Dag 443 – Casper het konijn

PENTAX ImageFilmpje: Casper en Witneus januari 2014

Casper het konijn is dood. Ik heb hem vandaag laten inslapen. Hij leeft sinds een jaar met sluimerende maar chronische blaasklachten die hij met behulp van eerst anti-biotica en later als onderhoud, druppels colloidaal zilverwater verdeeld over de dag gegeven aardig aankon  – aan zijn gedrag te zien ; hij was vaak wat nat bij zijn staartje maar bleef niet langer hangen rond het hok om de hele tijd plasjes te doen. Echter gisteren ochtend was het erger en kwam hij na het eten niet uit zijn hok en buiten bij Witneus (het vrouwtjeskonijn) wat een teken is dat hij veel plasjes moet doen of lijkt te moeten doen en hiervoor in zijn hok blijft. Ik heb hem wat meer colloidaal zilverwater gegeven en 2 kruidentabletjes en wist, of het is in de avond gelijk of iets beter en het is tijdelijk of het is verergerd. Het laatste was aan de hand, hij zat op de grond, ging languit liggen, maakte wat geluidjes, wilde niet eten. Casper die niet wil eten – echt helemaal niets – dat is een teken dat er iets helemaal mis is in zijn lijf. Hij is de nacht binnen gekomen en heeft hier op de grond gezeten/gelegen in de buurt van Witneus. In de ochtend werd het steeds erger totdat hij apathisch languit lag en steeds meer afkoelde.

Ik ben de ochtend druk geweest met overleg met de dierenarts en bekijken hoe hem te ondersteunen. Het was me de avond ervoor duidelijk dat dit het einde van zijn leven als dit konijn Casper genaamd inluidde. Ik was alleen niet duidelijk over hoe dit te begeleiden. Mee naar de dierenarts en laten inslapen of zelf laten sterven hier thuis? Het tweede had mijn voorkeur maar ik was niet helder in die voorkeur. Na wat bellen hier en daar en afspraken maken, afzeggen en opnieuw maken met de dierenarts, nam ik de beslissing om hem mee te nemen naar de dierenarts voor onderzoek en beslissing met ondersteuning van hen. Ik had hier een tijdje gezeten, met de dieren gechecked of ik wat duidelijkheid kon krijgen over hoe zij erin stonden, een gesprek met een destonian en hierin voor mezelf helder, oke, hij is er klaar voor zover ik kan zien, ik ben er nu klaar voor, we gaan voor duidelijkheid en hierin een beslissing over wat te doen/hoe te sterven.

De dierenarts bevestigde wat ik gezien had als dat de kans op verbetering zeer zeer klein was met veel toeters en bellen, wilde dit wel doen als ik dit graag zou willen maar vond laten inslapen de beste oplossing voor Casper gezien zijn voorgeschiedenis met de blaas en zijn hoge leeftijd (ergens tussen de 10-12 jaar). Hierin stemden we overeen en zo is hij op de tafel met mij, de dierenarts en de assistente stapje voor stapje ingeslapen. Zijn zachte konijnenpootjes kun je hierbij knuffelen als hij langzaam in slaap valt; een konijn heeft zulke leuke stampvoetjes en voorpootjes waar ze je normaal niet zo graag aan laten zitten.

