Dag 731 – Self-honesty, self and relationships

self-honesty

Continuing on previous blog.

For more than 6 years now, I am actively walking a process where in it is a core-point for me to transcent the ‘dependency’ within partnership. Through my life, I have had several partners and a pattern existing within this of starting and stopping. I could not find a way to keep my individuality and at the same time, be/become intimate in my sharing with another. I was not able to stand alone within partnership.

Now, what then does this mean? To stand alone? I learned how to stand alone when being/living alone, without a partner but then within this there is a tendency to search for a partner and when there is a partner, I often lived in a fear of loss or, the partner was existing in this pattern. All because, so I found out, the starting-point was not clearly cross-referenced within both: no discussions about what both want and/or are able to within a partnership and how to create this and how to give and how to support and what means love etc. So the starting-point was basicely still based on preferences and convenience, without really being self-honest to myself and to another about who I am and what I stand for.

This coming forward out of a ‘fear of loss’, as well when the relationship started but also on forehand, like not believing that any man that I like and who likes me and within the practical possibilities, would be willing to live with me and at the same time taking responsibility for oneself. So it is like a compromising on forehand, like, okay better live with someone halfway than living alone all my life (where this ‘all my life’ is what is showing this disbelief and fear ‘that I will never find a partner who is willing to stand with me when and as I am standing within a starting-point of self-honesty’).

But, here under, is hiding my own convenience. Of not willing, mixed with a ‘not knowing how’ to support another and push the principles where in another is given the opportunity to live accordingly to principles that are best for both (and from here, best for all) and expand as well. Not knowing how because I have never done this before or never had an example and so, it is all new to learn and develop. But what I actually mostly see is a convenience within myself about not willing to change and do the hard and dirty work, of step by step walking through all the shit that is coming up and directing myself and the situation in this. And here in I see, I am existing in judgement.

From not standing within and as my self-honesty of what I am accepting and allowing within myself and from here, tolerating within a relationship, I am existing in judgement, which leads to a fear of loss. Because I placed this partnership in the place of my self-honesty and from here, the separation from and within myself is existing and so I make myself dependent on the partner and on the partnership and on the physical intimicy. Within this I am existing in judgement all the time, I am hiding, I keep distance and push the other away (in fear as judgement) as a reflection of how I am in disagreement with and as myself and fear/judge myself for this, as long as I am not self-honestly facing this.

For 6-7 years I am looking at the theory of what it means to stand alone and live in/as self, as in not ‘missing another’ (as a reflection of missing myself)  where in I now see that the word ‘self-honesty’ is giving so much more clarity in this, as this is what I can define for myself. This is an active process that I have walked and am still walking and this is what I recently found within myself (hidden deep within myself) where in I kept my ‘preference’ at first place and secondly I tried to align my self-honesty with this, where I had to turn this around and place my self-honesty first and foremost and from here, look at how to align my preferences to this, if and when possible in a practical and considering way. Thus this means that I have to make peace with the possibility (or call it ‘risk’) that I have to let go of some of my preferences if I find that I am not able to live with it, practical, physical and according to my integrity.

This is an example of how we trade places in and as the mind and how we place our preferences above our self-honesty and from here, we make ourselves dependent on these preferences that we need to fulfill with something or someone outside ourselves. It can be anything: money, sex, love, food, drugs, alcohol, gaming, traveling, shopping, sleeping, watching tv and all variations within this.

We know in theory that we do this, we all know it somehow, however really seeing it within ourselves and understanding how we have exactly created this, is a whole other story, even from the point where we make the decision to change this within ourselves. For this, we need to walk what we call ‘a process’ through time.

It is possible that we have integrated this self-dishonesty in our physical body; in this case walking out of it, means to walk a physical process, through physical manifested consequences within our own body, as for example in my case, the consequence of a spastic colon.

To be continued


Proces van zelfverandering:

http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

Advertenties

Dag 297 – Expressie en de Darm – The Inner Test

I had a chat with my buddy from the dip-pro course yesterday; I said I was irritated and my intestines feel cramped and irritated, and he asked:  Irritated intestines. So what is the inner test?

The Inner Test. This makes the irritated intestine more tangible.

