Dag 686 – Het leven van woorden: vriendschap (1)

verwachtingen

“Is het woord vriendschap dan eigenlijk geen overbodig woord aan het worden naarmate de eenheid en gelijkheid op aarde toeneemt en daadwerkelijk geleefd gaat worden? Is het nodig dit woord te blijven gebruiken? Dat vraag ik me af. Echter het woord is hier in het leven geroepen en dus heeft het in eerste instantie een herdefinitie nodig, tijdelijk of langdurig, vrij van de energetische waarden en aanhechtingen die ik eraan gekoppeld heb.”

Uit: Dag 685 – Het leven van woorden: vriendschap

Vervolg:

Woordenboekdefinitie vriendschap (Wolters): verhouding als vriend, genegenheid

Klank: ie, iemand, ieder, ier, app, iemand-app dus, een toevoeging van iemand; schap

Energetische ervaring: positief, opgebouwd door hoe ik vriendschap ervaren en geleefd heb tot nu toe.

Als ik zo naar de klank en definitie kijk is er niet zoveel lading eigenlijk aan het woord zelf, als dat het een toevoeging is van iemand, aan onszelf/ons leven zou je kunnen zeggen. Een toevoeging betekent niet dat iets alleen niet voldoende of ‘geheel’ is maar dat het iets toevoegt bovenop dat wat al heel of één is. Uitbreiding dus eigenlijk. Iemand of ieder, dat betekent dus dat ieder-één een toevoeging zou kunnen zijn aan wat er al voldoende is als mij alleen. Dat is een mooie uitleg van het woord.

‘Schap’ betekent ook wel een vak, hokje, compartiment. Dat is dan waar we de vriend (als projectie van iets in onszelf dus ook onszelf) in plaatsen, in het hokje in onze geest, in aannames en associaties. Dit geeft een beperkt zicht van de mogelijkheden, het potentieel die in fysieke realiteit mogelijk zijn als zelfexpressie.

Eens zien wat er naar bovenkomt in de zelfvergevingen als negatieve of positieve aanhechtingen (associaties en aannames, persoonlijke waardes) aan het woord vriendschap die belemmeren om het woord te leven als toevoeging van iemand/een ieder op dat wat al heel is als mij alleen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zonder vriendschap niet voldoende ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een positieve ervaring te koppelen aan het delen met een vriend(in) en hierin positieve energie te genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb meerwaarde te hechten aan het delen met een vriend dan aan het delen met laten we zeggen de buurman of voorbijganger op straat, waarin ik zie dat dit komt door hetgeen ik deel met de vriend wat anders is dan hetgeen ik deel met de buurman of voorbijganger.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verwachten dat een vriend me begrijpt en dit niet van de buurman/voorbijganger te verwachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb begrip te verwachten van een vriend en niet of minder van een buur of voorbijganger, omdat ik dit zo heb ervaren en opgebouwd gedurende mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat ik een vriend kan bellen als ik iets wil bespreken en de buurman of voorbijganger niet, behalve als het over gerelateerde buurtzaken gaat.

Ik realiseer me dat wat ‘vriendschap’ bepaalt, de intimiteit is waarin ik mezelf deel en dit ook zo ontvang, terwijl het met de buurman en voorbijganger vaak oppervlakkiger gesprekken betreft, wat ook weer niet echt zo is want feitelijk zie je op de lange duur meer van elkaar als buren en spreek je elkaar vaak meer dan met een vriend het geval is.

Dit is niet ‘erg’ of noodzakelijk, het is meer ter inzage in de waarde die ik aan vriendschap gehecht heb en waar dit mee te maken heeft. Een reëele zijde van vriendschap is dat ‘vrienden’ vaak een netwerk aangeven van een paar mensen die je kunt benaderen voor ondersteuning en zonder vrienden, ontbreekt het vaak aan ondersteuning. Wat een praktisch punt van verbetering zou kunnen zijn, zodat iedereen ondersteuning heeft van elkaar of in ieder geval van een aantal mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zonder vrienden eenzaam ben, wat meer te maken heeft met dat ik dan weinig mensen heb om iets mee te delen en communiceren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik vrienden nodig heb om te kunnen delen en communiceren en hierin, het dagelijkse delen met buur of medemens als ‘minder’ te zien dan het delen met een vriend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een buur of voorbijganger niet of minder snel om ondersteuning te durven vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb waarde te hechten aan verschillende manieren van expressie van en als mezelf, zoals dat een intiem delen meerwaarde heeft boven een oppervlakkig delen van wat er speelt in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik zonder vrienden eenzaam ben en een eenzaam beeld te hebben bij het ‘zonder vrienden sterven’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin de sociale media te hebben overgenomen waarin het als treurig gezien wordt om zonder vrienden te sterven, terwijl dit bij velen gebeurt aangezien op latere leeftijd er al veel ‘vrienden’ gestorven en/of vriendschappen verwaterd zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een tegenovergestelde houding aan te nemen en ‘mezelf wel te redden ook alleen’, wat in principe ook zo is, echter de ‘add’ als ‘iemand’ of een ‘ieder’ en het delen en communiceren hierin is iets waar ik plezier in heb en betekent een toevoeging en uitbreiding aan mijn leven en hierin is het ook een daadwerkelijk, fysiek gemis als er geen vriend als ‘add als iemand/een ieder’ is/zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren in een vriendschap om ergens op te duiden als verbeterpunt van een aangenomen programmering in eigenbelang, vanuit een angst dat ik dan ‘buiten de normen van de vriendschap’ ga en iets benoem wat buiten de gecreëerde vriendschap als afgestemde karakters valt.

Wat is dan mijn angst? Dat bestaat uit een oordeel dus uit een gedachte, vaak een moraliteitspunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in vriendschap moraliteit naar voren te halen en loyaliteit te verwachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb loyaliteit aan vriendschap te koppelen en als er werkelijk frictie ontstaat, te verwachten en erop te vertrouwen dat doordat het in een vriendschap gebeurt die door de tijd heen is opgebouwd, er geluisterd zal worden naar elkaar en hierin tot een overeenstemming zal worden gekomen vanuit begrip van wat er plaatsvindt, met name in onszelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb begrip en zelfinzicht te verwachten in een vriendschap, waarin ik er vanuit ga dat er anders geen werkelijk delen mogelijk is en de relatie onbetrouwbaar is zolang we onszelf niet kunnen vertrouwen op de wil en het vermogen tot een zelfintrospecie vanuit zelfeerlijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verwachtingen te hebben in een vriendschap ten aanzien van mogelijkheden en potentieel en hierin mijn expressie en die van een ander, in een schap, een hokje te duwen en zo mezelf en/als een ander in expressie te beperken.

