Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Start uitwerking in zelfvergeving en zelfcorrectie van:

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Triggerpunt:

de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, in en als mezelf als triggerpunt te laten bestaan, waarin ik de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’ (zie onder Gedachtendimensie) omhoog haal, en vervolgens op deze gedachte in en als mezelf, ga reageren, denkende en gelovende dat het triggerpunt de oorzaak is van mijn reacties en dus de oorzaak buiten mijzelf projecteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het triggerpunt als de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, te koppelen aan de gedachte ‘Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het triggerpunt als de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachten van een ander, de oorzaak is van de reacties die opkomen in mezelf, in plaats van in te zien, begrijpen en realiseren dat mijn eigen gemanifesteerde gedachte, geproduceerd/in herinnering gebracht door de geest in/als mijzelf als reactie op dit triggerpunt als controlemechanisme ter verdediging van mezelf als wie ik denk dat ik ben, de oorzaak is van al mijn reacties in en als mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de oorzaak van mijn reacties in en als mezelf, buiten mezelf te projecteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te reageren op de herhaling in de woorden  ‘ze neemt het persoonlijk’, waarbij ik ervaar alsof ik 1x kan ik wel hebben, maar als het 5x achter elkaar gebeurt, kan ik me niet meer staande houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf staande te houden in en als mezelf in een herhaling van gedachten, welke zoals net uitgeschreven, mijn eigen getriggerde gedachte is, in plaats van in te zien, dat 1 gedachte of herhaling van gedachten, hetzelfde principe laat zien, en dat ik als ik 1 gedachte effectief stop in mezelf en hierin blijf staan in en als mezelf, ik mezelf kan ondersteunen op dezelfde manier te blijven staan in de stroom van alle gedachten die opkomen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de verantwoordelijkheid af te schuiven op de herhaling van een projectie en dus op de herhaling van de gedachte in en als mezelf, welke ik ervaar als ‘dit is teveel’, en dus laat ik me overrompelen door de hoeveelheid reacties die volgen op de gedachten, waarin ik het ‘teveel’ als excuus gebruik om niet te blijven staan in en als zelfverantwoordelijkheid.

*

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ op mij geprojecteerd in/als gedachten  van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat zodra ik reageer, ik het inderdaad persoonlijk neem, en als ik dus reageer in mezelf, is er een persoonlijkheid getriggerd in mij, die het automatisch persoonlijk neemt, waarin ik geloof, ‘dit – deze persoonlijkheid – dit ben ik’. En dus, is er zelfonderzoek nodig om zien, realiseren en begrijpen wat de oorzaak is van het persoonlijk nemen, wie ik ben in en als activatie van een persoonlijkheid, opgebouwd uit/voortgezet in verschillende karakters.

Ik realiseer me dat er dus wellicht verschillende karakters getriggerd worden die zich hebben samengesteld tot een persoonlijkheid wie ik geloof te zijn, en dus zie ik door de bomen het bos niet meer, zie ik door de reacties in de geest, mezelf in en als gezond verstand, in en als de adem, niet meer, of eigenlijk, heb ik mezelf in en als de adem nooit werkelijk gezien, dus denk ik deze persoonlijkheid te zijn.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik reageer op de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’, te stoppen, te ademen. Ik vertraag mezelf in en als de adem, en zie in mezelf wat ik als ‘zo erg’ ervaar hierin, waarin ik me realiseer, dat dit ‘erg’ slechts ‘enERGetisch’ betekent, niets meer, niets minder, en dus, energie getriggerd door een gedachte in en als mezelf. Ik adem, ik vertraag, ik breng mezelf hier en zie welke gedachte en in mij opkomt, welke iets zegt over mij, zodat ik hiermee kan werken in en als mezelf, in plaats van deze gedachte op de ander te projecteren, waarin ik feitelijk mijn kracht weggeef, wat hetgeen is wat ik als ‘zo erg’ ervaar, want ik maak mezelf afhankelijk, onmachtig, van de ander als projectie in de geest; en dit is hetgeen ik op reageer in mezelf, op mijn eigen daad in projectie, en ik reageer dus op de projectie in de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als gedachten van een ander; ik reageer op wie de ander is in/als de daad van projectie, aangezien ik zelf nog projecteer en mezelf hierin afhankelijk maak van de ander in/als de geest, in/als projectie. (Verdere uitwerking volgt bij de Gedachtendimensie).

Als en wanneer ik mezelf zie reageren op een herhaling van de gedachte ‘ze neemt het persoonlijk’ in herhaling op mij geprojecteerd in/als de gedachte van een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik  de opbouw gebruik als excuus in mezelf om toch te reageren, en dus leg ik mijn verantwoordelijkheid weg, in plaats van mezelf terug, hier te brengen bij de eerste gedachte, welke gelijk is als de opvolgende gedachten.

