Dag 566 – Liegen, geld en onzekerheid – de lagen door

geld_euro_waslijn_cm300_02Ter vervolg op het voorgaande blog over liegen en verbergen. Het punt waar over gelogen werd heeft met geld te maken. Hierin regel ik alles tot in de puntjes omdat ik dit zo geleerd heb en hierin gezien heb dat dit de meeste stabiliteit geeft binnen het (Nederlandse) systeem waarin we leven. Ik heb geleerd hierin samen te werken met het geldsysteem zoals het bestaat, ook al is het een verknipt en (ver)ongelijk(t) systeem die ‘onrechtvaardig’ in elkaar zit en geen gelijk recht op geld dus leven brengt op het moment. Hierin besta ik in mijn ‘overleving’, in het tot in de puntjes regelen van de geldzaken.

Als een ander hierin binnenstapt en dit vanuit een ander overlevingsmechanisme toepast – een overlevingsmechanisme vanuit een andere programmering en opvoeding, dan botst dit met mijn overlevingsmechanisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn overlevingsmechanisme binnen het Nederlandse systeem effectief is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin blijf voortbestaan in en als een beperking van ‘net voldoende geld verdienen’, in en als de geest in overleving zonder werkelijk tot verandering te komen als ik in en als een uitgangspunt van overleving (dus angst) besta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken, vinden en geloven dat we ‘mijn’ overlevingsmechanisme moeten volgen aangezien we in Nederland leven en ik in Nederland ben opgegroeid en de ander niet in Nederland is opgegroeid, in plaats van te zien en werken vanuit het uitgangspunt wat het meest effectief is om toe te passen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om als het me uitkomt, een verdeling te maken tussen Nederland en een ander land, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we met programmeringen te maken hebben die in beide landen voorkomen en dat de verschillende gebruiken tussen de landen kan worden meegenomen in het zien naar praktische oplossingen maar dat het verdeeldheid bevordert als het in het voordeel van één of ander wordt gebruikt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten beïnvloeden door het geldsysteem en hierin ‘streng en rechtvaardig’ te worden in en als een persoonlijkheid waarin ik eigenlijk besta in en als de angst dat er geen/onvoldoende geld binnenkomt om van te leven in Nederland.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor de financiering aangezien ik Nederlands ben en weet hoe het Nederlandse systeem werkt, in plaats van te staan in en als zelfverantwoordelijkheid in de punten die ik beheers en gewandeld heb, onafhankelijk van omstandigheden en situatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik het recht heb om een liegen te veroordelen als het te maken heeft met mijn overleving binnen het Nederlandse systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn overleving boven de overleving van een ander te stellen, precies zoals overleving geconstrueerd is in en als de geest en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ongelijkheid in stand te houden in en als een overlevingsmechanisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in mezelf een onmogelijkheid te ervaren om dit ‘recht’ los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de overleving belangrijker te maken dan het proces naar leven door de overleving ‘voorop’ te stellen in en als een angst voor een tekort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus een ongelijkheid te creëren in de ‘belangrijkheid’ van overleving en leven en zo geld voorop te stellen en dus, me te laten beheersen door geld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het goed voor elkaar heb door ten eerste voor mijn overleving te zorgen binnen het systeem waarin we leven in deze wereld, wat in praktisch opzicht nodig is, echter wel vanuit een uitgangspunt van gelijkheid waarin de overleving/geld het leven dient en niet andersom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn overleving te gebruiken als controlemechanisme precies zoals ik geleerd heb binnen dit systeem waarin ik ben opgegroeid in Nederland.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb sterk te reageren op verzet tegen deze controle waarin ik weet dat verzet geen zin heeft en dat je hierin altijd verliest van het systeem en aan het kortste einde trekt en dat dit een ondermijning van de eigen bewegingsvrijheid betekent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verzet tegen het systeem te veroordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verzet tegen het systeem dom te vinden aangezien het niets uithaalt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wel te begrijpen dat er verzet gepleegd wordt aangezien het systeem voor ongelijkheid in leven zorgt en verzet hiertegen één van de ‘oplossingen’ is dat we kennen in en als de geest, echter doordat ik in en als de angst verkeer om zelf te worden meegetrokken in en als het verzet, veroordeel ik dit verzet en dus, versterk ik zelf het verzet en doe ik precies datgene wat ik veroordeel in een ander in en als verzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oordeel in mij boven het begrip in mij te plaatsen en zo het begrip als vergeving niet absoluut toe te passen maar onder voorwaarden, zoals wordt toegepast in religie en dus, in relatie tot energie (van binnen) en/als geld (van buiten).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor verzet tegen het systeem en hierin te neigen naar meegaandheid binnen het systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me op het punt van het begrip als vergeving van verzet tegen het systeem, te laten leiden door angst als oordeel als uitgangspunt in en als eigenbelang en hierin geld als systeem voorop te stellen boven het proces naar leven wat niet effectief is, aangezien het mij in mijn proces naar leven – en hiervandaan, een ander in het proces naar leven – een ‘verkeerd’ als gekeerd voorbeeld geeft in wat leven in eenheid en gelijkheid inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het enorm lastig te vinden om binnen het systeem waarin we leven en ons nog moeten ‘schikken’ ter overleving, gelijk te staan aan leven en de angst voor de dood en angst voor een ‘tekort’ los te laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden/lijden door angst voor de dood.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden/lijden door angst voor tekort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de dood en een tekort te veroordelen als ‘niet goed’ en hierin een ervaring van angst te genereren waarin ik mezelf als leven onderdruk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen ‘tekort’ te willen hebben door ‘toedoen van een ander in verzet’ en hierin ‘automatisch’ in een overlevingsmechanisme te stappen in en als een oordeel in afscheiding van de ander als mezelf, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we allen in hetzelfde schuitje zitten en dat iedereen samen aan een oplossing zal moeten werken om werkelijk vrij te zijn en leven in en als een gelijke verdeling van de aardse bronnen en dat mijn tekort, een tekort is voor een ander en dat een tekort van een ander, een tekort is voor mijzelf, in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een oordeel een oplossing inhoudt/brengt in en als ‘gerechtigheid’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat pas als ik het oordeel als angst in en als mezelf stop, ik kan zien in oplossingen in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan liegen voor en door geld op velerlei wijzen in en als een overlevingsmechanisme in het wereldsysteem en zo energie te genereren binnenin en als mezelf in en als een overlevingsmechanisme in en als het geestbewustzijnssysteem.