Wordt vervolgd met het derde en laatste deel met zelfcorrigerende uitspraken en een herdefinitie van vriendschap die ik kan gaan leven.

full_why-does-no-one-seem-to-understand-meWhy does no one seem to understand me?

Desteni I Process

————————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

Dag 524 – Het kan jou en mij ook gebeuren

Dakloos ZWLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

In Nederland heeft het grootste deel van de mensen een huis. Met of zonder financiële problemen. Een klein percentage mensen belandt op straat. Waarvan we dan met z’n allen roepen: het is hun eigen schuld! Hadden ze maar niet…..

Is dat zo? Is het iemands ‘schuld’ om zonder inkomen, huisvesting en voedsel te komen?  Ze hebben ongetwijfeld geen verantwoordelijkheid genomen voor bepaalde zaken, zoals de meesten van ons geen verantwoordelijkheid nemen voor hoe we bestaan in en als de geest. Relaties gaan verkeerd, een baan wordt verloren, de huur wordt niet betaald en 20 jaar later wordt men wakker op straat, zich afvragend waar het mis is gegaan.

Moet diegene waarbij het ‘verkeerd gaat’ dan op straat komen te staan? Dan zouden jij en ik ook op straat horen te staan. Zonder ondersteuning want ‘het is onze eigen schuld’. Hoe moeten we dan ooit leren om verantwoordelijkheid te nemen voor het fysieke leven, voor ons eigen fysiek, het fysiek van de aarde, van de planten, de dieren, van alle mensen als we ons afscheiden van onze medemens en hen de rug toekeren door er een ‘schuldzaak’ van te maken?

De mensen die een huis hebben. Hoeveel leven hierin in afscheiding, in eenzaamheid, opgesloten in hun eigen geest waarin ze zichzelf vanbinnen nog steeds ‘herkennen’ maar op de één of andere manier is het niet gelukt zichzelf te verwoorden en fysiek te manifesteren. En zo, 20 jaar later wordt men wakker in eenzaamheid, in een geïsoleerd bestaan waarbij het gesprek met de kassajuffrouw bij de supermarkt het enige gesprek is van die dag. Als men in staat is om naar de supermarkt te gaan.

Ik sta niet op straat. Waarom niet? Ik heb geleerd om verantwoordelijkheid te nemen voor de praktische zaken zoals voeding, huisvesting, werk. Ik heb hierin een voorbeeld gehad en financiële ondersteuning en het geluk geboren te zijn bij mensen die zichzelf – en mij destijds als kind – financiëel kunnen ondersteunen en dit hebben toegepast binnen het systeem. Ik heb geleerd me te bewegen binnen het systeem en het geluk gehad hierin geen destructieve voorgeprogrammeerde weerstanden te hebben en me af te keren van het systeem.

Echter het 20 jaar later wakker worden in eenzaamheid, het komt me niet zo vreemd voor. De angst hiervoor is aanwezig en wordt zichtbaar. Zonder partner en kinderen is het minder eenvoudig om in interactie te zijn en blijven met de medemens. Het niet geleerd hebben om en hoe effectief een relatie op te bouwen en het uitzoeken en leren hoe dit dan wel gaat, dat neemt tijd in en kan maar zo 20x de mist ingaan zonder effectieve ondersteuning. 20 jaar verder. Het niet geleerd hebben om mezelf uit te drukken en hierin naar binnen keren, waarin ik mezelf zie maar niet door heb dat men niet weet wat er binnenin mij speelt aangezien ik dit verberg – het leren communiceren en uitdrukken neemt tijd in. Waarbij eerst door de eigen opgebouwde beschermingsmechanismen gewandeld moet worden. Plaats dit samen met een destructieve voorprogrammering op het gebied van relaties en het is opeens niet zo vanzelfsprekend meer om een bloeiend sociaal leven te hebben. Ook niet als dit als jongere wel het geval was. Het kan iedereen gebeuren, een ‘eenzaam’ bestaan, ook mij.

Een jonge vrouw, succesvol, gestudeerd, werk, relatie bevond zich opeens in de situatie van op straat staan door een jarenlange situatie in de opvoeding die tot uiting kwam. Als er niet die paar mensen waren geweest om haar op te vangen, zo gaf ze aan, zou ze zomaar ineens op straat staan. Waar ga je dan heen? Ze had nooit gedacht dat dit haar zou kunnen gebeuren.

We hebben het enorm ver laten komen met z’n allen als mensheid. Zo binnen (eenzaamheid als isolatie binnenshuis) zo buiten (eenzaamheid als isolatie buitenshuis). Om maar niet te spreken van de situatie waarin zowel binnen als buiten de eenzaamheid en isolatie plaatsvindt. Dus geen huis, geen inkomen, geen contacten/relaties/familie die ondersteuning kunnen bieden. Dan is men verloren – men heeft ‘verloren’ binnen en tevens van, de systemen.

