Dag 613 – Ik heb het toch niet slecht?

huis_tuin

Een punt dat ik omhoog zie komen om mezelf te vergeven in relatie tot geld en de toekomst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren om het feit dat er niet meer geld is om te besteden dan het minimum dat ik al sinds jaar en dag heb om te besteden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets op te hangen aan ‘sinds jaar en dag leven van een minimum’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik dit zelf zo heb aangenomen als hetgeen ik wil als voldoende om van te leven en niet meer nodig hebbende.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om hierom verdrietig te zijn omdat ik feitelijk de basisbenodigdheden ter beschikking heb in een leven waarin ik het niet slecht heb zogezegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden om verdrietig te zijn om een eigen gecreëerd en/of aangenomen programma.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven omdat ik het ‘niet slecht’ heb, ik geen verdriet mag ervaren of niet naar meer mag verlangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het nodig is om verdriet te ervaren of om naar meer te verlangen, in en als een angst dat als ik dit niet doe, er nooit meer zal zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de verwrongen idee/ervaring te hebben dat verdriet en verlangen een ‘meer’ bevorderen in en als het fysiek, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het een meerwaarde inhoudt in en als de geest, in en als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik meer nodig heb en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet meer nodig heb terwijl uiteindelijk ik best iets meer zou willen ten aanzien van de huisvesting en beschikbare grond.

Ik realiseer me dat B eens gezegd heeft dat we voorlopig niet veel meer zullen hebben dan de basis aangezien het opnieuw onder iedereen verdeeld zal dienen te worden.

Ik realiseer me dat ik kan voortbewegen naar een ‘meer’ qua huisvesting, dan wel vanuit een ‘meer’ in stabiliteit en communicatie binnen de huidige leefsituatie met mijn partner als stabiliteit en alleen van hieruit, zal er een mogelijkheid zijn tot meer aangezien dit meer, altijd meer verantwoordelijkheid inhoudt/met zich meebrengt en dus is een meer alleen mogelijk als ik/een ander tot meer verantwoordelijkheid bereid en in staat zijn, wat betekent dat eerst de meerwaarde in en als de geest verwijderd zal moeten worden als in het doorwandelen van de geestbewustzijnssystemen als in het nemen van verantwoordelijkheid voor en als zelf in en als het fysiek en van hieruit de mogelijkheid tot verantwoordelijkheid voor meer fysieke vestiging buiten zelf, dit in overweging van en balans met al het leven en de realiteit waarin ik me bevind.

Ik realiseer me dat ik inderdaad uiteindelijk meer zou willen qua huisvesting maar echter alleen in gedeelde verantwoordelijkheid en/of in een verantwoordelijkheid die passend is voor mij alleen en dus wil ik dit pas werkelijk als mijn partner en ik beiden in staat zijn tot meer verantwoordelijkheid in en als zelf en/of hiertoe een geschikte situatie voor handen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik ‘nu’ meer wil wat niet zo is en mezelf op deze manier te ontkrachten in en als een angst, gemaskeerd als verlangen als projectie in de toekomst over huisvesting om me mee bezig te houden in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik nu een meer wil qua huisvesting als soort van ‘back-up’ voor als het niet lukt om tot meer zelfoprechtheid te komen in communicatie met en vanuit en als mezelf met mijn partner als hetgeen dat ik werkelijk wil om van hieruit te zien hoe we ons uiteindelijk wat ruimer kunnen huisvesten.

Als en wanneer ik mezelf zie verdwijnen in gedachten als ‘dromen’ over huisvesting in de toekomst die niet praktische gericht en/of gerelateerd zijn, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me bevind in een programma binnenin mezelf als back-up van een niet gelukken van hier met en als mezelf fysiek aanwezig te zijn in communicatie met mezelf in zelfoprechtheid en in communicatie met mijn partner in zelfoprechtheid. Ik realiseer me dat ik hierin bezig ben en dat de communicatie in zelfoprechtheid verbetert binnenin zelf en naar elkaar en dat dit tevens tijd inneemt.

Ik stel mezelf ten doel door te gaan met het bevorderen van de communicatie met en als zelf in zelfoprechtheid en hierin naar mijn partner toe en hierin te ondersteunen en van hieruit, als dit eenmaal praktisch en financieel mogelijk is/gaat worden, uit te kijken naar een ruimere huisvesting met meer grond. Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in ervaringen van verdriet en verlangen te gaan en te zien hoe ik mezelf hierin ontkracht in wat ik aan het wandelen ben in zelfoprechtheid en ik stel mezelf ten doel mezelf te bekrachtigen door met en als mezelf te staan in wat ik wandel in zelfoprechtheid en te zien in wat hier op dit moment aanwezig is om aan/op te pakken en te transformeren. Ik stel mezelf ten doel om het verdriet en verlangen ‘naar meer’ te integreren in en als zelfvergeving en zelfomarming totdat ik de bron zie in en als zelfbegrip en te herdefiniëren als een uitbreiding in en als zelfexpressie. Ik stel mezelf ten doel om hier te zijn met mezelf in wie ik ben op het moment en te stoppen met afwijzen van mezelf in en als de geest en in plaats hiervan, te werken met wat en wie hier is.

