Dag 612 – Niet meer ervan maken dan het is

energy illusion history universe bernardpoolman desteni_thumb[5]

Day 481: Energy and Illusion – Part 1

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb meer te maken van hetgeen ik waarneem binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets mooier te maken dan het is en mezelf hierin te verwijderen van mijn aanwezigheid in en als mijn fysiek en van de realiteit waarin ik leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een verschuiving in het gebied van de zonnevlecht te bewerkstelligen door in en als de geest een subtiele vermeerdering te maken van hetgeen hier aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het in en als de geest mooier te maken dan het is en er vervolgens aan vast te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het in en als de geest moeilijker te maken dan het is en er vervolgens tegenop te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het in en als de geest erger te maken dan het is en er vervolgens angst voor te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het in en als de geest aannemelijker te maken dan het is en het vervolgens aan te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb subtiel mezelf te verwijderen van mijn fysieke werkelijkheid en zo mezelf weg te houden bij mijn eigen gronding en stevigheid als aanwezigheid en standvastigheid in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vaag te maken door mezelf weg te houden.

Als en wanneer ik een subtiele verschuiving bemerk in het gebied van de zonnevlecht binnenin mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik weg beweeg en mezelf vermeerder in en als een ervaring in en als de geest, binnenin mezelf. Ik stel mezelf ten doel mezelf terug te brengen naar de aanwezigheid in en als mijn fysiek en de energetische vermeerdering als aanhangsel, als ervaring te vergeven en zo vrij te geven. Ik stel mezelf ten doel mezelf terug te brengen naar de standvastigheid van de realiteit en fysieke aanwezigheid en van hieruit te (leren) bewegen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven ten aanzien van hetgeen me afleidt door te ademen in de energetische ervaringen en mezelf duidelijk en gegrond uit te spreken zodra dit mogelijk is en als dit nog niet mogelijk is, mezelf de tijd te geven en de tijd te nemen hiervoor en tot dan stil te zijn en/of mee te delen dat ik erop terugkom.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als een gevoel en ervaring alsof iets vanzelf gaat, een weerstand te creëren tegen hetgeen niet vanzelf gaat in en als een gevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik daar moet wezen waar het zogenaamd makkelijk en vanzelf gaat, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het gemak betekent dat het een programmering is in en als de geest als iets dat ik of heb meegekregen/gekopieerd of als iets dat ik mezelf al van vroeg af aan geleerd heb waardoor het eenvoudig lijkt/is geworden – eenvoudig als iets wat ik zonder weerstand oppak.

