat ik de studie natuurgeneeskunde afrondde en het vak op zichzelf – ‘natuurgeneeskunde’ – als vak binnen de overkoepelende noemer van ‘natuurgeneeskunde’ als gehele opleiding en benadering van het helen van het lichaam – vond ik fascinerend en tegelijkertijd kon ik het niet helemaal vatten. Ik zag de wetten, de waarheid maar kon het niet werkelijk eigen maken.

Nu 20 jaar later begin ik het tastbare van natuurgeneeskunde als vak op zich en het fysieke in de brede zin van het woord van de natuurgeneeskunde als geheel, langzaam eigen te maken. Het vak houdt onder meer de praktische toepassingen in zoals massage, koppen zetten, vasten, hydrotherapie, pakkingen, de leverreinigingskuur, klisma’s en ja, de braakkuur hebben we ook onderwezen gekregen en gepraktiseerd tijdens de vastenkuur. Al dat soort werkelijk lichamelijke toepassingen, enigszins ‘spartaans’ en dus niet zo snel geliefd bij het grote publiek – en zelfs niet bij het kleine publiek van enthousiaste studenten op de opleiding natuurgeneeskunde lol. Toch was het de richting die ik koos, samen met de hoofdvakken fytotherapie, voeding en iriscopie. (De twee andere te kiezen richtingen waren homeopathie en TCM/acupunctuur).

De basistheorie van natuurgeneeskunde en de fysieke wetten, is fascinerend en zo vol gezond verstand. Het werkt onder andere met het Reckeweg systeem waarin een klacht, zo niet op de juiste manier geheeld, onderduikt of onderdrukt wordt in het lichaam naar een diepere laag/fase. Zo zijn er drie oppervlakkige fasen die in de ‘vloeistoffen’ plaatsvindt en welke het meest eenvoudig zijn op te pakken en drie diepere fasen waarin het zich nestelt op cel niveau – en dus lastiger om waar te nemen en naar de oppervlakte te halen; denk bijvoorbeeld aan kanker, dit ontstaat niet over één nacht ijs. De natuurgeneeskunde als geheel, ondersteunt het lichaam om dit proces van binnen naar buiten als heling, zelf te kunnen uitvoeren. Alle middelen en aanpakken zijn er om hierin te ondersteunen; ieder op een verschillende wijze.

Het lijkt me dat dit eigenlijk logisch klinkt voor een ieder en dat het tevens klinkt als een enige, werkelijke en langdurige manier van heling/ondersteuning. Zo vol gezond verstand en praktische aanpak. Zo vol van begrip van en respect voor het lichaam als geheel en voor het aanwezige leven als geheel; zo Integer (hierin gelijk een beknopte herdefinitie van ‘integriteit’). Dit is de basis in mijn zienswijze die ik heb mogen ontvangen binnen een zesjarige studie, iets wat vrij onconventioneel is om dit binnen een opleidingssysteem in deze tijd te doorlopen. Ik zal er ongetwijfeld nog meer over uitweiden want het heeft mijn fascinatie en aandacht sindsdien, van binnen en van buiten.

Terug naar het tastbare en fysieke effect van de ietwat spartaanse / oncomfortabele aanpak van natuurgeneeskunde ansich en het aspect dat ik wil uitlichten. Het was tijdens een recente lever-galreiniging dat ik doorkreeg – 20 jaar na afstuderen! – hoezeer het aansluit op het tempo en de wetten van het fysieke leven en wat tevens de grote weerstand en kleine populariteit duidelijker maakt. Het vraagt namelijk Heel Veel Input van onszelf en vaak wat ongemakkelijke lichamelijke situaties om door te bewegen, zoals het klisma inbrengen, het turen in je ontlasting naar groene brokjes, het drinken van een kopje olijfolie, het vasten voor een halve dag en de vreselijke smaak van bitterzout met diarree tot gevolg. Wat ik hierin naar voren zag komen, is dat de toepassing van de natuurgeneeskunde heel duidelijk weergeeft waar het om gaat in het fysieke leven en waar onze focus nodig is en dat het niet ‘snel’ gaat. Echter het is zeer effectief! Indien grondig en op maat toegepast.

Hierbij een sitenoot dat de natuurgeneeskunde altijd individueel onderzoekt of een bepaalde aanpak passend en ondersteunend is voor een specifiek lichaam en wezen – niet iedere aanpak past bij ieder mens en indien niet goed afgestemd, kan het afdoen aan het welzijn en de fysieke gesteldheid, in plaats van dat het ondersteunt en heling bewerkstelligt.

