Dag 514 – Van ergenis naar afspraken maken – waar begin ik?

Afspraak_1Ik zag gisteren hoe ik reageerde en voortborduurde op een herinnering van iets wat had plaatsgevonden en waarop ik al eerder binnenin mij gereageerd had en backchat en emoties creëerde binnenin mij die nog bestonden. Hierdoor luisterde ik in het moment niet naar wat iemand werkelijk zei maar vulde in en uitte onmiddellijk mijn reactie, waarna een derde aanwezige erop wees dat diegene iets anders bedoelde. Pas toen luisterde ik.

Ik reageer direct op iets in een persoon en heb hierin een ervaring van ‘gelijk hebben’. Wat maakt dat ik niet gelijk sta als mezelf en/als de ander en werkelijk luister naar wat iemand zegt en werkelijk zie wat er gaande is.

Ik realiseer me dat ik nog reageer vanuit een oude overtuiging in en over mezelf zoiets als ‘er wordt toch niet geluisterd’. Waarna ik juist hetgeen doe waarin ik verkeer: ik luister zelf niet naar wat er gezegd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van tevoren al ERGenis als enERGie op te bouwen door iets ‘erg’ te vinden en vervolgens hier vanuit te gaan als een gerelateerd onderwerp vervolgens besproken wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb mezelf te stoppen in de ervaring van ERGenis en zo iets op te bouwen en uit te leven naar een ander toe.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ERGenis door iets erg te vinden, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik denk dat er niet geluisterd wordt naar me en dat ik hierin angst ervaar om de controle te verliezen.

Ik realiseer me dat ik het veroordeel als er niet geluisterd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen als er niet geluisterd wordt, waarin ik het op mezelf betrek als dat ik ‘niet goed genoeg’ ben en/of ‘iets niet goed doe’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets niet goed doe als er niet geluisterd wordt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat we ‘allemaal’ verschillend geprogrammeerd zijn en juist zo dat we elkaar niet horen, dit om energie te genereren binnen de onderlinge communicatie en we dus ‘allen malen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik niet goed genoeg ben om iets aan te pakken en te zorgen dat iets loopt als wat het beste is voor alles en iedereen waarin we naar elkaar luisteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan malen in plaats van mezelf te stoppen met malen, mijn reactie (als ervaring als herinnering) te onderzoeken en vergeven en praktisch te zien hoe ik iets kan communiceren zodat de ander mij kan horen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb het levende voorbeeld te zijn van wat ik wil inbrengen als dat we naar elkaar luisteren en hierin zien hoe iets aan te pakken als wat het beste is voor allen en in plaats hiervan het tegenovergestelde te laten zien in en als een reactie.

Ik realiseer me dat ik door de angst als oordeel die ik ervaar dat er niet geluisterd wordt en dus dat iets niet wordt opgelost, ik heel snel iets wil communiceren en hierin mezelf niet toesta eerst en vooral mijn eigen reactie te stoppen en van hieruit te zien wat nodig is in de communicatie en of er überhaupt iets nodig is of dat het zich in de praktijk toont.

Ik realiseer me dat het niet iets zegt over mij als er niet geluisterd wordt en dat ik maak dat het iets zegt over mij doordat ik zelf in reactie iets uitspreek en zo mijn ‘zeggenschap’ over en als mezelf verlies, waarin de reactie binnenin mij zegt dat ik besta in afscheiding van mezelf wat niet het beste is voor alles en iedereen en dus zal zolang ik hierin participeer, niet overkomen wat ik probeer duidelijk te maken, ook al is dit wel wat het beste is voor alles en iedereen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen met participatie in ERGenis als iets erg vinden en hierin een paar keer diep in en uit te ademen en eventueel een zelfvergeving uit te spreken binnenin mij of hardop en hierin met en als mezelf te staan.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen ik wil communiceren, zoveel mogelijk praktisch en fysiek op te pakken zodat het tevens toont in het fysiek en men het dus ‘ziet’ waarna het eenvoudiger is om te luisteren en eventueel in zelf te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een intentie te hebben om ‘iemand tegen de lamp te laten lopen’ als iemand niet luistert en/of geluisterd heeft.