Ik realiseer me dat ik hiertoe niet of niet volledig in gewaarzijn besloten heb en dus, heb ik gemist en niet geleerd hoe iets te leven vanuit een beslissing vanuit mezelf, in en als overweging van alle aspecten als leven. Iets leren neemt altijd tijd en inspanning in, echter er hoeven geen vervelende ervaringen aan gekoppeld te worden – het is immers een fysiek leren of fysiek integreren – en als die vervelende ervaringen wel opkomen, dan weet ik dat ik me in een ervaring vanuit het verleden bevind die ik ergens aan iets fysieks gekoppeld heb wat opnieuw geactiveerd wordt. Hierin stel ik mezelf ten doel hetgeen geactiveerd wordt als ‘vervelende’ ervaring, te vergeven en los te koppelen van de fysieke bezigheid/aanwezigheid/situatie zodat ik mezelf, een ander en de situatie hierin kan zien zoals het is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb frustraties te hebben gebouwd om hetgeen ik in eerste instantie als meerwaarde gekoppeld heb in en als de geest waarin ik mezelf vervolgens belemmerd heb in en als fysieke aanwezigheid.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen en/of neigen deel te nemen in een ervaring van frustratie, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik gefrustreerd reageer op een belemmering die ik zelf in eerste instantie als meerwaarde heb aangenomen. Ik realiseer me dat ik met frustratie niets oplos maar juist vastzet. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf te frustreren en mezelf te vergeven voor hetgeen ik mezelf in belemmerd heb en voor de frustratie die ik hierop als reactie heb opgebouwd in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben belemmerd door gefrustreerd te reageren op een meerwaarde die ik in en als mezelf (in en als de geest) heb opgebouwd en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gefrustreerd te reageren op mezelf in en als de geest, in plaats van mezelf in en als de geest, in en als reactie als ondersteuning te gebruiken om te zien waar(van) ik me heb afgescheiden en vervolgens mezelf hierin te vergeven en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in de reactie/ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb excuses te verzinnen waarom ik die meerwaarde wilde bemachtigen, in plaats van direct te zien in hetgeen ik gedaan heb en van hieruit mezelf te vergeven en corrigeren zonder het ‘goed’ te praten in mezelf en het zo eigenlijk te proberen te ‘verminderen’ in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen om de meerwaarde die ik zelf heb opgebouwd, te verminderen met behulp van excuses.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een excuus om te proberen om een meerwaarde als energetische ervaring in mezelf te verminderen/te proberen het ‘minder erg te maken’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat dit een patroon is dat ik gekopieerd heb tijdens de opvoeding waarin de gedetailleerde zaken werden afgedaan als niet belangrijk en niet van invloed en ook al ervoer ik dat dit niet klopte, ik heb het wel degelijk gekopieerd en er zelf(s) frustratie omheen gebouwd. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het verzinnen van excuses om iets minder erg te doen lijken en in plaats hiervan mezelf direct te vergeven en van hieruit, corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten en/of hopen dat na een inzicht als realisatie, alles verder vanzelf zal gaan en als dit niet zo is, teleurstelling te ervaren binnenin mezelf en het op te geven.

Als en wanneer ik neig tot deelnemen in een verwachting en/of hoop dat na een inzicht alles vanzelf zal gaan, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat een inzicht hier is om geleefd te worden en te worden toegepast en onderdeel uitmaakt van een groot geheel dat in elkaar haakt. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met deelname in verwachting en/of hoop en het inzicht toe te passen in de fysieke realiteit en in te passen in het gehele fysieke leven en door te gaan met het ontwarren van de in elkaar gehaakte geestbewustzijnsstructuren die ik al dan niet fysiek gemanifesteerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verlangen naar een ervaring in een voorprogrammering en hetgeen dat niet voldoet aan deze ervaring, als minder te ervaren en hier vervolgens ook geen plezier in te kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen of diegene niet voldoet aan mijn ervaring in en als een voorprogrammering die ik als ‘ultiem’ heb bestempeld – wat zoveel betekent dat ik geen weerstand ervaar en dus volledige acceptatie – ‘de schuld’ te geven van het uitblijven van mijn ervaring van acceptatie en mezelf hierin te ontkrachten doordat ik mijn verantwoordelijkheid om er iets aan te veranderen wegleg in en als ‘de schuld’ bij een ander buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het verlangen naar een voorprogrammering als slecht te ervaren, in plaats van hetgeen ik naar verlang hierin, te herdefiniëren en vervolgens te integreren als een fysieke expressie om te leven met en als hetgeen hier is.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met deelname in een verlangen naar een ervaring in een voorprogrammering als ervaring van volledige acceptatie. Ik stel mezelf ten doel adem voor adem, te omarmen wat hier is in en als mezelf met behulp van de toepassing van zelfvergeving en zo verantwoordelijkheid te nemen voor de ervaring als afscheiding binnenin mezelf, in en als zelfexpressie en vanuit hier te zien hoe dit te corrigeren en leven en uit te drukken als een expressie die het beste is voor al het leven en leven in overweging neemt en dit vervolgens toe te passen in fysieke realiteit en bij te stellen totdat de ervaringen van zowel verlangen als weerstand afnemen en verdwijnen als fysiek bewijs voor mezelf dat ik de afscheiding heb gestopt en vergeven binnenin mezelf oftewel heb opgelost, als oplossing voor het stoppen van hetgeen ik ervaar.