Ik was rustig en zonder reactie in en na deze beslissing. Ik had me ook al enigszins voorbereid door de tijd heen door steeds te zien of ik nog iets wilde delen met hem of dat ik iets zag wat hij met mij wilde delen en wist dat het eens zou gebeuren, gezien zijn leeftijd en blaasklachten. Echter er zitten nog een paar kleine puntjes in het stadium/de paar dagen voor deze gebeurtenis die frictie geven in mij en welke de onduidelijkheid gaven in de uren voor de beslissing tot inslapen. Ik merk achteraf dat ik hem een paar dagen langer ‘bij me had willen houden’, binnen in huis en niet buiten. Ik merkte dat ik hier ergens op ‘gerekend’ had als hij zou sterven, dat we ‘nog even tijd hadden’. De laatste paar dagen wilde hij eigenlijk iets langer binnen in het hok zitten in het stro, wat plasjes doen waarbij ik hem een paar keer een zetje heb gegeven naar buiten toe omdat de deur lang open stond en het koud werd binnen. Het is hetzelfde punt als toen Witneus ziek werd en zij de paar dagen ervoor langer binnen wilde zitten en ik dit punt wel heb gesignaleerd maar niet werkelijk heb waar-genomen en er dus niets mee gedaan heb. Ik had Casper algemeen graag wat meer binnen gehad toen Witneus ook naar binnen ging maar hem buiten laten wonen was het meest praktisch gezien de situatie met Witneus en de verzorging en het voeren van alle dieren. Dit heb ik wel regelmatig met Casper gechecked en was okay, en hierin heb ik mijn waarneming door de tijd heen laten laten vervagen. En, ik had hem zelf graag iets langer dichter bij me gehad voordat hij dood zou gaan; echter het niet werkelijk waarnemen van en handelen naar zijn gedrag de laatste dagen is wat wringt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb graag nog een paar dagen met Casper samen binnen te willen zijn en hiervoor niet volledig de tijd te hebben genomen in het moment toen hij er gezond en wel was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te rekenen op een paar dagen tijd met Casper als hij zou sterven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Casper nog even bij me te willen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat we nog wat tijd hebben samen als hij zou sterven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de focus iets meer op Witneus te hebben nadat ze ziek werd en hierdoor iets minder op Casper.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vermoeid te zijn door de intensieve zorg voor de dieren het laatste jaar of zelfs de laatste 2 jaar hier in Harmelen en hierin nu een soort van opluchting te ervaren dat het eenvoudiger wordt nu er 2 dieren over zijn die allebei binnen wonen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Casper niet serieus te nemen in de laatste paar dagen van zijn leven in het werkelijk zien dat hij iets langer binnen wilde zitten in het stro.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en Casper een paar momenten samen binnen, in zorg en samenzijn te ontnemen door niet werkelijk te zien dat hij iets langer binnen wilde zitten en in plaats hiervan in eigenbelang te handelen als wat gemakkelijker is in het dichtdoen van de deur en het warm houden van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat Witneus zich zal vervelen zonder Casper en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het (bij voorbaat) te veroordelen als ‘vervelend’ als en wanneer Witneus zich zal vervelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een toekomstprojectie van verveling te vormen en op Witneus te plaatsen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb signalen wel te zien maar niet werkelijk waar te nemen in en als een angst dat ik niet weet wat te doen en het dus een soort van negeer, als wel signaleren maar niet echt waarnemen en er dus ook niets mee te doen/te hoeven doen aangezien ik het niet werkelijk gezien heb en tot me door heb laten dringen, waardoor ik van tevoren denk en geloof niet te weten wat te doen, welke komt doordat ik niet werkelijk waarneem en mezelf dus geen mogelijkheid geef om te zien in oplossingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb werkelijk waar te nemen en in oplossingen te zien en hierin tijd te nemen voor zorg en samenzijn als wat ook een oplossing kan zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb Casper gewoon te missen en het zo snel te vinden gaan als binnen 24 uur te veranderen van ‘Casper is hier in het fysiek’ naar ‘Casper is niet hier in het fysiek’, welke ook weer komt doordat ik de kleine signalen in de dagen ervoor niet heb waargenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb snelheid te creeren in en als de geest en hierin ‘kort tijd’ te ervaren in plaats van fysiek hier aanwezig te zijn en in de pas te lopen met de andere fysieke aanwezigen, in dit geval Casper.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb doodmoe te zijn van de korte en onrustige slaapuren vannacht en de verandering van de dood van Casper.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik het wat langer binnen willen zitten van Casper de laatste paar dagen niet werkelijk te hebben waargenomen en onderzocht.

Ik stel mezelf ten doel tijd te nemen voor de verandering en de ervaring van verdriet hierin in en als zelfbegrip als zelfvergeving en zelfonderzoek en mezelf hierin te omarmen.

Ik stel mezelf ten doel hier samen te zijn met de ander 2 diertjes Witneus en Roy.