GeldboomNa het uitschrijven van deze laag in zelfvergevingen ben ik nog niet waar ik wezen wil. Het is een vrij bewuste laag die ik heb uitgeschreven waarin ik een aantal oordelen had over mezelf hierin en waardoor ik de situatie niet in wilde gaan zien en dus niet bij de werkelijke bron van reactie kom. Dat is een mechanisme die ik vaker gezien heb binnenin mezelf, dat ik door een zelfoordeel op een bewust mechanisme, het inzien en onderzoeken van wat er werkelijk binnenin mij speelt uitstel en dus niet oplos. Nu ik deze laag heb gewandeld in zelfvergevingen kom ik bij een ervaring die hieronder zit binnenin mezelf waar ik werkelijk zo sterk op en door reageer.

Vanuit mezelf omschrijf ik het als een ‘ongeloof’ in het ertoe in staat zijn om richting te geven binnen een situatie waarin er gelogen wordt over geldzaken waarin de woordkeuze als ‘ongeloof’ en ‘richting geven aan de situatie’ aangeeft dat het een benadering is vanuit mezelf in en als de geest. Wat de ervaring van angst geeft in en als de geest in overleving, in en als een geloof dat het zomaar ‘fout’ kan gaan in de toekomst. Hetgeen waar over gelogen is, is namelijk niet direct van invloed op dit moment en de situatie komt zelfs overeen met hoe ik zie dat het beste is voor dit moment. Het ‘liegen’ geeft dus een activatie van het geestbewustzijnssysteem in en als een toekomstprojectie, die gebaseerd is op een herinnering/herinneringen van een ervaring/ervaringen in mij vanuit de kindertijd die ik zo heb gekopieerd van één van de ouders/opvoeders en vervolgens geïntegreerd binnenin mezelf.

Na een halve dag staren naar bovenstaande zelfvergevingen doe ik de computer dicht en ga naar buiten voor een wandeling. Ondertussen luister ik een interview van de Atlanteans in de (tweede) serie over Onzekerheid met als reactie ofwel onderdrukking, ofwel boos worden en hierin zie ik een overeenkomst met de onderliggende ervaring binnenin mezelf. De reactie wordt benoemd als een quantum mind/quantum physical reactie die is ontstaan in en opgebouwd vanaf de kindertijd en hierdoor gaat de reactie gepaard met een heleboel energie en kan ervaren worden als ondergeschiktheid en machteloosheid. De oplossing in het moment is een ‘niets doen’ behalve focussen op de praktische bezigheden in het moment, zonder te proberen om te ademen, zelfvergevingen toe te passen of wat dan ook. Het is een focussen op wat men nu aan het doen is en dit blijven doen totdat de energie afneemt. Deze methode dient 3-5 keer te worden toegepast, dus in 3-5 momenten waarop de ervaring zo hevig naar boven komt en hierdoor zal de energie in het geheel afnemen. Het is een soort van ‘explosie’ eruit laten waarin de ervaring zichtbaar wordt. Als dit eenmaal doorgewandeld is kan er gewerkt gaan worden met schrijven en de toepassing van zelfvergeving.

