Dag 600 – Leidt geheimhouding tot een constructieve aanpak?

zwijgen

Na het openen van het punt van ervaringen en gedrag in relatie tot een patroon dat ik gecreëerd heb jaren geleden, in een periode van het ontzeggen van voldoende voeding voor mezelf – bemerk ik dat ook de zogenaamde ‘grote’ punten of onderwerpen, eveneens punten / onderwerpen zijn die geopend en vergeven kunnen worden. In verschillende interviews heb ik dit gehoord, dat een ogenschijnlijk ‘klein’ punt, groter kan zijn dan het lijkt en vice versa, dus dat een ogenschijnlijk enorm, onoverkomelijk onderwerp, niet groter is dan andere patronen. Het is een patroon dat ik in kleine stapjes onder ogen kan zien en van hieruit verantwoordelijkheid voor kan nemen in de toepassing van zelfvergeving als zelfbegrip, van waaruit ik mezelf stap voor stap ga corrigeren en veranderen.

Het haalt de energetische lading af van het onderwerp / verslavingspatroon dat ik heb ontwikkeld en als ik dit zo opschrijf vraag ik me af, is dat eigenlijk niet wat ik (en iedere ander) steeds doe in en als de geest; dat ik heel veel ophef maak over een manifestatie en het zo ‘angstaanjagend’ maak, in plaats van de manifestatie te onderzoeken binnenin mezelf, integer en zorgvuldig, met als doel om mezelf te begrijpen en bevrijden van deze beknellende angstervaring die ik gemanifesteerd heb voor en als mezelf.

geheimhouding

Als ik naar het onderwerp verslaving kijk, is het verbergen en de geheimhouding een enorm bevorderende factor om een destructief patroon te manifesteren. In de geheimhouding in de geest kan ik niet goed zien wat er werkelijk speelt binnenin mij, aangezien ik bezig ben met iets te verbergen. En juist in dit verbergen, creëer ik de meeste consequenties, in mijn geval binnenin mijn eigen lichaam en in veel gevallen ook juist in de wereld in relatie tot anderen om ons heen. Iemand vroeg mij vrij recent waarom het nodig is om al dit soort onderwerpen openbaar te maken en mijzelf feitelijk open te stellen in wat er binnenin mij speelt, in en als de geest. Dit is nodig omdat de geheimhouding niet bijdraagt aan het zelfbegrip en dus zelfvergeving. Dit betekent niet dat ik alle details op het internet plaats, aangezien dit geen constructief voorbeeld inhoudt van hoe ik effectief werk met het ontmantelen van de ‘geheimen’- oftewel, van de patronen in gedachten, gevoelens en emoties – in en als de geest.

We doen alsof het woord geheimen iets heel ‘groots’ is, echter feitelijk bestaan geheimen uit gedachten en van hieruit de activatie/creatie van gevoelens en emoties als ‘beweegredenen’ die niet geverifieerd zijn met de praktische, fysieke werkelijkheid. Het zijn in feite aannames die ik ben gaan geloven en van hieruit, ben gaan leven zonder dat ik werkelijk onderzocht heb of dit het beste is, hetgeen dat ik doe en denk.

Bijvoorbeeld, een sapvastenkuur beginnen op een leeftijd van 16 jaar, dat is niet het beste. Het is niet geschikt voor een lichaam van 16 jaar (dus in de groei) om het van voeding te onthouden en zeker niet vanuit een wens tot afslanken. De wens tot afslanken was in mijn geval, ook niet het beste; er was geen sprake van overgewicht, echter de wens was gestoeld op wat ik zag aan voorbeelden in de media en hier vandaan, had het met veel meer zaken te maken binnenin mezelf waarin ik mezelf geen richting heb leren geven en dit heb ik niet geleerd, omdat mijn ouders dit niet geleerd hebben en dit mij dus niet konden leren, en zo gaat dit terug in de tijd. Hierin mist het aan begeleiding en observatie met gezond verstand, waarin alle aspecten in overweging worden genomen en van waaruit dan een passende oplossing gevonden kan worden. Bijvoorbeeld, ik had destijds ook al vaker last van mijn buik die opgeblazen was. Hierin zou ook op jonge leeftijd veel meer begeleiding mogelijk zijn, zowel fysiek als emotioneel en als dit op deze manier ondersteund wordt, is er helemaal geen reden of aanleiding en dus geen wens tot ‘afslanken’. En zo kan dit per mens, individueel bekeken worden. Het kan namelijk zo zijn dat er bij een aantal jongeren wel degelijk overgewicht speelt waarin een meer gerichte begeleiding nodig is ten aanzien van het overgewicht en de gesteldheid van het fysiek, echter ook hier zijn er weer vele aspecten die in overweging moeten worden genomen.

