Dag 668 – Hoe communiceer ik eigenlijk? – zelfcorrigerende uitspraken

schoolbord-schrijven-zw

Voor context zie Dag 667 – Hoe communiceer ik eigenlijk?

Als en wanneer ik een belerende toon waarneem in mezelf als ik spreek of schrijf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik aan het proberen ben iets te leren ‘aan een ander’ wat nog vanuit kennis en informatie in en als de geest gebeurt, in plaats van mezelf uit te drukken in waar ik sta en hoe ik het toepas.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat ik uit zou willen drukken, te veranderen in mijn benadering en (indien mogelijk) mezelf uit te drukken in waar ik sta en hoe ik iets toepas en een flagpoint te maken van de gedachte en/of ervaring die opkomt in mezelf en als ik mezelf niet weet uit te drukken, te ademen en een moment stil te zijn.

Ik stel mezelf ten doel op een later tijdstip de ervaringen en gedachten die opkomen binnenin mezelf, te onderzoeken en zelfvergeving toe te passen op wat ik tegen kom als ervaringen en/of gedachten die me beletten om mezelf rechtstreeks uit te drukken.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een belerende toon in gedachten in mezelf, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me ergens verongelijkt over ervaar doordat ik me heb afgescheiden (dus ongelijk gemaakt) ten aanzien van mezelf in een moment door in het verleden, een expressie in te houden of te verdraaien, wat zich later vertaalt in innerlijke gesprekken (backchat) en emotionele ervaringen.

Ik stel mezelf ten doel direct te stoppen met deelname in het innerlijke gesprek en te zien welke emotionele ervaring er in me waart en deze te benoemen en zelf te vergeven. Ik stel mezelf ten doel te zien hoe ik mezelf zou kunnen uitdrukken een volgende keer op een wijze die in overeenstemming is met mezelf en tevens in overweging van de omgeving en andere deelnemers.

Als en wanneer ik een soort ruis en ‘stress’ ervaar binnenin me als ik waarneem dat iemand in ongelijkheid tegen me spreekt en hierin ‘gemeen’ wordt in woorden, enigszins bedekt of rechtstreeks, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er een emotie/gedachte/persoonlijkheid in mij geactiveerd woord door de woorden, houding of tonaliteit van een ander en/of wie iemand is in de woorden.

Ik realiseer me dat ik ergens wellicht zelf in afscheiding van mezelf heb gesproken dat een reactie in een ander geactiveerd heeft en ik realiseer me tevens dat het ook kan zijn dat er een reactie geactiveerd wordt door een punt wat ik benoemd heb als principe waarin de reactie naar buiten toe geprojecteerd wordt als hoe de menselijke geest geprogrammeerd is, waarin ik me realiseer dat ik mezelf kan trainen om beter af kan stemmen qua timing voor het delen van een principe.

Ik realiseer me dat dit niet persoonlijk is, niet naar mij toe en niet voor een ander en dat het een ‘persona’ als programma betreft die geactiveerd wordt en in uitdrukking wordt gebracht en niet een geheel levend wezen reflecteert in alle aspecten.

Ik realiseer me dat het geen zin heeft om in zo’n moment een ongelijkheid/’gemeenheid’ in de woorden die geschreven of gesproken worden aan te duiden aangezien de energie het op dat moment al heeft overgenomen en het dan tot een strijd komt van wie er ‘gelijk heeft’, waarin het risico aanwezig is dat ik zelf in energie bevangen raak en zo ook ongelijk en hierin ‘gemeen’ ga worden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stabiliseren door op mijn ademhaling te focussen en indien mogelijk, voor mezelf te zien en benoemen welke emotie in mij geactiveerd wordt en dit even opzij te plaatsen voor een nader zelfonderzoek op een later tijdstip.

Ik stel mezelf ten doel om in de adempauze en indien mogelijk, direct mijn uitdrukking te veranderen en hierin ruimte te scheppen om de energie te gronden, in eerste instantie voor mezelf wat ook ruimte geeft voor een ander of, indien ikzelf of een ander teveel ‘bezet(en)’ is door de energetische ervaringen, te stoppen met het gesprek en dit op een later tijdstip voort te zetten.

Ik sta mezelf niet toe mezelf in de strijd te begeven en zelf ‘gemeen’ en (ver)ongelijk(t) te worden in mijn woorden in afscheiding van mezelf en in plaats hiervan, me te focussen op het stoppen van mezelf en mezelf hier te brengen in en als de adem.

Ik stel mezelf ten doel nader te onderzoeken hoe en wanneer een principe te benoemen op een passend moment in de tijd en dit toe te passen vanuit het principe van zelfverantwoordelijkheid door te onderzoeken of en waar ik via een resonantie vanuit de geest, een resonantie in een ander geactiveerd heb door in afscheiding van mezelf te spreken en vervolgens mezelf hierin te vergeven en corrigeren.

Als en wanneer ik een twijfel ervaar over waar een ander staat binnen een ongelijkheid die ik naar voren zie komen in woorden en hierin niet specifiek mijn woorden weet te plaatsen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik geen specifieke ondersteuning kan geven en alleen algemene informatie, welke wellicht als ‘belerend’ overkomt.

Ik stel mezelf ten doel te benoemen dat ik geen specifieke ondersteuning kan geven omdat ik op dat moment te weinig informatie heb maar dat hetgeen ik benoem als algemene informatie, een opening is waar verdere ondersteuning te vinden is en ik stel mezelf ten doel het hierin verder kort te houden.

Als en wanneer ik iets zou willen delen maar hierover gedachten heb in mezelf als dat dit ‘vreemd’ is of ‘niet kan’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat er meerdere dimensies kunnen spelen, dat er een eigenbelang in verweven zit die me ervan weerhoudt te willen spreken en ook dat er gedachten en aannames in me aanwezig kunnen zijn die ik zo aangeleerd heb en gebruik als excuus om mezelf niet uit te drukken.

Ik stel mezelf ten doel emotionele ervaringen te benoemen voor mezelf die aanwezig zijn in mezelf en hierin het eigenbelang te zien en vergeven en van hieruit te bekijken wat ik alsnog zou willen delen of openen om tot helderheid te komen of dat dit niet langer nodig is en ik stel mezelf ten doel, gedachtes en aannames die ik voorbij zie komen als dat iets vreemd is of niet kan, zelf te vergeven en te onderzoeken waarvoor ik angst ervaar dat er zou kunnen gebeuren als ik me uitspreek.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen en/of geloven in een gedachte dat het eenvoudiger zou zijn als een ander/anderen/iedereen zelfvergeving zou toepassen in schrijven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat de communicatie en het samenleven inderdaad eenvoudiger zou zijn/worden als een ander/anderen/iedereen zelfvergeving zou toepassen in schrijven, echter dat dit op het moment niet zo is en dat ik hierin een verwachting creëer in mezelf en zo eigenlijk ‘wacht’ totdat een ander/anderen/iedereen begint met het toepassen van zelfvergeving in schrijven waarin ik mijn mogelijkheid tot zelfsturing wegleg en buiten mij plaats bij een ander/anderen en het dan hierin ‘nodig acht’ een ander/anderen te moeten aansturen in plaats van mezelf te sturen in expressie, dit te zien en eigenlijk niet te willen en zo een conflict te creëren in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te zien in welke emotie ik deelneem op het moment dat ik zou willen dat een ander/anderen/iedereen zelfvergeving toepast in schrijven, deze emotie te benoemen en zelf te vergeven voor mezelf en zo de energetische lading weg te halen als een toepassing om mezelf te sturen in zelfexpressie in en als zelfvergeving en van hieruit te zien, wat ik al dan niet zou willen en kunnen delen of benoemen in communicatie met een ander/anderen/iedereen.