Tevens realiseer ik me opeens dat ik ‘onzekerheid’ niet werkelijk gezien heb als een systeem als ervaring, maar dat ik me eigenlijk gedefinieerd heb in en als ‘onzekerheid’ als een niet weten wat te doen/hoe iets aan te pakken als ‘dit ben ik’.

Tot zover voor vandaag.

Full the interconnection between thoughts energy and lightThe-interconnection-between-thoughts-energy-and-light

How have the creators of existence managed to enslave the majority of existence within the bodies of existence as the Mind, the Physical, the World-System and Heaven?

Why did/do beings within Heaven, the Mind and the World-System not see the context of existence as a whole and their own personal enslavement to it?

Why was preoccupation used to enslave beings within existence?

Why and How has Conscious-Mind Thoughts been deliberately used to preoccupy human-beings in the Mind?

What preoccupation methods/tactics were utilized in Heaven to enslave beings into/as their own personal internal and external realities?

How was the cycle of birth and death created in various contexts within each body of existence to enslave beings into preoccupation?

All these questions and more are answered within this Interview.

——————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 288 – Expressie en de Darm – Trigger Characters – Onverschillig – Reactiedimensie

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Dag 273 – Ruimte – Het huis in Zegveld

Dag 274 – Trigger Characters – Gerelateerd aan Ruimte

Dag 287 – Trigger Characters – Onverschillig-1

Reactiedimensie:

Verongelijking, boosheid, verontwaardiging, verdriet, verbazing, minderwaardigheid, ongeloof, schaamte, zelfhaat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het feit dat ik denk dat een ander niet luistert te gebruiken als reden om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, omdat ik duidelijk zie dat een ander niet luistert, welke ook zo is als ik dit navraag, dit een reden en rechtvaardiging is om boos te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik boos moet worden om mezelf te baren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te verongelijken omdat een ander niet luistert, in plaats van in te zien dat dit niet luisteren iets zegt over de ander en niet over mij, maar zodra ik mezelf verongelijk, doe ik hetzelfde als de ander, namelijk afwezig raken en mezelf afscheiden van mezelf in aanwezigheid in een gedachte dat een ander niet luistert, wat de werkelijke oorzaak is van mijn ervaringen van boosheid, verdriet en verongelijking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander na te doen/op te volgen, en hierin mezelf te definieren in relatie tot wat die ander doet/hoe die ander is, en mezelf hierin gelijk te maken aan hoe die ander is, en dus mezelf definieer als hoe die ander is in het moment, in plaats van hier te blijven in eenheid en gelijkheid met mezelf, in de adem aanwezig, ziende dat de ander afwezig is en dus niet luistert.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Vervolg Reactiedimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardiging te ervaren als reactie op het interpreteren van een niet luisteren van een ander die ondertussen net doet alsof die wel luistert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat die ander werkelijk denkt dat ik het niet door heb dat er niet geluisterd wordt als er ‘ja’ wordt gezegd voordat ik ben uitgesproken, en als ik vraag wat ik dan zei, blijkt dat de ander helemaal niet geluisterd heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb ‘me verontwaardigd te voelen’ als een ander niet luistert maar wel doet of ie luistert, waarin ik verontwaardigt ben over het feit dat ik denk/geloof dat er blijkbaar van wordt uitgegaan dat ik dit niet doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardigd te zijn door een geloof dat een ander denkt hiermee weg te komen zonder dat ik het doorheb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hierin de zin in me op te horen komen ‘denk je dat ik dom ben ofzo?’, in/als reactie op het feit dat ik denk dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het niet interessant is wat ik zeg, zodra ik merk dat er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de zin in me op te horen komen ‘dan praat ik toch niet’ en ‘bekijk het allemaal maar’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ander de schuld te geven van mijn ervaring van verontwaardiging en verongelijking, aangezien ik denk dat ‘die ander toch niet luistert?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten bepalen door degene waarvan ik denk dat die niet luistert – welke misschien ook zo is maar welke niets over mij zegt –  en hier boos om te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als een relatie die ik gelegd heb met degenen die niet luistert, waarin het lijkt alsof het niet luisteren van de ander over mij gaat, in plaats van in te zien dat mijn geloof in de relatie met een ander die niet luistert mijzelf bepaalt en definieert als zijnde dit geloof in/als de geest, welke me per direct vastzet in geloof en definitie in/als de geest als oordeel en waarin in eerste instantie het geloof in mijn eigen gedachten als waarheid die ik moet beschermen, mijzelf bepaalt en definieert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te veroordelen dat een ander niet luistert als ik iets zeg maar wel net doet/net probeert te doen alsof er geluisterd wordt, waarin ik in dit oordeel als ‘er iets van vinden’ mezelf bepaal en definieer in/als de geest, hier vervolgens boos om word, en deze boosheid projecteer op de ander buiten mij als zijnde dat die iets doet wat niet correct is, in plaats van in te zien dat ik mezelf veroordeel voor het geloof in en verdedigen van dit geloof in een gedachte, in dit geval de gedachte ‘je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik een relatie leg in/als de geest met iemand die niet luistert maar wel net doet of er geluisterd wordt, in plaats van in te zien dat ik me schaam voor het leggen van een relatie met mezelf in de geest, door geloof in mijn eigen gedachten en het verdedigen en rechtvaardigen van deze gedachten, in dit geval de gedachte ‘je doet alsof’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik relaties leg in de geest, welke ik verberg, en waarin ik dus zelf net doe alsof, namelijk net doen alsof ik geen relaties leg in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties te leggen in de geest in zelfinteresse, waarin ik geen volledige verantwoordelijkheid neem voor wie ik ben op het moment van het relaties leggen in de geest, door afwezig te zijn in de geest in de relaties, en dus niet te zien dat ik ze leg en dus geen zelfverantwoordelijkheid neem voor mezelf in/als het stoppen van de relaties in/als reactie op een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de relatie met mezelf als de geest niet serieus te nemen door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de reacties op de ander buiten mij door het vormen van gedachten over een ander buiten mij, en hierin geen overeenkomst met mezelf te sluiten, waarin ik binnen de relatie met mezelf, deze relatie kan veranderen tot wat het beste is in/als zelfverantwoordelijkheid, in plaats van relaties te leggen met iets buiten mij en hierin per direct mijn verantwoordelijkheid af te leggen/af te schuiven op de ander buiten mij/op hetgeen ik een relatie mee leg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn zelfverantwoordelijkheid af te schuiven op alles en iedereen buiten mij in afscheiding van mezelf – en dus waar ik een relatie mee leg, aangezien ik mezelf ervan heb afgescheiden – door hetgeen buiten mij te veroordelen/in te delen in negatief/neutraal en positief, en hierin een platform te creeren om energie te genereren in/als de relaties in de geest in mezelf, waarin zodra ik iets veroordeel buiten mij, ik feitelijk een relatie leg in/als fundament in afscheiding, dus voor conflict en hierin voor energiegeneratie voortkomend uit dit conflict in afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfhaat te ervaren ten aanzien van het mechanisme wat ik hier levenslang heb toegepast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het oordeel van een ander in afscheiding van mij, en dus in projectie op mij, in/als projectie als ‘ik heb hier geen last van, dat is iets van jou’, en dus in/als ontkenning van wie we werkelijk zijn (geworden).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te ontkennen door het geloof in een gedachte over de ontkenning van een ander van zichzelf, waarin ik de bevestiging van die ander wil om te zien of  mijn gedachte waar is of niet, en dus in de wil om bevestiging van een ander(= de mind), mezelf te ontkennen en op te geven ten behoeve van een relatie met die ander(= de mind)  in/als bevestiging van wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik mezelf opgeef ten behoeve van een relatie met een ander, gebaseerd op de gedachte ‘je doet alsof’,  welke fungeert als bevestiging van wie ik ben, en waarin ik me dus afhankelijk maak van de ander buiten mij (en van de ander binnen mij als de ander=de mind); hierin mijn zelfverantwoordelijkheid afschuif op de ander buiten mij en binnen mij, en vervolgens alleen nog reageer op de ander buiten mij en binnen mij aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd, en ik hierin denk, geloof en zelfs ervaar alsof en dat ik de ander buiten mij als de ander binnen mij moet sturen, aangezien ik daar mijn zelfverantwoordelijkheid heb neergelegd/weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb relaties voor mijzelf te plaatsen en dus niet werkelijk te onderzoeken wie ik ben in een relatie en wie de ander is in een relatie, maar slechts bezig ben zo snel mogelijk een relatie te vormen waarin ik mezelf kan bepalen en definieren en bevestigen, om achteraf boos te worden op mezelf en de ander in het zien van wie we werkelijk zijn in onverantwoordelijkheid naar zelf toe, en hieruit volgend naar de ander.

Zelfcorrecties (zelfcorrigerende uitspraken/zelfcorrigerende doelstellingen):

Als ik mezelf zie verdwijnen in verontwaardiging door de gedachte dat er niet geluisterd wordt naar wat ik zeg, dan stop ik, ik adem.