Dit tastbare, de traagheid, de ongemakkelijke toepassingen, de fysieke handelingen, ik merk dat het mijn lichaam en mijzelf hierin, goed doet; het vertraagt me en maakt me kalmer en brengt rust in mijn lichaam. Het zet de dingen ‘op z’n plek’ als hoe een lichaam hoort te functioneren. Niet in één keer maar stap voor stap en binnen de fysieke mogelijkheden. Het werkt namelijk volgens de fysieke wetten en kent dus geen ‘wonderen’. Het is hard werken zogezegd. Tegelijkertijd brengt het mezelf in contact met mijn lichaam, met hoe mijn organen functioneren en zo vergroot het de intimiteit met mijn eigen lichaam en hierin is de oncomfortabele aanpak dus eigenlijk heel omvattend en zorgzaam. Niets is wat het lijkt.

Dit fysieke en tastbare dient zijn plaats in te nemen binnen het leven hier op aarde – het omvat en behoudt het leven als het ware. Zonder dit lichamelijke aspect, zou leven op aarde niet mogelijk zijn. Hoe we dan met zoveel weerstand hierin bestaan, dat zou op z’n minst vragen moeten oproepen binnen ieder van ons. Voor een opening in en begrip ten aanzien van deze weerstand binnenin onszelf raad ik Desteni I Process aan of de Eqafe-store. Dit is voor mij waar alles samenkomt en waardoor ik het fysieke, het tastbare van de natuurgeneeskunde op een dieper niveau kan gaan begrijpen en integreren. De natuurgeneeskunde zoals het van oudsher is doorgekomen bevat namelijk niet alle aspecten en antwoorden ten aanzien van de integratie van geest/mind, lichaam en wezenlijkheid en hoe we hier zo gekomen zijn met z’n allen. Echter vrijwel alles uit de natuurgeneeskunde is bruikbaar, ter ondersteuning van leven als geheel, aangezien het samenwerkt met de fysieke wetten.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Dag 723 – 11. Not wanting to repeat a pattern

15182320_971177862986852_284506765_o

https://soundcloud.com/ingridwalking/11-not-wanting-to-repeat-a-pattern

(for some reason this soundcloud doesnot show up here)

This blog is related to record 11: Not wanting to repeat a pattern

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be able to take responsibility for myself and my emotional experiences within the relationship with my mother.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to blame my mother for how our relationship took place and within this, giving my self-directiveness away because within blaming, I empower another within my thoughts and so, I disempower myself to find a solution for myself to give direction to and as myself as within my belief, my mother is responsible for how I experience myself within our relationship.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not agree with her approach and as mentioned, to not yet have taken responsibility for myself in this and from here, not be willing to ask for her support when and as I would give birth to a child where I knew that I would need her support anyhow.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to decide to not let the child come because I do not want to repeat the pattern and create the same relationship with my child as how I experienced the relationship with my mother.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to use this as a reason for the decision to not keep the child that I was pregnant of however, when I listen now to this recording I see a dimension of spite in it, that I did not want to give birth to a child out of spite towards my mother.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to give birth to a child out of spite towards my mother, because of how our relationship did take place and me blaming her for this and giving my responsibility and my self-direction away and so not wanting to ‘give her anything’, without seeing, realizing and understanding that I mostly spite and hurt myself in this because of not allowing myself to give birth to a child as something that I wanted deeply within.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be and become a (surpressed and subtile) spitefull being towards specific people, this because of not taking responsibility for myself within every relationship that I am part of and so, not giving what I would like to receive to others and so, neither giving myself what I would like to receive.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to sabotage myself as life and so the new life within by killing it before it even has a chance to emerge and grow.

I do realize that in the state that I was in during that time, the decision to have an abortion was an act of responsibility within my ability, to prevent myself from repeating a patterns and transferring a pattern towards the child without being able to direct myself and to support the child, however there are ‘dark mind‘ dimensions involved of spite, blame and fear that are for me to take responsibility for as well.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear to be rejected by the child because of having too much consciousness as focus on the child as how I have experienced my mother’s consciousness towards/on me while growing up and so, I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear to loose the child/the love of the child and so already in the first stages of development, before it has even emerged as a living being, reject the child as well as a part of myself as this what I would have wanted for myself deep within as giving birth to this child.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel empty within my uterus, without giving birth to this child.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel incomplete without giving birth to this child.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to project my experiences of emptyness and incompleteness within and as myself, within the separation that I have channeled myself within in thoughts, feelings and emotions, on a new born child/on not giving birth to a new born child, exactly as what I feared to do and as the pattern that I did not want to repeat when giving birth to a child.

When and as I see myself going into blame which I notice by tensing up within myself and becoming more ‘harsh’ and ‘strict’ within my words and tonality, I stop and breathe.

I realize that I blame another for something that I fear within myself underneath and that by blaming another, I already do that what I fear within giving away my self-directiveness through making another responsible for what I fear and how I would experience myself within.