Ik stel mezelf ten doel mezelf eerst vrij te maken van reactie alvorens ik iets laat zien in fysieke werkelijkheid zodat hetgeen ik laat zien geen manier wordt om een ander ‘tegen de lamp te laten lopen’ maar puur een praktische manier om iets fysiek richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te schamen dat ik in reactie sprak en hierin niet meer mee wilde werken met wat een ander min of meer vroeg waarin ik zie, dit kan en wil ik niet, dit wil ik stoppen binnenin en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet rechtstreeks te antwoorden omdat een ander niet rechtstreeks iets vroeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te stemmen op de manier van vragen van een ander waarin ik deze omweg gebruik om zelf ergens mee weg te komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de omweg van een ander te gebruiken om zelf ergens mee weg te komen, in plaats van mezelf te stoppen in reactie, te luisteren naar wat de ander zegt en hierin eventueel te ondersteunen door woorden te geven voor communicatie en dan te zien of ik kan geven wat de ander vraagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een angst van mezelf als dat er niet geluisterd wordt en dat ik het niet goed doe, te gebruiken als reden om iets niet te geven wat een ander vraagt, in plaats van in het moment te luisteren naar wat de ander nodig heeft en te zien of het praktisch mogelijk is wat de ander vraagt en vervolgens hierover duidelijke afspraken te maken.

Als en wanneer ik mezelf automatisch zie afweren om te geven wat een ander vraagt in en als een overtuiging dat ‘wie niet wil horen moet maar voelen’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik participeer in een overtuiging, gebaseerd op een herinnering die maakt dat ik niet luister en zie waarin ik reageer op mijn eigen interpretatie van de werkelijkheid.

Ik realiseer me dat er tijd is om even te stoppen, te ademen en te luisteren alvorens een antwoord te geven en dat ik in de tussentijd de ander vragen kan stellen om helderheid te verkrijgen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen in de afweer als reactie op mijn interpretatie van de werkelijkheid als wat een ander vraagt en een paar keer in en uit te ademen in gewaarzijn.

Ik stel mezelf ten doel de ander eventueel vragen te stellen om meer informatie te verkrijgen over de situatie en hetgeen de ander wil.

Ik stel mezelf ten doel de meest praktische oplossing toe te passen en hierin duidelijke afspraken te maken en van hieruit op nieuw te zien of deze afspraken geleefd worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ‘men zich toch niet houdt aan de afspraak’ en dus maak ik maar geen duidelijke afspraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me zelf niet aan de afspraak te houden als dat ik eerst en vooral mijn eigen reactie stop, waarin ik me realiseer dat ik deze afspraak nooit werkelijk gemaakt heb met mezelf in en als een geloof dat ‘dit me toch niet lukt’ en dus dat ‘ik me toch niet aan die afspraak houd’ en zo mezelf te saboteren bij voorbaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen zelfsabotage bij voorbaat te projecteren op een ander en hierin wederom mezelf en tevens een ander bij voorbaat te saboteren, voordat ik ook maar luister en zie.

Ik stel mezelf ten doel een afspraak te maken met mezelf om ten eerste mijn eigen reactie van ERGenis als iets ‘erg’ vinden als oordeel te stoppen, zelfvergeven en zelfcorrigeren en van hieruit te zien welke praktisch (en) haalbare afspraken ik met anderen kan maken.

Afspraak_1————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Dag 240 – Expressie en de Darm – ERG, ERGenis en enERGetisch

ERGenis, wat is dat eigenlijk? Ik zie hierin het woord ERG, en EnERGetisch. Ik ervaar vaak het woord ERG in mezelf, waarin ik zie dat wat ik als ERG omschrijf, iets is gedaan en/of gesproken in/als het Geest Bewustzijn Systeem, dus enERGetisch. Waarin ik me ERGer als enERGetisch wordt wat ik als ERG ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ERGeren aan enERGetisch gecreeerde patronen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan patronen ontstaan in/uit de Geest, welke ik als ERG bestempel en waarin ik dus ERGenis creeer, ERGenis, ERGen is, ERGens is, ERGens, maar waar? In de Geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn expressie in te houden ten behoeve van afstemming, op een ander, waarin ik me constant probeer af te stemmen op een ander door te proberen in te leven wat een ander wel of juist niet wil horen, in plaats van mezelf te stemmen en/door mezelf een stem te geven.