Ik stel mezelf ten doel om vrede te maken met de weerstand die ik ervaar.

(Deze geschreven zelfvergevingen heb ik gedurende de dag aangevuld en afgewisseld met het in klank brengen/uitspreken van zelfvergevingen)

 

Duif1

 ——————————————————————————————————————-
Advertenties

Dag 570 – Innerlijke conflicten

PENTAX Image

Ik stel mezelf ten doel vrede te maken met het feit dat (innerlijke) conflicten als ongelijkheid zich aandienen en dat het ‘niet leuk’ is om hier doorheen te bewegen.

In een volgend blog zal ik dit laatste punt verder onderzoeken om inderdaad tot vrede te komen met dit punt, wat nu nog niet zo is.

Uit: Dag 569 – Nederigheid

Eens zien of ik het punt wat meer kan openen voor mezelf:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een innerlijk conflict als ‘niet leuk’ te ervaren en te reageren op de innerlijke beweging in mezelf die ik ervaar als reactie in mezelf, in plaats van mezelf te bewegen door de reactie heen en te zien waar ik op reageer, waar ik me van heb afgescheiden binnenin mezelf en zo in conflict ben gekomen, met mezelf en met hetgeen waarop ik reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ‘ik in conflict ben gekomen’ als het iets is wat mij overkomt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik actief een conflict als afscheiding van iets of iemand creëer en voortzet in mijn leven om zo energie te genereren in en als de geest en dit vervolgens ‘niet leuk’ te vinden en het conflict op zichzelf opnieuw gebruik als bron van conflict.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van angst te creëren voor de ervaring van het conflict in mezelf en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mijn eigen creatie, dus voor mezelf in en als de creatie van conflict, welke ik vervolgens op iets of iemand buiten mij projecteer in afscheiding van mezelf alsof ik angst ervaar voor iets of iemand anders wat eigenlijk een geprojecteerd oordeel is van dat iets of iemand anders waarvan ik me in en als mezelf heb afgescheiden en wat ik dus niet meer als zodanig als ‘iets van mezelf’ herken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het erg veel moeite te vinden om de conflicten in mezelf te stoppen en naar mezelf terug te halen en liever automatisch te reageren door bijvoorbeeld het conflict te vermijden en me in fysieke werkelijkheid opnieuw af te scheiden van iets of iemand om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb binnenin mezelf iets ‘samen te krimpen’ als ik op iets of iemand buiten mijzelf reageer en zo spanning in mijn fysiek te brengen.

Als en wanneer ik ervaar dat ik samen krimp binnenin mezelf, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan leer ik mezelf om in eerste instantie door te ademen, iets rechtop te gaan zitten, mijn kin iets naar mijn borst te bewegen en mijn fysiek te ontspannen op het ritme van mijn ademhaling.

Ik realiseer me dat ik denk dat ik iets fout heb gedaan waardoor ik mijn adem inhoud in een poging om onzichtbaar te blijven, echter hetgeen ik ‘verkeerd’ doe (verkeerd als ‘omgekeerd in en als de geest, aangezien de geest de fysieke werkelijkheid omdraait, net zoals onze onze ogen werken) is het oordelen in en als mezelf dat ik vervolgens projecteer op een ander en waarvan ik liever niet heb dat niemand dit ziet, zonder me te realiseren dat ik niet kan ontsnappen aan mijn eigen oordelen.

Ik realiseer me dat mijn oordelen bestaan uit ‘verkeerde’ dus gekeerde interpretaties van de fysieke werkelijkheid die ik heb opgeslagen als herinneringen als bron om in de toekomst op te blijven reageren in mezelf, telkens als deze herinnering met hierin het oordeel als conflict, geactiveerd wordt door iets of iemand, om mezelf te verzekeren van voldoende energie in en als de geest en als ik in en als de geest onvoldoende energie ervaar, kan ik een conflict ‘opzoeken’ en uitlokken, binnenin mezelf en/of buiten mezelf om opnieuw op te reageren en zo energie te winnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit proces van uitlokken een erg vermoeiend proces te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te worden als ik het idee heb dat een ander een conflict uitlokt bij mij om zelf energie te winnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat een ander een conflict kan uitlokken ‘bij mij’ in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ikzelf de leiding in handen heb in wat ik toesta en niet toesta binnenin mezelf als reactie op een eventuele poging tot uitlokking van een ander.