Slapen cliparts

Problem:

I still sleep too long, and in relation to sleep I have created and build up several, well many limitations for and about myself. One of them is fear of tiredness. Not just fear of the experience – which I experience physical, as it is not really physical in source but it manifested in a physical experience – but also fear that if I do not listen to this tiredness and push through, I will ‘break down’ something in the physical and do harm to the physical.

Which of course is vice versa, the information I turned around in/as the mind, as by over sleeping and generating energy within this and judging myself for this, I actually harm the body, as the participating in/as the mind is what is doing harm to the body and not the pushing through lol.

Solution:

To write out the related topics to sleep and the patterns and fears that I created around sleep; investigate them, forgive myself the patterns and correct myself in this where in I create the ability for myself to stand up in this patterns and fears related to sleep within the support of myself.

Reward:

Having no more sleep than 6 hours and within this having more time to write and do the other daily tasks in combination with the job outside the house, and within this being satsified with myself in pushing myself to do as much as possible and so to push myself slowly but surely to the utmost potential of what I am capable of, which is the real inner test.

*

Let’s make a general start:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear the physical experience of being tired, where in all my muscles feel so heavy and powerless, where in my eyes just want to close, where in I experience my whole body as just wanting to lay down and go back to sleep, where in I experience myself as unable to stand up, to put aside the blankets, to experience the cold, to sit down on the side of the bed, to breathe, to drink some water, to stand up and go to the bathroom.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to wake up in the morning after 5.5 – 6 hours sleep, just before the alarm goes off, and not wanting to stand up, altough in that moment I do not feel tired.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to start creating a thought after the alarm goes off, and from this thought see the moment where I make the decision to stand up immediately or to lay down for a while and wait again for the snooze-function of the alarm which is 10 minutes later, believing that I only will lay down 10 minutes, but every morning repeating this pattern from in between time of 20 minutes till 1 hour, and so within this spend up to 1 hour more in bed, after which I stand up, already irritated by myself that I did it again.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to every night make the resolve to stand up immediately when the alarm goes off next morning, and really feeling like ‘this time I am really doing it’, and next morning again make the decision to procrastinate the standing up and using the snooze function of the alarm, for a short or a longer time, but snoozing is snoozing.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make myself believe – although I know I lie to myself –  that short snoozing like 10 or 20 minutes is okay, and only long snoozing is not okay, not using the common sense in this that there is no ‘in between’ in making a decision, and as long as I am standing in between, I allow myself to fall.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to act as an addict every morning with regards to the decision of standing up immediately after the alarm goes off, in which I use excuses that are really no different of the excuses that a drug-or alcohol addict uses every time, every day with regards to the decision to stop drinking and/or doing drugs.

To be continued

De serie Expressie en de Darm begint bij Dag 232  – (inclusief Disclaimer)

Desteni I Process Lite – Learn Practical Life Skills Online

————————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 20 – Slachtoffer maakt slachtoffer

Ik heb gereageerd als energetische partner, waardoor ik geen effectieve ondersteuning heb kunnen bieden. Ik heb de situatie onderschat door van mezelf uit te gaan, ondanks subtiele signalen van zijn kant. Nu zie ik hoe gevaarlijk het is om dat wat ik over mezelf zeg op de ander te projecteren, en vice versa. Wat natuurlijk pas effect heeft als we de projecties van de ander geloven, wat we over het algemeen doen omdat we het zo geleerd hebben.

De symbiotische structuur van leven via liefde van/voor de ander zit verwikkeld met het (te vroeg) delen van een huis, waarin ik niet echt in mezelf kan blijven en mezelf niet meer zie en ga projecteren, en met het geen eigen huis hebben dus vasthouden via mij aan het huis van zijn kant, wat mij een verstikkende ervaring gaf omdat ik juist in het huis ga reageren.

Om uit deze structuur te komen heb ik gepushed, en gepushed, en gepushed. Om op eigen benen te staan en te zien waar de structuren in elkaar haken. Ik zit nog midden in de energie dus kan niet zien dat ik zelf nog volledig als energie reageer. Door het pushen om deze structuur zichtbaar te krijgen heb ik mezelf en hem lopen pushen en de situatie open gebroken; de controle is eraf, met gevolgen die ik niet had voorzien.