I commit myself to look beyond the blame and see what I fear within myself. I commit myself to embrace this what I fear and investigate this further so that I can open it up in a more step by step and practical way, less harsh and strict or absolute but considering all dimensions and from here, find a new way to express myself in a more gentle though still firm and clear way.

When and as I see myself going into a spitefull way of thinking, behaving or communicating as for example attacking another, I stop and breathe.

I realize that I fear that I am not able to give direction to myself within what I assume that another is going to say or do and so, I attack the other before it could even said or done so that I keep control over the situation, well in the perspective of where I look from in/as my mind.

I realize that within doing so, I disable myself to give direction to myself within a certain situation and so, I keep the fear alive and at the same time, I disable myself to express myself as well, creating the same situations over and over again because the fear is still here to be recognized and so, creating situations where in on forehand, I ‘silence‘ myself, from where I go speaking in a harsh and strict and absolute way so that at least I have expressed something, again out of fear of not being able/not receiving the time to express myself more gentle, considering though clear and firm. I realize that I do not give myself the time to express and give myself direction, out of this fear on forehand and creating situations within this.

I commit myself to stop immediately and so change in the moment, to breathe and give some time, firstly to listen to what another is saying or doing and from here, seeing what I would like to express or, if nothing clear is coming up yet, to remain silence but now from my own decision.

When and as I see myself going into a fear of not being able to direct myself in a certain situation or conversation which comes up as a small shock as reaction on something that I hear or see but not had expected, I stop and breathe.

I realize that it may be so that I need more time to investigate a point and so, within that certain moment, I may better do or say nothing at all or only some affirmation that I have heared or seen what is being expressed.

I commit myself to first go back to myself and embrace myself in what gives this little shock and calm myself down and find my stand and expression within and so within the moment, I better stay silence as a decision within and as myself to prevent myself from creating consequenses inside and outside that I would then later blame or spite myself for.

When and as I experience a fear of loss, I stop and breathe.

I realize that I have have channeled a part of myself within a relationship in/as my mind as dependency on something outside myself that I have not yet clear sight on. I realize that I react on this experience of fear of loss because I fear to loose in that moment as how I have lived this experience many times before so I fear ‘to loose again’ (something or someone) which is visible in a ‘trying to not loose’ within a conversation or situation which then result in a form of attack of suptile spite or subtile blame. I realize that I do not have a solution for such moments as I have never lived this before beyond the fear of loss.

I commit myself to hold myself (on the) in-breath and breathe out and let the situation or conversation unfold and I commit myself to practise this in situations that are not so ‘personal’ as for example at work, to see what happen and to find my stand, my expression and words in this.

15182320_971177862986852_284506765_o

Previous blog: 10. The fruit isn’t really gone

Next blog: 12. Learning what consequence is


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 714 – 3. Obsession

This blog is related to record 3: Obsession

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to become become pregnant without considering everything that it entails, what it entails to guide a child and walk with it through the system and thinking and believing that I would walk this when it is here.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to play with the possibility to become pregnant and to ‘let it be decided’ through creating situations with a ‘risk’ as possibility to become pregnant instead of making a clear decision within and as myself of how to walk this and take direction and responsibility in this, for and as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to, through not taking responsibility for myself within my thoughts, feelings and emotions, let a ‘desire’ become an obsession in which I allow myself to ‘follow’ this obsession and bring it into reality through living and following up on my thoughts, feelings and emotions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be aware of me living an obsession.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to see that I live an obsession because I do not want to let go of the desire and because I fear that my desire will not become a reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear that my desire will not become a reality and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to judge it if and when my desire will not become a reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like not being able to direct myself when and as I have to let go of my desire and so, use the desire as a direction of, within and as my life and so, making a living obsession of it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that I make it so much harder for myself to let go of the desire because I have used it as direction in/as my life and so, it feels like not having any direction if and when I am not living/following this desire and so, feeling like ‘I would die’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I would die if and when I let go of my desire, instead of seeing, realizing and understanding that I am not living at all within following my desire but instead, following my mind as thoughts, feelings and emotions that brings me further and further away from who I am, here as breath as a living being.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to slowly let myself ‘die’ and loose my capacity of breathing and being here, by following my desire that I build up in thoughts, feelings and emotions and believing them to be real.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like not being able to think within and as my mind that I should ‘take this possibility’ that is laying within the years of fertility and if I would not, feel like I would miss out on something and through this, making an obsession of it and not being able anymore to see with common sense what my real possibilities are within the physical stae and situation that I live in.