Ik omschrijf het hier zeer simplistisch zonder onderbouwende cijfers maar het punt hierin is duidelijk voor iedereen die met gezond verstand wil kijken naar de maatschappij en naar zichzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te hebben verloren binnen de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘het’ als mezelf te hebben opgegeven ten aanzien van de systemen in mij in plaats van mezelf te bewegen door de systemen heen, een weg naar buiten in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een slachtoffer te voelen van de systemen in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het slachtofferschap te manifesteren in mijn fysiek waarin ik me vervolgens een slachtoffer ervaar van mijn eigen fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij waarin ik de gelijkenis zie met hoe we onszelf slachtoffer zijn gaan maken en ervaren van het fysiek gemanifesteerde geldsysteem buiten ons.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik me een weg naar buiten, in en als zelfexpressie moet krijgen aangezien ik niet dit ‘slachtofferschap’ wil uitdrukken maar mezelf terwijl ik mezelf in en als dit slachtofferschap ervaar en dus dit slachtofferschap eerst in expressie dien te brengen om mezelf ervan te bevrijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen dat mensen mij ‘zielig’ vinden en dus verberg ik het als ik me eenzaam en wanhopig ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hierin in tweestrijd te bevinden – aan de ene kant ‘hulp’ willen en aan de andere kant het ‘zelf’ willen doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te voelen binnen de fysiek gemanifesteerde systemen en hierin te denken ‘wat heb ik nu weer fout gedaan’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets fout heb gedaan als iemand mij hulp aanbiedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen hulp te willen ontvangen van iemand die niet begrijpt hoe het is binnen dit fysieke ongemak waarin de rollen al snel omdraaien en ik diegene aan het helpen ben om mij te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vervallen in een rol van iemand doen helpen iets/mij te begrijpen in plaats van mezelf uit te drukken in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie dus te verbinden met het ‘begrepen willen worden’ waarin de zelfexpressie verdwijnt en ik deze verdraai in een rol.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelfexpressie niet onvoorwaardelijk toe te passen maar onder voorwaarden om iets te ontvangen en dus, is het geen zelfexpressie maar expressie in en als de geest die voorwaardelijk is in hoedanigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor hoe ik besta in en als de hoedanigheid van en als de geest onder voorwaarden en omdat ik dit niet wil, mezelf te stoppen, in te houden en onderdrukken in expressie en hierin mezelf in en als zelfexpressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op te geven door het op te geven om me uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er vanuit te gaan dat mensen zien wat ik bedoel zonder mezelf werkelijk duidelijk uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor het bestaan in en als een idee van eenzaamheid, fysiek gemanifesteerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven in het bestaan van eenzaamheid en door dit te geloven het fysiek te manifesteren, er angst voor te creëren en zo, mezelf erin gevangen te zetten en houden, binnen mijn eigen manifestatie in en als angst als gedachte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet effectief te zijn door participatie in en als het systeem van angst voor eenzaamheid waarin ik de ervaring in en als de geest nog ‘niet zo erg’ vind maar de fysieke manifestatie des te meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van eenzaamheid in en als de geest niet zo erg te vinden en dit hierdoor te laten bestaan in en als mezelf en vervolgens fysiek te manifesteren omdat ik mezelf er anders niet van bevrijdt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysieke manifestatie vervolgens te gebruiken als reden om me afgescheiden te houden, weg van interactie en zo mezelf in en als een systeem in en als de geest in energie, in stand te houden met hetzelfde fysiek gemanifesteerde systeem binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf pas te willen bevrijden van een systeem in mij als ik het fysiek gemanifesteerd ervaar binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet meer op mijn benen te kunnen staan door deze fysiek gemanifesteerde systemen binnenin mij en iedere fysieke handeling als teveel te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de geest de overhand te geven en mezelf fysiek stil te leggen terwijl de fysieke beweging me juist ondersteunt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als effectieve zelfondersteuning als fysieke beweging, te saboteren door me nauwelijks te kunnen en willen bewegen aangezien ik bij iedere stap en beweging het fysieke ongemak als gemanifesteerd systeem ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me een ander mens te voelen als ik me in dit systeem bevind waarin ik me niet in staat ervaar tot communicatie en interactie met andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat nu weer’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gewoonweg geen zin meer te hebben om mezelf te ondersteunen hierin, zolang ervaar ik het al in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen na jarenlang te proberen mezelf hieruit te krijgen – uit deze val in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gewoon op te willen geven, laat maar, ik heb geen zin meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te laten vallen en dit vervolgens steeds te herhalen omdat ik niet exact zie hoe ik mezelf hierin kan ondersteunen aangezien ik alleen maar wil dat het stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe ik het fysiek gemanifesteerd heb en hierin boos te worden op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat het stopt en omdat het niet direct stopt, het op te geven en zo niet te zien en onderzoeken hoe ik mezelf effectief kan ondersteunen aangezien ik alles afdoe als ‘niet effectief’ aangezien het niet is wat ik wil als dat het ‘nu stopt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alles wat niet voldoet aan mijn oplossing in en als de geest, af te doen als ‘niet effectief’ waarin ik mezelf ineffectief maak in het fysiek wandelen van de oplossing in kleine stapjes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren in en als de wens van het behalen van een projectie in en als de geest, aangezien ik me zo miserabel ervaar dat ik ‘eruit’ wil en dus vooruit kijk in plaats van in mezelf en mezelf vergeef voor wat ik gecreëerd heb binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen vergeven maar mezelf de schuld te blijven geven en zo, zijn we bij hoe we bestaan in deze maatschappij, met een wijzende vinger, bestaande in onwil en onvermogen tot (zelf)vergeving als ‘vrijspreken van schuld’ door verantwoordelijkheid te nemen binnenin onszelf, voor en als onszelf voor hetgeen we hebben toegestaan, aanvaard en gecreëerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onderdrukt en genegeerd te ervaren door ‘het positieve’ en hierin te bemerken dat er ‘iets niet klopt’ wat ik niet kan verwoorden en vervolgens ga ik denken dat ‘ik iets verkeerd doe’, dat ‘ik iets mis’ door hier niet in mee te kunnen gaan, vervolgens ga ik toch proberen om ook ‘dit positieve’ te leven – wat niet lukt, althans maar voor even want hetgeen zich fysiek heeft opgeslagen als negatief binnenin mij, dient zich al snel aan en dan, is het niet langer mogelijk te blijven bestaan in deze ‘positieve staat van zijn’ en denk ik ‘waarom lukt het die ander wel en mij niet’ en zo heb ik mezelf onderhevig gemaakt aan vergelijkingen in en als de geest en ga ik vervolgens zelfs het negatieve benadrukken binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve te gaan benadrukken binnenin mij in een poging om te laten zien dat het positieve niet klopt, als fysieke manifestatie van en als het negatieve binnenin mij als surrogaatexpressie, in een poging om mezelf staande te houden in het aangezicht van het zogenaamde positieve.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als negatief te manifesteren in het aangezicht van Het Witte Licht als positief als illusie in een poging om mezelf staande te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als negatief te manifesteren in en als mijn fysiek in een poging om mezelf staande te houden ten aanzien van mezelf als positief in en als de geest en zo een weerstand tegen het positieve te creëren, een verzet, welke juist het negatieve vergroot binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het negatieve in en als mijn fysiek te vergroten en versterken door me te verzetten tegen het positieve en tegelijkertijd dit te proberen na te streven, in vergelijking met een ander die meer ‘positief is ingesteld’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met iemand die positief is ingesteld in en als een geloof dat dit niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve niet voor mij is weggelegd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het positieve iets is om na te streven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verward te raken van het positieve en de energie die het met zich meebrengt in en als de geest en finaal onderuit te gaan in de vergelijking van mezelf hiermee.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf onderuit te halen in vergelijking met het positieve en/of wat ik als positief interpreteer als een ervaring van positieve energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken niet mee te kunnen komen met een positieve instelling en te denken dat ik mee moet kunnen komen met een positieve instelling.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet mijn grond te staan ten aanzien van – in het aangezicht van energie in en als de geest of eigenlijk in het moment mijn grond te staan, maar achteraf te gaan twijfelen aan mezelf en mezelf en zo te verminderen, in en als een verlangen naar deze (positieve) energie, in en als een hoop als ‘zou het dan misschien toch….?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er liever zelf naast te zitten en te geloven in en hopen op positieve energie dan zelf te staan in en als zelfzekerheid in en als realiteit, in en als gelijkheid aan het negatieve zogezegd zoals het zich op dit moment voordoet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen ervaring van eenzaamheid te creëren door geloof in en hoop op het positieve welke ik gekoppeld heb aan een relatie en zo tevens, mijn eigen vermogen tot dus de mogelijkheid op het aangaan van een werkelijke relatie als overeenkomst, te saboteren door te ‘verlangen naar’ een relatie als iets wat beter is dan zonder, dan mij alleen hier aangezien in en als dit verlangen bestaande, het onmogelijk is om in zelfoprechtheid en plezier met een ander, al dan niet als eventuele potentiële partner te communiceren en deze te leren kennen en tevens van ieder ‘contact’ ‘het positieve’ te verwachten in en als de vorm van een relatie, tegen beter weten in binnenin mezelf in en als gezond verstand en zo mijzelf in mijn uiterste potentieel als reëel wezen in en als het fysiek, onderuit te halen, te verminderen en niemand meer te durven benaderen.