Als ik mezelf mezelf zie afstemmen op een ander door proberen in te zien wat die ander eventueel wel of juist niet wil horen, dan stop ik, ik adem. Ik adem in, stop mijn afstemming op een ander als de woorden die in me opkomen met als oordeel dit kan wel of niet, ik adem uit en laat de woorden van afstemming los.

Ik realiseer me dat ik hier wil zijn als mezelf, in expressie, alleen en met een ander, maar dat er steeds enERGetische patronen aanwezig zijn gekoppeld aan woorden, die ERGenis geven als verstoring  geven van de wateren en een vals beeld geven van mezelf en de ander in relatie tot elkaar en dus afgestemd op elkaar, in plaats van een en gelijk als de stem van Zelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb oordelen te hebben op de verstoring van wateren en valse beelden gegeven worden welke ik oordeel als ERG en waarin ik dus ERGenis als energetische verstoring creeer, waarin ik me stoor aan de verstoring van het water in mij welke juist ontstaan zijn door waarde te hechten aan oordelen en welke in stand blijven door de verstoring opnieuw te oordelen.

Ik stel mezelf ten doel de oordelen als ERGenis als zijnde ERG want in de Geest, te stoppen zodat ik rechtstreeks kan zien in de enERGetische patronen die optreden als verstoring.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken op welke woorden ik reageer en wat de enERGetische lading is die ik aan het woord gekoppeld heb welke ik ervaar als ERGenis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enERGetische verstoringen als ERG te definieren en dus ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb Ergenis te creeren door EnErgetische ervaringen te creeren en/of toe te staan.

Door het woord ERG steeds groot te schrijven zie ik hoeveel het voorkomt, met name omdat het dus in het woord enERGie zit, waarin en hoe ik mezelf aanvaard en toegestaan heb te bestaan. Wat enigszins laat zien waardoor ik zoveel en zo vaak iets als ERG ervaar en bestempel, en in dit oordeel hiervan neig weg te gaan, dus ik ga weg van de enERGie die hierin aanwezig is in/als de geest, waardoor ik er niet in zie, niet in blijf staan, het niet benoem en niet onderzoek, maar me terugtrek in de geest, al dan niet in ERGenis. En doordat ik de ERGenis niet wil laten zien omdat ik dit veroordeel in mezelf als zijnde ERG en een ander niet wil veroordelen aangezien ik weet dat dit zelf-onoprecht is, zeg ik niets en stem ik me in plaats hiervan af op een ander, waarin ik pas werkelijk ERGenis in mezelf creeer en mezelf veroordeel. Terwijl hetgeen ik zie bewegen in mezelf en eventueel in (de woorden van) een ander, enERGie is die gestopt kan worden, maar door de verbinding aan ERGenis en dus in/als oordeel dus in reactie in/als enERGie, laat ik het voort bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enERGie in mezelf en hierdoor in een ander te laten bestaan door dit te koppelen aan ERGenis dus oordeel als zijnde ERG waarin duidelijk zichtbaar is hoe een oordeel als ERG in/als enERGie juist hetgeen ik als ERG bestempel in/als enERGie laat voortbestaan.

Als ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van ERGenis, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat er enERGie in het spel is en dat ik me hierdoor laat leiden/lijden. Ik stop, ik adem. Ik zie in mezelf wat er aan enERGetische reactie plaatsvindt, waarop ik reageer en wat ik niet durf te in te zien en eventueel durf te benoemen als enERGie maar in plaats hiervan in ERGenis omzet in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de enERGie die ik ervaar in mezelf en eventueel zie in (de woorden van) een ander om te zetten in ERGenis dus in enERGie in mezelf, en mezelf hierin afhankelijk te maken van de ander=de mind in plaats van de enERGie te stoppen, zelfvergeven en zelfcorrecties toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen ik als ERGenis als ERG ervaar te onderzoeken in mezelf, zelf te vergeven, zelfcorrecties toe te passen en indien nodig de gerelateerde woorden te bespreken met een ander op wie ik me heb afgestemd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te definieren als ERG dus als enERGie waardoor ik me liever afstem op een ander in plaats van mezelf een stem te geven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf af te stemmen op mijn ademhaling en mezelf hierin in het fysiek in de adem te brengen, zodat ik mezelf richting kan geven in het proces van het inzien, zelfvergeven en zelfcorrigeren van wie ik ben geworden in de Geest in enERGie in ERGenis.