Ik stel mezelf ten doel te rusten.

Ik stel mezelf ten doel de zelfoordelen te stoppen en mezelf te vergeven.

Niet geheel en volledig maar dit is het voor vandaag.

PENTAX Image—————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 416 – Eindeloos verdrietig

PENTAX Image

Witneus is ziek, ze heeft longontsteking, wat bij konijntjes een enorm risico met zich meebrengt; het geeft heel taai slijm en vaak overleven ze het niet, ook niet als je er aardig vroeg bij bent. Ook heb ik gisteren duidelijk begrepen waarom symptomen bij konijntjes zo lastig te zien zijn; omdat het prooidieren zijn en prooidieren verbergen het als er iets is, omdat ze, zodra ze dit tonen, het ‘haasje’ zijn in de natuur. Dus vaak als je het ziet, zogenaamd op tijd, kan het toch al een langere voorgeschiedenis hebben. Ik zag het in een stadium waarin er nog iets te doen is, doordat ik het meest kenmerkende  symptoom herkende van een ander konijntje een aantal jaren geleden, waarbij ik destijds werkelijk veel te laat was, ik wist niet wat het betekende en dat het iets betekende, omdat ze destijds heel goed at en poepte en plaste etc, en dat zijn de eerste signalen bij een konijn om direct meer onderzoek te doen. Goed, het duidelijke kenmerk bij longontsteking is dus als ze met het snuitje in de lucht gaan zitten om meer lucht te krijgen, en je ziet de flanken duidelijker op en neer gaan. Echter de ontsteking is dan al in de longen aanwezig en is er al minder lucht beschikbaar.

Direct naar de dierenarts, die longontsteking bevestigde, en alle middelen inzetten ter ondersteuning van het konijntje en ter bestrijding van de bacterie. Anti-biotica en vezelrijk vloeibaar voer mee (‘dwangvoer’ genoemd, ze stoppen met eten als ze ziek zijn, en verzwakken dan snel en de darmpjes moeten blijven bewegen, dus er moet wat voedsel en vocht in). Bij deze dierenarts is het hier de tweede medewerker (het is een praktijk met meerdere dierenartsen die ook veel ervaring hebben met knaagdiertjes) die aangeeft de colloidaal zilverwater en de kruiden te gebruiken die ik al heb en gestart was, dus dat is een erg prettige samenwerking en ondersteuning met deze praktijk. En zij geeft aan, zet alles in, houdt haar warm (ze had iets ondertemperatuur, wat ook zorgwekkend is), en de komende 3-5 dagen zijn cruciaal.

Ik heb 5 dagen vrij dus ik heb mezelf in de huiskamer/keuken geinstalleerd, de slaapbank uitgetrokken, en hier zal ik de komende 5 dagen zijn. Ongeveer om de 3 uur geef ik haar wat voedsel, colloidaal zilverwater, 2x per dag de kruidencombi en 1x per dag anti-biotica. Ze heeft nog kracht en ik zie dat het nog niet bepaald is welke kant het op gaat (vandaag is dag 1).

Ik ben rustig maar heb ook een ervaring van eindeloos verdriet. Witneus heeft vrijwel de gehele periode in het oude huis bij me gewoond, ik heb haar als enige jong uit de dierenwinkel gehaald (de rest van de knaagdiertjes hierna kwam via een opvang of via anderen die niet meer ervoor konden zorgen). Ze is zo ontzettend lief, zo zorgzaam, zo aanwezig, zo constant, zo zacht expressief. Ik kan me eigenlijk niet meer voorstellen hoe het is zonder haar in/om het huis.

Ook maak ik me al een jaar zorgen om de dieren hier buiten,waarin ik niet tevreden ben over de ligging van de tuin en de ruimte die ik de dieren kan geven. De hoeveelheid ruimte is okay, maar er is zo vaak onrust en lawaai aanwezig. Ik wil ze allemaal binnen hebben maar de konijntjes zijn buiten opgegroeid, en zitten dus graag buiten, en ik heb ook weinig ruimte binnen. Witneus zit nu binnen, en zal dus de winter binnen doorbrengen als ze het overleeft ivm de temperatuurwisseling en haar vacht. Casper is nog in dubio, lol ik natuurlijk, hij heeft vannacht binnen gezeten en zit nu buiten, het is niet zo koud, lekker fris buiten met zijn dikke vacht. Dus die blijf ik waarschijnlijk afwisselen, afgestemd op de temperatuur, want helemaal alleen constant buiten is het ook niet helemaal.