Ik stel mezelf ten doel mezelf  hier te brengen, door toepassing van de ademhaling, zodat en totdat ik stabiel wordt/ben in en als mezelf, waarin ik mezelf vertraag en breng tot het zien in 1 gedachte welke getriggerd wordt in en als mezelf door de woorden ‘ze neemt het persoonlijk’ , al dan niet in herhaling op mij geprojecteerd.

Ik stel mezelf ten doel de herhaling te zien en gebruiken als aanwijzing dat het een belangrijk punt is in mezelf welke ik kan transcenderen door zelfverantWOORDelijkheid te nemen voor mijn eigen woorden en voor wie ik ben hierin, en de verantWOORDelijkelijkheid voor de woorden van een ander en wie die ander is hierin, bij de ander te laten.

Ik stel mezelf ten doel, te onderzoeken in mezelf hoe de aanleiding tot het overnemen van de verantwoordelijkheid voor de woorden van een ander, is opgebouwd in en als mezelf, welk onderzoek zal volgen in de uitwerken van de verschillende dimensie.

Gedachtendimensie:

Het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen.

Geloof hierin: dat het zelfonoprecht is en dat de zelfonoprechtheid in/als de gedachten van een ander iets over mij zegt en mij iets aan kan doen, en dus dat ik het tegendeel moet bewijzen/duidelijk moet maken dat deze gedachten niet over mij gaan.

Aard van de gedachte: geloof/ongeloof

wordt vervolgd

*

(Triggerpoints fysiek benaderd – interessant – ook al worden de oorzaken alleen fysiek benaderd en wordt er niet verder gezien in het bestaan van het geest bewustzijn systeem – de laatste 2 dagen heb ik hoofdpijn ervaren op een plek die vaker ‘een rol speelt’, gerelateerd aan het kruisje in het nekgebied, aan de linkerkant)

*

Voor onderzoek van het eigen geest bewustzijn systeem:

Desteni-I-Process-Lite (gratis online cursus)

———————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 300 – Expressie en de Darm – ‘Het is me teveel’

Nederlandstalige voortzetting van het onderwerp moeheid en slapen:

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

Dag 298 – Expressie en de Darm – Moeheid en de functie van de milt

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Probleem:

Een ervaring die van tijd tot tijd terugkomt is dat het ‘opeens teveel’ is’. Dit ‘opeens’ is al een opmerkelijk gegeven, aangezien iets niet opeens teveel is, daar gaat iets aan vooraf. Ik ervaar dit ‘opeens teveel’  als ik ‘opeens’ last krijg van een plek in mijn schouder die doortrekt door de arm heen. Ook dit is niet opeens maar bouwt zich op. Deze plek in mijn schouder is gerelateerd aan een plek ter hoogte van mijn middenrif, waar mijn fysiek zich samentrekt. Een punt waar alle structuren lijken samen te komen en in 1 grote kramp vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben waarin het ‘opeens teveel’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos op mezelf te zijn dat ik van tevoren – voordat het teveel is – niet beter oplet, en dus de aanloop naar dit ineens teveel niet tijdig inzie en voorkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als iets teveel is, en het niet leuk te vinden om toe te moeten geven dat iets teveel is en het liefst alles op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets als teveel te ervaren door een zorg voor wat ik (eventueel) in de toekomst allemaal moet oppakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de geest te participeren en hierin zorgen te maken over wat er moet gebeuren in de toekomst, al dan niet nu bekend, en hierin een opstapeling te zien welke ik als ‘teveel’ ervaar, terwijl ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dit niet een ervaring is van alle structuren die ik heb opgestapeld in de geest en neergelegd in het fysiek, welke ik als teveel ervaar, en welke ik projecteer in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik fysiek niet zoveel aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat ik in de geest alles aankan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van zowel fysiek als de geest door te participeren in oordelen, geloven en gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets perfect te willen doen, in plaats van in te zien dat het eerste wat ik perfect dien te doen is het perfectioneren van zelf, door eerst mijn reacties te stoppen in de geest, en dan iets op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vaak nog te vergeten eerst mijn reacties te stoppen en dan pas iets op te pakken, en al te gaan oppakken voordat ik alle reacties in mezelf gestopt heb, in hierin dus iets oppak in de geest, wat niet het beste is voor mezelf en voor hetgeen ik oppak, en wat niet het meest effectief is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te vinden, denken en geloven dat een ander niet even kan wachten, en dus laat ik mezelf wachten totdat al het andere gedaan is, en als al het andere dan erg veel is, ervaar ik dit als teveel, als teveel voor mezelf om op te wachten voordat ik aan mezelf toekom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten wachten en mezelf achterin de rij te plaatsen van alles wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin druk te maken over wat een ander van me vindt, en dit druk maken voor te laten gaan en te laten bepalen wat ik wel en niet doe en het hierin en hiermee dus heel druk te hebben.