Finally! Geen gevolgen voorzien in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet als medemens te hebben gehandeld maar vanuit een symbiotosche energetische relatie, waardoor ik zijn hulpvraag heb afgewezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik zijn hulpvraag heb afgewezen om mezelf vrij te maken uit deze energetische relatie, gelovend dat hij zichzelf kan redden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat hij zichzelf kan redden aangezien ik dat ook altijd heb gedaan, hiermee niet ziende dat hij op het punt stond zijn controle te verliezen en ik geloof dat hij er alleen niet meer uit komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zo verdrietig te zijn door het zien hoe zo’n leuke jongen binnen een week verandert in een totaal ander mens, terwijl hij zo zorgvuldig een basis in zichzelf aan het opbouwen was waarin ik hem juist heb zien veranderen in die leuke jongen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien of dit anders gekund had, want juist datgene wat er nu gebeurt voelde ik de hele tijd op de loer liggen en daarom bleef ik pushen, omdat ik de stap niet durfde te zetten huis en haard meer officieel te delen zolang ik niet zie wat er onderhuids verstopt zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik huis en haard niet wil delen om wat er in hem speelt, in plaats van in te zien dat dit komt door wat er in mij speelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien of ik dit nu mede-gecreeerd heb doordat ik er bang voor was, of dat ik er juist bang voor was omdat het toch wel een keer zou gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hem geen veilige basis als huis heb kunnen bieden waarin hij tijd en ruimte had om te werken met zijn eigen structuren in zijn eigen tempo, doordat ik het als te onveilig binnenshuis ervaar aangezien ik midden in de energetische relatie zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik hem een veilige basis moet bieden, in plaats van in te zien dat ik mezelf aan veilige basis moet bieden in mezelf door het stoppen van alle oordelen als reacties in/op mezelf en op de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te zien hoe het zou kunnen maar dit niet heb kunnen toepassen waardoor ik me nu schuldig voel, in plaats van in te zien dat het zien hoe het zou kunnen zien is als de mind/bewustzijn, en dus een future-projection waarmee ik een verwachting schep in mezelf en bij de ander, en vervolgens schuldgevoel creeerals we er niet aan kunnen voldoen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet heb kunnen volbrengen hoe ik de situatie het liefst gehad zou hebben, ziende in/als de mind, in plaats van in te zien dat ik niet weet hoe het gaat lopen; ik weet niet of het klaar is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het schrikwekkend te vinden hoe er niemand is die hem een helpende hand biedt, net als ik heb gedaan; we leven wel mee maar als het erop aankomt moet de ander weg, uit angst, verborgen achter regeltjes en excuses als niet mijn taak en niet mijn verantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het hele jaar steun te bieden en als het erop aankomt het af te laten weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik het nu het erop aankomt, ik het af laat weten, voorkomend uit angst en onwetendheid wat te doen, gecombineerd met mijn eigen proces van loskomen uit een structuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te zijn op anderen die het af laten weten als het erop aankomt, in plaats van in te zien dat ik boos ben op mezelf, dat ik niet adequaat kan handelen als nodig door angst voor verlies van mezelf als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn loskomen uit een structuur als rechtvaardiging te gebruiken voor het niet ondersteunen van de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat iedereen zichzelf moet kunnen redden, niet ziende dat dat niet altijd mogelijk is, met als oorzaak economische redenen oftewel geld en huisvesting, en verst(r)ikkende structuren waardoor we geloven niet alleen te kunnen leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien wat mijn verantwoordelijkheid is en welke van hemzelf, en deze lopen al het hele jaar door elkaar heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en niet aanvaard heb te leren wat zorgen voor zelf is, waardoor ik veel verwarring creeer in mezelf en de ander door de verantwoordelijkheid voor zelf en de ander te verwarren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelfverantwoordelijkheid en zorg voor de ander (als mezelf) door elkaar te halen, waardoor ik mezelf verantwoordelijk maak voor de ander en hierin niet zorg voor zowel mezelf als de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen effectieve ondersteuning te hebben geboden doordat ik niet zie welke wegen ik moet betreden om iemand in deze situatie te sturen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik de ander in deze situatie zou kunnen sturen, in plaats van in te zien dat ik hierin voor het eerst mezelf gestuurd heb waardoor de controle verdwijnt, wat zoveel effect heeft dat ik ga twijfelen aan mezelf door alle structuren die zichtbaar worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iemand te willen ondersteunen in een relatie in een huis, in plaats van in te zien dat hier eigenbelang in zit en dat dat uiteindelijk gaat opbreken zoals het nu de situatie heeft open gebroken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigenbelang als relatieverlangen voorop gesteld te hebben, waardoor het fysieke leven in en om het huis niet meer mogelijk is; dus energie plaats ik boven fysiek, net als wat ik nu zie gebeuren in de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik goed voor mezelf zorg, in plaats van in te zien dat ik niet voor mezelf zorg als leven; ik zorg voor mijn bestaan als energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat ik ten koste van de ander ben opgestaan, in plaats van in te zien dat de ander ook zelf verantwoordelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf boven de ander te stellen en nu pas gelijk kan gaan staan aan de ander omdat we allebei onze ego als weerstand wat loslaten, terwijl ik geloof dat het nu ‘te laat is’  om nog als gelijken te kunnen leven; te laat? We gaan juist staan voor een wereld waarin we uiteindelijk als gelijken kunnen leven, dus het ie eerder ‘te vroeg’, aangezien we nog verstrikt zitten in de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het nodig te hebben om op deze manier door mijn eigen weerstand heen te pushen, weerstand opgebouwd uit een situatie waarin ik ‘slachtoffer’  was van leven via de liefde voor de ander, waardoor ik dezelfde situatie gecreeerd heb en deze niet tijdig heb kunnen stoppen en dus een ander slachtoffer wordt van leven via zijn liefde voor de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik slachtoffers maak, in plaats van in te zien dat nu duidelijk wordt van welke structuren we slachtoffer zijn geworden wat de mogelijkheid geeft dit te stoppen en zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de ander slachtoffer is, in plaats van in te zien dat wat nu gebeurt wellicht precies datgene is wat de ander nodig heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat ik slachtoffer ben geworden van mijn eigen schuldgevoel, en daarmee mezelf volledig van mezelf heb afgescheiden en de ander de schuld hiervan ben gaan geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te zien dat huisvesting een tweede rol speelt, naast leven via de liefde voor/van, aangezien ik altijd huisvesting heb gehad, en dus deze factor niet voldoende serieus heb genomen waardoor ik niet zie dat het veranderen van deze factor van grote invloed is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik dit had kunnen voorkomen, in plaats van in te zien dat dit nu juist is waar ik zo moe van werd, het zorgen dat de ander voor zichzelf zorgt omdat (ik denk dat) hij dat zelf niet doet, en ik daardoor alleen voor hem zorg en niet voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken dat de ander niet voor zichzelf zorgt en ik dat dus ga doen, waardoor ik een situatie creeer waarin de ander in mijn aanwezigheid niet voor zichzelf hoeft te zorgen aangezien ik dat al doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geen levend voorbeeld als zorg voor zelf te zijn voor de ander zolang ik voor de ander zorg, en op het moment dat ik dat wil gaan doen, gaan leven als zelf in communicatie met de ander als zelf op een manier die voor mij mogelijk is, nl in een huis apart, verliest de ander binnen een week de controle over zichzelf aan de mind(en ik de controle over de situatie) en lijkt het niet meer te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben de controle te bewaren over de situatie en de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het fout heb gedaan, in plaats van in te zien dat ik hiermee oordeel dat de situatie waarin de ander zich nu bevindt fout is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het verkeren in een waan als fout te beoordelen, in plaats van in te zien dat de realiteit is; we verkeren allemaal in een waan en iedereen geeft hier een apart geprogrammeerde uitdrukking aan.