LIGLeefbaar Inkomen Gegarandeerd

Desteni I Process – courses

—————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 520 – Stabiliseren met de ondersteuning van een schaap

bramen-shutter-630

Ik ga zondagochtend vroeg een wandeling maken, langs het water, tot aan een huis aan het water waarbij een hele grote bramenstruik staat. De bewoner van het huis heeft hier ook een bankje gemaakt voor de voorbijgangers met een bordje erbij ‘Rust wat’. De struik staat hiernaast en ook hier – zo vertelde hij me vorig jaar – kunnen de voorbijgangers bramen van plukken aan de kant van het voetpad. Grote, dikke, sappige bramen. Ik heb een klein plastic zakje in mijn broekzak en deze vul ik met bramen terwijl ik er een aantal gelijk opeet. Ik herinner me hierbij ook wat Bernard zei toen ik in Zuid-Afrika was, dat de vruchten geplukt moeten worden, anders geeft de plant het jaar erna geen vruchten meer.

Verderop is een weiland met schapen en soms een paar bokjes. Als ik even bij het hek ga staan en wat praat tegen ze, staan ze op een gegeven moment op en komen naar het hek. Dit had ik eerder zo zien gebeuren en dus ging ik bij het hek staan en sprak wat tegen de dieren. Totdat er één begint te ‘antwoorden’, opstaat en naar het hek komt en de rest komt erachteraan. Hier geef ik de paar schaapjes die dat willen, wat klaver en weegbree van langs het pad. Niet alle schaapjes en bokjes eten dit op, het zijn er 2 of 3 die het aannemen, de rest gaat langzaam weer iets terug het weiland in, door met grazen. Ze kijken af en toe mijn kant op. Het grote moederschaap en twee groter gegroeide lammeren blijven staan en vooral de moeder wil wel lekker eten. Dus ik pluk en geef en aai haar snuit en doe mijn snuit bij haar snuit.

Op een gegeven moment zeg ik “schaap, ik voel me verdrietig, ik ben zo veel alleen”. Het schaap gaat me natuurlijk niet troosten. Het schaap blijft gewoon staan en kijkt vooruit met levende ogen. En ik kijk naar het schaap. Ik zie dat het een keuze is om in deze ervaring van ‘verdrietig zijn’ te gaan of om hier te blijven. Ik herinner me het eerste interview van het schaap, waarin ze zo is afgestemd op de zon en wat de zon brengt en dus eigenlijk op het leven in en om haar. Het lijkt of het schaap van me weggaat omdat ze niet ‘speciaal naar me toekomt’ maar ze gaat niet weg, ze blijft staan en laat zichzelf zien.

Uiteindelijk ga ik op de terugweg. Ik zie dat het geen zin heeft om in een ervaring van verdrietig zijn te gaan. Wie zou ik willen zijn, wie zou ik willen ontmoeten als ik mezelf zou ontmoeten; iemand die in de ervaring van verdriet blijft of iemand die ziet dat dit geen zin heeft, dat ik beter kan werken met wat hier is, dat er altijd leven is binnenin en om me heen, ook al ‘ervaar’ ik dit niet zo. Niet als oordeel naar mezelf toe ten aanzien van een ervaring van ‘verdrietig zijn omdat ik zoveel alleen ben’ maar benaderd in gezond verstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in een ervaring van verdrietig zijn te stappen omdat ik zoveel alleen ben op het moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘alleen zijn’ te koppelen aan ‘verdrietig zijn’.

Als en wanneer ik mezelf in een ‘ervaring van verdrietig zijn zie gaan omdat ik zoveel alleen ben’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om in een ‘ervaring van verdriet te gaan omdat ik zoveel alleen ben’, dat ik mezelf kan stoppen om in deze ervaring te gaan en dat ik mezelf liever ontmoet in gezond verstand als dat het leven in en om me heen aanwezig is waarin ik me realiseer dat ik hierin (nog) niet aanwezig ben en in plaats hiervan zoek naar ‘een ervaring van leven’ welke ik denk te vinden in en als de ervaring van verdriet, als surrogaat voor leven, als energetische beweging, in plaats van een beweging in en als mezelf, de geest uit, het lichaam in.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen als ik neig in een ‘ervaring van verdrietig zijn te gaan omdat ik zoveel alleen ben’ en in plaats hiervan te focussen op mijn ademhaling.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met participatie in de gedachte ‘dat ik zoveel alleen ben’.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van verdrietig zijn los te koppelen van de gedachte ‘dat ik zoveel alleen ben’.

Ik stel mezelf ten doel het alleen zijn vrij te maken van de ervaring van verdrietig zijn door zelfvergevingen toe te passen op de energetische verbindingen als gedachten als herinneringen en aannames ten aanzien van het alleen zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren in en als het alleen zijn.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te pushen naar buiten te gaan waar de dieren en planten mij iedere keer opnieuw ter ondersteuning zijn door en als het levende voorbeeld dat ze zijn en laten zien, welke ik eenvoudig kan waarnemen en zo integreren binnenin en als mezelf.