Oplossing:

Het is vrij veel – lol –  dus ik ga het uitschrijven als een karakter.

Gedachtendimensie:

Ik kan het niet – Ik weet het niet

Verbeeldingsdimensie:

Mezelf, jong meisje, stilstaand, hoofd iets omlaag, alleen, niet wetend wat te doen en wat te zeggen

Herinnering:

Ik sta buiten bij x in zijn tuin, hij is met iets bezig in de schuur, we zijn alleen, de familie is binnen. Terwijl hij bezig is, half met zijn rug naar me toe, vraagt hij opeens: ‘zeg Ingrid, zie ik daar iets komen? Krijg je borstjes?’ Ik antwoord niet, ik beweeg niet, ik kijk naar de grond, weet niet wat te zeggen. Ik schrik, het beneemt me de adem en deze zet vast in mijn borst. Ik val stil en trek me terug in mezelf. Om er nooit meer uit te komen. Dit is teveel.

Atlanteans – Caged in Powerlessness

Angstdimensie:

Fysiek niet kunnen uitvoeren wat ik zou willen

Fysieke pijn

Fysieke uitputting

Overweldigd te worden door alles wat gedaan moet worden en hierin het ‘niet meer aan kunnen’ en opeens instorten en dus niets meer op kunnen pakken, waarvan anderen ook de dupe worden

Me niet uit kunnen/durven spreken en hierin mezelf dus niet uit kunnen drukken en dus mezelf geen richting kunnen geven, maar in  plaats hiervan mezelf te laten overweldigen door reacties in mezelf op wat een ander zegt en doet.

Dat ik het niet goed genoeg doe

Backchatdimensie:

Het is me teveel

Wat als ik het niet aankan?

Waarom moet ik dit allemaal doen?

Dit gaat me nooit lukken

Nu doe ik het weer

Verdomme

Wat ben ik toch een oen

Ik baal van mezelf

Leer ik het dan nooit?

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Angst, paniek, irritatie, boosheid, onmacht, onzekerheid, zekerheid, verdriet

Fysieke Gedragsdimensie:

Uitputting, alsof iedere stap en iedere handeling teveel is, pijn in schouder(s), stagnatie rondom het middenrif welke begint in het borstgebied (voor zover voor mij tot nu toe waarneembaar), stagnatie in bepaalde delen in de dikke darm

Consequentiedimensie:

Mezelf klein houden en niet mijn volle potentie leven uit angst dat ik het niet aankan, niet weet wat te doen, opgeef en faal

Wordt vervolgd met zelfvergevingen en zelfcorrecties

Beloning:

Inzicht in de ervaring van ‘het is me teveel’, een toegift aan mezelf in zelfvergeving van hetgeen hieraan verbonden zit, bevrijding van een herinnering waardoor ik me sinds jaar en dag laat beinvloeden en uiteindelijk een correctie in het fysieke leven waarin ik mezelf ondersteun en steeds meer gelijk loop met en als mezelf in de adem in de bezigheden en taken die ik oppak, op wil pakken en een juiste inschatting hierin waartoe ik fysiek in staat ben om op te pakken, voorbij de limiet van de geest en in overweging van en samenwerking met mezelf in/als het fysiek.