Kortom onze gezondheidszorg en educatie schiet enorm tekort; ouders staan vaak met hun handen in het haar ten aanzien van hun kinderen en dan is het maar net welk overlevingspatroon naar voren komt die dit tot uiting brengt. En juist dit overlevingspatroon, is wat het kind oppikt en voortzet binnenin en als zichzelf, vaak iets afwijkend van het originele patroon zoals de ouders het tonen zodat het lijkt alsof het kind ‘anders’ is. Maar dat is niet zo. We zijn exacte kopieën van onze voorouders en zetten het DNA voort, exact zoals we geleerd hebben. Totdat we beslissen dit te stoppen binnenin en als onszelf en onszelf te vergeven en corrigeren voor wat we hebben toegestaan.

Parenting – Perfecting the Human Race (Interviews Engelstalig)

Het is nu tijd om dit te doen. Via het internet is er ontzettend veel informatie beschikbaar waar voorheen geen toegang tot was. Dus wat dat betreft, wordt de geheimhouding minder en minder. We kunnen onszelf ‘exposen’ en dit gebruiken op een opbouwende manier, ter ondersteuning en voorbeeld als wat het beste is voor al het leven. Hierin beslis ikzelf wat ik deel en wat ik eerst binnenin mezelf wil onderzoeken. Ik leer mezelf hierin richting te geven en zo behoud, of liever gezegd, ontwikkel ik stapje voor stapje, woord voor woord, blog voor blog een zelfdirectie, een zelfsturing in en als mijn zelfexpressie waarin ik beslis, in en als een uitgangspunt van wat het beste is voor al het leven.

En dit gaat langzaam, want ik heb jaaaaarenlang iets anders geleerd. Ik heb namelijk alleen geleerd om mezelf uit te drukken in reactie op mijn buitenwereld en hierin ligt de beslissing van wat ik deel en uitdruk, dus niet werkelijk in mezelf; die beslissing geef ik uit handen aan de buitenwereld, aan datgene of diegene waar ik op reageer buiten mezelf. En dit geeft de ervaring van onmacht binnenin mij, want natuurlijk ‘voel’ en ‘weet’ ik dat ik mezelf geen richting geef, dat ik me steeds maar laat activeren en uitdagen tot een uitdrukking waartoe ik niet werkelijk een beslissing genomen heb, het is een aangeleerd patroon, in reactie op iets of iemand buiten mij. En ‘natuurlijk’ ben ik hier boos om, want ik ben niet effectief. Ik geef mezelf niet effectief richting. Als ik dit onder ogen durf te zien en wil zien en wil leren zien hoe dit komt, dan heb ik de eerste stap gezet want als ik iets onder ogen wil zien en zo ga zien, stel ik mezelf in staat om er iets aan te doen. En als ik iets niet onder ogen wil zien, stem ik feitelijk toe tot geheimhouding van een bestaan in deze overlevingsmechanismen, in en als mezelf als een manier van leven die niet het beste is voor mezelf en/als al het leven. Hierin ligt de beslissing bij mij.

Met een kanttekening dat de ongelijkheid binnenin onszelf, zich zo gemanifesteerd heeft in de wereld tot een bestaan waarin we afhankelijk zijn geworden van hoe we het geldsysteem in en als deze wereld gecreëerd hebben en/of hebben toegestaan zich te ontwikkelen en een groot deel van de mensheid of eigenlijk iedereen, deels of geheel bezig is met overleving op fysiek niveau. Dus dit is een aspect dat onder ogen gezien moet worden zodat ook hier vergeving en verandering kan plaatsvinden met gelijke mogelijkheden tot een fatsoenlijk bestaan voor ieder-een.