Ik zie in mijn woorden wat ik aan het vertellen/spreken ben en zie of ik in mijn woorden kan staan. Als dit niet zo is, stop ik met spreken. Als dit wel zo is, stop ik ook met spreken. Ik adem in, in de ervaring van reacties in mezelf, en luister naar mezelf. Indien nodig pas ik zelfvergevingen toe en/of schrijf over de gebeurtenis en zie hoe wat ik wilde zeggen, in eerste instantie toepasbaar is op mezelf.

Als ik de reacties in mezelf gestopt heb, zie ik of het relevant is om nogmaals te spreken waar niet naar geluisterd werd.

Ik realiseer me dat het feit of een ander wel of niet luistert, mij niet bepaalt en/of definieert, maar dat de gedachte dat iemand niet luistert en mijn reactie hierop mijzelf definieert in de geest en dus bepaalt/definieert wie ik ben in dat moment, waarin ik de zelfverantwoordelijkheid,  in reactie in afscheiding van mezelf, wegleg/op de ander binnen mij en buiten mij leg, wat wederom de reden/oorzaak is van mijn reactie, en hierin ‘vergeet’ te luisteren naar mezelf.

Ik realiseer me dat, zolang ik reageer en veroordeel hoe een ander doet alsof, ikzelf ergens doe alsof door te geloven in een gedachte en hier een relatie mee te leggen, welke ik projecteer als reactie van walging/angst ten aanzien van een ander, welke feitelijk walging dus angst is ten aanzien van zelf in het doen alsof in participatie in gedachten, aangezien in het doen alsof, ik relaties leg om mezelf te bevestigen en mezelf dus afhankelijk maak van een ander buiten mij en van de ander=de mind als de ander binnen mij, welke me natuurlijk angst aanjaagt – vermomd als walging – aangezien ik dan die ander buiten mij moet gaan sturen en controleren, wat niet mogelijk is; ik kan alleen mezelf in staat stellen mezelf volledig te sturen in/als zelfverantwoordelijkheid, door ten eerste en altijd naar mezelf te luisteren en participatie in gedachten te stoppen, in te zien en uit te schrijven.

Ik realiseer me dat door werkelijk te luisteren, er zelfverantwoordelijkheid genomen moet worden, en dat een niet-luisteren en/of niet horen en/of vergeten wat er gezegd is, een manier is om onder de zelfverantwoordelijkheid uit te komen, want immers ‘Ich habe es nicht gewust’.

Ik realiseer me dat in werkelijk luisteren en horen, er een relatie in zelfverantwoordelijkheid gelegd dient te worden als gevolg, dus een relatie met/als zelf/de eigen geest, en dus, als een ander niet hoort, als ik denk dat een ander niet hoort en/of ik zelf niet hoor en er wel gedaan wordt alsof, wordt er ergens geen zelfverantwoordelijkheid genomen, wat hetgeen is waar ik boos om wordt, en waarin  ik, in het boos worden, direct mijn eigen zelfverantwoordelijkheid wegleg en mezelf dus niet hoor/niet luister naar mezelf maar me ‘aanpas’ aan en het voorbeeld volg van de status van de ander in de geest door in reactie te gaan in de geest in een geloof in een gedachte over de ander.

Ik stel mezelf ten doel het niet-luisteren van een ander te gebruiken voor zelfonderzoek in de woorden die ik op dat moment spreek, in plaats van te reageren in geloof in mijn eigen gedachten en hierin relaties voort te zetten in/als energie met de ander=de mind, geprojecteerd op een ander buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik wil van een ander in/als bevestiging van mezelf, op het moment dat ik reageer op het wel of niet luisteren en het wel of niet doen alsof, van een ander.

Ik stel mezelf ten doel naar mezelf te luisteren, in ieder moment, altijd, en er hierin te zijn voor mezelf en dus mezelf te (be)vestigen.

Ik stel mezelf ten doel de relatie met mezelf in/als de geest te onderzoeken, zelfvergeven en veranderen tot een relatie van eenheid en gelijkheid, en mezelf niet langer te compromitteren tot een relatie met iets of iemand buiten mij ter vervanging van ‘iets of iemand’ – mezelf – binnenin mij.

Reactiedimensie wordt vervolgd

Free Interviews to Listen – to Support Yourself in Listening to Self

*

—————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 189 – Zelfvergevingen op relaties – 21 – als er een man is/consequenties

Vervolg op:

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties- -19 – als er een man is

Dag 188 – Zelfvergevingen op relaties – 20 – als er een man is/emotie-gevoel-backchat

Consequenties:

situaties overhaasten, vanuit de mind gaan spreken en handelen, pushen, of juist inhouden, terug trekken, ‘op mezelf zijn’.