samenwerken2.jpg

The Consciousness of the Ant

——————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 288 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof, schaamte, zelfhaat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik denk dat een ander niet luistert te gebruiken als reden om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, omdat ik duidelijk zie dat een ander niet luistert, welke ook zo is als ik dit navraag, dit een reden en rechtvaardiging is om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik boos moet worden om mezelf te baren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken omdat een ander niet luistert, in plaats van in te zien dat dit niet luisteren iets zegt over de ander en niet over mij, maar zodra ik mezelf verongelijk, doe ik hetzelfde als de ander, namelijk afwezig raken en mezelf afscheiden van mezelf in aanwezigheid in een gedachte dat een ander niet luistert, wat de werkelijke oorzaak is van mijn ervaringen van boosheid, verdriet en verongelijking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander na te doen/op te volgen, en hierin mezelf te definieren in relatie tot wat die ander doet/hoe die ander is, en mezelf hierin gelijk te maken aan hoe die ander is, en dus mezelf definieer als hoe die ander is in het moment, in plaats van hier te blijven in eenheid en gelijkheid met mezelf, in de adem aanwezig, ziende dat de ander afwezig is en dus niet luistert.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Vervolg Reactiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren als reactie op het interpreteren van een niet luisteren van een ander die ondertussen net doet alsof die wel luistert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat die ander werkelijk denkt dat ik het niet door heb dat er niet geluisterd wordt als er ‘ja’ wordt gezegd voordat ik ben uitgesproken, en als ik vraag wat ik dan zei, blijkt dat de ander helemaal niet geluisterd heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘me verontwaardigd te voelen’ als een ander niet luistert maar wel doet of ie luistert, waarin ik verontwaardigt ben over het feit dat ik denk/geloof dat er blijkbaar van wordt uitgegaan dat ik dit niet doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardigd te zijn door een geloof dat een ander denkt hiermee weg te komen zonder dat ik het doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin de zin in me op te horen komen ‘denk je dat ik dom ben ofzo?’, in/als reactie op het feit dat ik denk dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het niet interessant is wat ik zeg, zodra ik merk dat er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin in me op te horen komen ‘dan praat ik toch niet’ en ‘bekijk het allemaal maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van mijn ervaring van verontwaardiging en verongelijking, aangezien ik denk dat ‘die ander toch niet luistert?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bepalen door degene waarvan ik denk dat die niet luistert – welke misschien ook zo is maar welke niets over mij zegt –  en hier boos om te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als een relatie die ik gelegd heb met degenen die niet luistert, waarin het lijkt alsof het niet luisteren van de ander over mij gaat, in plaats van in te zien dat mijn geloof in de relatie met een ander die niet luistert mijzelf bepaalt en definieert als zijnde dit geloof in/als de geest, welke me per direct vastzet in geloof en definitie in/als de geest als oordeel en waarin in eerste instantie het geloof in mijn eigen gedachten als waarheid die ik moet beschermen, mijzelf bepaalt en definieert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen dat een ander niet luistert als ik iets zeg maar wel net doet/net probeert te doen alsof er geluisterd wordt, waarin ik in dit oordeel als ‘er iets van vinden’ mezelf bepaal en definieer in/als de geest, hier vervolgens boos om word, en deze boosheid projecteer op de ander buiten mij als zijnde dat die iets doet wat niet correct is, in plaats van in te zien dat ik mezelf veroordeel voor het geloof in en verdedigen van dit geloof in een gedachte, in dit geval de gedachte ‘je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een relatie leg in/als de geest met iemand die niet luistert maar wel net doet of er geluisterd wordt, in plaats van in te zien dat ik me schaam voor het leggen van een relatie met mezelf in de geest, door geloof in mijn eigen gedachten en het verdedigen en rechtvaardigen van deze gedachten, in dit geval de gedachte ‘je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik relaties leg in de geest, welke ik verberg, en waarin ik dus zelf net doe alsof, namelijk net doen alsof ik geen relaties leg in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties te leggen in de geest in zelfinteresse, waarin ik geen volledige verantwoordelijkheid neem voor wie ik ben op het moment van het relaties leggen in de geest, door afwezig te zijn in de geest in de relaties, en dus niet te zien dat ik ze leg en dus geen zelfverantwoordelijkheid neem voor mezelf in/als het stoppen van de relaties in/als reactie op een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie met mezelf als de geest niet serieus te nemen door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de reacties op de ander buiten mij door het vormen van gedachten over een ander buiten mij, en hierin geen overeenkomst met mezelf te sluiten, waarin ik binnen de relatie met mezelf, deze relatie kan veranderen tot wat het beste is in/als zelfverantwoordelijkheid, in plaats van relaties te leggen met iets buiten mij en hierin per direct mijn verantwoordelijkheid af te leggen/af te schuiven op de ander buiten mij/op hetgeen ik een relatie mee leg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven op alles en iedereen buiten mij in afscheiding van mezelf – en dus waar ik een relatie mee leg, aangezien ik mezelf ervan heb afgescheiden – door hetgeen buiten mij te veroordelen/in te delen in negatief/neutraal en positief, en hierin een platform te creeren om energie te genereren in/als de relaties in de geest in mezelf, waarin zodra ik iets veroordeel buiten mij, ik feitelijk een relatie leg in/als fundament in afscheiding, dus voor conflict en hierin voor energiegeneratie voortkomend uit dit conflict in afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfhaat te ervaren ten aanzien van het mechanisme wat ik hier levenslang heb toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het oordeel van een ander in afscheiding van mij, en dus in projectie op mij, in/als projectie als ‘ik heb hier geen last van, dat is iets van jou’, en dus in/als ontkenning van wie we werkelijk zijn (geworden).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ontkennen door het geloof in een gedachte over de ontkenning van een ander van zichzelf, waarin ik de bevestiging van die ander wil om te zien of  mijn gedachte waar is of niet, en dus in de wil om bevestiging van een ander(= de mind), mezelf te ontkennen en op te geven ten behoeve van een relatie met die ander(= de mind)  in/als bevestiging van wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mezelf opgeef ten behoeve van een relatie met een ander, gebaseerd op de gedachte ‘je doet alsof’,  welke fungeert als bevestiging van wie ik ben, en waarin ik me dus afhankelijk maak van de ander buiten mij (en van de ander binnen mij als de ander=de mind); hierin mijn zelfverantwoordelijkheid afschuif op de ander buiten mij en binnen mij, en vervolgens alleen nog reageer op de ander buiten mij en binnen mij aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd, en ik hierin denk, geloof en zelfs ervaar alsof en dat ik de ander buiten mij als de ander binnen mij moet sturen, aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd/weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties voor mijzelf te plaatsen en dus niet werkelijk te onderzoeken wie ik ben in een relatie en wie de ander is in een relatie, maar slechts bezig ben zo snel mogelijk een relatie te vormen waarin ik mezelf kan bepalen en definieren en bevestigen, om achteraf boos te worden op mezelf en de ander in het zien van wie we werkelijk zijn in onverantwoordelijkheid naar zelf toe, en hieruit volgend naar de ander.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie verdwijnen in verontwaardiging door de gedachte dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mijn woorden wat ik aan het vertellen/spreken ben en zie of ik in mijn woorden kan staan. Als dit niet zo is, stop ik met spreken. Als dit wel zo is, stop ik ook met spreken. Ik adem in, in de ervaring van reacties in mezelf, en luister naar mezelf. Indien nodig pas ik zelfvergevingen toe en/of schrijf over de gebeurtenis en zie hoe wat ik wilde zeggen, in eerste instantie toepasbaar is op mezelf.