When and as I see a desire coming up within myself, I stop and breathe. I realize that this desire can entail a possibility, however for this to become real, I have to consider and investigate all dimensions and participants (including myself) that are involved and only from here, see through time what direction does suite best for myself as a physical living being and from her, will suite other phyisical living beings in the best possible way because in essence, we are connected and one as life and one life considering life, will consider all life in essence and if we all learen to do the same, no one will be left behind. I commit myself to slow myself down and look at all the aspects that are involved and take time to do so, to investigate every aspect and participant that I see included within my ‘desire’ and here, forgive myself for emotional and feeling attachements and investigate where these are coming from, what believes I have ‘taken on as real’ in this that I also forgive as a thought existing within me and from here, find a word for myself that I can ‘breathe in’ and follow, redefine and live this as a guideline to live what is best for me, for the aspects involved and for possible other participants, representing ‘life as a whole’.

When and as I see myself participating in a desire that I project in the future, I stop and breathe. I realize that I am think and believe that what I desire and project, should be better than what I live here in the moment within my physical reality where in I actually think and believe that me following thoughts, feelings and emotions is better than me breathing here in my physical body and take on the tasks that are in front of me. I also realize that I ‘fear’ that I will not ever ‘reach’ that what I desire where in I actually judge if and when I would not ever ‘reach’ that what I desire. I commit myself to bring myself back here and to put a hold on me following a desire and forgive the judgements in not ‘reaching’ this, to breathe and pick up what needs to be done today and to create a timeline with that what I would like to create for myself within consideration of my physical situation, condition and abilities and I commit myself to make peace with the facts that are not within my physical reality or even possibilities and to focus on that what I see that I am able to live and create, step by step, day by day, one with me as what I stand for in principle and at the same time, being open for adaptations and changes in direction that may come forward as a best way to move on for myself and others in this life as this physical reality.

ooievaar10

Previous blog: 2. Loosing stability

Next blog: 4. Understanding the obsession


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 639 – Afspraken maken

afspraak-maken

In Nederland is het over het algemeen ‘gewoon’ om praktische afspraken te maken en ons hieraan te houden, met name in werkomgeving. Als ik bijvoorbeeld met een schilder afspreek dat die morgen komt om 8.00 uur, dan komt hij morgen om 8.00 uur. Dit zijn we zo gewend, dit werkt voor beide partijen. In privésfeer kan het anders verlopen, dit hangt van de betrokkenen af, hoe ze zichzelf sturen ten aanzien van afspraken en wat men hierin zelf belangrijk vindt en/of geleerd heeft om te doen.

Ik vind het zelf prettig werken om me ‘aan een afspraak te houden’ en als dit onverwacht niet lukt, om dit tijdig mede te delen zodat de andere betrokkenen weten wat er gaat gebeuren en zelf de tijd op een andere manier kunnen indelen. Het is niet respectvol naar een ander toe om niets te laten weten, een ander te laten wachten als er iets is afgesproken; op die manier zou ik de tijd van een ander ‘bezet’ houden en tevens die ander in de geest ‘bezet’ houden doordat er niet duidelijk is wat er gaat gebeuren, wat er aan de hand is enzovoort.

Bezet houden en bezetenheid. Het is aan mijzelf om verantwoordelijkheid te nemen voor de ‘bezettingen’ in en als mijn eigen geest – met gedachten, gevoelens en emoties – het is echter en uiteindelijk ook aan mij om verantwoordelijkheid te nemen voor het voorkomen van bezettingen/bezetenheid die ik moedwillig bij anderen activeer. Moedwillig in die zin dat als ik iets afspreek, ik vanaf dat moment verantwoordelijk ben voor hetgeen ik heb afgesproken en dat ik dan ofwel dit dien na te komen, ofwel er op een andere manier richting aan geef door de afspraak bijvoorbeeld te verzetten of af te melden.

Het is eigenlijk heel eenvoudig om hierin prettig samen we werken. Dus als we dit niet doen en/of niet willen doen is het een signaal dat we niet zelfoprecht zijn en dat er ‘redenen’ (gedachten/herinneringen) in ons bestaan waardoor we niet willen samen werken en/of iets zeggen en dit vervolgens niet doen.

Echter, we hebben tevens veel afspraken nodig doordat en zolang we niet zelfoprecht zijn in ieder moment. De afspraken worden hier regels waar we ons aan moeten houden. En dit roept weerstand op, als een opgelegde ‘regel’ terwijl we eigenlijk iets anders zouden willen. En vanuit deze weerstand is het mogelijk dat we een onvermogen creëren in en als onszelf ten aanzien van het nakomen van een praktische afspraak en hierin creëren we consequenties, voor onszelf en een ander en feitelijk saboteren we de samenwerking hier en zijn we aan het tegenwerken.