Zelfvergevingen consequenties:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb situaties te overhaasten en hierin vanuit de mind te gaan spreken, pushen en handelen of juist inhouden, terug trekken en ‘op mezelf zijn’ als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf zo te pushen in/als de mind als er een man is, dat ik denk en geloof dat ik alleen maar aan het pushen ben, ook naar de man toe, en dus in fysieke werkelijkheid ga inhouden en terug trekken en hierin dus afstandelijk kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe een situatie fysiek door te wandelen en te onderzoeken op mogelijkheden als er een man is, aangezien als er een man is alle patronen aangewakkerd worden en ik hierdoor niet meer aanwezig ben in het fysiek en een situatie normaal kan inzien of nog rustig in mezelf kan zijn, en dus aan de man ga trekken en pushen om bevestiging te krijgen wat ik in/als de mind/het bewustzijn als rust ervaar, voor even, aangezien het volgende moment ik in/als de mind/het bewustzijn weer bevestiging nodig heb, en zo ontstaat de verslaving aan energie in/als bewustzijn aan de aanwezigheid van een man in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in/als bewustzijn de stappen allemaal heel logisch te vinden en vervolgens boos en verwonderd en verward wakker te worden als in het fysiek de stappen niet of anders lopen en ik in het fysiek de stappen dus anders moet lopen dan ik me had voorgesteld in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf boos en verdrietig te maken in/als de mind als er een man is, door in/als de mind/het bewustzijn, me van alles voor te stellen, dit probeer voor elkaar te krijgen, en vervolgens boos en verdrietig te worden als dit niet zo lukt en hierin ervaar alsof het boosheid naar de man is die niet voldoet aan de voorstellingen in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorstellingen in/als de mind te maken welke getriggerd worden door bepaald gedrag en hierin de woorden van een man, waarin ik de getriggerde voorstellingen vervolgens ga geloven en ga koppelen aan de man en de woorden en het gedrag van de man, en als de man dan niet aan die voorstellingen voldoet, word ik verdrietig en boos op de man aangezien ik geloof dat hij dat toch gezegd en/of gesuggereerd heeft met woorden en gedrag, in plaats van in te zien dat ik al gereageerd heb op woorden en gedrag zonder deze in realiteit te onderzoeken in betrouwbaarheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm dom te vinden dat ik als er een man is, keer op keer trap in de illusie die ik zelf creeer en interpreteer naar aanleiding van woorden en gedrag van een man, waarin ik me in/als de mind al ga hechten aan een voorstelling van een samen zijn met de man en me vervolgens verdrietig en boos voel als er helemaal geen samen zijn is/komt/blijkt te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het feit dat ik een illusie creeer van een samen zijn als er een man is, naar aanleiding van woorden en gedrag van de man en interactie met de man, en deze illusie keer op keer geloof, waardoor ik me niet meer normaal/gelijk kan gedragen maar in plaats hiervan ga trekken en duwen in/als bewustzijn om de illusie van samen zijn te behouden en te proberen deze illusie werkelijkheid te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me terug te trekken uit uit schaamte voor wat ik voor een illusie creeer in/als het bewustzijn welke me belet in het fysiek te onderzoeken wat de werkelijke mogelijkheden zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het onderzoeken in het fysiek van de werkelijke mogelijkheden, waarin ik bang ben dat een samen wandelen in werkelijkheid niet mogelijk blijkt/zal zijn, in plaats van in te zien dat de angst een angst is voor verlies van de illusie, welke ik manifesteer in werkelijkheid als ik me terugtrek en niet in de fysieke werkelijkheid ga onderzoeken wat de mogelijkheden zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in de ontmoeting met een man, dus als er een man is, een gemak te ervaren waarvan ik geloof dat die zich zal voortzetten. en hierin langzaam in de patronen verstrikt te raken en niet meer te zien hoe nog te communiceren aangezien ik al verdwenen ben in de patronen in/als bewustzijn die ik in tegenstelling tot het gemak heel moeilijk ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in het moeilijk ervaren van de patronen in/als de mind/het bewustzijn, angst te creeren niet door de moeilijkheden/patronen heen te komen en het hierin te verpesten door de patronen te gaan leven in plaats van ze zelf door te wandelen/uit te schrijven en zelf te vergeven, en hierin angst ervaar de man weg te jagen met mijn patronen van duwen en trekken en tevens angst te ervaren dat de man zijn eigen patronen die ik trigger, niet door wil, zal en kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verantwoordelijk te voelen voor de consequenties in de man die ik trigger en me hierop te gaan aanpassen en te proberen zo min mogelijk consequenties voor de man te creeren en hierin probeer te voorkomen dat de man wegloopt , in plaats van in te zien de man zelf verantwoordelijk is voor de consequenties als reactie op mij, en dat ik zelfverantwoordelijk ben voor mijn eigen reacties/consequenties, en dat dit hetgeen is wat ik kan stoppen in/als mezelf, waarin ik geen controle heb op wat de man wel en niet doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door te proberen de consequenties voor de ander te beperken, ik mezelf vergeet, hierin consequenties/reacties creeer, en vervolgens boos en verdrietig word als de ander gewoon wegwandelt zonder consequenties en ik met een verloren ervaring achterblijf, welke voortkomt uit het mezelf uit het oog verliezen, als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat, als er een man is, en ik verloren raak in mijn eigen gecreeerde patronen in/als de mind, dit ook werkelijk betekent dat mijn patronen werkelijkheid zijn en/of worden, in plaats van in te zien dat ik de patronen zelf in kan zien, stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren en hierin mezelf in werkelijkheid kan corrigeren en de patronen niet opnieuw in leven hoef te brengen.