(Dit is een vervolg in een serie blogs “Expressie en de Darm” beginnend bij Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht)

————————————————————————————————————————————-
Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/

Dag 136 – Ergenis in mezelf aan mezelf

Ik erger me aan mezelf en mijn eigen zelfsabotage. En toch stop ik het niet. Ik benoem het niet. Ik wil het bewaren als achterdeurtje. En ik snap niet helemaal waarom. De vraag komt in me op: ja maar mag ik dan niet 1x langer slapen? Mag ik dan niet 1x kiezen voor een avondje tv kijken na een lange dag werken in plaats van een blog schrijven? Hierin maak ik ergens een draai.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf voor de gek te houden met de vraag of ik dan niet 1x een avondje tv mag kijken na een lange dag werken, waarin ik dan geen blog meer kan schrijven, in plaats van in ieder moment te zien wat het beste is; is er tijd voor even tv kijken dan is dat prima, is het nodig om een blog te schrijven dan doe ik dat en laat ik de tv uit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het avond je tv kijken ‘de schuld’ te geven, in plaats van in te zien dat ik na dit avondje tv kijken veel langer ben blijven slapen, en dat is de werkelijke reden van de ergenis in mezelf aan mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb vandaag nergens zin in te hebben wat komt door het opgeladen zijn in de mind, doordat ik mezelf niet heb doorgeduwd in het opstaan doordat ik zoveel zin had nog even te blijven liggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb moeite te hebben met opstaan nu het kouder is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan de kamer/het raam in de slaapkamer wat niet goed geisoleerd is waardoor het veel kouder is in die kamer dan in de rest van het huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het bellen naar de woningbouw over dit raam uit te stellen, terwijl ik over het algemeen dit soort zaken meteen oppak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb deze dagen van ergenis heel vervelend te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in mezelf in de kramp in mijn darm een ‘nee’ te ervaren, terwijl ik niet weet wat die nee is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te luisteren naar deze nee doordat ik geloof dat ik hier rekening mee moet houden aangezien deze nee zich in mij gemanifesteerd heeft en dus echt is geworden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik rekening moet houden met mijn eigen gevoelens en emoties en dus met deze nee in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me pas te gaan ergeren als ik deze nee fysiek ervaar, en dat ik daarvoor mezelf deze nee toesta in gedachten als ‘het kan wel een keertje’, ‘het is wel ok’, ‘ik red het zo ook wel als ik iets langer slaap’, etc.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen nee goed te praten in mezelf, totdat ik er fysiek last van krijg en ik me hier zo aan erger dat ik het op ga pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb steeds zolang te wachten totdat ik een weerstand fysiek manifesteer voordat ik mezelf corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen wanneer ik wel eens iets kan toestaan en wanneer niet, waarin de vraag in me opkomt: misschien wel helemaal niet meer?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf altijd een bepaalde gradatie toe te staan, heel subtiel, waarin ik geloof/denk dat dit niet uitmaakt, het is zo klein, dat kan wel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat kleine gradaties van manipulatie/mindsturing nog mogen worden toegestaan, in plaats van in te zien dat dat hetgeen is waarin ik ben opgegroeid, en dat alles wat ik mezelf heb toegestaan in deze kleine gradaties is gebeurd, en dus moet ik juist deze kleine gradaties van toestaan in mezelf stoppen wil ik echt effectief worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet direct fysieke gevolgen te ervaren van kleine gradaties toestaan maar pas een paar dagen later waarin ik mezelf steeds iets  meer toesta, waarna ik het fysiek gemanifesteerd heb zodat het echt zichtbaar wordt voor me.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het wel eerder te zien, mijn hele leven al, waarin de gedachte omhoog komt: ‘ik zou eigenlijk…’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te stoppen in deze gedachte en dat te gaan doen wat ik eigenlijk zou moeten doen, en in plaats hiervan hetgeen te doen wat ik eigenlijk niet zou moeten doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een polariteit te creeren over wat ik eigenlijk wel en niet zou moeten doen, waarin ik onduidelijkheid, weerstand en twijfel in mezelf creeer wat ik als uitweg gebruik om niet te hoeven doen wat gebeuren moet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het korter slapen een van de moeilijkste dingen te vinden om mezelf in door te duwen, waarin ik in mezelf een weerstand en verdriet ervaar dat ik dit niet los wil laten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het langer slapen niet los te willen laten, en hierop werstand en verdriet te ervaren/creeren die ik geloof, waardoor ik denk dat ik mezelf meer tijd moet geven hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik mezelf iets aandoe als ik mezelf door duw in het opstaan in de ochtend.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen zodra ik mezelf zie geloven dat ik rekening moet houden met mijn eigen weerstanden als gevoelens en emoties.