De Weg Vooruit is Politiek (Politiek Blog Nederlandstalig)

Deze theorie en informatie, die is essentieel. Echter de uitdaging ligt in de praktische toepassing van de theorie, dagelijks, in de fysieke werkelijkheid, in de hele kleine dingen, in de interactie met de mensen met wie we omgaan, in het constant en consequent leven van en als het vergeven en corrigeren van onszelf waarin we geven zoals we zouden willen ontvangen in overweging van al het leven, inclusief onszelf.

Desteni I Process (Cursus Engelstalig en gratis Lite cursus ook Nederlandstalig)

openstellen

“Openbaringen” (Teksten Nederlandstalig)

————————————————————————————————————————-

Advertenties

Dag 599 – Het verzadigingspunt

Na het rustig en zorgvuldig uitschrijven van een blog over het verzadigingspunt druk ik op de verkeerde knop, of eigenlijk glijd ik met mijn hand ergens overheen en… is de gehele tekst verdwenen. Ik bemerk dat ik de woorden niet op dezelfde manier opgeschreven krijg, het is alsof het al uitgeschreven is tot een inzicht en nu blijft alleen dit inzicht over en zelfs die kan ik niet meer op dezelfde manier verwoorden.

Pile of Pancakes

Wat ik vanochtend opmerkte na het lezen van mijn blog van gisteren, is dat op dagen dat mijn darmen niet prettig ontlast zijn, ik niet bij het natuurlijke, fysieke verzadigingspunt kan komen omdat mijn darmen al vol zitten en het eten dat ik toevoeg druk uitoefent op de plekken waar de ontlasting nog in de darm zit, zonder dat het op dat moment naar buiten kan. Hierdoor blijf ik bezig met eten in gedachten aangezien ik fysiek niet voldoende voeding heb terwijl ik tegelijkertijd letterlijk ‘vol’ zit.

In de periode dat ik wilde afslanken, toen ik 16 was, heb ik een periode te weinig gegeten en stopte ik steeds voordat ik verzadigd was. Dit patroon heb ik mezelf aangeleerd, ik bepaalde in en als de geest hoeveel ik kon/mocht eten en als dit op was, dan was het op en wachten tot de volgende maaltijd. Hierin creëer ik een verlangen naar eten in en als de geest, gecombineerd met fysieke signalen van een tekort.

Hiervoor herinner ik me heel wat momenten (jonger dan 16) waarin ik het liefst wilde dooreten, ook als ik al ‘vol’ zat. een zak chips, lasagne die mijn moeder gemaakt had, of snoep. Hier ging ik het verzadigingspunt juist voorbij. Hierin is een polariteit aanwezig en polariteit geeft energie, van plus naar min en terug.

Zo heb ik een conflict binnenin mezelf gecreëerd waarin ik veel energie genereer en mezelf oplaad in de geest en zoals zichtbaar, een energetische voedingsbodem voor de rest van mijn leven tot nu toe, gelegd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een punt van controle in en als de geest, te bepalen hoeveel ik kan/mag eten in plaats van te eten totdat ik fysiek prettig verzadigd ben en vanuit hier verder te gaan met andere bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf bezig te houden in en als de geest door mezelf voeding die mijn lichaam nodig heeft te ontzeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te willen stoppen met eten omdat ik het zo lekker vind en door te eten totdat ik oncomfortabel vol zit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het mezelf oncomfortabel te hebben gemaakt, ofwel met teveel voeding ofwel met te weinig voeding en zo bezig te blijven met een ervaring van teveel of te weinig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een tekort te creëren in mijn fysiek door mezelf voeding te onthouden en zo op een laag lichaamsgewicht te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf/mijn lichaam slachtoffer te maken van mijn eigen controlemechanisme van bepalen hoeveel ik kan/mag eten in en als de geest en hierin fysiek een ‘grens’ te manifesteren, in plaats van te eten tot ik een natuurlijke, fysieke verzadiging ervaar als in ‘ik heb genoeg, bedankt’ waarna ik verder kan met andere bezigheden zonder afleiding van gedachten over eten of van een lichaam die ondervoed is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden in en als de geest met een teveel of met een tekort aan fysieke voeding zonder te weten dat ik hierin een patroon manifesteer in mezelf/mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit een schoonheidsideaal te bepalen hoeveel ik kan/mag eten en hierin op een lichaamsdeel te focussen die niet binnen dit schoonheidsideaal valt en verder niet te letten op de rest van mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te fixeren in en als de geest op een ideaal, geprojecteerd op mijn eigen lichaam en mijn lichaam hierin en hiervoor te verzwakken.