Wordt vervolgd

————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 176 – Zelfvergevingen op relaties – 9 – ik kan het niet

Dag 168 – Zelfvergevingen op relaties – 1 – relatiecheck

Dag 169 – Zelfvergevingen op relaties – 2 – alleen bij jou zijn

Dag 170 – Zelfvergevingen op relaties – 3 – iemand leuk vinden

Dag 171 – Zelfvergevingen op relaties – 4 – ik ben niet goed genoeg

Dag 172 – Zelfvergevingen op relaties – 5 – tijd

Dag 173 – Zelfvergevingen op relaties – 6 – voorbereiding nodig

Dag 174 – Zelfcorrecties op relaties – 7 – voorbereiding nodig

Dag 175 – Zelfvergevingen op relaties – 8- grapjes over man en vrouw

Ik Kan het Niet.

Deze woorden zitten als zin opgeslagen in mijn fysiek, in mijn darmen. Het komt regelmatig omhoog maar niet specifiek gelinkt aan iets, althans niet zichtbaar voor mij op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo’n enorme angst te ervaren mezelf kwijt te raken in relaties met een ander, welke feitelijk relaties zijn in/als de mind/het bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm te limiteren en af te knijpen in relaties in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf dood te drukken in geloof in relaties in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf uit te drogen in participatie in relaties in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf totaal te laten brainwashen in relaties in/als bewustzijn en in het geloof in deze relaties als zijnde waardevol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan omdat mijn moeder gelooft dat ze het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te weten wat ik dan niet kan, waar het over gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dus te geloven dat ik het niet kan terwijl ik helemaal niet weet waar het over gaat, terwijl het helemaal niet gelinkt is aan iets maar gewoon een overgenomen statement, zin, geloof van voorgaande generatie(s).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ‘ik kan het niet’ ergens aan gelinkt is, dat ik moet uitzoeken wat ik dan niet kan, hierin niets kan vinden en dus blijf zitten bij het geloof in ‘ik kan het niet’ en het zoeken naar wat ik niet kan, in plaats van in te zien dat er niets te zoeken valt, dat er niet iets specifiek waaraan dit gebonden is maar dat het gewoon een doorgegeven statement is waar ik me door heb laten/laat leiden/lijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten leiden/lijden door een overgenomen/doorgegeven statement in/als de mind, in plaats van in de realiteit en praktijk te onderzoeken wat er gaande is, welke ik juist direct opgeef aangezien ik geloof dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het onderzoeken in realiteit/in de praktijk direct op te geven of zelfs eigenlijk niet eens te starten in een geloof dat ik het niet kan, waarin ik mezelf als ‘ik kan het niet’ bevestig dus vestig in het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als ‘ik kan het niet’ te vestigen in het fysiek, waarin mijn fysiek, mijn darmen dit gaan weergeven en dus niet meer kunnen, hun werk dus niet meer kunnen doen, waarin ik mezelf opnieuw bevestig dus vestig in ‘ik kan het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet kan omdat mijn fysiek dit aangeeft, niet ziende dat dit de fysieke mind is die ik zelf gemanifesteerd heb in geloof in relaties in/als de mind, en dus in geloof dat wat de vorige generatie gelooft niet te kunnen, ik ook geloof niet te kunnen, en dus nooit begin met onderzoek in realiteit/praktijk om mezelf vaardigheden te leren en hierin mezelf als zelfvertrouwen te vestigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb perplex te zijn van het inzien dat dit ‘ik kan het niet’ nergens op gebaseerd is, maar dat ik het wel geloofd en geleefd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me verraden te voelen doordat ik geloofde in iets wat nergens op gebaseerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met open mond stil te vallen dat ik zolang geloofd heb in iets wat nergens op gebaseerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verontwaardigd te zijn dat mij dingen geleerd als doorgegeven zijn die nergens op gebaseerd zijn maar me ondertussen in complete controle in geloof hierin, gevangen houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ouders te geloven in wat zij mij doorgeven/leren en dit voor waar aanneem, ook al zie en snap ik niet waarop het gebaseerd is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vervolgens te geloven dat het aan mij ligt dat ik niet weet waarop het gebaseerd is, het ‘ik kan het niet’, dat er wel iets heel belangrijks zal zijn maar dat ik het niet zie, en dit dus niet durf te vragen en onderzoeken, en hierin een ‘ik weet  het niet’ te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de afhoudende reacties van mensen op vragen die ik niet begrijp, te interpreteren als dat ik een domme vraag stel, in plaats van in te zien dat die afhoudende reactie voortkomt uit een niet weten, dit niet willen tonen, en dus afhoudend reageren, waarin dit zo vervolgens wordt voortgezet, generatie op generatie, waarin iedereen denkt dat ie dom is, dat iedereen het weet behalve ik, geloven de dat de ander het wel weet maar niet werkelijk durvende dit te onderzoeken uit angst dat het niet-weten zichtbaar wordt en ik dus als dom wordt gezien, wat ook zo is, ik en iedereen, dom door dit patroon voort te zetten in onwetendheid in geloof in de afhoudende reactie van anderen, welke een controle-mechanisme is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit controle-mechanisme te hebben voortgezet door kortaf te reageren op vragen van mensen waarop ik het antwoord niet weet zonder dit zorgvuldig uit te zoeken en/of eenvoudig te zeggen dat ik het niet weet.