Als en wanneer ik denk en geloof dat ik ‘in relatie’ moet blijven en/of komen met een ander, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat dit een gegeven is in en als de geest die relaties als lijntjes aangaat en/of aanhoudt om energetische ervaringen levend te houden.

Ik stel mezelf ten doel om de relatie met mezelf te behouden, versterken en in overeenstemming te brengen met wie ik wil zijn in overeenstemming met wat het beste is in wezen als leven en hierin mezelf te ondersteunen, trainen en uitbreiden met behulp van de toepassing van het schrijven van zelfvergevingen en het corrigeren, herdefiniëren en tot uitdrukking brengen van woorden zonder te resoneren in energetische aanhechtingen.

herdefinitieDesteni I Process

—————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 648 – Ken je dat?

snorharen

Ken je dat, die ervaring van angst voor jezelf om iets te doen wat een ander, fysiek wezen schaadt, omdat het kan? Vreemde gedachten die opkomen naar aanleiding van een voorgaand opgevangen ‘verhaal’. Zoals ik bijvoorbeeld niet zolang geleden hoorde dat een kind de snorharen van een kat had afgeknipt en dat die kat toen niet meer wilde eten en uiteindelijk is gestorven. Waarin naar voren kwam hoe belangrijk die snorharen dus zijn voor het dier.

Ik realiseer me bijna dagelijks hoe kwetsbaar we allen zijn als fysieke wezens. Zoals een kat vol vertrouwen hier op mijn bureau ligt te slapen en waarin ik zonder enige moeite de snorharen af zou kunnen knippen. Hoe kan het dat er zo’n gedachte in mij opkomt? Net als dat als ik een fiets zie staan zonder slot, er altijd in een flits door me heen gaat dat ik die mee kan nemen. Gedachten van misbruik, stelen, vernieling.

Dat is hoe een programma eruit ziet in en als de geest, opgedaan vanuit allerhande informatie die in deze wereld beschikbaar is en waaraan we van jongs af aan worden blootgesteld. En als we ons hier niet van gewaar zijn en/of deze gedachten onderdrukken, er bang voor zijn, erop gaan reageren binnenin onszelf, denkende dat we slecht zijn enzovoort en dat we hier niets aan kunnen doen, kan dit weleens tot verstrekkende gevolgen leiden in een onverwacht moment.

Nu is dit voorbeeld van de kat een voorbeeld waarin velen van ons (in de Westerse samenleving) voldoende gewaar zijn en dit in principe niet toepassen ook al komen zulke gedachten op, echter we kunnen er vanuit gaan dat wat we denken, ook ergens gebeurt en/of gebeurd is. Dat is hoe de wereld er op dit moment uitziet.

Dat is iets wat urgent nodig is om te veranderen, binnenin onszelf en buiten onszelf. Liever vandaag dan morgen. Hoe kunnen we dit veranderen, in eerste instantie binnenin onszelf? Door onszelf te onderwijzen in hoe we als mens in elkaar zitten, hoe we bestaan in afscheiding van onszelf en ons fysiek door deelname in gedachten, gevoelens en emoties in en als de geest/de mind en hoe deze gebieden met elkaar verweven zijn. We kunnen onszelf onderwijzen over wat gedachten, gevoelens en emoties eigenlijk inhouden en leren zien hoe dit niet is wie we werkelijk zijn en hoe we onszelf hierin richting kunnen geven, om tot in leven te komen als wat het beste is voor al het leven, in en als het fysiek, in en als deze fysieke werkelijkheid.

We hebben als mens een enorme verantwoordelijkheid aangezien we de macht hebben om bijvoorbeeld de snorharen van een kat af te knippen, echter dit brengt schade toe aan de kat, aan het wezen en het fysiek van dit dier en hiermee aan het fysieke leven als geheel. Dit is niet wat we willen en/of zouden moeten willen en iedereen is in staat om te bewegen van deze vorm van ‘machtsmisbruik’ in en als de geest, tot een zorgzaamheid in en als het fysiek.

Dit begint bij het verantwoordelijkheid nemen voor en als onszelf, voor wie we hebben toegestaan en aanvaard hebben te zijn geworden in afscheiding en kwaadaardigheid, in en door deelname in gedachten en programmeringen die ervaringen, gevoelens en emoties met zich meebrengen waarvan we geloven dat die werkelijkheid zijn, dat onze gevoelens en emoties, onszelf zijn. Onze gedachten en opvolgende energetische ervaringen zijn zo geïntegreerd binnenin ons dat we werkelijk zijn gaan denken en geloven dat ‘dit is wie ik ben’.

Dan stel ik nu de volgende vraag: wat als dit niet is ‘wie we werkelijk zijn’? Wat als we levenslang het verkeerde geleerd hebben en dus volledig in illusie en afscheiding bestaan van onze wezenlijkheid en ons fysieke lichaam?

Er is een eenvoudige cursus gratis online waarin je in zes maanden kunt leren wat gedachten, gevoelens en emoties zijn en hoe je jezelf hierin kunt leren richting geven om uiteindelijk te komen tot een wezen die zorg draagt, die verantwoordelijkheid wil en durft te nemen voor zichzelf en van hieruit bereid is te veranderen tot een leven in woord en daad als wat het beste is voor al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan de snorharen van de kat zo afknippen’ en hierin angst te ervaren voor mezelf in deze gedachte en zelfs een lichte impuls te ervaren met een angstgedachte dat ik ‘het opeens een keer zou proberen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb na het horen van een verhaal, een angst als gedachte te ontwikkelen alsof ik opeens snorharen zou gaan afknippen terwijl ik daarvoor geen moment aan het knippen van snorharen dacht en dus in en als de geest een focus te leggen op iets wat ik gehoord heb als iets dat niet zou moeten gebeuren, terwijl ik tegelijkertijd weet van mezelf dat ik zoiets niet zou doen of ooit gedaan heb en ik voldoende gewaar ben om mezelf hierin richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me vaak ‘ondersteboven’ te ervaren van de kwetsbaarheid die ik gereflecteerd zie in de dieren waarin ze zo vol vertrouwen in en als hun fysiek aanwezig zijn, in en als de wetenschap dat deze kwetsbaarheid zo enorm misbruikt is en kan worden in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de fysieke aanwezigheid in en als vertrouwen als ‘kwetsbaar’ te omschrijven alsof het wezen eigenlijk ‘beter zou moeten oppassen’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat dit de omgekeerde wereld is, dat ik gewend ben aan een wereld vol vijandigheid en machtsmisbruik en dus ‘op mijn hoede’ ben als tegenovergestelde van leven in en als vertrouwen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen en/of zie neigen tot deelname in een gedachte waarin ik een ander levend wezen zou schaden (zoals bijvoorbeeld het kunnen knippen van de snorharen van een katje), dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik deelneem in een gedachte die in me opkomt naar aanleiding van een verhaal dat me verteld is als dat een kind een keer de snorharen van de kat heeft doorgeknipt waardoor de kat niet meer wilde eten en uiteindelijk doodging en dat hierin de gedachte ‘automatisch’ als herinnering in me opkomt als ik naar de snorharen van de kat kijk.

Ik realiseer me dat ‘angst’ in essentie ook een gedachte is, niet meer en niet minder en dat ik geen waarde hoef te hechten aan een ervaring van angst maar dat ik beter, kan zien wat de gedachte is waarin ik controle laat nemen in en als de geest, in en als een ervaring van angst als herinnering en/of als basisprogrammering zoals we allen in de basis in en als ons geestbewustzijnssysteem, geprogrammeerd zijn.