full_the-value-in-vocabulary-life-review————————————————————————————————————————————–

Advertenties

Dag 564 – Nooit en altijd als nachtmerrie

nachtmerrie

Wat ik als een nachtmerrie ervaar, is als een man als partner in huis aanwezig is en (het lijkt of hij) niet bereid is tot enige verandering of communicatie. Hierbij benoem ik dat dit in het algemeen niet het geval is in mijn huidige situatie, echter er zijn momenten tot een periode van een aantal uren waarin dit wel zo is/lijkt en op zo’n moment, komt een ervaring van opgeven naar boven. Het zijn natuurlijk mijn eigen ervaringen als reactie op het gedrag van een ander die ik als nachtmerrie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het als een nachtmerrie te ervaren om met een man als partner in huis te leven die – in mijn ogen op een bepaald moment – niet bereid is tot enige verandering of communicatie en zich hiervoor volledig afsluit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat iemand zichzelf wel moet gaan zien als het punt in de fysieke werkelijkheid plaatsvindt en tegelijkertijd angst te ervaren dat iemand consequent het hoofd in het zand blijft stoppen, in plaats van ieder moment in de fysieke werkelijkheid te gebruiken als mogelijkheid om mezelf te zien en ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me machteloos te ervaren in en als de gedachte dat als iemand even het hoofd in het zand stopt, diegene dit ‘altijd zal blijven doen’ en op deze gedachte van ‘altijd’ en de ervaring van uitzichtloosheid hierin, komt er een ervaring van paniek op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren bij de gedachte dat er nooit iets zal veranderen in en als een toekomstprojectie als ‘wat als….’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een moment van weerstand – dus angst om zelf onder ogen te zien – te interpreteren als een weerstand voor altijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te vertrouwen in het vinden van oplossingen voor momenten van weerstand maar me afhankelijk te maken van mijn eigen interpretatie van hoe ik in en als mijn programmering, een moment van weerstand ervaren en geleefd heb in en als een continu toestaan van de weerstand in een ander als mezelf/in mezelf als een ander waarin ik me niet werkelijk heb ingezet tot verandering van en als zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat omdat een punt naar voren komt, dit altijd zo zal zijn in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat als er een punt naar voren komt, dit een mogelijkheid inhoudt om mezelf en van hieruit, de situatie te vergeven, corrigeren en uiteindelijk veranderen in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus met name het ‘altijd’ als nachtmerrie te ervaren en woorden als ‘nooit’ en ‘altijd’ te gaan gebruiken om iets aan te duiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen nachtmerrie te verwoorden en zo te manifesteren/in stand te houden in en als de fysieke werkelijkheid.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als de gedachten als ‘wat als dit altijd zo blijft/nooit gaat veranderen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deelneem in een toekomstprojectie, gebaseerd op een herinnering in en als mezelf als een ‘niet willen veranderen’ wat ik jarenlang heb toegestaan in mezelf en/als de ander en dus waarin ik geen zelfvertrouwen heb opgebouwd in en als een vermogen van en als mezelf tot verandering.

Ik stel mezelf ten doel dag voor dag mezelf te ondersteunen in het telkens opnieuw onderzoeken en leven van een oplossing (die er bijvoorbeeld ten eerste uit kan bestaan dat ik mezelf en/als de ander vergeef alvorens naar verandering te streven) en zo vertrouwen in en als mezelf op te bouwen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een ervaring van opgeven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me emotioneel verbonden heb met een ander als partner en dat ik opgeef zodra ik interpreteer als dat een ander opgeeft in en als het geloof dat we verloren zijn, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het illusies zijn in en als de geest die ik als verlies ervaar echter die ik in en als een ervaring van opgeven, tot werkelijkheid maak als ik niet doorzet maar opgeef om door te zetten in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen interpretatie als dat een ander opgeeft te geloven in plaats van in en als mezelf te onderzoeken hoe ik in en als de geest, bij voorbaat heb opgegeven/leef alsof ik geen kans maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het ‘in disbalans’ brengen van mijn financiële stabiliteit door een partner toe te laten in mijn leven, in en als een geloof dat ik iets doe ‘wat niet mag’ waarin ik ‘tegen de regels inga van het systeem’ in en als mijn eigen geestbewustzijnssysteem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb soms helemaal toedeledokie te worden van de programmering als veiligheid die ik iedere dag tegenkom en onderzoek om los te laten als mijn partner me dingen vraagt die niet voorkomen in mijn programmering en/of voorkomen in mijn programmering als iets om te veroordelen en niet in deel te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik dan waarschijnlijk bij hem hetzelfde aanspreek en dat hierin ‘natuurlijk’ weerstanden opkomen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een veroordeling van mezelf als het in disbalans brengen van mijn financiële stabiliteit, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik het punt wandel als waar ik een tijd geleden gestopt ben en dat ik het nu instap om op te lossen binnenin mezelf.