Ik stel mezelf ten doel deze gevoelens en emoties uit te schrijven zodat ik mezelf hierin niet opzij schuif maar zie hoe ik deze gevoelens en emoties gecreeerd heb/opgeslagen heb.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in de ochtend door te duwen in het opstaan en de gevoelens en emoties die opkomen in dat moment direct op te schrijven, zodat ik mezelf hierin kan opvangen en bevrijden van deze weerstanden. Ik realiseer me dat ik door langer te slapen deze gevoelens en emoties ‘wegslaap’, waarin ik geloof er geen last van te hebben, wat niet zo is, want ik ervaar ze als krampen in mijn fysiek waarin ik ze onderdrukt/weggestopt heb. Door langer te slapen onderdruk ik mezelf, als gevoelens en emoties en daaronder weer als zelf. Hierin is het veel moeilijker om mezelf te zien, en zit ik eigenlijk een dag in weerstand te wachten totdat de opgebouwde laag van weerstand minder wordt.

Ik stel mezelf ten doel te zien wanneer ik iets goedpraat in mezelf en mezelf hierin direct te stoppen, vergeven en corrigeren, hoe klein het ook is wat ik goedpraat. De reacties die hierbij in me opkomen kan ik eventueel uitschrijven op papier of in een blog.

Ik stel mezelf ten doel direct op papier te gaan schrijven en niet te ‘wachten’ totdat ik er een blog van kan maken, waarin het blog schrijven een excuus wordt om niet direct het punt op te pakken en uit te schrijven.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien of een avond tv kijken mezelf compromitteert of ondersteunt en te zien of ik een uurtje tv kijken en werkzaamheden verrichten kan combineren of dat ik een keuze moet maken.

Ik stel mezelf ten doel om na het toestaan van een uurtje ontspanning als tv kijken mezelf direct weer op te pakken en door te duwen in bijvoorbeeld het opstaan de volgende ochtend, zodat ik geen opstapeling maak van toestaan in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de onderliggende reden van het niet op willen staan letterlijk en figuurlijk te onderzoeken en uit te schrijven, welke ligt in het gebied van relaties, waarin ik mezelf van de week weer wat weg heb zien glijden.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te stoppen op het moment dat ik weg glij in gedachten, gevoelens en emoties over het missen van x/een relatie en in plaats hiervan direct te gaan schrijven zodat ik kan zien waar ik een opening houd voor mezelf om deze reeks van gedachten in te gaan wat gevolgen heeft voor mijn fysiek, vertaald in krampen/weerstand.

Corrigerende actie: de woningbouw is gebeld met een afspraak voor het bezichtigen van het slaapkamerraam.

————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 119 – Wie ben ik in de kleine momenten van benadering?