Alles verandert steeds als er een diertje ziek wordt en/of overlijdt. Op het moment verandert alles constant, het een na het ander komt voorbij waarvan ik ‘afscheid’ neem en de afscheiding dus juist dien te stoppen, en welke tegelijkertijd plaats maakt voor een nieuwe setting.

Het is feitelijk alle afscheiding stoppen waaraan ik gehecht had in de geest en waarin het dus een afscheiding is geworden door de hechting in de geest, en/of welke al in afscheiding was waardoor ik ben gaan hechten in de geest aan iets buiten mij, als enige optie en poging tot een ‘heel maken’.

Hierin zit het eindeloos verdriet. Ik ben nog niet aanwezig in leven, en ervaar de eenheid dus nog niet, waarin er een ervaring van ‘nooit meer’ opkomt in de geest. Het is dus een ervaring van eindeloos verdriet door een ‘afscheid nemen’ – de afscheiding stoppen – van een ervaring in de geest. In een periode met het sterven van een huisdier, wordt dit punt heel duidelijk, en steeds durf ik ergens niet in aanwezig te zijn waardoor ik een signaal of een ‘laatste’ moment samen met het dier, mis. Niet aanwezig in het moment dus. Het gaat steeds iets beter (knaagdiertjes worden niet zo heel oud dus er is vaker zo’n proces). Dat is de rust die ik nu ervaar, ik heb de tijd en ruimte om de komende dagen met Witneus te zijn, onafhankelijk van wat ze gaat doen, of ze het redt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eindeloos verdriet te ervaren van al het ‘afscheid nemen’ in en als de geest, terwijl dit feitelijk een stoppen is van de afscheiding in en als de geest in ervaringen, zodat ik langzaam aan, hier aanwezig kan zijn/worden, in en als de adem, als leven, waarin geen afscheiding bestaat, ook niet als een wezen overlijdt of ‘weg’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb eindeloos verdriet te ervaren door in de geest te participeren en dan wederom verdriet te ervaren als al deze ervaringen stoppen, waarin ik me realiseer dat in en als de geest levend, er eindeloos verdriet zal komen en gaan, zoals zichtbaar in deze wereld.

Ik stel mezelf ten doel, het verdriet als afscheiding als ervaring van ‘afscheid nemen’, uit te schrijven, mezelf te vergeven en mezelf te corrigeren in en als aanwezigheid in de adem, waarin ik me realiseer dat het leven in en als de adem, een en gelijk is, zonder afscheiding, zonder verdriet, en als ik verdriet ervaar, ondersteun ik mezelf in het onderzoek van hetgeen ik me aan gehecht heb, waardoor het loslaten een ervaring van verdriet geeft, welke ik kan inzien en zelfvergeven en zo mezelf geef aan mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in en als geduld voort te bewegen, voorbij de beperkingen van de geest, in en als de adem als zelfondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over waar ze terecht komt, opnieuw geboren als ze het niet overleeft, omdat de wereld over het algemeen genomen niet overal aardig en zorgzaam is voor dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken dat ik niet effectief genoeg ben in en als zelfverandering en zelfinzet voor een leefbare wereld, waarin ik me realiseer dat het een langzaam proces is en dat slechts/juist de zorgen als angst me weerhouden van de inzet en verandering.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan mezelf in te zetten, iedere dag opnieuw, voor een leefbare wereld voor mens, dier en plant, welke niet perse direct is in en als de fysieke zorg voor dier en plant, aangezien dit waar ik nu woon in mindere mate mogelijk is, maar welke te meer indirect nodig is in de algemene gewaarwording van de mens, van mezelf en anderen, want als ik niet verander, als de mens niet verandert, zal het leven op aarde voor dieren niet veranderen en blijft het eindeloze verdriet als consequentie bestaan.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van eindeloos verdriet te stoppen in mezelf, in en als de adem, zodat en waarin ik mezelf effectiever inzet in en als zelfverandering, in en als Leven, waarin ik me realiseer dat in een ervaring in de geest geen leven aanwezig is, maar slechts herinnering en consequentie in een eindeloze herhaling welke verdriet voortbrengt.