En dan is het nog mogelijk dat ik te strikt word binnen afspraken en bijvoorbeeld reageer als iemand 10 minuten te laat is of dat ik zelf heel nerveus word als ik iets te laat kom. Waarin een praktische afspraak een punt van moraliteit wordt waarin ik mezelf dan zou toestaan om oordelen te vormen over de invulling en het verloop. En dan ken ik nog de afspraken die over een langere termijn lopen, waarin het op het moment van het maken van de afspraak het beste lijkt of zelfs is echter na verloop van tijd, kan dit veranderen en dan is het opnieuw en zelfoprecht zien of de gemaakte afspraak nog wel in overeenstemming is met de situatie en de betrokkenen.

Dus een afspraak is vanuit hier bezien, niet iets statisch maar meer een dynamische overeenstemming van alle betrokkenen waarbinnen praktisch, effectief, vanuit zelfoprechtheid en als wat het beste is, kan worden samengewerkt, afgestemd op veranderingen die plaatsvinden door de tijd heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, afspraken te gebruiken om iemand ‘te wijzen’ op woorden die gesproken zijn terwijl in het moment, de afspraak niet zozeer van toepassing is en het meer een moraliteitskwestie is die omhoog komt, dit vanuit een angst dat als deze ene keer hetgeen min of meer is afgesproken/uitgesproken niet wordt nagekomen, dit altijd en op ieder gebied zo zal plaatsvinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te vertrouwen in het sturen van mezelf en/als de situatie in ieder moment en dus graag ‘zekerheid’ te willen van een ander die ik dan meen te zien en verkrijgen in het nakomen van iedere afspraak/van ieder woord dat gesproken is zonder nog de ander en de situatie in overweging te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me blind te staren op een detail en hierin het geheel uit het oog te verliezen, als reden en excuus om energie te genereren binnenin mezelf in en als ‘zorgen’ of angst voor iets wat eventueel wel of niet in de toekomst zal kunnen gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb soms niet te weten of ik ergens iets ‘van vind’ als oordeel of dat het iets is dat beter gecorrigeerd kan worden en wat ik dan beter kan gaan bespreken met iemand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets direct te willen bespreken en op zo’n moment te spreken in en als de energie van ‘wat ik ervan vind’ dus eigenlijk in en als een oordeel, wat averechts werkt op het bereiken van een overeenstemming ten aanzien van wat ik wil bespreken.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring dat ik iets vind van het niet nakomen van wat in mijn ogen een afspraak was, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in een ervaring bevind en dus, heb ik eerst werk te doen binnenin mezelf, in en als het nakomen van de afspraak die ik met mezelf gemaakt heb als het nemen van verantwoordelijkheid voor mijn gedachten, gevoelens en emoties als reactie op iets of iemand van buitenaf (en/of als reactie op iets wat geactiveerd of opgeslagen is binnenin mij).

Ik stel mezelf mezelf ten doel de afspraak met mijzelf voorop te stellen en deze na te komen door eerst verantwoordelijkheid te nemen voor wat er in reactie geactiveerd wordt binnenin mij, om vervolgens vanuit hier verantwoordelijkheid te nemen voor de woorden die ik uitspreek als en wanneer ik het als nodig zie om de afspraak te bespreken en ik stel mezelf ten doel om in deze bespreking vragen te stellen en te luisteren naar de antwoorden van een ander ter verruiming van mijn begrip van de situatie en de ander in waar die zich bevindt, om vanuit hier tot een praktische oplossing te komen die het beste is voor mezelf en/als de ander, in en als leven en/of – indien nodig – woorden te spreken de ontwikkeling van zelfverantwoordelijkheid ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel om, als ik zeker wil zijn van duidelijkheid, zelf duidelijk te zijn in het maken van afspraken en geen ‘eventualiteiten’ open te laten die voor onduidelijkheid en frictie kunnen leiden.

Ik stel mezelf ten doel steeds opnieuw in mezelf te zien of ik de principes van leven toepas in mezelf en binnen mijn relaties en dagelijkse realiteit als uitgangspunt als levende, dynamische afspraak die ik met mezelf gemaakt heb om toe te passen in en als zelfoprechtheid en te komen tot het werkelijk leven hiervan in ieder moment.

afspraak1

————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 610 – The mind-body relationship – Articulation and twinkling lips

animaatjes-lippen-94841

From experiencing myself as restless during the whole day (last week) and having a conflict in the evening, I decided already that evening to next morning – after additional a remarkable dream during the night – to lay down on my bed and sound self-forgiveness and release the energetic experiences. I was able to let go of some deep emotions from the past that were pointed out within the dream, where in the area around my solar plexus was responding with noises and some relaxation from a very tight state. Within this I started to notice how in a moment, my lips started to move in more clear pronouncements and I became aware of the expression within my lips/mouth and the articulation of the words within this. As if my mouth became alive and my lips are physically feeling more full and a bit twinkling.