Full psychic animals the sheep part 1

Psychic Animals – The Sheep – Part 1

——————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 383 – Loneliness-2: praten

Dag 378 – Loneliness-1

Een punt waarvoor ik verantwoordelijkheid wil nemen is het praten/vertellen over een situatie van mezelf, waarin anderen betrokken zijn, waarin ik tijdens dit vertellen, bemerk energie te genereren. Als ik zo’n ‘verhaal’ eenmaal begin, wordt het moeilijker om weer te stoppen, en wil ik het liefst doorpraten en alles nog eens vertellen lol. Wat komt doordat ik het lastig vind om weer terug te komen bij mezelf; dit gedrag is gebaseerd op het construct van Loneliness – eenzaamheid als programmering en hierin ontwikkeld de ervaring van een ‘alleen zijn” als negatieve energetische ervaring, tegenover de positieve energetische ervaring in ‘relaties met anderen’, verschillend van 2 tot meerdere personen.

Ik heb dit ontwikkeld in het ‘praten met vriendinnen’, waarin we alle situaties besproken. Ik bemerk dat ik niet constant ben in en als mezelf, in relatie tot met wie ik praat en in relatie tot waarover ik praat en in relatie tot hoe ik praat.

Praten praten praten. Met hierin een polariteit van veel praten tot weinig/niet praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in gezelschap met ‘vrienden/een vriendin’, het moeilijk te vinden om weg te gaan/naar huis te gaan, waarin ik het ervaar alsof ik me ‘los moet maken’ van diegene(n).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb over een situatie wat ik heb meegemaakt, enthousiast te gaan delen waarin ik mijn stem verander en ik door wil blijven praten en hierin de ander vast wil houden in aandacht, zoekende naar wat ik nog meer kan delen, waarin ik feitelijk zoek naar positieve energie-oplading in en als mezelf ter bevestiging van mezelf in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een situatie wat ik heb meegemaakt met andere mensen hierin betrokken, te gebruiken om positieve energie in mezelf te genereren in en als een praten/vertellen hierover.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een moment van beslissing als mogelijkheid om bij mezelf te blijven, niet te nemen, omdat ik een punt hierin ervaar als ‘moeilijk’ als weerstand om bij mezelf te komen/blijven/zijn, en in plaats hiervan me te laten verleiden door de geest tot het praten over een situatie die ik heb meegemaakt, waarin ik vergeet in de adem te gaan tijdens het praten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vergeten in de adem te zijn tijdens het praten over een situatie die ik heb meegemaakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een hekel te hebben aan mezelf als ik zoveel praat in en als een energetische ervaring en mezelf toch niet effectief te stoppen hierin, waarin ik dubbel energie genereer: in het moment positief en achteraf negatief.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dubbele energie te genereren en hierin niet integer als intiem te met zelf te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als ik praat over een situatie, waarin ik eerst iets vast wil houden, dus niet deel, om energie te genereren in mezelf, het vervolgens wel wil delen om energie te genereren in mezelf, en het vervolgens weer te veroordelen om energie te genereren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb veel praten te veroordelen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb veel te praten bij iemand ‘waar ik me op mijn gemak voel’ en weinig te praten bij iemand ‘waar ik me niet op mijn gemak voel’, en hierin een disbalans te creeren in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring als moment van Loneliness in en als mezelf alleen, uit te stellen/te verbloemen, door te gaan praten/vertellen over iets wat ik heb meegemaakt en hierin positieve energie te genereren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring van Loneliness te creeren door gedachten over alleen en samen zijn, opgebouwd door de tijd heen,  gestoeld op een programma in en als het construct van Loneliness-Eenzaamheid in en als de geest, en hierin vastgezet, niet van mijn stoel op te willen staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek te belasten met de energie die ik genereer tijdens het praten of juist het niet praten, waarin ik hierin me zo rottig voel en onaangenaam in mijn fysiek, dat ik neig tot opnieuw energie genereren, nog steeds als consequentie van het energie genereren om niet het moment van weer alleen zijn te voelen.

Als ik mezelf zie participeren in een ervaring van het moeilijk vinden om weg te gaan/naar huis te gaan, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het slechts een moment is, dat ik voorbij dit moment, bij mezelf kom, en hierin tevreden ben als ik door het moment heenga in en als mezelf als weerstand die opkomt.

Ik adem, sta op, en beweeg me fysiek naar wat ik wil doen als naar huis gaan of loop even weg om te zien wat het beste is voor me in het moment om te doen.

Als ik mezelf zie neigen tot praten over een situatie die ik heb meegemaakt, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik iets wil delen, waarin ik mezelf eerst inhoud, om het vervolgens toch te delen, versterkt door het inhouden.

Ik realiseer me dat ik het ‘praten over’ als delen veroordeel in mezelf, waardoor ik dit inhoud, en vervolgens toch doe.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op de adem terwijl ik praat/deel, en hierin specifiek te zien wat ik wil delen en hoe ik het deel, en mezelf hier te houden in en als de adem.

Ik stel mezelf ten doel te bevrijden van de oordelen over het al dan niet delen, al dan niet in en als energie, door toepassing van zelfvergeving op de specifieke verbindingen die ik hierin tegenkom, zodat en waarin ik mezelf corrigeer, langzaam maar zeker, tot een constante aanwezigheid in spreken in de adem in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te duwen tot voorbij de weerstand om op te staan en alleen te staan, en hierin zacht te zijn met mezelf en tegelijkertijd standvastig, en zelfvergevingen toe te passen op wat ik zie dat mijn standvastigheid doet wankelen, waarin ik me realiseer dat het veelal ‘slechts’ een energetische ervaring als verslaving is waar ik doorheen moet die niet perse van alles te betekenen heeft en welke ik kan stoppen.

Ik stel mezelf ten doel de herinneringen gekoppeld aan veel praten en ervaringen en oordelen hierin en hierover, te onderzoeken in mezelf.

Als ik mezelf zie participeren in en als disbalans als ervaring van me wel of niet ‘op mijn gemak voelen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn ervaring van comfortabel zijn en hierin mijn expressie, afhankelijk maak van het gezelschap met wie ik ben.

Ik realiseer me dat ik mijn expressie wel kan afstemmen op het gezelschap – in het luchtledige praten heeft niemand wat aan – maar dat ik hier tevens constant in kan blijven in en als mezelf, zodat het een beslissing wordt in en als mezelf om iets te delen zonder energetische connecties met het gezelschap.