Ik realiseer me dat ik tevens het algemene ‘geldpunt’ wandel waarin we allemaal zeer reactief aanwezig zijn wat invloed heeft op ons gehele wezen, van ieder mens.

Ik realiseer me dat ik een punt wandel die tot voorbij mijn programmering gaat/kan leiden en dit dus ervaar als ‘disbalans’ van de balans binnen mijn program.

Ik stel mezelf ten doel mijn ‘grenzen’ dag voor dag. adem voor adem ‘open te stellen’, in te zien, te onderzoeken en zelf te vergeven en verder te wandelen op een vraag van mijn partner in en als gezond verstand en inzicht en mezelf zo te bevrijden van de voorprogrammering in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vertrouwen in mijn inzicht en richting geven in mijn financiële situatie en hier mijn programmering als hoe ik geleerd en toegepast heb om hiervoor te zorgen, als ‘skill’ te gebruiken en mijn reacties ten aanzien van de onzekerheid hierin, zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren over mijn financiële situatie nu een ander in mijn leven hierop invloed heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen volledige invloed heb op mijn financiële situatie in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik nog steeds invloed heb maar dat ik minder te besteden heb door alles te delen.

Ik stel mezelf ten doel de angst als weerstand als oordeel over mijn financiële situatie met een partner in mijn leven, stap voor stap te onderzoeken en zelfvergeven en hierbij te zien naar en in de zelfoordelen over het bevinden van mezelf in deze situatie en te zien hoe ik feitelijk constant verkeer in een angst in en als een toekomstprojectie voor het hebben van onvoldoende geld om mezelf ‘in leven te houden’ dus voor mijn ‘levensonderhoud’ als de nachtmerrie waarin we op dit moment bestaan in en als deze wereld.

Fear of Change – Fears & Phobias

Full fear of change fears phobias

—————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 429 – Hoop doet leven – werkelijk?

Ik was in een kort gesprekje met een vrouw; we hadden het eerst even over het weer gehad welke in de weersvoorspelling flink kouder gaat worden, van +10 graden naar rond het vriespunt, welke temperatuurdaling buiten voelbaar begint te worden, al is het nog zacht. Vervolgens liep het gesprek via andere zaken tot aan het moment waarop ze vertrok en zei: “het is zo lekker nu buiten, ik hoop dat het zo blijft”. Ik antwoordde hierop: ‘dat heeft geen zin, je weet al dat het kouder gaat worden’. ‘Ja maar toch hoop ik het’, zei ze; ‘hoop doet leven, toch?’. ‘Nee, zei ik, ‘hoop doodt leven’. Zo ging het nog even verder waarin ze steeds met een andere invalshoek kwam waarom hoop iets is om te bewaren in onszelf welke leidde tot hoe haar opa geleefd had en met allerlei ‘volzinnen’ zoals zij dat noemde, zijn participatie in de geest onder woorden had gebracht. Volzinnen die niet zoveel fysiek om handen hadden zoals ik bemerkte, maar die wel ‘interessant’ klonken en in ieder geval indruk op haar gemaakt hadden.

Ik had die dag net het interview geluisterd van de Reptilians over wensen en hopen en dromen. Hoe de resonantie van hoop in onszelf aanwezig is en ‘lijkt’ op zelfbeweging als zelfmotivatie, alleen vindt hoop plaats in en als beweging in en als de geest en vindt zelfbeweging/zelfmotivatie plaats in en als het fysiek. Dus, het resultaat is een verschil van ‘fysiek niets doen en in de geest bewegen in ervaringen’ en ‘werkelijk fysiek bewegen en fysiek verandering bewerkstelligen’.

Hoop doet dus niet leven, hoop geeft een ervaring van leven in en als verbeelding in en als de geest, waardoor we in het fysiek geen actie ondernemen, niet eens fysiek aanwezig zijn maar vertoeven in een prettige ervaring van hoop in en als de geest. Hierdoor verloedert het leven in en als het fysiek, welke zichtbaar is in ons fysieke, aardse bestaan. Iedereen hoopt op betere tijden en verwacht half of helemaal dat dit ‘vanzelf wel weer aanbreekt’. Zelfs dus, als er al bekend is dat het niet zo is, zoals hier met de temperatuur die lager wordt de komende dagen. Toch blijft er hoop, enkel en alleen om zelf een goed gevoel te geven als een ervaring van leven.