Als ik de reacties in mezelf gestopt heb, zie ik of het relevant is om nogmaals te spreken waar niet naar geluisterd werd.

Ik realiseer me dat het feit of een ander wel of niet luistert, mij niet bepaalt en/of definieert, maar dat de gedachte dat iemand niet luistert en mijn reactie hierop mijzelf definieert in de geest en dus bepaalt/definieert wie ik ben in dat moment, waarin ik de zelfverantwoordelijkheid,  in reactie in afscheiding van mezelf, wegleg/op de ander binnen mij en buiten mij leg, wat wederom de reden/oorzaak is van mijn reactie, en hierin ‘vergeet’ te luisteren naar mezelf.

Ik realiseer me dat, zolang ik reageer en veroordeel hoe een ander doet alsof, ikzelf ergens doe alsof door te geloven in een gedachte en hier een relatie mee te leggen, welke ik projecteer als reactie van walging/angst ten aanzien van een ander, welke feitelijk walging dus angst is ten aanzien van zelf in het doen alsof in participatie in gedachten, aangezien in het doen alsof, ik relaties leg om mezelf te bevestigen en mezelf dus afhankelijk maak van een ander buiten mij en van de ander=de mind als de ander binnen mij, welke me natuurlijk angst aanjaagt – vermomd als walging – aangezien ik dan die ander buiten mij moet gaan sturen en controleren, wat niet mogelijk is; ik kan alleen mezelf in staat stellen mezelf volledig te sturen in/als zelfverantwoordelijkheid, door ten eerste en altijd naar mezelf te luisteren en participatie in gedachten te stoppen, in te zien en uit te schrijven.

Ik realiseer me dat door werkelijk te luisteren, er zelfverantwoordelijkheid genomen moet worden, en dat een niet-luisteren en/of niet horen en/of vergeten wat er gezegd is, een manier is om onder de zelfverantwoordelijkheid uit te komen, want immers ‘Ich habe es nicht gewust’.

Ik realiseer me dat in werkelijk luisteren en horen, er een relatie in zelfverantwoordelijkheid gelegd dient te worden als gevolg, dus een relatie met/als zelf/de eigen geest, en dus, als een ander niet hoort, als ik denk dat een ander niet hoort en/of ik zelf niet hoor en er wel gedaan wordt alsof, wordt er ergens geen zelfverantwoordelijkheid genomen, wat hetgeen is waar ik boos om wordt, en waarin  ik, in het boos worden, direct mijn eigen zelfverantwoordelijkheid wegleg en mezelf dus niet hoor/niet luister naar mezelf maar me ‘aanpas’ aan en het voorbeeld volg van de status van de ander in de geest door in reactie te gaan in de geest in een geloof in een gedachte over de ander.