In deze periode ben ik terecht gekomen in een ervaring van zinloosheid, die ik ook nog steeds aanwezig ervaar in mezelf. Ik heb hierin begrepen dat er bepaalde ‘zinnen’ liggen opgeslagen als constructen in mijn buikgebied en één hiervan is ‘het heeft geen zin’ welke is doorgegeven via voorouderlijnen. Om uit de ervaring van zinloosheid te blijven, focus ik me op eten, of koffie drinken. Als ik dit nu bekijk, is het dan niet zo dat ik juist deze ervaring van zinloosheid fysiek gemanifesteerd heb in deze periode, of wellicht beter gezegd, geactiveerd (van een patroon dat latent aanwezig was in en als de geest, doorgegeven via ‘de genen’)? De ervaring van zinloosheid bestaat alleen in de geest – een dier zie ik bijvoorbeeld geen zinloosheid ervaren, die is hier fysiek aanwezig. Dus met het te weinig eten als tegenhanger ter controlemechanisme van het eerdere ‘teveel’ eten/veel willen eten, leidt ik mezelf af van een ‘niet weten wat te doen’ (als een tweede zin als construct in mijn buikgebied’) en kom ik juist meer terecht in de ervaring van zinloosheid, aangezien ik mezelf meer en meer in en als de geest beweeg en mijn lichaam verzwak en minder fysiek aanwezig ben in fysieke activiteiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te leiden van een ervaring van zinloosheid met eten of koffiedrinken en mezelf te willen vullen met fysiek voedsel of juist met een ‘niet mogen’ eten.

Feitelijk zie ik hier een verslavingspatroon als ‘meer willen’ zoals de geest is opgebouwd – in en als de geest ervaren we nooit genoeg aangezien de geest uit energie bestaat en hiervan leeft en energie raakt op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als de geest altijd meer te willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor een ervaring van zinloosheid en mezelf hiervan af te leiden.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in en als een ervaring van zinloosheid, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind in een gedachte en gekoppelde ervaring. Ik realiseer me dat ik aanwezig kan zijn in en als de adem en gedachten en ervaringen kan zelfvergeven. Ik stel mezelf ten doel te focussen op mijn ademhaling en door te gaan met de bezigheden die ik aan het doen ben en/of iets eenvoudigs en praktisch op te pakken, hoe ‘zinloos’ het klusje ook lijkt.

Als en wanneer ik me bevind in een ervaring als gedachte van ‘niet weten’ dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat het niet gaat om iets ‘weten of niet weten’ maar dat het uiteindelijk gaat om iets ‘te doen’ in overweging van en als leven. Ik stel mezelf ten doel, te stoppen met deelname in een gedachte als ‘ik weet het niet’ en te focussen op wat ik kan doen en/of doe in het moment.