Ik realiseer me dat ik mezelf richting kan geven en dat ik beslis wie ik wil zijn als wat het beste is voor al het leven, in zorgzaamheid en overweging van het fysieke leven en dat de gedachte die opkomt in mij, niet is wie ik ben maar opkomt als een herinnering aan een verhaal. Ik realiseer me dat dit simpelweg is hoe de geest/de mind werkt; die brengt gedachten omhoog die ooit zijn gehoord en/of gezien en/of voorgeprogrammeerd zijn en alleen als ik geloof in de inhoudt van die gedachte, geef ik macht aan de gedachte en geef ik mijn zelfsturing weg; echter als ik eenvoudig zie dat er een gedachte opkomt binnenin mij zonder hier ‘waarde aan te hechten’, dan houd ik de macht en sturing bij mezelf en beslis ik om niet deel te nemen in de gedachte.

Ik realiseer me dat de angst voor dit soort gedachten sterk is afgenomen en minder opkomen sinds ik meer begrip en inzicht heb in hoe ik besta als mens met een geestbewustzijnssysteem als programmering waarin ik zelf de leiding leer nemen in hoe ik wil bestaan ter ondersteuning van en als leven.

Ik stel mezelf ten doel gedachten te zien voor wat ze zijn, namelijk programmeringen als herinneringen die ik binnenin mij heb opgeslagen naar aanleiding van informatie waarin ik ooit ben blootgesteld.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met deelnemen in de gedachten die ongestuurd lijken op te komen en ik stel mezelf ten doel om, als er eventueel energetische ervaringen als gevoelens (positief) en/of emoties (negatief) in mij opkomen, deze te benoemen en vervolgens te vergeven binnenin mezelf, om mezelf zo te bevrijden van de ‘energetische sturing’ als ‘waarde’ vanuit de geest, zodat en waarin ik mezelf kan sturen vanuit een beslissing tot een spreken en handelen als wat het beste is voor al het leven, in zorgzaamheid en overweging, in en als verantwoordelijkheid voor leven als geheel, binnenin en buiten mij.

Ik stel mezelf ten doel om te stoppen met deelname in ervaringen en impulsen van angst(gedachten) en van hieruit te zien welke energetische ervaringen (gevoelens en emoties) er in mij opkomen die ik benoem en zelfvergeef zodat en waarna ik mezelf eenvoudig kan stoppen met deelname in de gedachten als controlemechanismen en eventueel kan zien of deze aan een herinnering gekoppeld is die ik nog wat nader dien te onderzoeken voor mezelf en als dit nodig is, dit zelfonderzoek toe te passen met behulp van het uitschrijven van de herinnering.

Ik stel mezelf ten doel te leven in en als zelfverantwoordelijkheid en de beslissing tot zorgzaamheid voor en als dit fysieke leven, iedere dag opnieuw in woord en daad tot uitdrukking te brengen en waar ik dit niet doe, mezelf dag voor dag, stap voor stap te stoppen, vergeven en corrigeren tot in eenheid en gelijkheid met wat het beste is voor al het leven, in zorgzaamheid, in overweging van en als leven zodat en totdat ik mezelf kan vertrouwen en sta als betrouwbaar, levend wezen.

Mind, Consciousness, Being & Awareness – Back to Basics:

How do you exist as the words Mind, Consciousness, Being and Awareness?

What is the difference between your Mind and your Being?

What is the difference between your Consciousness and Awareness?

How can you see this difference for yourself when observing simple everyday life moments and experiences?

Thinking vs Looking – Back to Basics:

What is the difference between thinking and looking?

How does thinking come from the Mind and Looking from your Being?

What does it mean to “use the infrastructure of thinking to look at things within yourself”?

full_consciousness-awareness-back-to-basics

The Origin of Violent Thoughts and the Thoughts that occur irregularly without any Context, seemingly appearing out of nowhere. (Demons in the Afterlife)

How does possession begin within a person? What are the origins of unpredictable behaviour? This interview discusses how we are the thoughts we have and the emotions we feel, even the violent ones. Violent thoughts and behaviour accumulate over time to result in explosive and unpredictable behaviour. (The Future of Consequence)

————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 618 – Waarom stemmen mijn beste intentie en het fysieke resultaat niet overeen?

radar hoofdIk wil het woord “Intentie” nogmaals nader onderzoeken in de context van ‘beste intentie’ en uiteenzetten aangezien het woord veel gebruikt wordt als ‘goede bedoeling’ en van hieruit ‘misbruikt’ in en als de geest als excuus om niet verder te zien in de resultaten die ‘verkeerd uitpakken’ in en als de fysieke realiteit. Verkeerd kunnen we hier zien als ‘gekeerd’, oftewel als een omkering in en als de geest. In de geest keren we alles om en zetten we het naar onze hand zogezegd, waardoor niet meer zichtbaar is hoe het werkelijk in elkaar steekt.

Als ik iets doe vanuit mijn beste intentie en achteraf blijkt dat in fysieke realiteit, de uitkomst niet het beste is voor alle betrokken binnen de situatie en/of afwijkt van mijn beste intentie, dan kan ik er vanuit gaan dat mijn beste intentie niet helder is. Hierin kan ik dan de woorden onderzoeken om te zien waar het mis gaat.

Het woord ‘beste’ kan niet zoveel mis mee gaan aangezien dit helder en eenduidig is. Het beste is het beste, dan is het alleen praktisch om te zien voor wie of wat ik het beste wil, of ik alles en iedereen hier in overweging neem. Dan kom ik bij het woord ‘intentie’ en dit moet dan de richting aangeven voor waar ik dit woord ‘beste’ in naar voren laat komen. Ik wil in en als mijn intentie het beste.

Intentie – bedoeling, oogmerk, voornemen.

Dus het is mijn bedoeling en voornemen om het beste te doen

(waarbij ik nog niet gedefiniëerd heb voor wie, want als ik het beste wil voor mezelf in en als de geest zal het geen resultaat geven dat alle betrokkenen in overweging neemt in en als het fysiek maar ben ik bezig om het beste te doen voor mezelf in eigenbelang, wat zoveel inhoudt dat ik mezelf in en als de geest, bestaande in en als energie in stand aan het houden ben aangezien een bestaan in en als energie het enige is dat het beste is voor mezelf in en als de geest. Zonder energie – besta ik niet in en als de geest. Waarbij energie inhoudt: gedachten, gevoelens en emoties die ik creëer en in stand houd binnenin en als mezelf)

Stel dat ik werkelijk oprecht de bedoeling heb om het beste te doen en neer te zetten in deze wereld, voor mezelf en alle betrokkenen. En toch creëer ik resultaat in de fysieke werkelijkheid dat iets anders laat zien. Dan kan ik hieruit opmaken dat ik niet daadwerkelijk gedaan heb wat het beste is, het was alleen wel mijn bedoeling. Dan zit er dus een verschil met ‘wat ik bedoel te doen’ (= mijn intentie) en wat ik daadwerkelijk doe (= fysiek resultaat).

Om hierin het verschil te begrijpen dat zich voordoet moet ik over de informatie beschikken dat ik feitelijk besta in gedachten, gevoelens en emoties, in en als de geest (waar mijn intentie als ‘wat ik bedoel te doen’ vandaan kom) en in en als mijn fysiek in en als een fysieke, tastbare realiteit (zichtbaar in en als het fysieke resultaat). Ik moet begrijpen dat ik feitelijk in meerdere lagen of dimensies besta binnenin en als mezelf, namelijk in dimensies in en als de geest en tevens ben ik aanwezig in het fysiek – een fysiek lichaam en een fysieke, tastbare realiteit – en dat ik hierdoor in tweeën gesplitst ben waardoor ik niet datgene creëer wat mijn bedoeling is.