Zelfvergevingen in de schoenen van de ander:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik via een vriendin een plek in nederland kan bemachtigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik verloren ben zonder woonplek, in plaats van in te zien dat ik eigenlijk geloof dat ik verloren ben zonder de ander=de mind, en in mijn geloof van verlies geef ik me volledig over aan mijn mind en verlies ik mezelf als leven aan de mind, waarin blijkt dat ik juist verloren ben door geloof in de mind=de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik zonder de ander geen recht heb op een woning in nederland, in plaats van in te zien dat ik dit geen recht hebben blijf bevestigen en creeren door hierin te geloven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alles op alles te zetten om in dit huis te blijven wonen samen met de ander, waardoor ik alle kansen om in gelijkheid de situatie te bespreken en oplossingen te zoeken heb afgewezen, uit angst om deze woonplek en de ander te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb datgene waar ik zo bang voor ben (mede)gecreeerd te hebben, verlies van de mindcontrole, van de ander en van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ego als dood teveel te hebben uitgedaagd omdat ik geloofde dat ik niet meer wilde leven zonder de ander door drugs en drank te gaan gebruiken, om vervolgens in te zien dat de ander niet weg is, ze woont alleen in een andere woning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de controle te zijn verloren door het drugs en drankgebruik, en mijn mind zo geactiveerd heb dat ik zelf niet meer in staat ben om deze te stoppen en geloof dat dat wat mijn mind me in plaatjes laat zien, echt is, in plaats van in te zien dat ik deze plaatjes zelf ooit gecreeerd heb en dat deze nog in mij bestaan, en door de activatie komen ze nu naar boven als levensecht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat wat mijn mind in plaatjes laat zien, voorkomende uit opgeslagen herinneringen en gedachten, echt is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de projecties van anderen omdat ik ze geloof en er dus in verdwijn, terwijl ik alle informatie hierover die de ander me de maanden ervoor aanreikte afwees als zijnde “haar zaak, niet de mijne” doordat ik vast wil houden aan het geloof in mezelf als mijn eigen mind als zijnde anders dan anderen, waardoor ik slachtoffer kan blijven en nog niet op hoef te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat anderen mij manipuleren, in plaats van in te zien dat ikzelf mijzelf en anderen manipuleer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in de slachtofferrol te houden, waardoor ik mezelf zo ver push dat ik mezelf slachtoffer maak van mijn eigen slachtofferrol als mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat, omdat ik mijn hele leven al slachtoffer ben van het systeem, ik hier geen verantwoordelijkheid in mezelf voor hoef op te nemen en slachtoffer mag blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom we niet samen in het grote huis kunnen wonen, en op het moment dat ik het begreep verlies ik de controle over mijn mind doordat ik denk dat het te laat is, dat ik het verpest heb en mezelf te ver gepushed heb, waardoor ik me wederom door de mind laat afleiden en niet in zelf hoef te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb drank en drugs te hebben gebruikt om niet in mezelf te hoeven zien, niet ziende dat ik mezelf als mind 10x duidelijker voor ogen krijg door drank en drugs te gebruiken en het mezelf 10x moeilijker maak om hierin op te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen mind niet meer te kunnen controleren, in plaats van in te zien dat door het controleren als onderdrukken ik de mind versterk, waardoor deze groter is geworden dan ikzelf als Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn mind zo groot te laten worden dat ik wordt overgenomen door mijn mind, en nu niet meer weet hoe ik deze kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb slachtoffer te worden van mijn eigen mind, net zoals ik altijd slachtoffer ben geweest van het systeem, en niet weet of het me nog een keer lukt hierin op te staan.