Ik realiseer me dat ik in het duiden van wat ik als uitlokking van een conflict zie of ervaar, probeer om mijn gelijk te krijgen waarin ik probeer te ‘winnen’ waarin ik zelf een fundering plaats voor een conflict aangezien een ander natuurlijk niet wil deelnemen in een ervaring van ‘verliezen’ en zich dus zal verzetten tegen mijn woorden.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een poging om mijn gelijk te krijgen in het duiden van wat ik als uitlokking van een conflict zie of ervaar, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik, zolang ik nog een reacties ervaar in en als een interpretatie dat iemand een conflict uitlokt om energie te genereren binnenin zelf, ikzelf in conflict ben in onbegrip van mezelf in reactie.

Ik realiseer me dat ik de ervaring van ‘verliezen’ in mezelf probeer te omzeilen door zelf (energie) te willen gaan winnen door een ander te ‘overtuigen’ van mijn gelijk.

Ik stel mezelf ten doel mijn eigen reactie als ervaring in en als een interpretatie dat iemand een conflict uitlokt om energie te genereren binnenin zelf, te stoppen binnenin mezelf en mezelf eerst te kalmeren.

Ik stel mezelf ten doel te ademen door de ervaring van verliezen heen en mezelf hierin te realiseren dat ik niet doodga en dat ik niets verlies en dat ik juist mezelf verlies als ik in en als reactie ga spreken en handelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik moet huilen in en als een ervaring van verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken, in plaats van eerst en vooral duidelijkheid in mezelf te scheppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het ‘gevoel’ te hebben de controle te verliezen als ik ‘niets doe’ tegen deze ervaring van verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ‘gevoel’ te geloven alsof het werkelijk zo is.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring alsof ik moet huilen en en als een ervaring van verlies, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik denk en geloof dat ik in en als het huilen iets win, waarin ik dan dus energie genereer binnenin mezelf.

Ik stel mezelf ten doel door de ervaring van te willen huilen heen te ademen en mezelf te stabiliseren en alleen te huilen als in en als de adem, het verdriet werkelijk omhoog komt als loslaten van een energetische ervaring in en als een zelfinzicht.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een gevoel van de controle verliezen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hierin vaak in een toekomstscenario deelneem welke ik op voorhand probeer te sturen door in controle te gaan, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik in en als deze ervaring van controle als angst, het toekomstscenario juist energie inblaas in plaats van het toekomstscenario te voorkomen in en als gezond verstand, vrij van reactie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen met deelname in een toekomstscenario en me te focussen op mijn ademhaling en de ervaring van ‘het gevoel van de controle verliezen’ door me heen te laten gaan in en als de adem totdat de ervaring afneemt. Als ik eenmaal stabiel ben zie ik wat er eventueel moet gebeuren om iets richting te geven of juist te voorkomen in de toekomst.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in de gedachte ‘dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken’ dan stop ik mezelf, ik adem.

Ik realiseer me dat het allereerst aan mezelf is om mezelf te stoppen en iets duidelijk te maken/duidelijkheid te scheppen binnenin mezelf alvorens ik iets kan duiden buiten mij.

Ik realiseer me dat ik voldoende mogelijkheden heb in en als mezelf om alsnog een situatie richting te geven en dat dit niet ‘a la minuut’ hoeft terwijl ik nog in reactie ben, dit is slechts een ervaring in eigenbelang als reden of excuus om mijn reactie te kunnen ventileren.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te duiden als richting geven door mezelf te stoppen in deelname in een gedachte dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken.