Ik moet me realiseren dat ik ‘mijn bedoeling’ als ‘mijn beste intentie’ zal gaan verdedigen en dat ik tevens deze beste intentie/bedoeling zal gebruiken als verdediging om niet werkelijk te gaan zien waarom mijn bedoeling/intentie en het fysieke resultaat niet overeen komen. Over het algemeen zal ik omstandigheden van buitenaf gebruiken om te verklaren waarom mijn bedoeling zich niet fysiek manifesteert.

Natuurlijk hebben omstandigheden en anderen van buitenaf invloed op wat ik wil neerzetten. Ik leef niet alleen in deze fysieke wereld en op dit moment zijn we niet afgestemd op elkaar en werken we niet samen in en als een gelijk uitgangspunt als wat het beste is voor alles en iedereen aangezien we allemaal in afgescheidenheid van onszelf en de fysieke wereld, in gedachten, gevoelens en emoties bestaan.

Echter hierbij ‘vergeet’ ik dan dat ikzelf hierin richting kan geven en vermijd ik het om te zien hoe en waar ik iets anders had kunnen doen – los van wat een ander doet en los van de omstandigheden. Als ik ga zien hoe en waar ikzelf iets anders had kunnen doen, dan stel ik mezelf in staat om van hieruit mezelf te sturen binnen de situatie zodat het fysieke resultaat zoveel als mogelijk overeen stemt met mijn oorspronkelijke bedoeling, in en als mijn uiterste potentieel.

Waarom vermijd ik dit? Omdat ik liever niet zie dat ik niet zo ‘goed’ ben als dat mijn intenties en bedoelingen mij (en anderen) willen doen geloven. Dit is niet iets om persoonlijk te nemen, dit is hoe we geprogrammeerd zijn in en als de geest. We hebben een volledig systeem binnenin en als onszelf geaccepteerd waarin we onze intenties en bedoelingen zijn gaan geloven als dat we ‘het beste voor hebben’ met het leven.

Is dat werkelijk zo? Of geven we in en als onze intentie eigenlijk alleen om onszelf en onze energetische ervaringen?

We doen veel ‘verkeerd’ als gekeerd in en als de geest

ten behoeve van overleving in en als energie, in en als de geest en hiervoor hebben we fysieke substantie als brandstof nodig, om onszelf in gedachten, gevoelens en emoties energetisch te voeden.

Zie het als hoe vroeger de foto’s werden afgedrukt waarin vanuit het negatief, zwart wit wordt en wit wordt zwart in de projectie. Dan is het ‘negatief’ hoe ik werkelijk besta binnenin mezelf en dit bouw ik op tot een positieve ervaring als intentie of bedoeling in en als de geest die ik projecteer op de fysieke werkelijkheid, echter het uiteindelijke fysieke resultaat laat zien wie ik werkelijk ben. Zolang ik deze omkering persoonlijk neem, zal ik niet ter wille zijn om te zien in wie ik geworden ben in en als deze omkering, in en als de geest en dus zal ik niet zien en willen zien hoe en waar ik zelf verantwoordelijk ben voor het creëren/manifesteren van het omgekeerde resultaat – omgekeerd dan mijn beste intentie.

Mijn intentie houdt een polariteit in aangezien het ontstaat in en als de geest en is opgebouwd vanuit negativiteit (emoties) en zich opstapelt tot een positieve ervaring (gevoelens zoals bijvoorbeeld mijn beste intentie). Een voorbeeld is de energetische ervaring van liefde die eigenlijk angst inhoudt. Angst om mezelf onder ogen te zien in hoe ik besta in en als het negatief (de oorsprong in en als de geest in oorspronkelijke blauwdruk) en angst als negatieve ervaring bouw ik op tot een positieve ervaring van liefde, geprojecteerd op iets of iemand buiten mij, bijvoorbeeld in de ‘vorm’ van een intentie of goede bedoeling om mezelf een ‘goed gevoel’ te geven met al die negativiteit waarin ik besta.

Als ‘mijn goede bedoeling’ zich dan laat zien in een resultaat in de fysieke realiteit die niet het beste is voor alle betrokkenen en zelfs niet voor mezelf en voor diegene of datgene waarop ik mijn liefde geprojecteerd heb, dan wordt er dus een verschil of omkering zichtbaar. Echter zolang ikzelf blijf participeren in de positieve ervaring van liefde als ‘mijn goede bedoeling’ zal ik het uiteindelijke, fysieke resultaat niet werkelijk onder ogen zien als hetgeen ik zelf gecreëerd heb en zal ik het wijten aan omstandigheden en invloeden van buitenaf, alsof die het resultaat bepalen.

Er zijn altijd invloeden van buitenaf waarmee ik mijn goede bedoelingen kan verdedigen. Totdat ze er niet meer zijn. Totdat ik mezelf alleen onder ogen moet zien. Een moment waarop ik er zeker van kan zijn dat dit gebeurt is het moment waarop ik doodga. Op het moment dat ik doodga, ben alleen ik over in hoe ik besta. Ik zal mezelf zien, zonder afleiding en invloeden van buitenaf waarop ik mijn verantwoordelijkheid kan afschuiven. En hier heb ik net als ieder-één, een gelijke kans om mezelf werkelijk onder ogen te zien, te vergeven en corrigeren tot in en als leven als wat het beste is voor al het leven, inclusief mezelf als leven.

Echter ik hoef niet te wachten totdat ik dood ben. Liever niet. Ik kan de beslissing nemen om mezelf hier op aarde, in en als mijn fysieke lichaam, onder ogen te zien. Ik heb mensen om me heen die mij hierin ondersteunen, die mij mezelf laten zien in spiegelende omstandigheden en van hieruit kan ik hier de beslissing nemen om mezelf onder ogen te zien in hoe ik werkelijk besta in en als dit negatief (in ‘negativiteit’) in en als de geest en pas als ik zie wie ik ben geworden en hoe ik op vele gebieden ‘verkeerd’ besta (oftewel gekeerd in en als de geest wat ik ook kan benoemen als ‘dat ik vele fouten maak’) dan stel ik mezelf in staat om mezelf te vergeven voor deze omkeringen in en als de geest die ik dag in, dag uit manifesteer in en als mijn fysieke leefomgeving met catastrofale gevolgen en als ik mezelf vergeef en dus begrijp, zal ik mezelf kunnen corrigeren en van hieruit, de correctie leven en (leren) staan als wat het beste is voor al het leven.

En zo, stemmen het fysieke resultaat (van buiten) en mijn intentie/bedoeling in en als leven (van binnen) uiteindelijk en steeds meer overeen – zo binnen zo buiten – doordat ik de discrepantie, de afgescheidenheid in en als mezelf, in en als de geest als een bestaan in energetische ervaringen in en als gedachten, gevoelens en emoties stop – ik stop met participeren in deze energetische afleidingen binnenin mezelf, ik stop met het geloven en volgen van mijn gedachten en gevoelens en emoties. En als ik hiermee stop, kan ik heel en één worden met en als mezelf, in en als mijn fysiek en gaan leven en leren leven zoals ik beslis, in en als mezelf in overeenstemming met wat het beste is voor al het leven, voor alle betrokkenen en dit moet zichtbaar zijn in een fysiek resultaat. Als dit niet zo is, als het fysieke resultaat afwijkt van wat het beste is voor alle betrokkenen inclusief mezelf, dan heb ik iets gemist, dan besta ik ergens in afgescheidenheid van mezelf oftewel, in een gedachte, gevoel of emotie en van hieruit handel – of heb ik gehandeld – in eigenbelang. Dus heb ik werk te doen. Ik zoek de afgescheidenheid, vergeef mezelf en begrijp mezelf in hoe dit zo ontstaan is en van hieruit corrigeer ik mezelf en ga ik verder.