Ik ben geirriteerd door een telefoontje van x tijdens werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb geirriteerd te zijn door een telefoontje van x tijdens werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren dat ik geirriteerd ben door een telefoontje van x op werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet exact te zien waardoor ik geirriteerd ben als reactie op een telefoontje van x op werk, wat me ergert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren dat ik niet exact zie waardoor ik me irriteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gestoord en achtervolgd te voelen door het telefoontje van x op werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het vervelend te vinden als hij me in de gaten houdt op facebook.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat een ander me in de gaten kan houden, in plaats van in te zien dat ik alleen mezelf in de gaten van het bewustzijn kan houden als reactie op een aandacht van x.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf in de gaten van het bewustzijn te houden door aandacht van de ander=de mind, waarin ik me in de gaten van het bewustzijn schuil probeer te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard dat ik me schuil probeer te houden in de gaten van mijn bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb kortaf te reageren op het telefoontje van x doordat ik me probeer schuil te houden in de gaten van het bewustzijn, in plaats van te antwoorden in/als de adem, constant, onafhankelijk van wie er wanneer belt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet op te willen nemen als x belt en dit toch te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de telefoon op te nemen uit een gevoel van schuld bij voorbaat als ik het niet doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een schuldgevoel bij voorbaat te creeren, wat een schuldgevoel moet zijn in/als herinnering wat ik mezelf nog niet heb vergeven, waardoor ik de telefoon opneem terwijl ik het niet wil, om zo te proberen dit schuldgevoel in te lossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te manipuleren door de telefoon op te nemen terwijl ik het niet wil, waarin ik vind dat ik de telefoon op moet nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik x iets verschuldigd ben en daarom ten minste de telefoon op moet nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb veel te doen omdat ik vind dat ik dit moet doen, zonder werkelijk te luisteren naar mezelf en eens even niet de moraliteit in acht te nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn om niet moreel te zijn/doen, uit angst dat ik zogenaamde vrienden verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mensen te vriend te houden omdat ik ze nog weleens nodig zou kunnen hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat mensen weglopen als ik ze niet te vriend probeer te houden en geen rekening houd met ze, wat wellicht helemaal niet zo is, geen idee, ik heb het nooit geprobeerd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nooit geprobeerd te hebben geen rekening te houden met anderen en gewoon te zijn/spreken/handelen in het moment zoals ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb altijd een afweging te maken hoe ik het beste kan reageren, welk karakter ik te voorschijn haal, waarin ik dus altijd manipuleer in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wanneer ik welke karakters tevoorschijn haal. In de kleine momenten kan ik zien wie ik voordoe te zijn, kan ik dit karakter onderzoeken/uitschrijven en zelfvergeven, waarna ik mezelf kan corrigeren in het fysiek in een volgende situatie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te onderzoeken in alle karakters die ik speel, waarin ik mezelf de mogelijkheid geef mezelf te stoppen in dit rollenspel, mezelf te vergeven en een en gelijk als zelf te worden in antwoord als mezelf in/als de adem.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken welke herinneringen ik als schuldgevoel heb opgeslagen, waardoor ik bij voorbaat in/als schuldgevoel reageer en zo probeer mijn schuld af te lossen, zodat ik mezelf als schuldgevoel kan vergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel, op het moment van benadering, eerst te ademen en in zelf te zien wat ik wil in plaats van te reageren op de automatische piloot in angst/moraliteit.

Ik stel mezelf ten doel uit te spreken wat ik wil zonder afwijzing van de ander of van mezelf in plaats van in ongeduld te luisteren, ondertussen te wachten totdat het gesprek klaar is en kortaf te reageren, waarin ik wederom een schuldgevoel creeer over mijn reacties kortaf en zo mezelf als schuld als karakter in/als de mind in stand houd.

————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 83 – Zelfcorrecties op werk – 1