Ik stel mezelf ten doel de energetische ervaringen die ik in mij voel bewegen, gekoppeld aan de gedachte dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken, door me heen te laten gaan en me te focussen op mijn ademhaling en mijn lichaam iets te bewegen om mezelf hier te halen, uit de bezetting als bezetenheid in en als de geest in (geloof in) deze energie, totdat ik de energie voel afnemen.

Ik stel mezelf ten doel een termijn in te plannen voor mezelf alvorens een punt te bespreken die in een moment van reactie als conflict in mijzelf opkomt, waarin ik eerst de energetische lading terugbreng in en als mijn eigen fysiek en van hieruit bekijk wat nodig is voor eventuele bespreking.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mijn energetische ervaringen gekoppeld aan de gedachte dat het aan mij is om een ander te stoppen en iets duidelijk te maken door het toepassen van zelfvergevingen op de ervaringen binnenin mij.

Tot zover voor vandaag.

PENTAX Image

What is the Dove’s perspective on peace?

What kind of information do doves have access to when they look at the physical existence of the human?

Why has humanity not yet evolved in a way to promote the betterment of our species?

Uit: The Consciousness of the Dove – Part 1

————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

Dag 62 – Zorgen over kwetsbaar Leven

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het overzicht te verliezen in de verhuizing en alleen nog maar emotioneel rondjes te draaien in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik gisteren niet in prioriteit heb toegepast wat het beste is voor mijn fysiek, maar een zorg voor een boompje voorop heb gesteld zodat ik me geen zorgen zou maken in/als de mind, waardoor het lijkt alsof ik leven ondersteun maar ondertussen bezig ben met mezelf een goed gevoel geven als geen zorgen wat ik ervaar als rust, waardoor ik vandaag de consequentie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf door te duwen in/als de mind in plaats van in/als zelf, waarmee ik polariteit als krampen creeer in mijn darmen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb wel te zien wat ik anders kan doen maar het niet te kunnen toepassen, wat me frustreert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te frustreren door te zien wat gedaan moet worden maar dit te ervaren als ‘ niet leuk’ en ongemakkelijk, waardoor ik niet echt luister naar mezelf en mijn gevoel blijf volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me veel zorgen te maken over het leven wat ik mee verhuis: dieren, planten, en planten en dieren die ik niet mee verhuis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren over het achterlaten van de planten in de tuin en de musjes en de duifjes en de merel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik het wel red zonder de musjes en de duifjes en de merel en de planten in de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over een heel jong mereltje wat hier op de grond zit omdat het uit het nestje is gevallen en daarom op de grond wordt gevoerd, zittende midden op het pad tussen wat struikjes waardoor het lijkt of het een veilig plekje is, maar dat is het niet omdat het midden in de doorgaan zit en de tegels eromheen weggehaald gaan worden voor de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet hier kan blijven totdat de merel groot genoeg is om te vliegen, en ik tot dan kan zorgen dat het rustig is in de tuin, waar het altijd rustig is behalve nu nu ik ga verhuizen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf bang te zijn om het veilige plekje hier tussen de planten op te geven, in gezelschap van de musjes en de duifjes en de merel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik casper en witneus de konijnen weghaal uit deze groene omgeving die zo beschut en rustig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb alleen maar te willen huilen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er iemand bovenop het mereltje stapt, zo stil zit het verscholen midden op het pad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet uit te kunnen staan dat de wereld zo onveilig is voor alle kleine diertjes en als het kwetsbare leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet aan te kunnen zien dat het kwetsbare leven en de kleine diertjes iets wordt aangedaan, per ongeluk of expres.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn dat ik geen plekje meer kan bieden waar het veilig en groen is voor de kleine diertjes zoals hier in de tuin in Zegveld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet weg te willen om deze kleine diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze kleine diertjes in de tuin als vriendjes te gaan beschouwen en te geloven dat ze hier speciaal voor mij zitten, wat ik ook weer niet echt geloof en ik zie/weet dat het komt doordat ik een aangename en veilige leefomgeving creeer in de tuin voor de kleine diertjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een gevoel/gedachte te behouden dat ik wel gek lijk om dit huis achter te laten, terwijl er ondertussen geen twijfel is over de verhuizing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de wereld absoluut niet leuk te vinden, waarmee ik ondertussen weet dat ik het mindsysteem absoluut niet leuk vind, en ondertussen allerlei weerstanden ervaar om participatie in/als de mind te stoppen, welke voornamelijk gebaseerd zijn op angsten, angsten voor reacties van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de reacties van andere mensen als ik opkom voor het kwetsbare Leven, terwijl ik weet dat iedereen van binnen even bang moet zijn als ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf zorgen te zitten maken, terwijl de kleine merel doet wat ie doen moet, namelijk het jonge mereltje voeren die midden op het pad verscholen zit, en dus af en aan vliegt en het mereltje al(l)een laat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik 4 tegels heb weggehaald waardoor er een stukje aarde vrij is gekomen, waardoor het mereltje wellicht is gaan verplaatsen over de aarde heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken en me schuldig te voelen, terwijl de dieren er werkelijk niets aan hebben als ik me zorgen maak en schuldig voel, aangezien ik dan het mindsysteem voedt en het kwetsbare leven alleen maar meer onder druk komt te staan, wat geen zorgen is voor het kwetsbare Leven maar zorgen maken in/als de mind als afleiding van werkelijk zorgen als Leven, wat me ineffectief maakt in het zorgen voor het kwetsbare leven in/als mezelf in/als de diertjes en de plantjes, in als de andere mens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nog zoveel verongelijking als kwetsing ervaar in mezelf dat ik wel voor dieren en planten wil zorgen maar niet voor mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet voor mensen te willen zorgen en hier misselijk van te worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mijn onwil om voor andere mensen te zorgen, waarin ik mezelf afscheid van mezelf als de ander en dus ook niet voor mezelf zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik moet zorgen voor andere mensen zoals zorg verwacht wordt in/als de mind, in plaats van in te zien dat zorgen voor alle Leven in veel gevallen niet hetgeen is wat ik/we als zorg kennen.