Zelf-correcties:

Ik verbind mezelf met mezelf door mijn  relatie-verlangen als mind-energie te stoppen, zodat ik als medemens de ander en mezelf ondersteuning kan bieden in het oplossen van deze situatie zodra daar een mogelijkheid toe is, en geen onnodige slachtoffers maak door dit verlangen uit te leven via het pushen van de ander in plaats van mezelf.

Ik verbind mezelf met mezelf door mezelf te pushen door mijn weerstanden heen en zelfvergevingen toe te passen op dat waarvan ik me heb afgescheiden en in weerstand heb omgezet; de ander laat ik het eigen proces wandelen zonder mijn oordeel te vestigen op die ander.

Als ik mezelf zie participeren in reageren bemoeien met de ander, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat dit manipuleren is, voortkomend uit angst dat de ander de controle verliest, en dus ben ik controle aan het houden en ben dus eigenlijk zelf bang de controle te verliezen.

Ik verbind me met mezelf door mezelf in praktijk te brengen in het ondersteunen van het oplossen van de situatie als mezelf als medemens.

Ik verbind me met mezelf door voor mezelf te zorgen in zelfverantwoordelijkheid en hierin duidelijk te zijn naar de ander toe, waardoor de verantwoordelijkheid van de ander voor zelf bij de ander blijft.