Als ik de zin als gedachte ‘ik kan het niet’ in me omhoog zie komen, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek of ik deze gedachte link aan iets in het moment of aan eeh herinnering die getriggerd wordt. Als dit zo is, schrijf ik deze uit en/of pas ik er zelfvergevingen op toe. Als het nergens zichtbaar aan gelinkt is, stop ik simpel de gedachte, vergeef mezelf dat ik erin geparticipeerd heb en geloofd heb, en vergeef mezelf dat ik deze gedachte in mezelf laat bestaan en vervolgens manifesteer in een orgaan en ga leven volgens deze gedachte. Als er emoties/gevoelens mee omhoog komen pas ik hier zelfvergevingen op toe en zie of deze ergens aan gelinkt zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te gaan leven volgens een gedachte die ik heb onderdrukt en hiermee heb opgeslagen in een fysiek orgaan.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met geloof in ‘ik kan het niet’ en te onderzoeken in de fysieke realiteit hoe ik iets aan kan pakken. Indien nodig vraag ik ondersteuning aan iemand die in staat is met me mee te zien.

Ik stel mezelf ten doel een vraag van een ander te beantwoorden naar beste kunnen, te onderzoeken of ik een antwoord kan vinden en zo niet, dit duidelijk aan te geven zodat de ander niet in onzekerheid achter blijft omdat ik geen antwoord weet, maar in plaats hiervan zelf het onderzoek voort kan zetten. Tevens zie ik of ik een ander weet die de persoon hierin kan ondersteunen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het geloof en bevestigen in een ‘ik kan het niet’ van een fysiek orgaan zoals de dikke darm. Ik onderzoek de patronen die ik in dit orgaan heb opgeslagen als beknellende relaties in/als bewustzijn. Ik realiseer me dat in deze beknellende relaties de ‘ik kan het niet’ gecreeerd is waardoor het orgaan de functie niet kan uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te voelen opkomen als mijn darm de functie niet uitvoert, welke gelinkt is aan een geloof dat dit nooit meer goed komt, dat ik het niet kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren door geloof in de gedachte dat ik het niet kan en dus nooit zal kunnen en dat er dus nooit verandering op zal treden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat er nooit verandering op zal treden door geloof in dat ik het niet kan, mezelf veranderen en hierin mijn fysiek veranderen/de vrijheid geven tot het uitvoeren van de orgaanfuncties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysiek onder controle te houden en in deze controle het orgaan/de darm probeer te dwingen tot het uitvoeren van de functie welke ik zelf heb lam gelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf de functie van het orgaan te hebben lamgelegd, en hierin te geloven dat ik niet in staat ben dit te veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik niet in staat ben te veranderen en de verlammende controle van/in/als het bewustzijn te stoppen, aangezien ik geloof niet te weten wie ik zelf ben, door een andere controle in/als bewustzijn als ‘ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik eerst moet weten wie ik ben om mezelf te kunnen veranderen, in plaats van in te zien dat in het stoppen van het geloof in de controle in/als bewustzijn en het onderzoeken van de fysieke mogelijkheden in gezond verstand, ik, adem voor adem, zal zien wie ik ben.

——————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life