A while ago, I asked Sunette during a chat (and/or a being expressing itself through Sunette) if there is anything related to my underlip being very dry and changing it’s skin very fast on and on. This was the answer given:

“IngridS, – FEAR of SPEAKING, the dryness is you almost ‘shrinking’ yourself into inferiority within yourself – like sucking yourself back into the mind, into suppression – so here, we’d suggest having a look at your fears you still give into in the mind when it comes to people”

It was not the most nice answer to hear lol but it was very supportive and bringing a focus/awareness. It was not a totally ‘new’ insight but had some new aspects/dimensions and also showed me the seriousness of the effect of inferiority. So I took this with me while moving on, keeping an eye on my lips, on speaking, on fear, continuing walking the patterns coming to the surface and at the same time not yet seeing so much change inside myself instead of keeping an eye on myself with regards to my lips.

During the sounding/speaking of self-forgiveness this morning, I was taking responsibility for a decision in the past that I needed to make to get clear sight on myself and to stand up on my own two feet but in what I see that I limited myself and another with regards to the living environment. This gave some release from tension in my breast area and movements with bubling noises in the area around my solar plexus and a on a specific place within my body and my large intestine.

While speaking/sounding the self-forgiveness and going into this more pronounced articulation and movement with my mouth, I noticed how I normally and almost always tend to ‘not take too much time to speak and to speak quite fast and keep it short as if I could not take so much time from others to listen to me and to not pronounce too clearly, a bit like mumbling and from here, being relieved if I was finished speaking’.

While articulating when sounding the self-forgiveness, what came up within me was ‘I am not sure if I dare to do this and take this time to pronounce while speaking with others’.

However I enjoyed and enjoy the physical experience within my mouth and lips, when speaking and also when not speaking so this gives a nice focus for myself while speaking and to become more aware of the words I say and slow down within. Because now when I write this down, I remember that so far, I do not like speaking very much and/or doing it within resistance ‘because I have to’ from myself, especially when it is an expression that may be ‘new’ and so I might meet some disunderstanding. So to prevent myself from an experience of being not- or misunderstood and going into inferiority inside myself because of being not understood, I start a bit mumbling and talking as if it is of not so much importance what I say and that ‘you can choose to listen or not’ as if I do not care so much.

I do care, I do react when I notice that someone did not hear me, not understood, not listen or forgot what I said. That was what the conflict (from inside myself projected on the outside) was actually about the other night. So quite an interesting sensitivity coming through here within my body in my lips and mouth, showing how I create this ‘not being heared’ by myself by taking away the attention from it.

Also recalling that about a year ago or something, I placed a picture on facebook where a woman gave a comment mentioning that ‘my eyes are laughing but my mouth not’ in a positive way, she liked this expression where for me it was ringing a bell and at the picture I was also keeping a hand for my mouth.

I am not used to express myself within my face and keep my face most of time as neutral as possible. Where I assume this being related to the ‘neutral state’ in/as the subconsciousness within myself. To not show what is going on inside myself. I simply did not learn to express myself through my face and mouth within words, as I did not have a living example in this while growing up. Which is my responsibility to take on within and as myself and practise and develop an expression from/as myself. I practised this within my body within many dancing-lessons through the years and I learned myself to use my eyes and body to express myself. However I was not able to allign my face and voice with this and stopped the dancing-lessons when focussing on other area’s.

A process to be continued and follwoing up with self-forgiveness, as this is a realization coming through that is up to me to bring into practical/physical living, alligned with myself in expression.

Disclaimer:

This blog does in no way contain a medical advise. With unclarity about a condition – physically or mentally – always contact a practioner/specialist/doctor in the related area to get the support you need and from here, see how you can additionally walk your own process to get to know and support yourself in relation to your own body and mind.

The mind-body relationship – Timeline

self-forgiveness1 (2)

2012: Quantify Process – Speak Self Forgiveness OUT LOUD

Dutch translation:

Proces van Kwantificeren – Spreek Zelfvergeving LUIDOP (vertaling)

———————————————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Vervolg uitwerking van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Zelfcorrecties Gedachtendimensie:

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik een gedachte aanmaak in en als mezelf als vorm van controle op de situatie. Ik stel mezelf ten doel, te onderzoeken in mezelf wat het is dat maakt dat ik de situatie wil controleren en wie of wat ik hierin aan het verdedigen ben.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een gedachte/ervaring van niet weten waar te beginnen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat de geest een hoeveelheid informatie als excuus opgooit om niet hoeven te beginnen met deconstructie, terwijl ik als de geest eerst zelf diezelfde hoeveelheid informatie heb aangemaakt en geaccepteerd en toegestaan te bestaan in en als mezelf. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gefabriceerde hoeveelheid informatie te gebruiken als excuus als een niet weten waar te beginnen. Ik stel mezelf ten doel te beginnen met wat zich aandient als reactie in mezelf in het moment, en van hieruit verder te onderzoeken, adem voor adem, dag voor dag, zelfvergeving voor zelfvergeving, zonder focus te leggen op een ‘einddoel’ hierin, maar bewegende in en als het proces van zelfrealisatie.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte als excuus dat een mate van toepassing ertoe doet, dan stop ik, ik adem. Ik zie in mezelf wat het is dat ik wil laten bestaan in mezelf, heel subtiel, verborgen onder de oppervlakte. Ik stel mezelf ten doel hetgeen ik wil laten bestaan onder de oppervlakte in en als mezelf, te onderzoeken, uit te schrijven, zelfvergeven en zelfcorrigeren in en als het proces van zelfbevrijding.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ‘beter voelen’ in ‘iets subtiel verborgen laten bestaan’ ten aanzien van ‘iets duidelijk zichtbaar in stand houden’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf zoals ik het altijd heb toegepast, in stand wil houden, met een klein deel subtiel verborgen, waardoor ik mezelf niet 100% hoef in te zetten ten behoeve van zelfverandering. Ik stel mezelf ten doel mezelf te ondersteunen tot, in en als het punt van volledige zelfverandering en in gelijkheid te wandelen met de weerstanden die ik hierin in mezelf tegenkom, en dus als zodanig de weerstanden als een deel van mezelf te accepteren, zodat ik mezelf hierin uiteindelijk kan zien, vergeven en corrigeren.

Als ik mezelf zie participeren in een geloof dat de gedachten van een ander iets zeggen over mij, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik de ander wil sturen en corrigeren, in plaats van mezelf onder ogen te zien in een nare ervaring in en als mezelf. Ik stel mezelf ten doel, mezelf in en als een nare ervaring, in en als reactie op een geloof in mezelf dat de woorden van een ander over mij gaan, onder ogen te zien, zodat ik kan zien dat ik de nare ervaring zelf creeer en gecreeerd heb in en als mezelf in en als een geloof in mijn eigen gedachte, namelijk dat de gedachten van een ander over mij gaan, en door dit te geloven, verbind ik mijn eigen reacties met hetgeen ik zie als de gedachte van een ander, waarin ik mezelf mis en mezelf afhankelijk maak van die ander/van de gedachten van die ander. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf afhankelijk te maken van de gedachten van een ander in en als een geloof dat gedachten van een ander over mij gaan en mezelf hierin, in en als zelfsturend principe, te missen en weg te leggen, te koppelen aan/verbinden met een ander/de gedachten van een ander. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn zelfsturend principe te koppelen aan/verbinden met gedachten van een ander/met wat ik zie als gedachten van een ander in en als projectie van gedachten van mezelf, en dus, Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn zelfsturend principe te koppelen aan/verbinden met de ander=de mind, oftewel met mijn eigen geest/geest bewustzijn systeem, en mijn zelfsturend principe hierin afhankelijk te maken van mijn geloof in gedachten, gevoelens en emoties, backchat, fysieke veranderingen, verbeeldingen en gemanifesteerde consequenties, bestaande in en als mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een geloof dat uitgeschreven/uitgesproken gedachten van een ander mij iets aan kunnen doen, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf iets aan-doe, een jasje aandoe als het aannemen van een rol in en als een geloof in de controle van gedachten. Ik stel mezelf ten doel, de rol te onderzoeken die ik aanneem als ik beslis te participeren in een rol als persoonlijkheid in en als een geloof in de controle van gedachten in en als deze aangedane rol, en te zien wie ik ben hierin, wat ik wil verdedigen en/of bereiken en wat dus mijn doel is bestaande in en als deze vorm van controle, zodat en waarin ik mezelf vergeef en corrigeer van hetgeen ik geaccepteerd en toegestaan heb, bestaande in en als deze persoonlijkheid, in en als mezelf.

Wordt vervolgd.

Gebruik de weerspiegeling om jezelf te zien:

Desteni-I-Process  / Desteni-i-Process Lite (gratis)

——————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Vervolg uitwerking van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Oneindigheidsteken

Gedachtendimensie:

Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen.

Geloof hierin: dat het zelfonoprecht is en dat de zelfonoprechtheid in/als de gedachten van een ander iets over mij zegt en mij iets aan kan doen, en dus dat ik het tegendeel moet bewijzen/duidelijk moet maken dat deze gedachten niet over mij gaan.