Als en wanneer ik ervaar te weinig gegeten te hebben, dan stop ik, ik adem. Ik onderzoek in mezelf of het fysiek mogelijk is om meer te eten tot in een fysieke ervaring van ‘ik heb genoeg, bedankt’. Ik stel mezelf ten doel, met aandacht te eten en te proeven en me te focussen op de textuur van de voeding, zodat en waarin ik meer fysiek aanwezig ben en minder in gedachten in en als de geest en zo beter ervaar hoeveel ik het beste kan eten en prettig verzadigd raak.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een gedachte aan een volgende maaltijd, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik wegga uit het moment, de toekomst in. Ik breng mezelf terug bij wat ik aan het doen ben, zie wat voor een ervaring en/of er in me opkomt en spreek een zelfvergeving uit op de energie die ik ervaar en/of gedachte die ik zie opkomen.

Als en wanneer ik mezelf in gedachten zie bepalen hoeveel ik kan/mag eten en/of gegeten heb, dan stop ik, ik adem. ik realiseer me dat ik op deze manier niet fysiek kan ervaren wanneer ik verzadigd ben als in ‘ik heb genoeg, bedankt’. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het bepalen in en als de geest hoeveel ik kan/mag eten. Ik stel mezelf ten doel te oefenen met de hoeveelheid die ik wil eten op een moment.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een verlangen om door te blijven eten terwijl ik fysiek verzadigd ben, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in de geest bevind en dat ik iets wil voortzetten als ervaring, terwijl ik in mijn fysiek voldoende heb. Ik stel mezelf ten doel te stoppen met eten, te ademen, mezelf de energie/de ervaring te vergeven die ik door zou willen zetten en de spullen op te ruimen.

Ik realiseer me dat er heel wat specifieke begeleiding nodig is voor en als mezelf in deze punten en dat ik hier wat aspecten naar voren haal. Helaas krijg ik het punt niet meer zo helder en simpel verwoord als deze ochtend. Het punt van de fysieke verzadiging is in ieder geval zichtbaar als factor en als een oorzaak van het genereren van energie de hele dag door als ik mezelf hierin niet voorzie. Dit is direct te koppelen aan de hoeveelheid energie die er gegenereerd wordt in de wereld waarin een groot deel van de bevolking een tekort aan voedsel heeft en hier dus de gehele dag mee bezig is en een klein deel van de wereld heeft juist een behoorlijk ‘teveel’ waarin er energie gegenereerd wordt door bijvoorbeeld een overdaad aan suikers, maar ook door bijvoorbeeld overgewicht en een overeten om wat voor reden dan ook. En met name, in het conflict dat hierin ontstaat door deze polariteit als ongelijkheid in de wereld die feitelijk op geen enkel gezond verstand gebaseerd is in en als de fysieke gelijkheid en dus, is het gebaseerd op een polariteit, op plus en min als energiebeweging in en als de geest. Zou het kunnen zijn dat we dit blijven toestaan in de wereld omdat we zelf zo enorm verslaafd zijn aan deze energie binnenin onszelf? Want als we iets buiten onszelf niet meer willen toestaan, zullen we het ook binnenin onszelf moeten stoppen en als we iets binnenin onszelf stoppen, zullen we het niet langer toestaan buiten onszelf. Zo binnen zo buiten. Hierin wordt weer zichtbaar in hoe de wereld bestaat in polariteit, in ongelijkheid, hoe we als mens in elkaar steken van binnen in en als de geest.

Zo blijven we afwezig van ons volle potentieel om onszelf geboren laten worden in en als het fysiek in eenheid en gelijkheid; ofwel in een tekort en dus verzwakking en een streven naar fysieke overleving, ofwel in een overdaad waarin ook verzwakking plaatsvindt van het lichaam en overleving in en als de geest in energie als verzadiging. Waar we zowel van binnen als van buiten, druk mee zijn.

kleurgebruik_verzadiging

Desteni I Process

De Weg Vooruit is Politiek

—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 598 – Bemoeienis met mijn eigen ontwerp?