Op werk zie ik een paar dezelfde patronen terugkomen. Ik werk in een winkel waar bij de verkoop van producten veel advies gevraagd wordt ter ondersteuning van ‘de gezondheid’. Dit woord zal ook een her-defenitie krijgen maar op dit moment benoem ik het even globaal als gezondheid. Een klant vlak voor sluitingstijd stelde allerlei vragen over bepaalde supplementen, en als ik een antwoord gaf weerlegde hij dit antwoord direct zonder naar het hele antwoord te luisteren. En toch bleef hij vragen stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te ergeren aan de klant die vragen bleef stellen en keer op keer het antwoord direct te weerleggen met een wetenschap in/als de mind waarin de wetenschap ook duidelijk niet werkelijk onderzocht was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gedeeltelijk te ergeren omdat de klant vlak voor sluitingstijd binnen kwam en ik voor het eerst sinds weken een keer op tijd kon gaan opruimen en een bus zou kunnen halen waardoor ik weer eens op een ‘normale’ tijd thuis zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb weg te lopen voor de klant uit ergenis en angst dat ik op dit tijdstip nog een uitgebreid adviesgesprek zou moeten houden, waarin de klant natuurlijk zogenaamd achter me aan blijft lopen in/als de mind, aangezien er geen ho-stop te bekennen is maar alleen maar een leegte waarin hij me blijft zoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb de klant toch nog een basisadvies te geven waar hij eventueel mee verder zou kunnen, en in plaats daarvan alleen maar te hebben lopen kissebissen over de vragen die hij stelde om direct het antwoord te weerleggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb na afloop een pijnlijk gevoel over te houden waarin ik een ervaring van zoeken zag in de klant waarin hij in zichzelf natuurlijk op dezelfde manier de antwoorden in zichzelf direct weerlegt als weglegt in/als de mind, waarin een soort van radeloos om zich heen praten ontstaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik niet ten volle geprobeerd heb de klant een basisadvies aan te bieden als uitgangspunt voor zijn zoektocht in/als de mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik in de winkel zo rechtstreeks kan zijn als ik gisteren even was tegen deze man, waarin ik hem duidelijk zie dat als hij direct weglegt wat ik als antwoord op zijn vragen geeft het geen zin heeft om te vragen en antwoorden, waarin ik zag dat hij hiernaar wel luisterde en heel even stil werd, om vervolgens weer door te gaan op dezelfde manier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb met een schuldgevoel tegenover de klant te blijven zitten, in plaats van in te zien dat het een schuldgevoel is naar mezelf toe aangezien ik niet ten volle heb aangeboden wat ik zie dat in mijn kunnen ligt, wat het enige is wat ik kan veranderen, namelijk mezelf, en om dit schuldgevoel in mezelf te maskeren als niet op te staan neem ik de schuld van de klant op me zodat ik daar druk mee ben en dus niet hoef op te staan, waarin zowel de klant als ik met een ontevreden ervaring vertrekken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de klant gisteren de deur uit te kijken door op te gaan ruimen, ondertussen niet begrijpende dat hij niet uit zichzelf vertrekt als hij me ziet opruimen vlak voor sluitingstijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me niet in het moment te realiseren dat het veel meer tijd kost om weg te lopen in een gesprek dan direct volledig aanwezig te zijn en een antwoord te geven in mijn beste kunnen.

Ik stel mezelf ten doel in de winkel iedere klant een antwoord te geven in mijn beste kunnen in dat moment, ongeacht het tijdstip dat ze binnen komen. Als het tijdstip echt een probleem is vraag ik de klant een andere keer terug te komen waarin meer tijd is om iets te bespreken.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met weglopen voor wat ik ervaar als vervelende klanten, waarin ik me net zo ga gedragen als de klant, namelijk vervelend als verveeld in/als de mind, door weg te lopen en van binnen te wensen dat de klant vertrekt.

Ik stel mezelf ten doel in het moment te zien wat gepast is in de situatie om wel of niet te zeggen, in plaats van hier een algemene regel voor mezelf in te willen vaststellen.

Ik stel mezelf ten doel geen verwachtingen in mezelf te creeren over het tijdstip van naar huis gaan, aangezien ik in deze verwachting mijn eigen ergenis creeer als het niet gaat zoals ik ‘verwacht’ in/als de mind.

Ik stel mezelf ten doel me geen zorgen te maken over het later thuis zijn en eventuele vermoeidheid en tijdstip van eten; per dag bereid ik voor wat ik kan eten en ik bereid dit zo voor dat ik het zowel op een vroeger of later tijdstip in de bus op kan eten, zodat het wat het eten betreft niet uitmaakt of ik iets later naar huis ga.

Ik stel mezelf ten doel de verwachting van op tijd vertrekken, welke gebaseerd is op een ervaring als herinnering in het verleden, zelf te vergeven en los te laten, zodat ik niet op basis van een herinnering mezelf en de ander in beste kunnen te kort doe. Als ik echt zie in mezelf dat het te vaak te laat wordt op werk, kan ik dit gaan bespreken en veranderen, maar op dit moment is dit niet nodig en is het vooral aan mezelf om in/als mezelf te veranderen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het vervullen van mijn zelfinteresse in de winkel, welke ik zelf creeer door verwachtingen te scheppen in/als mezelf gebaseerd op oude overtuigingen en vervolgens te geloven dat ik het recht heb om hieraan te voldoen.

www.equalmoney.org

www.desteniiprocess.com

www.desteni.net

www.eqafe.com/free