Deze woordenwisseling duidt aan in het klein hoe de mens gefocussed is op hoop in en als de geest tegen beter weten in en dit wil bewaren tegen beter weten in, zonder de oorzaak en de werkelijke fysieke consequenties te onderzoeken van het participeren in en als een ervaring in en als de geest en zelfs deze ervaring te blijven verdedigen alsof het waar is, gestoeld op verhalen uit het verleden.

Het feit dat we een ervaring van leven creeren in onszelf geeft feitelijk aan dat we zelf niet in leven zijn, we leven niet, we participeren in ervaringen en gebruiken deze als motivatie om onszelf te bewegen; we hebben een ervaring nodig in en als de geest als motivatie om onszelf in beweging te zetten. Dit is serieus een gegeven welke zelfonderzoek nodig heeft als onderzoek van wie we zijn in en als de geest, wat de oorzaak hiervan is en wat de fysieke consequenties hiervan zijn – en – hoe we kunnen beginnen met verandering brengen hierin binnenin onszelf.

Day 526: Stimulation: Existence as One Word – Part 4

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hopen op betere tijden in en als de geest, in en als een verwachting dat deze wel aan zullen breken vroeg of laat, dat het zich wel zal oplossen, terwijl als ik werkelijk zie in en als gezond verstand, ik weet dat iemand zich fysiek in moet zetten om de verandering te bewerkstelligen, het zal niet uit de hemel komen vallen, net als Jezus niet uit de hemel zal komen vallen, en dus als ik de verandering niet fysiek inzet zal een ander de verandering fysiek in moeten zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb fysiek achterover te hangen in en als een ervaring van hoop in en als de geest, bedoeld om mezelf een beter gevoel te geven over mezelf en over mijn leven, zodat en waarin ik niet rechtstreeks hoef te zien en ervaren wie ik ben (geworden) in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat als ik het niet doe ik dus verwacht dat een ander het doet – ‘het’ als hetgeen ik graag zie gebeuren, waarin ongedefinieerd is wie ‘het’ dan is, welke grotendeels neerkomt op iets buiten mij als een God of Jezus die uit de hemel komt en de wereld redt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb onbewust te hopen en verwachten dat Jezus uit de hemel komt en de wereld redt en hierin, in en als deze ervaring van hoop en verwachting zelf lekker achterover kan hangen in en als de geest in en als een Go(e)d gevoel.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van hoop, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat, zolang ik participeer in en als een ervaring in en als de geest, mezelf demotiveer om te bewegen in en als het fysiek aangezien mijn aandacht als mezelf gevestigd is in en als de geest. Ik stel mezelf ten doel, mezelf te vestigen in en als het fysiek in en als de adem in en als de fysieke toepassing van schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie van de verslavende ervaringen van Go(e)dgevoelens in en als de geest.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een ervaring van verwachting als ‘wachten’, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik wacht op iets of iemand buiten mij en dat dit ik hierin verwacht dat een ander mijn zaakjes opknapt. Ik realiseer me dat alleen ikzelf mijn zaakjes op kan pakken door mijn ervaringen in en als de geest uit te schrijven, te onderzoeken, zelf te vergeven en zelf te corrigeren. Ik stel mezelf ten doel zelf verantwoordelijkheid te nemen en zelfverantwoordelijk te zijn voor mijn eigen ervaringen in en als de geest, te zien wat ik dien te doen en te zien wat niet bij mij hoort en hierin effectief te zijn/worden in en als zelfdirectie in en als zelfbeweging.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in en als een ‘Go(e)d gevoel, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik ergens van weg wil, dat ik iets hier in het fysiek onprettig vindt om onder ogen te zien. Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat het is wat ik niet wil zien in en als mezelf in en als het fysiek waarin ik mezelf ondersteun met toepassing van schrijven, zelfvergeven en zelfcorrectie en door toepassing van ademhaling.

Als en wanneer ik zie in mezelf dat ik hoop op verandering tegen beter weten in, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik mezelf alleen tot verandering kan bewegen als ik werkelijk zie wat hier is en hierin gelijk sta aan en als mezelf in en als de huidige toestand/situatie. Ik stel mezelf ten doel te zien wat de fysieke situatie is in en als realiteit en mezelf de reacties te vergeven die opkomen hierin, waarin ik gelijk sta/ga staan aan het fysiek aanwezig zijn in de huidige toestand/situatie waarin ik me bevind en van hieruit zie ik welke zelfcorrectie nodig en mogelijk is.

***

Klik op de links voor onderzoek

Stop carrying the past
—————————————————————————————————————–
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/