Ik stel mezelf ten doel hier te zijn met Witneus zolang ze er is, onafhankelijk van hoe en of ze wel of niet ziek is, en in dit proces mijn relatie met de dood te onderzoeken, waarin ik me realiseer dat ik de dood niet geaccepteerd heb en dus niet leef in en als de adem.

Living Income Guaranteed

Basisinkomen Partij (BIP)

——————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 55 – Bij de dierenarts

Bij de dierenarts is er een optie om een konijn met symptomen van blaasstenen te laten opereren na het maken van een rontgenfoto. Veel stress voor het konijn, risico in de narcose en veel geld.

mmm en dat voor een konijn van rond de 9 jaar oud. Ik ga zoeken op internet. daar kom ik op het konijnenforum direct een optie tegen om blaasgruis en eventuele stenen te behandelen met een combinatie van chinese kruiden speciaal voor dieren. Van cavia tot hond zeg maar, van klein tot groot. Met succesvolle resultaten. Dat is iets om direct te proberen.

Waarom is dit niet bekend bij de dierenarts?

Dit is een vraag die veel mensen me stellen in de winkel als het over mensen gaat. Ik zie hier nooit het probleem; je gaat naar de dokter en het ziekenhuis voor onderzoek en noodzakelijke behandelingen, de rest onderzoek je in jezelf en ondersteun je met behulp van de natuurgeneeskunde en alles wat er bekend en onbekend is op het gebied van fysieke ondersteuning; tot we ‘belanden’ bij de zelfvergeving en zelfcorrectie.

Waarom zie ik dit dan niet zo eenvoudig, zonder verontwaardiging, of eigenlijk meer verwondering, bij dieren?

(Verontwaardiging/verwondering in mij aanwezig, welke niets zegt over de capaciteiten van de dierenarts, die altijd heel zorgzaam en vakkundig met de dieren omgaan en daar veel ondersteuning in bieden zolang als ik daar kom; vakkundig tot zover hun ‘vak’ reikt. Dat is de beperking van de specialisatie in/als de mind).

Omdat ik bij dieren opeens niet weet wat ik moet doen. Dat zullen de mensen die de vraag stellen dus ook zo ervaren: ze weten de weg niet, waar te beginnen, wie te vragen, wat te doen. Onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me onzeker te voelen als een konijn of ander huisdier ziek wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik het verkeerde doe, juist niets doe als ik wel dien te handelen en juist handel als ik niets hoef te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb heel druk te zijn met handelen als een huisdier ziek wordt, wat aangeeft dat ik me zorgen maak over geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over geld als een huisdier ziek wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de dierenarts zo duur te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het liefst meer dieren te willen maar door het feit dat ik ook financieel voor ze moet kunnen zorgen als ze ziek worden kan ik dit niet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als een huisdier ziek wordt, doordat een huisdier over het algemeen een proces reflecteert wat zich in mij afspeelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mijn schuld is dat Casper last van zijn blaas heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me dom te voelen dat ik niet zie waardoor Casper last heeft van zijn blaas en waarschijnlijk blaasstenen heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me bedrukt te voelen als een huisdier ergens last van heeft, uit angst dat ze onnodig pijn moeten lijden omdat ik niet juist handel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit het nadeel van huisdieren te vinden, in plaats van in te zien dat ik dit nadeel creeer door emoties te verbinden aan het ziek worden of last hebben van iets van een huisdier, waardoor ik niet meer rustig kan zien wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me altijd zorgen te maken om geld als een huisdier ziek wordt, waardoor ik me machteloos ga voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me machteloos te voelen door de zorgen over geld als een huisdier ziek wordt, aangezien iedere stap die ik neem om het dier te ondersteunen veel geld kost.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk en gemeen te vinden dat het zorgen voor een ziek huisdier veel geld kost.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geld een rol te laten spelen in de overweging van wat het beste is om het huisdier te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hulpeloos te voelen als een huisdier ziek wordt en het veel geld kost doordat ik niet weet of ik genoeg geld heb om de ondersteuning te geven die ik wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hulpeloos te voelen als een huisdier ziek wordt doordat ik bang ben dat ik iets doe wat het dier niet wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn het dier niet te begrijpen, waardoor ik iets doe wat het dier niet wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn mindsysteem op het dier te leggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn mijn mindsysteem op het leven te leggen waar ik voor zorg, waardoor ik bang ben het steeds verkeerd te doen; verkeerd/gekeerd in/als de mind.