Ik stel mezelf ten doel in gezelschap in de adem aanwezig te blijven en mezelf hier steeds naar terug te halen, en te zien in het moment wat ik wil delen en wat er eventueel in me opkomt als weerstand als connectie, waarin ik deze connectie als relatie terughaal naar zelf, en de afscheiding hierin, in en als mezelf in relatie met de ander, stop.

Ik realiseer me dat dit een proces is door de tijd heen, en dus geef ik mezelf de tijd hierin en hiervoor, waarin ik mezelf ten doel stel de kleine correcties in het moment door te voeren.

Ik stel mezelf ten doel de gedachten over Lonelisess-Eenzaamheid te onderzoeken en gewaar te zijn en/of worden wanneer en hoe ze opkomen zodat ik mezelf hierin kan ondersteunen en richting geven.

silhouette-of-people-talking-200x154 Next Question: praten jongeren nu sneller?

Het Ontwerp van Eenzaamheid

————————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 158 – Mourning in the Morning

I am Mourning in the Morning.

Zittend in een klein huisje alleen zie ik hoe ik mourn, rouw en hierin vast wil houden aan een ervaring van alleen zijn in de wereld. Bij ieder klein idyllisch huisje wat ik zie neig ik tot fantaseren over hoe het zou zijn om hier alleen te wonen. Een soort eenzaamheid geidealiseerd tot een idylle en vanuit deze idylle toch hopen op een ontmoeting met een ander in soortgelijke idylle. Ik realiseer me nu dat ik dit uit films heb opgepikt. En ik zie dat het in werkelijkheid niet zo werkt. Door het vasthouden, mournen in de idylle van eenzaamheid is er geen ruimte voor communicatie met een ander en blijft de idylle van eenzaamheid dus bestaan. Precies zoals bedoeld is, want deze idylle van eenzaamheid geeft een ervaring van mourning, rouw, welke energie genereert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb energie te genereren in het mourning in eenzaamheid, waarmee ik mezelf vasthoud in een bestaan in bewustzijn in/als mourning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te voelen in de ervaring van mourning en de eenzaamheid die deze geeft zonder in te zien dat ik deze ervaring in eerste instantie zelf gecreeerd heb als idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer gemaakt te hebben van mijn eigen gecreeerde idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf gevangen te zetten en houden in mijn eigen gecreeerde idylle.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik vanuit deze idylle een persoon in soortgelijke idylle kan ontmoeten en van hieruit samen deze idylle stoppen, in plaats van in te zien dat deze idylle de ontmoeting en communicatie met een andere persoon belemmert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb samen de illusie/idylle te willen stoppen, wat eigenlijk geen stoppen is maar een voortzetten van de idylle in eenzaamheid, maar dan samen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de idylle van eenzaamheid helemaal niet te willen stoppen maar samen te willen voortzetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gezien te hebben dat ik deze idylle heb overgenomen uit films die ik gezien heb, waar 2 mensen in eenzaamheid elkaar ‘vinden’ en de eenzaamheid herkennen in elkaar wat een basis geeft om samen verder te leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de idylle van eenzaamheid een basis geeft om samen verder te leven, in plaats van in te zien dat de idylle van eenzaamheid gevangen houdt in de eigen idylle en dus meer eenzaamheid voortbrengt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het mogelijk is om in een idylle van eenzaamheid te communiceren met een ander en zo de idylle te verbreken, in plaats van in te zien dat de idylle van eenzaamheid het onmogelijk maakt om te communiceren aangezien de idylle van eenzaamheid bezig is zichzelf in stand te houden en hierin mourning creeert om te blijven mournen, rouwen, in de idylle van eenzaamheid als de illusie/religie van zelf.

Ik realiseer me dat als ik de eenzaamheid wil stoppen en in de toekomst eventueel samen wil leven met iemand, ik zelf alleen de idylle die ik gecreeerd heb dien in te zien en te stoppen. Alleen ikzelf kan kiezen om de religie van zelf te stoppen en het mournen te stoppen waarin ik de idylle als religie van zelf in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel de mourning in the mourning specifiek te onderzoeken zodat ik kan zien waaraan ik vasthoud om energie te creeren in the mourning in the morning.

Ik stel mezelf ten doel de specifieke relatie in/als angst tot mourning in het behoud van zelfreligie te stoppen, te onderzoeken en zelf te vergeven waarin ik ruimte creeer in mezelf tot communicatie in/als zelf met een ander.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met slachtofferschap en gelijk te gaan staan aan mijn eigen gecreeerde idylle.