Het fysieke resultaat liegt niet, het is een weerspiegeling van wat we als mensen neerzetten. En als ik dit niet onder ogen wil zien en mezelf hierin niet onder ogen zie als begin- en eindverantwoordelijke, dan is er maar één die liegt tegen en als mezelf en dat ……ben ikzelf.

Zelfoprechtheid (youtube)

Desteni I Process (online courses)

Desteni I Process Lite (free online course – ook in het Nederlands)

Eqafe Store (free) (Zelfeducate)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Gerelateerde artikelen:

Dag 315 – Paranoia in en als Intentie in de New Age Beweging

Dag 335 – De New Age gezondheidstherapieen als Opzettelijke Paranoia om Voordeel/Winst te creeren – deel 1

Dag 336 – De New Age gezondheidstherapieen als Opzettelijke Paranoia om Voordeel/Winst te creeren – deel 2

Dag 324 – Het woord Negatief anders Belicht

Blogs met het woord Intentie in de zoekopdracht

————————————————————————————————————————

Dag 606 – Vast in onbegrip

Uil forgive

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vastgezet te ervaren in onbegrip ten aanzien van mijn darmwerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen hoe het komt dat binnen vijf dagen mijn darmwerking verandert van een gezonde aanzet tot ontlasten tot een volledig uitblijven van ontlasten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te zien hoe ik een volledig uitblijven van ontlasten en opbouw door een in gebreke blijven, verzuimen of niet nakomen van het gewaarzijn als aanwezig zijn in en als mijn fysiek op het moment dat ik dit opbouw, op momenten dat er veel drukte om me heen is in een situatie waarvoor ik verantwoordelijkheid draag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in gebreke te blijven ten aanzien van de verantwoordelijkheid voor en als mezelf op het moment dat ik verantwoordelijk ben voor een bepaalde situatie wat zich uit in een focus en gedrag van controleren op hetgeen zich afspeelt buiten mij en een negeren van hetgeen zich afspeelt binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en mijn eigen fysiek te compromitteren ten behoeve van iets of iemand buiten mij wat ik denk te moeten controleren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden dat ik me fysiek niet eenvoudig kan ontlasten in iedere situatie of zelfs, in geen enkele situatie terwijl een ander doodleuk en overal naar de wc wandelt en zich ontlast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te nemen voor mijn fysieke ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor mijn fysieke ontlasting, zowel voor als het komt en zowel voor als het uitblijft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben besloten me niet zomaar fysiek te ontlasten maar hier een rol in te gaan spelen, in en als een beslissing tot afscheiding.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te beslissen om me af te scheiden van mijn fysieke functie tot ontlasten ten behoeve van me beter voelen dan een ander in en als de geest, zonder te zien, realiseren en begrijpen dat dit beter voelen tijdelijk is en dat dit leidt tot een fysiek slechter voelen wat weer leidt tot ook een slechter voelen in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben niet mee te kunnen komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het op te geven om mee te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat het nooit meer goed komt met mijn darmen en dat ik de rest van mijn leven blijf struggelen met mijn ontlastingspatroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat ik moeite heb met ontlasten en dat dit een groot effect heeft op mijn fysieke ontlastingspatroon, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat er meerdere factoren een rol spelen en dat ik ‘erfelijk belast’ ben met bepaalde patronen die zich al in de familielijn fysiek gemanifesteerd hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik dit gewoon op moet kunnen lossen en ondertussen niet te zien hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me moederziel en hopeloos alleen te voelen in dit patroon binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb erg lang te wachten met ondersteuning vragen en zelf eerst alleen net zolang door te gaan totdat ik het echt niet meer weet en dan pas uit te reiken naar een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik verzwelg in mezelf in het niet vragen van ondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gedachte in mezelf vast te houden ‘dat het toch geen zin heeft om hulp te vragen en dat een ander toch niet begrijpt wat ik bedoel’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zouden willen dat iemand anders eens zou voelen hoe ik me elke dag fysiek ervaar en dan zou ik graag perspectieven horen hoe die ander het aan zou pakken of hoe die ander zich op zou stellen want ik weet het niet meer en misschien doe ik het wel helemaal verkeerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik me niet vreselijk aanstel en het erger maak in de geest dat het is en hierin mezelf weer gauw te onderdrukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me helemaal vastgedraaid te ervaren in dit patroon in geest en fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te weigeren om uit te reiken naar een ander ter zelfondersteuning.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat die ander het toch niet weet dus wat heeft het voor zin om te vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken het beter te weten of eigenlijk, te denken het beter te moeten weten aangezien het mijn lichaam is, terwijl ik ook niet meer weet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik te laat ben/zal zijn en dat ik mijn lichaam kapot maak maar niet zo erg dat ik dood ga en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren te moeten leven met een kapot lichaam waarin iedereen meewarig naar me kijkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me groot te houden omdat ik niet wil dat anderen meewarig naar me kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hetgeen ik als ondersteuning voor handen heb, niet volledig in te zetten in en als een gedachte als angst dat ik ‘later dan niets meer reserve heb’ voor als het later mis gaat, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier de situatie in stand houd en voortzet tot dit moment van later en mezelf geen mogelijkheid of kans geef om hier nu doorheen te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten tot de ontlasting komt en als die niet komt, de hele dag te blijven wachten in en als de hoop dat het toch nog komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen hoe ik en we als mens zo verknipt geworden kunnen zijn en ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit bizar te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo bizar te vinden dat ik er geen verantwoordelijkheid voor wil nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor bepaalde patronen aangezien ze ‘niet van mij zijn’, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat alles wat zich binnen mijn lichaam afspeelt, zich onder mijn verantwoordelijkheid bevindt, ongeacht van hoe en of het in eerste instantie is doorgegeven en/of overgenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid te willen nemen voor hetgeen in mij is doorgegeven en/of hetgeen ik heb overgenomen en alleen verantwoordelijkheid te willen nemen voor wat ik zelf gecreëerd heb, zonder exact te kunnen onderscheiden wat ik heb overgenomen en wat ik gecreëerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dom te voelen dat ik ogenschijnlijk eenvoudige patronen niet zelf zomaar stop en hier een tweede bij nodig heb om mee te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niks meer leuk te vinden en angst te ervaren om niets meer leuk te vinden en hier in depressie te belanden waardoor mijn darmen niet meer bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn darmen niet meer bewegen als ik niets meer leuk vind of als oplossing weet, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat huist met oplossingen en voortstuwingen in en als de geest, ik mijn darm verkramp en vervorm in iets wat de darm misschien anders wil.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een gestoorde relatie op te bouwen met mijn dikke darm en de knijpbeweging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te bemoeien met de knijpbeweging van mijn darm en hierin voort te duwen/te pushen, tot aan een punt waarin mijn darm stilvalt en juist niets meer doet om de eigen balans te hervinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant angst te ervaren voor het moment van stil vallen van mijn darm en dit zolang mogelijk uit te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb tevens angst te ervaren voor een stoelgang die maar doorgaat waarin ik angst voor verlies van controle ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb voor het verkrijgen van een ervaring van controle in en als mezelf in en als de geest, mijn darm te zijn gaan controleren in de knijpbeweging en voortstuwing van de voedselbrij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben om de brij heen te draaien zonder precies te zien waar ik omheen draai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb terecht te komen bij ‘het heeft toch geen zin’ waarin het lijkt dat ik het rondje gelopen heb zonder iets werkelijk op te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets op moet lossen of in moet zien en hier constant naar te zoeken, naar het ‘verlossende punt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te zoeken naar het verlossende punt als naar de heilige graal en dit niet meer los te kunnen laten naarmate mijn darmen zich minder ontlasten en ik niet meer weet hoe ik hier in mijn lichaam aanwezig kan zijn aangezien ik een constante paniek en fysieke druk en ongemak ervaar zonder enige vooruitgang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet vol te houden in dit punt van fysiek ongemak en het hierin op te geven en weg te gaan, de geest in.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het belachelijk te vinden dat mijn darm het niet gewoon doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet werkelijk serieus te nemen dat reacties en gedachten in en als de geest, mijn lichaam en darmwerking zoveel kunnen beinvloeden terwijl ik tegelijkertijd wel weet dat het zo is, maar dit niet werkelijk, fysiek zie en dus is het een ‘weten’ maar niet volledig/absoluut toepassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf vast te houden in een weten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik meer verantwoordelijkheid moet nemen omdat ik tot meer in staat ben, terwijl ik niet meer kan, zo moe ben van deze patronen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te kunnen geloven dat ik kan en moet leven met zoveel afval binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb (een deel van) mijzelf in fysieke onschuld en expressie te hebben opgegeven voor een delen in en als de geest in seksualiteit en schoonheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen voor het opgeven van (een deel van) mijn fysieke expressie voor een seksuele uitstraling in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb controle te ervaren over mezelf in seksuele/fysieke expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit meer goed kan maken met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het pas goed is als mijn darmen naar behoren werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet in en als mijn fysiek te willen leven als mijn darmen niet naar behoren kunnen functioneren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn darmen niet naar behoren (kunnen) functioneren door mijn default-patronen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf de schuld te geven van mijn default-patronen en hierin te verharden naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te verharden naar mezelf toe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren alsof ik de enige ben die het zo moeilijk heeft met zichzelf en te denken dat ik hierin een uitzondering ben die het zichzelf extreem moeilijk maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik het mezelf zo moeilijk maak en mezelf hierin op te geven in plaats van mezelf hierin te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het geen zin heeft om mezelf hierin te ondersteunen in en als een geloof dat ‘het toch niet lukt’ en mezelf zo vast te houden in een cirkel van ‘het heeft geen zin’ en ‘ik kan het niet’ en ‘ik weet het niet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het me me niet zal lukken om mezelf te ondersteunen aangezien ik niet weet hoe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als een niet-weten, de mogelijkheid tot een lukken op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat mijn darmwand het op een gegeven moment begeeft en de brei in mijn buikholte terecht komt door de enorme druk die op de verkrampingen in de darmwand ligt als de druk die normaal gesproken de brei via de anus naar buiten duwt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren als een failure, een mislukking in en als dit fysieke default-patroon, waarvan ik me realiseer dat dit een patroon is die ik via de vader-familielijn heb meegekregen/overgenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te hebben geweten dat dit zo moeilijk zou zijn en het moeilijk te vinden om met een default-patroon op de achtergrond te leven waarin ik me niet kan ontspannen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dit allemaal geheim moet houden en niet mag delen aangezien het een familiegeheim is, zonder te weten wat dit geheim eigenlijk inhoudt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geheimen te bewaren en hiermee akkoord te gaan zonder te weten wat de inhoudt ervan is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in een constante ervaring van ‘ik doe het fout’ te bevinden als mijn darmen op spanning staan voortkomend uit een default-patroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het me nooit gaat lukken om constant zo specifiek en gewaar te worden en/of zijn dat ik mijn darmen niet langer een default-patroon instuur en in plaats hiervan, mezelf te sturen in en als de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit gedaan krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat mijn darmen het toch niet zullen gaan doen, ondanks dat ik mezelf zou stoppen in reactie en gedachten in en als de geest en dat het dus ‘geen zin heeft’.