Aard van de gedachte: geloof/ongeloof

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het zo zelfonoprecht is dat ik niet weet waar te beginnen, in plaats van in te zien dat, door te participeren in deze gedachte, ik zelf zelfonoprecht ben, en dit zo vaak gedaan heb dat ik niet weet waar te beginnen aangezien er zoveel gedachten zijn die een begin hebben gemaakt in en als mezelf, bestaande in zelfonrechtheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet weet waar te beginnen omdat het zo zelfonoprecht is, en hierin de mate van zelfonoprechtheid te laten bepalen of ik wel of niet begin, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er geen mate bestaat, dat ‘mate’ een gegeven als excuus is van de geest om niet te hoeven beginnen en een bepaalde mate van zelfonoprechtheid toe te staan te blijven bestaan, in en als zelf, waarin in feite, helemaal niets gebeurt, aangezien het hierin een ‘alles of niets’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat het proces van zelfonderzoek, zelfvergeving en zelfcorrectie een onderzoek is van alles of niets, waarin ik bedoel dat de mate er  niet toe doet, maar dat iedere zelfonrechtheid gevolgen heeft op het fysieke leven, op eenzelfde niveau als dat ik het toesta, dus als ik het subtiel toesta in mezelf te blijven bestaan, zal het zich subtiel in mijn leven, in mijn fysiek, en in en als het fysieke leven algemeen, blijven bestaan, zich voortzetten en laten zien, precies in de mate zoals ik het toesta, net zolang totdat ik beslis ‘nu is het genoeg’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb subtiele zelfonoprechtheid toe te staan te bestaan in mijn fysiek, mijn leven en in het fysieke leven in het algemeen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb subtiel en verborgen toestaan als beter te zien dan groots en zichtbaar toestaan, in plaats van in te zien dat subtiel en verborgen ook nog eens tijd nodig heeft om zich eerst te tonen alvorens het gecorrigeerd kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op het verborgene en het verborgen houden, aangezien dit niet eenvoudig vergeven en gecorrigeerd kan worden, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit is hoe ik het zelf toesta in en als mezelf en dus in en als het fysieke bestaan, als hoe ik het ‘geleerd’ heb, wat iets is wat ik ‘niet zie/niet wil zien’, en wat zo dus blijft bestaan met mijn toestemming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘verborgen houden’ te verbergen, waardoor ik mezelf hierin niet toesta mezelf te vergeven en corrigeren, wat me boos maakt in en als mezelf, op het moment dat dit getriggerd wordt door een ander die iets verbergt/niet ziet, waarop ik een gedachte aanmaak; een gedachte als oordeel als controle, in en als angst om te voorkomen dat mijn verborgen gedachten als oordelen zich laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen gedachten als oordelen te gebruiken als controle om mijn eigen gedachten als oordelen niet te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat zelfonoprechtheid als de (uitgeschreven/uitgesproken)  gedachten van een ander iets zeggen over mij, in plaats van in te zien dat alleen mijn eigen (uitgeschreven/uitgesproken)  gedachten iets zeggen over mij, en dat de uitgeschreven/uitgesproken gedachten van een ander, in principe iets zeggen over de ander, en dat mijn innerlijke reacties hierop, wederom iets zeggen over mij, welke ik voor mezelf kan uitschrijven, inzien, zelfvergeven en corrigeren in en als mezelf, waarin ik tevens zie of en hoe hetgeen gezegd wordt, ook op mij van toepassing is en wat ik hierin eventueel kan veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat gedachten van een ander mij iets kunnen aandoen, en dat ik dus het tegendeel moet bewijzen/duidelijk dien te maken dat deze gedachten niet over mij gaan, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat mijn eigen gedachten als controle als reactie als angst, over mij gaan en mij iets aandoen op het moment dat ik ze produceer en weer onderdruk, welke angst in me oproept voor het automatisme in en als mijn eigen geest in en als onderdrukking, waarop ik geen controle lijk te hebben, maar welke in principe, in en als zichzelf als de geest, bestaat in en als controle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen controlesysteem te willen controleren, maar tegelijkertijd te ervaren dat dit niet mogelijk is; het is niet mogelijk het controlesysteem in en als de geest, op te lossen met dezelfde controlemechanismen in en als de geest, waarin ik mezelf vastzet in de cirkel van controle in en als de geest.

En dus is er maar een oplossing: welke is, loslaten/vrij maken van controle, en loslaten/vrij maken houdt in: zelfvergeving van de gedachten en opvolgende reacties in en als de controlemechanismen bestaande in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verdedigen bestaande in en als controlemechanismen, in en als de geest.

Zelfcorrecties volgen.

Desteni-I-Process-Lite

Om te leren hoe we bestaan als gedachten, gevoelens en emoties zonder te zien wie we zijn hierin.

Stop deelname in de oneindige cyclus in jezelf; start het Desteni-I-Process-lite; gratis online.

————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/