Ik stel mezelf ten doel het niet-luisteren van een ander te gebruiken voor zelfonderzoek in de woorden die ik op dat moment spreek, in plaats van te reageren in geloof in mijn eigen gedachten en hierin relaties voort te zetten in/als energie met de ander=de mind, geprojecteerd op een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik wil van een ander in/als bevestiging van mezelf, op het moment dat ik reageer op het wel of niet luisteren en het wel of niet doen alsof, van een ander.

Ik stel mezelf ten doel naar mezelf te luisteren, in ieder moment, altijd, en er hierin te zijn voor mezelf en dus mezelf te (be)vestigen.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf in/als de geest te onderzoeken, zelfvergeven en veranderen tot een relatie van eenheid en gelijkheid, en mezelf niet langer te compromitteren tot een relatie met iets of iemand buiten mij ter vervanging van ‘iets of iemand’ – mezelf – binnenin mij.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Free Interviews to Listen – to Support Yourself in Listening to Self

*

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 259 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen Backchatdimensie van Opgeven

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 254  – met Probleem, Oplossing en Beloning 

Dag 255  – welke is onderverdeeld in de verschillende Dimensies

Dag 256  – Zelfvergevingen Angstdimensie

Dag 257 – Zelfvergevingen Gedachtendimensie

Dag 258 – Zelfvergevingen Verbeeldingsdimensie

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Ik red het niet

Ik wil niet meer

Ik houd dit niet vol

Ik ben het niet waard om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen

‘Nee, dit ga ik niet doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik red het niet’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet red, in plaats van in te zien dat het ik is als de geest in die aangeeft het niet te redden in/als zichzelf als verzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik wil niet meer’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet meer wil, in plaats van in te zien dat ik het ben in/als de geest die aangeeft zo niet meer te willen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik houd dit niet vol’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet volhoud, in plaats van in te zien dat het ik is als de geest die aangeeft zichzelf als verzet niet vol te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik ben het niet waard om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet waard ben om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik niet op kan staan en voor mijn eigen fysiek kan zorgen, waardoor ik geloof dat ik het niet waard ben om te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen geloof-ongeloof te creeren door te participeren in de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’, waarin ik door geloof en participatie in de waarheid van deze vraagstelling aan mezelf mezelf in twijfel trek, angst creeer dat ik het niet ga doen/niet kan en hierin een situatie creeer waarin ik niet op kan staan en voor mijn eigen fysiek kan zorgen, aangezien ik al in de Gedachte en alle gevolgen hiervan als angst, reacties, backchat, fysieke gedragsconsequenties en andere consequenties, verdwenen ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘nee, ik ga dit niet doen’ welke als backchat in mijn hoofd ontstaat in reactie op de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het antwoord als backchat als ‘nee, ik ga dit niet doen’, werkelijk is en betekent dat ik het niet ga doen, in plaats van in te zien dat ik het ben in/als de geest die dit niet wil gaan doen aangezien ik als de geest, als ik het wel doe, zal ophouden in deze hoedanigheid te blijven bestaan in/als energie in polariteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet te willen gaan doen uit/in angst dat het me niet lukt, dus uit/in angst dat ik faal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf de keus te geven van het wel of niet doen als opstaan in mezelf als wat het beste is voor mezelf en ieder-een, waarin ik een geloof creeer in mezelf dat ik een keus heb, om vervolgens mezelf in deze keus in twijfel te trekken en op te splitsen in polariteit, en hierin vervolgens angst te creeren en allerlei reacties en backchat en (fysieke gedrags) consequenties, waarin het lijkt alsof deze vrije keus echt is, in plaats van in te zien dat ik de keus in mezelf creeer als zijnde zogenaamd vrij, waarin ik mezelf ondertussen volledig vastzet in en als zelftwijfel in de geest, in afscheiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb backchat in mezelf te creeren in reactie op mezelf in angst welke voortkomt uit de Gedachte ‘Ik weet niet of ik dit ga doen’, waarin ik mezelf de illusie van de vrije keus toesta om wel of niet op te staan, en hierin mezelf in zelftwijfel te trekken en een heel register open te trekken (als angst, backchat, reactie  en al dan niet fysieke consequentie) waarin ik vervolgens rechtvaardiging vind om het Niet te doen, waardoor ik in mezelf in Angst kan blijven bestaan en mijn eigen Angst voor Falen niet onder ogen hoef te zien en in realiteit hoef door te wandelen; en dus mijn eigen fundamentele programmering niet onder ogen hoef te zien en dus niet hoef te doen wat zou kunnen, zou kunnen als wat het Beste is, als opstaan en stabiel worden in mijn eigen fysiek en hierin hetgeen onder ogen zien en Leven als wat nog nooit gedaan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet werkelijk de zelftwijfel te vergeven en in plaats hiervan mezelf direct proberen te corrigeren door het ‘goed te doen’, welke dan mislukt aangezien ik me beweeg in polariteit in oordeel van goed en kwaad, waarin de punten als failures als mislukkingen naar boven komen en eerst vergeven dienen te worden voordat ik mezelf kan corrigeren in/als beweging.