Ik stel mezelf ten doel om hetgeen ik niet begrijp of waar ik niet uitkom in en als een reactiepatroon in en als mezelf, op skype uit te schrijven voor een perspectief van mijn buddy en zo stap voor stap te wandelen.

Ik stel mezelf ten doel om degene die de hoge darmspoelingen begeleidt, als en wanneer die plaatsvinden, haar om ondersteuning te vragen in het loslaat proces van de controlemechanismen aangezien dit haar specialiteit is en zij dit zelf gewandeld heeft en haar aanwijzingen te integreren in hoe ik het proces wandel.

Ik stel mezelf ten doel om door te gaan.

Ik stel mezelf ten doel me gewaar te zijn van de woorden ‘het heeft geen zin’ en ‘ik kan het niet’ en ‘ik weet het niet’ en mezelf hierin te vergeven en stoppen met deelname.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op het vergeven en stoppen met deelname in energetische ervaringen, alvorens correcties te willen doorvoeren of toepassen.

Ik realiseer me dat ik alles doe vanuit een ervaring van boosheid en verongelijking en dat ik hierin verhard.

Ik realiseer me dat ik focus op teveel buiten mezelf en te weinig op hetgeen in mijn directe leefomgeving plaatsvindt.

Ik realiseer me dat ik hetgeen in mijn directe leefomgeving plaatsvindt zie als ‘niet genoeg’.

Ik realiseer me dat ik me focus op hetgeen ik niet begrijp en geen directe invloed op heb ten aanzien van mijn darm zoals bijvoorbeeld de voortbeweging van de voedselbrij en hetgeen ik wel invloed op heb, zoals op de relatie met mezelf en wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties, laat ik liggen en neem ik geen verantwoordelijkheid in.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op hetgeen ik invloed heb in wie ik ben in gedachten, gevoelens en emoties en hier verantwoordelijkheid voor te nemen.

Ik stel mezelf ten doel om mijn focus op de voortbeweging van de voedselbrij in mijn darm en op de darmwerking zelf, te stoppen aangezien ik dit niet begrijp en aangezien mijn darm dit veel beter kan als ik me er niet mee bemoei in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel me te focussen op mijn directe leefomgeving, op huis, werk en relatie en verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben hierin.

Ik stel mezelf ten doel mijn ervaring van boosheid en verongelijking te stoppen en mezelf hierin te vergeven en zo langzaam aan te verzachten ten aanzien van mezelf.

Ik stel mezelf ten doel niet teveel hooi op mijn vork te nemen en allereerst voor mezelf, mijn eigen lichaam en directe leefomgeving te zorgen.

Uil forgive

———————————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

Dag 574 – Geld uit de vergelijking halen en vervolgens terug plaatsen om tot een oplossing te komen

geld maakt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten waar ik op reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet weet waar ik op reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vermoeden dat het in de basis met geld te maken heeft en hier vandaan met reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me neergedrukt te ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren terug bij af te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren volledig vast te zitten zonder een uitweg te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te schrikken en mezelf hierin geen richting te kunnen geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik mezelf direct richting moet kunnen geven in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat het richting geven begint met het vergeven en/als begrijpen van de reacties binnenin mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf volledig reactief te maken op gedachten over het wel of niet hebben van geld en dit vervolgens te onderdrukken en om te vormen in allerlei reactief gedrag binnenin mezelf in en als een ervaring van onmacht en niet weten hoe iets aan te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een dikke wollen muur te ervaren zonder enige duidelijke aanwijzing wat hiermee te doen, hoe dit aan te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me onzeker te ervaren als ik niet weet waar ik op reageer en/of eigenlijk als ik uberhaupt reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet verder kom als ik niet direct een oplossing zie en in plaats hiervan alleen wat onduidelijke, neerdrukkende ervaringen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dus door gedachten over geld, niet te weten hoe iets aan te pakken aangezien geld altijd in de vergelijking aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dus te laten leiden/lijden door geld, door gedachten en ervaringen over geld en van hieruit, geld dus de bepalende factor te laten zijn in plaats van ikzelf als leven.

Als en wanneer ik me zie reageren en/of zie schrikken op een situatie met onzekerheid en onverwachte wendingen zonder exact te weten waar ik op reageer, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in onderdrukte en vervormde patronen reageer die indirect of direct, met geld te maken hebben waarin ik onzekerheid en onmacht ervaar.