———————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 128 – Krachtdieren

Ik heb me voor langere tijd bezig gehouden met krachtdieren, waarin ik de natuur en de dieren boven mezelf heb geplaatst in plaats van gelijk te staan. Ik heb tijdens een visualisatie-ritueel een krachtdier gezien, of eigenlijk alleen een deeltje van het krachtdier waarin ik opmaakte dat dat mijn krachtdier moet zijn. De Ooievaar. Ik heb 7 jaar naast een ooievaarsstation gewoond. Het was fantastisch. Overigens heb ik de meeste steun ervaren van het bekijken van het leven van de ooievaar in de praktijk, wat heel goed kon daar. De visualisaties die ik zelf af en toe probeerde waren nooit zo duidelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me speciaal te voelen omdat/doordat ik mezelf een ooievaar als krachtdier heb toegeschreven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het moeilijk te vinden om te zien dat krachtdieren niet echt bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien wat het dan wel is wat een krachtdier is, want het heeft me wel veel ondersteund in die tijd van alleen wonen tussen de weilanden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zonder het krachtdier alleen te voelen, in plaats van in te zien dat de directe fysieke aanwezigheid van de ooievaars en de vele andere vogels me zo enorm ondersteund hebben in het alleen wonen waardoor ik door hun fysieke aanwezigheid me eigenlijk nooit alleen voelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de vogels nog steeds te missen en nog steeds neig te gaan huilen als ik dit schrijf, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als de vogels te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb iets in aanwezigheid van de vogels te ervaren waarvan ik mezelf heb afgescheiden, namelijk adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van mezelf in/als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb meer van de ooievaar te kunnen genieten door het geloof dat het mijn krachtdier is en ik dus een soort van speciale band met de ooievaar geloof te hebben, wat de eenzaamheid weghaalt aangezien ik een speciale band heb met de ooievaar als relatie in/als de mind, wat feitelijk hetzelfde is als een relatie met (een) god.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze speciale band met een krachtdier als god nodig gehad te hebben om niet ten onder te gaan in eenzaamheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb beter te kunnen ademen met de vele vogels om me heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de geluiden van de vogels enorm te missen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van adem te hebben bij de geluiden van de vele vogels om me heen en in de tuin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik speciaal ben aangezien er zoveel musjes in de tuin zaten in het oude huis, in plaats van in te zien dat ik een tuin had gecreeerd die een veilige/beschutte woonomgeving geeft voor musjes, en ikzelf rustig ben en dus kunnen de musjes rustig wonen in de tuin van het huis waar ik woon, wat heel prettig is om bij te wonen en wat heel fijn is om zo’n omgeving te kunnen bieden aan de ‘wilde’ dieren, maar wat niet inhoudt dat ik speciaal ben; het houdt in dat ik zorg voor de dieren in mijn omgeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de aanwezigheid van de ooievaar vaak als teken te hebben gezien, waarin ze me vaak ondersteund hebben als ik echt niet meer kon, door een veer te laten vallen of opeens op een onverwachte plek op te duiken, waarin ik niet weet wat dit dan is, aangezien dit later allemaal niet meer gebeurde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik in/als de mind hierin heb lopen beinvloeden; wel dat ik natuurlijk de tekens interpreteer in/als de mind maar niet of ik loop te sturen in het verbonden bewustzijnsveld waarin de ooievaar als spiegel fungeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben speciaal te zijn op vele vlakken door van alles in de mind te creeren, gelovende dat mijn leven hoe het was als kind niet speciaal genoeg was en ik dus allerlei moeilijkheden als relaties heb aangehaald om het specialer te maken, waarin ik nu zie dat juist de eenvoud waarin ik ben opgegroeid het enige is wat ertoe doet, maar dat er daarin wel een relatie speelde die totaal ongelijk was/is waarin ik ongelijk aan mezelf ben gaan staan, en dus heb ik geprobeerd deze relatie te corrigeren met behulp van heel veel andere relaties zodra ik het huis uit was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geprobeerd te hebben de relatie met mezelf te corrigeren door middel van het hebben van relaties met anderen, in plaats van de relatie met mezelf op te lossen in mezelf met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me nooit speciaal gevoeld te hebben als kind, en dus ben ik op latere leeftijd van alles gaan doen wat speciaal is, niet zozeer om het speciaal zijn maar meer als zoektocht voor een oplossing naar de onvrede die ik ervaar in het beknellende construct als wat ik nog steeds ervaar, en in die richtingen ben ik me stiekem speciaal gaan voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet met de massa mee te willen lopen, waarin ik me dus van de massa heb afgescheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf van de massa te hebben afgescheiden, terwijl ik de massa vogels juist weer heel tof vind en me daar graag te midden van zou bevinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever tussen de dieren/vogels te willen leven dan tussen de mensen, waarin ik het dier boven mezelf plaats.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het dier/de vogel boven mezelf te plaatsen en hierin te geloven dat ik een krachtdier nodig heb om me te leiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het zelf niet weet en dus een krachtdier nodig heb om me te leiden in mijn bewegingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets nodig heb buiten mezelf om me te leiden, waarin ik het dier kies die zonder bewustzijn leeft en zichzelf dus leidt/beweegt in/als Leven.

Ik stel mezelf ten doel het dier/krachtdier als Levend Voorbeeld te zien van hoe te leven in eenheid en gelijkheid als Zelf als Leven in het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen zodra ik een ervaring van speciaal voelen op zie komen in relatie tot dieren.

Ik stel mezelf ten doel specifiek te onderzoeken waarom ik niet gelijk wil staan aan mezelf als mens en liever een dier zou willen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb liever een dier te willen zijn aangezien ik mezelf als bewustzijn niet tof vind, en me ertegen verzet totale zelfverantwoordelijjkheid te nemen voor mezelf als bewustzijn, en dus wil ik liever een dier zijn, dat lijkt me zo fijn/gemakkelijk, dan hoef je niet te dealen met het bewustzijn, waarin ik totaal voorbij ga aan het lijden wat de dieren ondergaan en alleen maar kijk naar de enkele dieren die het enigszins ‘goed’ hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het ‘goed’ hebben van het kleine groepje dieren om me heen te gebruiken als excuus om liever een dier te willen zijn en dus geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als Leven en hierin voor Alle Leven waarin het grootste deel van dier en mens een werkelijk onacceptabel miserabel leven lijdt door de totale ongelijkheid die we gecreeerd hebben in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik met het goed zorgen voor het leven in mijn directe omgeving, ik mijn steentje bijdraag op deze aarde en alles doe wat in mijn ‘vermogen‘ ligt, in plaats van werkelijk in te zien dat door deze illusie te blijven geloven en te blijven leven ik het ongelijke leven op aarde alleen maar voed aangezien ik in illusies in/als de mind, de mindenergie blijf voeden en dus de polariteit=ongelijkheid op aarde mede in stand houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn bereik als vermogen te meten aan de hoeveelheid geld die ik heb, waarin ik mezelf dus beperk/gelijkstel in/als de mind in/als de hoeveelheid geld die ik denk te verdienen in/als de mind, en mezelf als Leven hierin dus automatisch limiteer zonder het verder nog in vraag te stellen.

Ik stel mezelf ten doel het dier als levend voorbeeld te zien  die in ieder moment gelijk is aan hoe het op dat moment in iedere situatie is, zonder er iets anders/mooiers/slechters van te maken en zonder iets/iemand anders te willen zijn.

(Wat brengt naar een onderwerp voor een volgend blog: Vergelijken).

Ik stel mezelf ten doel het dier in praktijk op aarde te onderzoeken waartoe ik me aangetrokken voel en te onderzoeken waarom ik me aangetrokken voel door een bepaald dier, wat het mij als levend voorbeeld laat zien, waarin ik gelijk kan gaan staan aan datgene in mezelf waarvan ik me heb afgescheiden en dus nog aantrekking nodig heb/ervaar totdat ik de afscheiding in mezelf gestopt heb.