oogLaat ik in mezelf het onderwerp verslaving eens wat nader inzien. Binnen het feit dat we allen verslaafd zijn aan de energie die we genereren in gedachten, gevoelens en emoties. Zoals ik weleens kort omschreven heb hier en daar, ben ik op mijn 16e via een begin met een sapvastenkuur, beland in een anorexia-patroon. Oftewel, een eetverslaving. Sapvasten onder de 18 jaar is overigens niet de bedoeling, echter dat wist ik niet in die tijd en ikzelf noch iemand om mij heen was alert genoeg om mij te stoppen hierin. Het heeft ongeveer 6 maanden geduurd voordat de huisarts me wees op het gegeven ‘anorexia’ wat mij bij mijn gezonde verstand bracht en zo ben ik gestopt met het afslanken. Echter, ik bemerk het patroon nog steeds in mezelf. In die zin, dat ik het liefst de hele dag wil eten. En juist als ik last heb van mijn darmen kan ik niet voldoende eten, waarop het lijkt alsof ik een soort van grens heb ingebouwd in mijn lichaam waardoor ik ‘stop’ met eten en zo constant aan de onderkant van een passend lichaamsgewicht blijf. Op dagen dat de stoelgang gemakkelijk is gekomen kan ik mezelf richting geven, bezigheden, maaltijden, wandelen, ik zit ‘lekker in mijn vel’. Als mijn stoelgang niet vlotjes verloopt, drukt de ontlasting de hele dag door op mijn darmen en op de plekken en patronen die daar opgeslagen liggen. Zo’n dag is een drama. Ik kan niet voldoende eten in 1x maar heb wel meer nodig en zo ben ik de hele dag druk met…eten en ik voel me fysiek uitgeput en uitgemergeld. Mijn bloedsuikerspiegel schommelt. Het is afschuwelijk binnenin mezelf. Vandaag werd me duidelijk dat het wel degelijk een verslavingspatroon bevat. Ik ben compleet bezeten in en als de geest en zo kom ik de dag door. Ik wil het liefst niemand zien op zo’n dag, durf niemand onder ogen te komen, dus eigenlijk mezelf niet. Iedere bezigheid is een berg waar ik tegenop zie en ik sleep me er doorheen. Het is ‘een wereld van verschil’ met een dag waarop ik geen last van mijn darm en ontlasting ervaar. Echter het patroon bevindt zich dan nog wel in mij op de achtergrond. Ik kijk wel uit naar het volgende kopje koffie, of naar een volgende maaltijd. Ik blijf er alleen niet in hangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me radeloos te voelen op een dag waarop mijn ontlasting niet naar buiten komt en drukt op alle emotionele punten binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het per direct op te geven als de ontlasting niet komt in de ochtend en hierin eigenlijk te merken dat ik het allang opgegeven heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik zo bezeten ben met een ontlastingspatroon en met eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb toch weer op te kijken van de mate waarin ik ‘fucked up’ ben binnenin mezelf en dit moet dan zo zijn voor iedereen, gekoppeld aan een patroon binnenin zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen accepteren dat ik zo fucked up ben binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dom te voelen dat ik zo’n patroon als bezetenheid heb toegestaan in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor mezelf in deze hoedanigheid en zo feitelijk angst voor verslavingen te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen maar te willen huilen, wat weer een nieuwe verslaving inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn emoties niet te willen laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn ervaring van radeloosheid niet te willen laten zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig te zijn kwijt geraakt binnen deze ervaring waarin de ervaring de feitelijke verslaving is in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te herinneren te ademen en zo te verdwijnen in een zoektocht naar leven, in en als de geest terwijl ik in angst verkeer voor en door een ervaring van zinloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zin te zoeken in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben niet mee te kunnen doen en komen als ik me zo uitgemergeld ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik mee moet kunnen doen of komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren om te delen over dit onderwerp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en ervaren dat ik het onderwerp niet ‘aan mag pakken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het geestbewustzijnssysteem niet ‘aan mag pakken’ alsof het god is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en ervaren dat ik me niet mag bemoeien met het ontwerp terwijl het mijn eigen ontwerp is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus iets te ontwerpen, een programmering toe te staan in en als mezelf en vervolgens te denken dat ik me er niet mee mag bemoeien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet voorbij de ‘verslaving’ en/als ervaringen te zien in wat er werkelijk speelt.

Tot zover – wordt vervolgd.

shame key enlightenment change self-realization bernardpoolmanDesteni I Process

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/