Ik stel mezelf ten doel het schrikken nader te onderzoeken en een onderscheid te maken tussen werkelijk fysiek ‘opschrikken’ en schrikken van iets in mezelf dat ik heb weggedrukt wat door de onverwachte situatie omhoog komt.

Ik stel mezelf ten doel te zien waar geld een rol speelt in de situatie.

Ik stel mezelf ten doel geld uit de vergelijking te halen, te zien wat ik als oplossing zou doen als geld geen rol zou spelen en vervolgens te onderzoeken of dit financieel mogelijk is.

Ik stel mezelf ten doel eventuele gehechtheden door verwachtingen en/of gewenningen ten aanzien van financiën los te laten door de toepassing van zelfvergeving op de energetische ervaringen als aanhechtingen, zodat ik puur praktisch de mogelijkheden kan onderzoeken in en als overweging van de financiën en vervolgens leven in en als zelfcorrectie.

Ik stel mezelf ten doel de praktische mogelijkheden die ik zie, in overweging van de financiën en vrij van energetische aanhechtingen, te leven in en als zelfcorrectie en hier vandaan te zien waar het nodig is om mezelf en/of de situatie verder te vergeven en corrigeren en zo dag voor dag, adem voor adem, zelfvergeving voor zelfvergeving voorbij de vergelijking met geld te bewegen.

bloemenveld2(afbeelding: karingroeneweg.nl)

How did this World-System manage to Preoccupy Billions of human beings to be enslaved and not consider standing together within equality and oneness for the betterment of humanity as a whole?

What is the relationship between Conscious-Mind Thoughts of the Mind and the Chakras of the Soul Construct within the context of Preoccupation?

How did the Elite of Heaven and the Elite of this World manage to preoccupy the masses with Energy and Money?

What within the Mind and Material Possessions of this world was used to individualize and separate beings from themselves, each other, the physical and existence as a whole?

How is it that we’re in fact individually responsible for this entire physical existence as it exist today?

All these questions and more are answered within this interview.

The Soul of Money – Part 4

—————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 559 – Waarom lijken de blogs vaak ‘zwaar en negatief’?

images d

Meerdere keren komen er reacties op de blogs dat ze ‘zwaar’ zijn of negatief. Als je de onderwerpen leest in een blog en de lading aan emoties ziet die soms meekomt en wordt uitgeschreven, ja dat ziet er inderdaad zwaar uit. Hierbij is het te zien dat juist deze ‘zware’ en negatieve ervaringen in zelfvergevingen worden uitgeschreven. En dus betreft het juist een verwijderen van de lading zodat men zichzelf richting kan gaan geven en niet langer beheerst wordt door allerlei gedachten en energetische ervaringen. Hierbij betreft het zowel de negatieve als de positieve ervaringen die in zelfvergevingen worden uitgeschreven, deze bestaan in polariteit met elkaar en houden elkaar in stand. Echter wat ons het meest beheerst, is de lading emotie die we over het algemeen onderdrukt hebben in ons fysiek en met ons meedragen en hier overheen ligt een dun laagje aan positieve ervaringen die we zo hebben opgebouwd ter overleving in en als de geest.

Over het algemeen zijn we ervan overtuigd dat al het negatieve waaruit en waarin we bestaan – denk hierbij aan de meest vreselijke gedachten en emoties die in ons huizen – niet genoemd mag worden, dat we het moeten verstoppen en wegdrukken, anders zou het weleens ‘uit’ kunnen komen en daarbij hebben we liever niet dat iemand ziet hoe gemeen we eigenlijk zijn in en als de geest, gemeen als ongelijk, we bestaan in ongelijkheid van en als onszelf als leven, in afgescheidenheid, in en als de geest en om onszelf in deze toestand te beschermen willen we het niet zien en mag niemand anders het zien en moet het worden weggestopt. Immers dat wat we niet zien, kunnen we negeren.

Echter door het niet te zien door het te negeren, kunnen we er ook niets aan veranderen. En daar is het uitschrijven voor in deze blogs. Het zien in zelfoprechtheid wat we hebben toegestaan in en als onszelf aan gedachten, gevoelens en emoties. En vervolgens het uitschrijven van de zelfvergevingen op deze gedachten, gevoelens en emoties waarin we onszelf bevrijden van de energetische lading waarin we onszelf gevangen houden. Is dit ‘zwaar’ of negatief? Ja absoluut. Dat is hoe we bestaan als mens op het moment. Als we dit niet onder ogen zien, zullen we juist hetgeen we onderdrukken, opnieuw manifesteren binnenin onszelf en van hieruit, in de buitenwereld.

Om te zien hoe ernstig dit is hoeven we alleen om ons heen te zien in de wereld waarin we leven. De wereld staat in brand en barst uit elkaar van verongelijking, van de ongelijke verdelingen van de goederen op en van de aarde, van overleving en ervaringen van wraak die we iedere dag opnieuw, in het klein of in het groot, een rol laten spelen in ons leven en in het leven van degenen om ons heen. Degenen die dit niet willen zien en zeggen hier niet aan deel te nemen – kijk nog even wat dieper. Het zit zo diep verstopt dat je het niet ziet en door een blog zoals deze als ‘negatief’ te bestempelen hoef je het opnieuw niet te zien.

Dus als er een blog voorbij komt met zelfvergevingen op allerlei gedachten, gevoelens en emoties waarin het lijkt of iemand volledig de draad kwijt is, weet dan dat de schrijver zichzelf aan het richting geven is door te beginnen met het zelfoprecht zien wat er binnenin zelf speelt en vervolgens door hier verantwoordelijkheid voor te nemen door het uitschrijven (en eventueel uitspreken) van zelfvergevingen ter zelfbevrijding van hetgeen men jarenlang gedacht en geloofd heeft. Van hieruit komen dan de zelfcorrigerende uitspraken die men kan leven in en als de fysieke realiteit als de daadwerkelijke zelfverandering. Om niet meer, nee niet meer zoveel ongelijkheid toe te staan van binnen en van buiten en om zelf in staat te stellen om te zorgen voor zelf en/als een ander, voor het leven van binnen en van buiten, voor iedereen, voor al het leven.

Zelfverandering begint binnenin zelf en er is er maar één die dit kan doen.

mental slavery

Desteni I Process

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

———————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 558 – Hoe leer ik mezelf te vertrouwen?

schrijven-160x160

Ik begin te zien hoe we allen voor hetzelfde weglopen: voor het ervaren van onze eigen emoties oftewel, voor het ervaren van onze eigen negatieve energetische ervaringen. Deze zijn opgebouwd in reactie op een situatie waarin we de controle verloren hebben in en als een ervaring die we niet begrijpen en in een poging om de controle te behouden en/of verkrijgen, maken we een gedachte aan als interpretatie van wat er gebeurt en deze interpretatie nemen we voor ‘waar’ aan. Vervolgens wordt in een nieuwe gebeurtenis die lijkt op deze eerste, dezelfde gedachte als interpretatie geactiveerd. En deze interpretatie, die we zelf ‘scheppen’ en vervolgens geloven door gebrek aan duidelijkheid, daaruit voort komen emoties als negatief energetische ervaringen. Dit bouwen we zo op door de tijd heen en zo zien we door de bomen het bos niet meer.

We ervaren op een gegeven moment slechts nog ‘angst’ voor onze eigen emoties die geactiveerd worden in bepaalde situaties en neigen dan voor deze situatie weg te lopen, binnenin onszelf of buiten onszelf, in en als ‘afleiding’ van wat er werkelijk gaande is. Echter weglopen gaat niet op de lange duur aangezien we het ‘bij ons dragen’ in en als onszelf en dus creëren we opnieuw een soortgelijke situatie. Totdat we zien in onszelf wat we doen en onszelf ertoe zetten om dit te stoppen, in en als onszelf.