Wat zijn blaasstenen? Is dat niet de kristallisatie van de vloeistoffen als Leven als stroming, gekristalliseerd in/als de mind? Blaas als angst, blazen, afbakenen, mijn afbakening kristalliseren, vastzetten in de mind, mezelf vastzetten/verstoppen/beschermen in/als de mind in plaats van mezelf  ‘afbakenen’ als Hier zijn in aanwezigheid in/als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te kristalliseren, vast te zetten, te verstoppen en te beschermen in/als de mind, in plaats van mezelf af te bakenen als Hier zijn in aanwezigheid in/als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het Leven als stroming te kristalliseren door participatie in angst in/als de mind als bewustzijn.

Als ik mezelf zie participeren in angst dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf vastzet en kristalliseer in/als de mind als ik participeer in angst als bewustzijn. Ik ondersteun niemand in/als Leven als ik me voortbeweeg in angst. Ik stop met bang zijn, aangezien bang zijn gelijk is als de mind als bewustzijn zijn; ik pas zelfvergevingen toe op iedere angst die ik ervaar, zodat ik mezelf kan corrigeren in het fysiek tot bewegen als ondersteuning van/als Leven.

Ik verbind mezelf met mezelf door me af te vragen hoe ik voor mezelf zorg in de ‘schoenen’ van het huisdier, waarin ik voor mezelf niet bang ben het verkeerd te doen door niet direct naar de dokter te lopen, en ik dat dus ook niet hoef te zijn voor het huisdier. Zonder angst kan ik met gezond verstand zien wat en wie de beste ondersteuning geeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om de verkeerde beslissing te nemen voor het huisdier aangezien een konijn veel eerder dood gaat dan ik als mens, in plaats van in te zien dat het konijn leeft als Leven, en ik als mens nog tot Leven ga/wil/dien te komen, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen doodsangst te projecteren op het konijn waardoor ik niet Leven als Leven kan ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf en anderen te ondersteunen in het onderzoeken van de mogelijkheden die er zijn ter ondersteuning van het fysieke leven als Leven in het fysiek.

Dag 4 – Communicatie in gelijkheid met mens en dier – Zelftwijfel

Gisteren bij de dierenarts. Een heel rijtje aan handelingen van mezelf waar ik niet tevreden over ben. Het begint thuis met het oppakken van de 2 konijnen, wat er vrij ongemakkelijk aan toegaat aangezien ik ze zelden oppak en ze dit ook niet leuk vinden. Vervolgens volg ik mijn weerstand in het niet communiceren naar x over wat ik ga doen wat een reactie in x oproept waar ik nog meer weerstand door ervaar. Bij de dierenarts gaat het met Casper het konijn niet helemaal lekker; andere jaren (ze gaan voor een jaarlijkse inenting naar de dierenarts) is hij nerveus maar vrij rustig, en nu is hij doodsbang. Hij heeft last van zijn blaas of nieren en plast heel veel kleine plasjes. Hij is rond de 8-9 jaar, wat voor een konijn behoorlijk op leeftijd is. De dierenarts (welke heel zorgzaam en voorzichtig handelt) drukt wat urine uit zijn blaas om een testje te doen.