Als ik mezelf zorgen zie maken in/als de mind over het kwetsbare leven zoals het jonge mereltje, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik het mindsysteem voed met het zorgen maken in/als de mind, wat geen zorgen is voor het ketsbare leven zoals het jonge mereltje; ik stop dan ook direct met me zorgen maken. Ik adem. Ik zie of er ioets is wat ik kan doen als ondersteuning voor het jonge mereltje of ander kwetsbaar leven. Ik zie tevens dat de zorgen voortkomen uit doodsangst voor het jonge mereltje, en angst dat ik het had kunnen voorkomen en dit niet gedaan heb, dus eigenlijk maak ik me zorgen over mezelf die niet effectief aanwezig is ter ondersteuning van het kwetsbare leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn en me zorgen te maken dat ik niet effectief aanwezig ben ter ondersteuning van het kwetsbare leven, en dat er hierdoor leven sterft door mijn nalatigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat er leven sterft door mijn nalatigheid, wat ook zo is zolang ik participeer in/als de mind, wat de reden is van mijn angst: ik weet dus dat ik nalatig ben en dat er hierdoor leven sterft, in mezelf, in de ander, hier op aarde, wat me misselijk maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb misselijk te worden van mezelf als angst als mindsysteem, waarin ik mezelf toesta nalatig te zijn in mijn zorg voor het kwetsbare Leven Hier op Aarde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zorgen te maken over mezelf als kwetsbaar Leven.

Ik stop, ik adem, ik ben Hier.

Ik verbind mezelf met mezelf door mijn participatie in/als de mind, al dan niet in zorgen maken, te stoppen, en mezelf en/als het kwetsbare leven te ondersteunen in mogelijkheden tot werkelijk leven, door het toepassen van dagelijks schrijven, zelfvergeving en zelfcorrectie.

www.equalmoney.org

www.desteniiprocess.com

www.eqafe.com

www.desteni.net