Als ik mezelf zie verkeren in een situatie waarin ik onzeker ben en de zelftwijfel opkomt, welke zich vertaalt in backchat in woorden als ‘ik red het niet, ik wil niet meer, ik houd dit niet vol, ik ben het niet waard om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen en nee, ik ga dit niet doen’, dan stop ik, ik adem. Ik stop in eerste instantie met participatie in deze woorden/zinnen als backchat, welke nergens toe leiden behalve tot lijden. Ik realiseer me dat de gedachten in/als backchat niet werkelijk zijn wie ik ben en ik zie erop toe in mezelf dat ik deze gedachten in/als backchat niet ga geloven, maar simpel voorbij laat gaan door participatie te stoppen.

Ik onderzoek in mezelf waardoor de backchat ontstaan is, of ik de Gedachte kan zien waarin het begonnen is, en wat de angst is die eraan vooraf gaat. Ik omarm mezelf in de angst en vergeef mezelf de angst specifiek, totdat ik geen reactie als emoties meer ervaar op de angst.

The Fear of Failure and Desire for Success: DAY 322

—————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 257 – Expressie en de Darm – Zelfvergevingen Gedachtendimensie van Opgeven

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 (inclusief Disclaimer)

Dag 254 met Probleem, Oplossing en Beloning 

Dag 255 welke is onderverdeeld in de verschillende Dimensies

Dag 256 Zelfvergevingen Angstdimensie

Gedachtendimensie:

Ik weet niet of ik dit ga doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte ‘ik weet niet of ik dit ga doen’ in me te laten bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in de gedachte ‘ik weet niet of ik dit ga doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in twijfel te trekken door te denken/te participeren in de gedachte ‘ik weet niet of ik dit ga doen’, en in de ervaring van twijfel een heel programma open te trekken met scenario’s die voortkomen uit het eventuele antwoord als ‘nee’ op mijn eigen vraag ‘ik weet niet of ik dit ga doen’, of zelf voortkomend uit alleen de zelftwijfel als ‘ik weet niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in twijfel te trekken door geen beslissing hierin te nemen, waarin ik de beslissing af laat hangen van de twijfel die ik ervaar en de angst hierin dat het me niet lukt, en hoe kan ik beslissen het te gaan doen als ik niet weet of het me gaat lukken – welke vastzit aan het concept van falen welke voorgeprogrammeerd is  – waarin de beslissing en de twijfel in elkaar verwikkeld zitten en elkaar vasthouden in de huidige status quo.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de gedachte ‘ik weet niet of ik dit ga doen’ bepaalt of ik het ga doen, waarin ik vervolgens zoveel reacties heb hierop waarin/waardoor ik zelf bepaal/bepaald heb dat ik het niet ga doen en hierin mezelf bevestig in zelftwijfel of ik het ga doen, in plaats van hier te zijn, te zien dat het een gedachte is, deze gedachte te vergeven en verdere participatie in de gedachte te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat gedachten bepalen wie ik ben en wat ik doe/ga doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de gedachte als zodanig pas later te zien/herkennen, en pas door te hebben als ik in reactie zit, dat ik ergens een gedachte aan het leven ben, in dit geval in de manifestatie van zelftwijfel als ‘ik weet niet’.

Ik realiseer me dat als ik in reactie ben, hier een gedachte aan vooraf is gegaan. Ik zie in mezelf of ik de gedachte kan detecteren in mezelf zodat ik de gedachte kan onderzoeken en zelfvergeven, en in ieder geval zien dat ik een gedachte aan het leven ben.

Als ik mezelf zie participeren in een gedachte als ‘ik weet niet of ik dit ga doen’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat bij het participeren in deze gedachte, ik mezelf al in twijfel trek. Ik realiseer me dat ik redenen ga zoeken waarom ik het wel en niet zou doen, en hierin een afweging ga maken in mezelf, oftewel; ik stap in het domein van de geest in polariteit, en ben dus weg van de fysieke realiteit, wat op zichzelf mezelf in twijfel trekt in afscheiding van mezelf, door de gedachte die voorbij komt te interpreteren naar hoe ik het geleerd heb dus hoe ik mezelf geprogrammeerd heb. Dus, ik stop, ik adem, ik ga verder met waar ik praktisch mee bezig ben; indien nodig breng ik de gedachte hier in het fysiek door de gedachte op te schrijven en mijn relaties met de gedachte te onderzoeken.