Eenmaal thuis, de volgende dag. Ik heb geleerd te communiceren met dieren en ga dit toepassen. te laat natuurlijk, dit had ik kunnen doen voordat we naar de dierenarts gingen. Tijdens het gesprek komt naar voren dat hij zijn plas bijna niet op kon houden en dat wat hij op kon houden drukt de dierenarts er dan uit. Dit geeft hem een ervaring als wat ik als ‘beledigt’ omschrijf. Zonder te vragen drukt ze een plasje uit zijn blaas. Dit kan toch gewoon gevraagd worden??? Dan kan hij een klein plasje doen.

Zo is het. En hierin verraad ik direct het leven. Het is aan mij om 100% alert te zijn voor tijdens en na zo’n tripje naar de dierenarts. Ik kan de dierenarts vragen te vertellen wat ze doet, en Casper hierin betrekken. Echter, ik twijfel aan mezelf en de communicatie die ik heb met de dieren. Het is niet zuiver (als in vrij van de mind). Dus ik twijfel over wat ik begrijp van de communicatie van het dier, hoeveel ik projecteer en wat van het dier is, en door deze twijfel durf ik hier niet in te gaan staan tegenover de dierenarts. En dus….laat ik het hele communiceren met de dieren voor wat het is, pak ze op, neem ze mee, en laat ze behandelen door de dierenarts zonder voorbereiding. Ondertussen met een rotgevoel omdat ik zie in mezelf dat er iets niet klopt in deze reeks handelingen; ik pas niet toe datgene wat ik zou kunnen toepassen, nl communicatie in gelijkheid.

Dit uiteindelijk vandaag wel gecommuniceerd hebbende met Casper wil hij graag een pijnstiller erbij. Dan moet ik de dierenarts bellen. Wat ik meteen doe, en ik kan dezelfde dag een pijnstiller ophalen. Ook wil hij een schoon hok. Wat ik kan regelen. Dit geeft direct rust aan beide kanten. Wellicht projecteer ik hierin, dus het geeft mij iig rust. Omdat ik hierin direct toepas wat in mijn kunnen ligt op dit moment om het voor Casper zo goed mogelijk te ondersteunen. Hij heeft er niets aan als ik me zorgen maak, me schuldig voel, het zo vervelend voor hem vindt. Leven met een blaasontsteking kan hij zichzelf in ondersteunen, en dieren doen dat ook direct. Ik kan zoveel mogelijk de omstandigheden creeren waarin hij dit zelf kan doen. Wat nodig? Communicatie met hem in gelijkheid en zien met gezond verstand wat het beste is om te doen. En vooral, de tijd nemen en rustig handelen, niet opgejaagd door zorgen vanuit de mind. Als ik rustig handel, kan ik onderwijl zien hoe het gaat.

Als ik ergens, eigenlijk 1 ding maar, echt boos over word is het als iemand niet in gelijkheid met me communiceert, of niet met me communiceert, me betuttelt, niet naar me luistert, me niets vraagt maar handelt naar eigen inzicht. Alles heb ik gisteren toegepast, al deze facetten waar ik zelf zo boos over ben en waar ik me zo door heb laten beledigen.