De Uil

De Olifant

Het Schaap

De Walvis

De Kikker
—————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 73 – Hinkelen op twee benen in plaats van een en gelijk als zelf staan

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te willen dat een man naar me toe komt die niet in zichzelf ziet, terwijl ik tegelijkertijd niet gelijk aan mezelf ga staan hierin in een agreement met mezelf waarin werkelijk een agreement mogelijk is met een ander die in zelf wil zien als wat het beste is voor alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op twee benen te hinkelen in plaats van een en gelijk als zelf te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf steeds opzij te zetten voor de liefde/seks van een man, mezelf er in/als de mind van overtuigend dat ik dat wel aankan, dat ik wel kan staan als zelf in agreement met een man die niet in zelf wil zien, waaruit blijkt dat ik zelf niet in zelf wil zien en alleen wil staan, dan wel met die man dan wel alleen, waardoor ik op twee benen blijf hinkelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet een en gelijk als zelf te willen gaan staan uit angst om alleen achter te blijven zonder man die in zelf wil zien, waarin ik juist mezelf alleen achter laat in/als de mind door niet Al(l)Een te willen gaan staan in/als mezelf in als de Adem, wat zich reflecteert in mijn werkelijkheid, namelijk dat ik alleen ben zonder man die in zelf wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de emotie van alleen als eenzaam echt is waarin ik mezelf als participant in deze ervaring niet stop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te stoppen participeren in een emotie van alleen zijn als eenzaam zijn, waardoor ik dit gevoel steeds groter en werkelijker heb gemaakt totdat ik er zelf in ben gaan geloven en slachtoffer ben geworden van mijn eigen emotie  van eenzaamheid, waarin ik niet meer op sta doordat ik geloof dat ik slachtoffer ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik slachtoffer ben van mijn emoties die ik gemanifesteerd heb in de werkelijjkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf slachtoffer te maken van mijn eigen gemanifesteerde gevoelens en emoties als werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te zijn geraakt aan de gevoelens en emoties die ik gemanifesteerd heb als werkelijkheid, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verslaafd te zijn geraakt aan de werkelijkheid van gevoelens en emoties die ik gecreeerd heb, waardoor ik op twee benen blijf hinkelen met een slot ik bedoel sloot ertussen, verslaafd aan het ene been en tegelijkertijd heel goed wetende dat ik op dat ene been niet kan leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de man naar me toekomt en dat ik niet sterk genoeg ben als zijnde niet een en gelijk als zelf sta, waarin ik toegeef aan verlangens en hierin mezelf verlaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om mezelf te verlaten als de man naar me toe komt, waardoor ik situaties creeer waarin ik de ander verlaat of verlaten word.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een patroon van weglopen en verlating te creeren, waarin ik wegloop voor een beknellend relatieconstruct waarin niet in zelf gezien wordt en waarin ik dus niet volledig in zelf zie en als zelf beweeg, en als enige optie kan weglopen om me te bevrijden uit dit beknellende construct, of iets ‘aangaan’ met iemand die zelf steeds wegloopt en dus in ieder geval geen aandacht als bewustzijn op mij gaat vestigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn geworden voor aandacht als bewustzijn op mij gevestigd, en ondertussen juist zoekende naar aandacht als bewustzijn op mij gevestigd, afhankelijk van wie die aandacht komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb voorkeur te hebben gecreeerd in van wie ik aandacht als bewustzijn wil ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik in de aandacht als bewustzijn of juist geen aandacht als bewustzijn van een ander wordt vastgehouden, in plaats van in te zien dat ik mezelf vasthoud in aandacht als bewustzijn op die ander, dan wel omdat ik aandacht van een ander wil, dan wel omdat ik  juist onder de aandacht van een ander probeer uit te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf als aandacht als niet genoeg te ervaren waardoor ik aandacht nodig denk te hebben van een ander, en als ik die krijg maar niet van degene van wie ik zou willen, word ik boos, terwijl ik deze situatie als aandacht nodig hebben zelf gecreeerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boos te worden op wat ik zelf gecreeerd heb dus boos te worden op wie ik geworden ben aangezien ik ben wat ik creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik anders ben dan de situatie die ik creeer die ik niet zo tof vind, en dus scheid ik mezelf af van wat ik creeer als wat ik niet zo tof vind dus van wie ik ben geworden als die ik niet zo tof vind, waardoor ik niet gelijk kan gaan staan als wie ik geworden ben zolang ik me ervan af-scheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van een deel van wie ik geworden ben, waardoor ik geloof afscheid te moeten nemen van situaties en/of mensen die dit deel vertegenwoordigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik afscheid moet nemen van iets of iemand, in plaats van de afscheiding in/als mezelf te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het leven in agreement met een man als beter te zien dan het leven in agreement alleen met/als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik iets mis als ik niet in agreement met een man leef nu of later, waaruit blijkt dat ik mezelf mis in agreement in zelfintimiteit in/als/met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het anders is om in agreement met een man te leven dan zonder man, in plaats van in te zien dat ik hoe dan ook alleen sta.

Ik stop met weglopen van mezelf als de ander=de mind. Ik sta mezelf niet toe weg te lopen van wie/wat ik geworden ben en hierin mezelf te verlaten voor het najagen van een illusie.

Ik stel mezelf ten doel de afscheiding in mezelf te stoppen door in te zien waar ik me van af wil scheiden en hier zelfvergevingen op toe te passen zodat ik er gelijk aan kan gaan staan en in op kan staan, zodat ik mezelf kan bewegen gelijk aan de structuren die ik geworden ben waarin beweging verandering als correctie mogelijk maakt.

Ik stel mezelf ten doel in/als de adem te zijn als de man eventueel naar me toe komt, zodat ik in het moment in zelf kan zien wat het beste is zonder angst voor de toekomst en ik kan spreken als zelf zonder angst voor verlies van een illusie van eenzaamheid, liefde en seks die niet bestaat in/als gelijkheid. Ik realiseer me dat deze situatie van alleen zijn mezelf de mogelijkheid geeft om een en gelijk als zelf te worden waarin ik constant als mezelf niet meer bang hoef te zijn voor verlies en verlating.

Ik stel mezelf ten doel de emoties van eenzaamheid te stoppen in mezelf door het toepassen van schrijven, zelfvergevingen en zelfcorrecties, waarin ik intiem in/als/met mezelf ben/word en ik dus niet eenzaam maar Al(l)Een ben, of ik nu in agreement met een man leef of alleen in agreement met/als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het aandacht vragen van een ander en/of de aandacht op de ander te stoppen en Hier te zijn in zelf-aandacht in zelfintimiteit in/als de adem, waarin ik mezelf steeds naar Hier haal als ik verdwijn in gedachtes, gevoelens en emoties in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als slachtoffer te stoppen door een voor een, adem voor adem, de lagen van emoties van slachtofferschap in te zien/uit te schrijven en zelf te vergeven zodat ik mezelf kan bewegen/corrigeren tot het wandelen in gelijkheid in/als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel in agreement in/als/met mezelf te leven, waarin ik zie dat alleen in agreement in/als/met mezelf een agreement mogelijk is met een man.