Dit doen we allemaal, echter we hebben allemaal verschillende interpretaties die gekoppeld en geretaleerd zijn aan verschillende gebeurtenissen en dus lijkt het of er bij verschillende mensen iets heel anders gaande is waardoor we de gelijkenis, de gelijkheid niet zien in elkaar als onszelf.

De enige mogelijkheid is om dit ‘als eerste’ te stoppen binnenin mezelf. Vaak zie ik eerder wat een ander doet en reageer ik op hetgeen die ander doet zonder exact te zien hoe mijn reactie op hetgeen ik zie, eigenlijk hetzelfde inhoudt als de ander laat zien; dezelfde ervaring speelt hierin een ‘rol’ oftewel er is een karakter actief die ‘de touwtjes in handen heeft’. Als ik dit wil stoppen in en als mezelf komt hierin de vraag naar voren: ben ik bereid om de emotionele pijn te ervaren? Ben ik bereid om dit als eerste te stoppen onafhankelijk van wat een ander doet? Ben ik bereid om voor alles waarin ik deelneem, van binnen en van buiten, verantwoordelijkheid te nemen, inclusief het onderzoek of hetgeen ik in deelneem, ook werkelijk bijdraagt aan leven?

Dit doe ik door geheel en al verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen reacties die opkomen binnenin mij en niet weg te lopen van de negatieve energetische ervaringen, de ‘emotionele, vaak pijnlijke ervaringen’. Dit doe ik door te zien en begrijpen hoe ik me gedraag en hoe een ander zich gedraagt en in en als een volledig begrip van mezelf en/als de ander, vergeef ik mezelf en/als de ander en leer ik richting geven aan en als mezelf in en als een zelfcorrigerende toepassing, vrij van persoonlijke interpretatie en in overweging van het leven in en om mij heen.

In theorie kan het antwoord ‘ja’ zijn op de vraag of ik hiertoe bereid ben, echter in de praktijk, oftewel in de fysieke realiteit bestaat het over het algemeen uit zeer onaangename ervaringen waarvoor ik al vaak ben weggelopen, uit angst voor mijn eigen interpretatie ervan, zonder dat ik zie dat het een interpretatie is waarvoor ik weg wil lopen en geen werkelijkheid. Dan, uit angst voor dat mijn eigen interpretatie werkelijk is voor mijn eigen ervaringen hierin, durf ik niet te kijken, te onderzoeken en vragen te stellen en zo ontneem ik mezelf de mogelijkheid om op te staan en duidelijkheid te scheppen.

Het is zo dat de interpretatie een mogelijkheid inhoudt, een onzekerheid. En die onzekerheid, die is altijd aanwezig. Omdat ik nooit voor een ander kan bepalen hoe die zich gedraagt. Ik kan dit alleen voor en als mezelf. Hoe maak ik vrede met de factor onzekerheid? Ik kan beginnen met het onderzoeken van de ervaring van onzekerheid waarin ik me dan bevind.

Degene die ik hierin in eerste instantie kan leren vertrouwen ben ik zelf. Ikzelf in mijn aanwezigheid en toepassing van Principes die het beste zijn voor mijzelf als de ander als al het leven. En hierin kan ik een voorbeeld zijn en wie bereid, ter wille en in staat is kan hierin met mij als leven staan. Hierin is zeker de factor van onzekerheid aanwezig aangezien nog niet veel mensen ervoor gekozen hebben om verantwoordelijkheid te nemen voor en als zelf. Dus de onzekere factor bestaat hierin dat een ander altijd weg kan gaan en ‘kan doen wat zij/hij wil’. De enige zekere factor ben ik zelf in en als het principe en de mensen die staan in en als dit principe als wat het beste is voor al het leven.

Iemand moet beginnen met stoppen. Het moet ergens stoppen, deze ketting van reacties op elkaar. Alleen als ik in staat ben om de reacties in en als mezelf werkelijk te stoppen en niet langer deel te nemen in en weg te lopen voor de kettingreacties in en als mezelf, zal ik mezelf werkelijk leren kennen en vertrouwen.

Leer hoe je met behulp van eenvoudig, praktisch gereedschap en de dagelijkse toepassing hiervan jezelf kunt gaan vertrouwen:

Desteni I Process Lite en Pro

(…)

De mind toont ons ons kern-ontwerp. Maar dit ontwerp is lichtelijk misbegrepen. Want in plaats dat mensen zich realiseren dat ze zichzelf ontworpen hebben als mechanische robotten, doen we mee met de mind, alsof het onze schepper en God is. De mind is alleen maar daar als een manifestatie van je innerlijke ontwerpen, zodat je jezelf overeenkomstig zou manifesteren en dat je een ‘holografisch beeld’ van jezelf zou hebben zodat je jezelf zou kunnen zien. Deze holografische lagen echter van ‘genetische’ zelven is wat de vele lagen van jezelf veroorzaakt en meestal heb je geen idee van wie je bent van het ene moment op het andere. Dit gebeurt wanneer de lagen van voorbije gebeurtenissen zich opeenstapelen in je mind en je blijft over als de manifestatie van vele lagen. Dit is waarom we voorstellen dat je zou schrijven, omdat het door te schrijven is dat je de lagen van de mind-manifestaties in en als jezelf doet verdwijnen. De innerlijke kern-natuur van elk wezen genereert zoals ik al eerder vermeldde een holografische evaring van jezelf en van deze wereld door de mind die jou creëert – één en gelijk aan je gedachten. De gedachten zijn slechts punten in de natuur van en als jezelf die verschijnen en het zijn de plaatsingen in je mind door welke je handelt.

(…)

In beschouwing genomen dat wie we werkelijk zijn één en gelijk is met en als existentie in en als onszelf vanuit het principe van eenheid en gelijkheid, zal het nog wel even duren, voordat de mind al haar creaties en projecties uitgespeeld heeft en mensen eindelijk wakker worden. Tenzij we opstaan hier in dit moment en onszelf sturen en ophouden en opkomen voor onszelf.

En dat is precies wat we aan het doen zijn, we bestaan terwijl de mind alle enkelvoudige punten uitspeelt van alle enkelvoudige creaties. Dus, zoals reeds vermeld, suggereren we om te schrijven zodat je mind je zou kunnen tonen welke innerlijke ontwerpen je voor jezelf aan het manifesteren bent zodat je overeenkomstig jezelf zou kunnen sturen, opstaan, stoppen en de natuur van jezelf transformeren. Zie je, door te schrijven of door te spreken breng je alle gedachten naar buiten, zodat ze voor je geplaatst worden, gezien en verwijderd worden door zelf-vergeving en zelf-correctieve toepassing. Dit gebeurt, wanneer je de woorden plaatst gesproken of geschreven. Woorden worden ‘getransformeerd’ van programmeertaal naar woorden als jezelf in eenheid en gelijkheid als wie je werkelijk bent in en als jezelf, als ze komen doorheen de lagen van de mind en in plaats van naar de manifesterings-fase over te gaan worden ze structureel losgelaten door het vibratie-effect van woorden en zelf-vergeving tezamen met zelf-correctieve toepassing, doorheen al je cellen en uit je lichaam.

Schrijf jezelf dus tot vrijheid en assisteer jezelf in het transformeren van woorden van geprogrammeerde ‘bestaanswijzen’ tot levende woorden één en gelijk met en als wie je werkelijk bent als leven.

Pen en computer

Uit: Schrijf jezelf tot vrijheid met Pen en Computer

blauwe-pen-licht_19-97229

——————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/