(Wat de weerspiegeling is naar mij over het feit dat Casper blaasontsteking/last van zijn nieren heeft is een ander verhaal; een huisdier weerspiegelt over het algemeen het proces in degene die voor hem zorgt en/of in huis woont).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te twijfelen aan mezelf en vervolgens te handelen of eigenlijk niet te handelen door deze zelftwijfel wat ten koste gaat van Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te handelen in wat het beste is voor Leven door te luisteren naar mijn zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar mijn zelftwijfel en dit als reden te gebruiken om niet te communiceren in gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de reactie van de buitenwereld te verkiezen boven staan voor wat het beste is voor Leven, en hiermee mezelf en alles en iedereen als Leven verraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander te verwijten dat deze de reactie van de buitenwereld verkiest boven wat het beste is voor alle Leven, en hiermee dus zichzelf en alles en iedereen als Leven verraadt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verwijten dat ik de reactie van de buitenwereld verkies boven wat het beste is voor alle Leven en hiermee dus mezelf en alles en iedereen als Leven verraad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn kennis van communicatie niet toe te passen in de praktijk, waardoor het kennis blijft, en zolang het kennis blijft kan ik mezelf hier niet in corrigeren maar blijf ik mezelf verschuilen in de mind, ondertussen zo boos omdat ik zoveel kennis heb maar het niet toepas in de praktijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de kennis die ik heb niet toe te passen in de praktijk uit angst om het fout te doen of uit angst om te zien dat de kennis niet toepasbaar blijkt in de praktijk en dus nutteloos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om het fout te doen of om te zien dat de kennis die ik heb niet toepasbaar blijkt in de praktijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb constant het gevoel te hebben in twee werelden te leven, een binnenwereld en een buitenwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een verschil te creeren tussen de binnen – en buitenwereld, waaruit blijkt dat ik mezelf heb afgescheiden van Hier zijn, een en gelijk als Zelf als Leven in ieder moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in 1 stap een en gelijk als Zelf als Leven te willen worden maar geen zin heb om stap voor stap de mogelijkheden in de praktijk te benutten in het dagelijks leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om de mogelijkheden in de praktijk te benutten om mezelf te vergeven en te corrigeren zodat ik stap voor stap de splitsing in mezelf kan stoppen totdat ik kan leven adem voor adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te weigeren te communiceren in gelijkheid als wat het beste is voor iedereen door angst, weerstand en zelftwijfel, en hiermee mezelf opnieuw te bevestigen in angst, weerstand en zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf keer op keer te bevestigen door te luisteren naar mezelf als angst, weerstand en zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen communiceren in gelijkheid uit angst om gecorrigeerd te worden door de ander, waarmee ik een situatie creeer waarin ik juist gecorrigeerd dien te worden door de ander dan wel door mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat iemand ziet dat ik verander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik niet wil dat iemand ziet dat ik verander, en dus verander ik maar niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander hiermee boven mezelf te stellen door niet te willen veranderen als de ander het ziet en hierin eigenlijk te willen dat de ander verandert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat de ander verandert zodat ik ongezien kan mee veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet willen dat iemand ziet dat ik verander te gebruiken als excuus om niet te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet willen dat iemand ziet dat ik verander geen geldig excuus te vinden om niet te veranderen, en hiermee constant boos te zijn op mezelf als ik niet verander en geprojecteerd op de ander als ik zie dat die niet verandert, waarmee ik een extra laag/excuus creeer om niet te hoeven veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb rustig te handelen zonder invloed van zorgen in/als de mind, waardoor ik bij iedereen stress gecreeerd heb, wat eigenlijk het enige is wat gisteren echt vervelend was omdat ik dan niet meer zie en kan toepassen wat het beste is.

Als ik mezelf zie participeren in zorgen in/als de mind en daardoor ongeduldig en onzorgvuldig handel, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik nu kan veranderen door te stoppen met deze nervositeit, ook al heb ik al een paar zogenaamde fouten gemaakt. Het is beter alsnog te stoppen dan helemaal niet te stoppen. Dus ik stop, ik haal adem en corrigeer mezelf in het moment. In de adem begin ik opnieuw en zie hoe ik zo zorgvuldig mogelijk kan handelen in een situatie die voor niemand leuk is.

Als ik mezelf zie participeren in de weerstand om te veranderen in het moment dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ooit een reden had om niet te willen veranderen als de ander het ziet, voortkomend uit een jeugdsituatie waar ik nu nog geen helder zicht in heb. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta weerstand te ervaren om te veranderen en als ik niet in het moment verander vergeef ik mezelf dat ik mezelf niet toesta in het moment te veranderen. Ik realiseer me dat alleen al het stoppen met handelen in nervositeit een verandering is die voor iedereen het beste is. Ik hoef niet direct iets te doen, ik hoef alleen te stoppen met participatie in de mind in dit moment.

———————————————————————————————–

Na het schrijven van dag 4 word me duidelijk wat de vele kleine plasjes van Casper reflecteert naar mij toe: Zelftwijfel, zoals al duidelijk werd in de kop en de tekst. Niet een en gelijk zijn aan/als Zelf wat voortbrengt zelftwijfel. Specifieker kan ik het op dit moment niet benoemen.