Ik realiseer me dat ik mezelf de achterdeur wil geven van een beslissing hierin, en nog geen volledige zelfverantwoordelijkheid wil nemen hierin, en dus is de beslissing niet werkelijk genomen als werkelijk de beslissing leven in ieder moment.

Ik stel mezelf ten doel laag voor laag de zelftwijfel door te wandelen die ik gecreeerd heb in deze afscheiding in mezelf in het participeren en geloven in gedachten tot aan het punt in angst – dus nog steeds zelfinteresse – welke ik het moeilijkste vind om vrij te geven. Totdat ik helder en gelijk sta aan mezelf in beslissing zonder achterdeur in ieder moment, als wat het beste is. En door deze lagen door te wandelen stel ik mezelf op een lijn met de beslissing in ieder moment tot en als wat het beste is.

Quantum-mind-self-awareness-step-2

Wat is een Gedachte?

Free Eqafe Interviews

—————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 255 – Expressie en de Darm – Opgeven

Vervolg op Dag 254 waarin probleem, oplossing en beloning genoemd staan; hier onderverdeeld in de verschillende dimensies.

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232 (inclusief disclaimer)

Ik heb al opgegeven; ik zit al in de fysieke dimensie waarin mijn fysiek gereageerd heeft en zich heeft samen getrokken, met totale uitputting en verstopping tot gevolg.

Angstdimensie:

Dat ik hier nooit meer uit kom.

Dat ik voor eeuwig in deze cirkel blijf rondlopen en steeds dit opgeven fysiek manifesteer, en dus constant in deze hel leef.

Dat ik in een depressie blijf zitten.

Dat ik hier niet mijn proces loop en het werkelijk opgeef, en in de dimensies terug zal zien hoe ik het wel had kunnen doen, en hier het fysiek zijn misloop.

Voor mezelf die gewoon beslist het niet te doen.

Verminking/misvorming van mijn fysiek, terwijl ik ervaar dat het niet klopt, dat het beter kan.

Voor eeuwig lijden zonder dood te gaan en zonder de oplossing te vinden/te zijn.

Gedachtendimensie:

Ik weet niet of ik dit ga doen.

Verbeeldingsdimensie:

Ik ga allerlei verbeeldingen creeren door bijvoorbeeld het lezen van verhalen van mensen die in de natuur leven; ik vlucht in verbeeldingen in de natuur.

Backchatdimensie/interne gesprekken:

Ik red het niet

Ik wil niet meer

Ik houd dit niet vol

Ik ben het niet waard om te leven want ik kan niet eens opstaan en voor mijn eigen fysiek zorgen

‘Nee, dit ga ik niet doen’.

Reactiedimensie (emoties en gevoelens):

Verdriet, wanhoop, moedeloosheid, radeloosheid, lamgeslagen

Fysieke gedragsdimensie:

Bij de pakken neerzitten/niet rechtop kunnen staan

Volledige uitputting

Kromme rug

Obstipatie

Doffe ogen

Geen eetlust/niet kunnen verteren

koude rillingen/het koud hebben

Niet kunnen concentreren

Consequentiedimensie:

Niet effectief doen wat ik zou kunnen doen

Niet willen communiceren

*

Ik heb gemanifesteerd aan consequentie in het fysiek, hetgeen ik bang voor ben, en door het in het fysiek te manifesteren heb ik een consequentie gecreeerd waarin hetgeen ik bang voor ben, niet meer mogelijk is, en ik dit dus niet hoef te doen van mezelf.

Ondertussen voel ik mezelf doodziek, en blijkbaar is de angst zo groot dat ik het ervoor over heb ziekte te creeren in plaats van mijn angsten onder ogen te zien. Het is niet best, oftewel, het is niet het beste.

Ik zie dat als ik alles in mezelf onder ogen zie, de angst voor ‘anderen’ weggaat, aangezien er niets meer is wat me zou kunnen raken/kwetsen, en dan zal ik werkelijk kunnen communiceren.

Ik realiseer me dat ik in theorie gezien heb wat het allemaal betekent, dus in/als kennis en informatie in de geest, en nu het werkelijk fysiek gewandeld moet worden, ik in me een weigering ervaar. En die weigering is waar ik steeds bang voor ben; welke de limiet is van mijn programmering, en als ik voorbij ga dan….dan weet ik dus niet wat er gebeurt, maar het is heel erg. Dus enERGie. Een rush, een possessie, aan aanval binnenin mezelf.

Verder zie ik relaties van de darmwerking/fysieke gemanifesteerde darmreacties met eten en seksualiteit en er zal ongetwijfeld meer zijn, aangezien ik zo’n beetje elke reactie wegstop/heb weggestopt in de darm. Ik heb nog een hoop uit te schrijven.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties volgen.

www.eqafe.com

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/