Dag 673 – Om eten vragen

etensbakjes kat

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nerveus te worden als de katten om eten blijven vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen als de katten de hele dag om eten vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als de katten om eten vragen en ik geef ze niets.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een vervelend gevoel te hebben binnenin mezelf als de katten om eten vragen en ik kan ze niets geven want het is geen etenstijd en ze kunnen niet meer eten dan ze nu doen per dag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb snel te denken dat de katten te weinig eten krijgen doordat ze steeds om eten vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen als ik zelf ga eten en de katten eten niet op dat moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen door te vinden dat ik teveel met eten bezig ben door de dag heen, wat benadrukt wordt door de katten die ook direct om eten vragen – door me aan te kijken en erbij te komen zitten en om mijn benen te gaan lopen en te spinnen – als ik iets ga eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is als ik ga eten en de katten niets geef, terwijl ze dit niet zelf kunnen beslissen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het zielig is dat en als de katten niet zelf kunnen beslissen wanneer en hoeveel ze eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat wat ik ervaar als ‘zielig’ ook werkelijk zielig is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik iets vanuit de ziel ervaar als zielig als opgeslagen emotie waarvan ik geloof dat ik dit ben en/of dat een ander dit is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een bedroefdheid te ervaren binnenin me als ik ga eten en de katten vragen om eten en ik geef ze niets/kan ze niets geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet te eten geven als ze al voldoende hebben te omschrijven als ‘ik kan ze niets geven’ alsof ik ergens het slachtoffer van ben waardoor ik ze geen eten kan geven, als in ‘ik kan het ook niet helpen’ en zo geen verantwoordelijkheid te nemen voor de beslissing wanneer ze wel en niet eten krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb geen verantwoordelijkheid in en als mezelf te nemen voor wanneer ze wel en niet te eten krijgen als een beslissing die het beste is voor het fysieke welzijn van de dieren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de dieren zelf wel weten wat het beste is en hierin dus verward te raken als ze om eten vragen en ik ze niet geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat huisdieren weten wat het beste is voor henzelf ten aanzien van de hoeveelheid eten die ze tot zich zouden willen nemen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ook in de huisdieren een overlevingsprogrammering aanwezig is waarin de meesten zoveel als mogelijk willen eten en dat er tevens ‘foutjes’ kunnen zijn in de fysieke bouw waardoor het hongergevoel niet stopt terwijl het lichaam voldoende eten heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ze me niet meer lief vindt als ik haar geen eten geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefste bij elke maaltijd een klein hapje te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb verwachting te scheppen dat ze iets krijgen als ik af en toe iets geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zo goed te vinden als Snoo niet op tafel klimt maar bij haar bakje gaat zitten wachten of ze iets krijgt en het dan zo hartverscheurend te ervaren als ik niets geef of ‘kan geven’ zoals het in me opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te wachten met het uitschrijven van deze zelfvergevingen in en als de gedachte dat ik er toch niet zoveel aan kan veranderen en omdat ik er niet veel verder iets achter zie en/of dat ik het wel zonder schrijven kan wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb altijd te denken dat er iets achter moet zitten, in plaats van hetgeen opkomt, eenvoudig  en rechtstreeks te vergeven om de energetische lading te verwijderen en pas als deze verwijderd is, zal de oplossing eenduidig zichtbaar worden, waarin de oplossing misschien het verwijderen van de energetische lading zelf is aangezien het eetpatroon grotendeels al is afgestemd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb op te zien tegen het maken van eten voor mezelf, nu nog meer dan anders door dit proces met de poesjes bij elke maaltijd waarbij ik iets eet dat zij ook lekker vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf ook wel de hele dag iets lekkers te willen eten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen dat ik zelf ook wel de hele dag iets lekkers zou willen eten en Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen als dat ik ‘de hele dag met eten bezig ben’ en van maaltijd naar koffie naar maaltijd leef.

Wordt vervolgd

Basha eten

Cats and Self Discovery

Snoo eten

—————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:
http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

 

 

Advertenties

Dag 643 – Verantwoordelijkheid nemen voor mijn reacties op het eetpatroon van de katjes

09-09-15 - 1

Ik stel mezelf ten doel een ander blog te schrijven ten aanzien van de eetpatronen van de katjes en mijn gedachten en ervaringen hierbij in zelfvergevingen te plaatsen.

Uit: Dag 642 – Katjesspul

Katje Snoo eet alles en liefst veel in 1x en wil altijd eten. Katje Basha eet met kleine beetjes en is heel kieskeurig. Ik wilde de katjes allebei op rauwvoer zetten aangezien dit over het algemeen het beste en meest passende voer is en ze hier een gezond lijf bij houden. Echter dit waren ze niet gewend, ze aten alleen brokjes. Snoo at het direct en eet alle smaken. Basha eet een heel klein beetje, met name het vocht, soms iets meer, soms bijna niets. Basha is ook wat afgevallen, bij Snoo moet ik uitkijken dat ze niet aankomt.

Deze combinatie is niet heel eenvoudig en uiteindelijk zag ik dat Basha op het aanrecht kan (hij is een grote kat van bijna 5 kilo) en Snoo dit niet haalt qua springen (zij is een klein katje van ruim 3 kilo). Dus ik kan zijn eten hier laten staan. Echter Snoo ziet dit natuurlijk wel, ook dat hij daar steeds een beetje gaat eten terwijl zij haar eten allang op heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken/angst te ervaren dat de brokjes van Basha niet goed zijn voor zijn nieren en dat hij uiteindelijk klachten krijgt met hoge dierenartsrekeningen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me hopeloos te ervaren als ik het eten van Basha niet op orde krijg en hij eigenlijk steeds honger heeft maar niet eet, waarin het lijkt of hij geen honger heeft maar wel te weinig binnen krijgt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik het nooit op orde krijg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al angst te ervaren voor als een keer mijn woonsituatie verandert en er geen plek is die zo hoog is dat alleen Basha hierbij kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met mijn hoofd in de toekomst te leven en van hieruit in reactie te gaan en dit mee te nemen in de actuele tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boos te zijn dat Basha niet ‘gewoon eet’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat de brokjes heel slecht zijn, dit vanuit de informatie die er allemaal beschikbaar is over de verschillende soorten voeding terwijl voor zijn lichaam het misschien goed bevalt en het beste is, aangevuld met een klein beetje rauw vlees.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb af en toe helemaal dol te worden van Snoo die constant om me heen hangt en om mijn voeten loopt als ik eet of eten maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het zielig is voor Snoo dat ze niet vaker en meer kan eten terwijl ze dat zo graag wil en dat zij moet kijken hoe Basha zelf op het aanrecht kan om te eten en zij niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat de onenigheid tussen hen komt door het verschil in voedingsinname, terwijl ik me nu ook afvraag of Basha gewoon niet lekker in zijn vel zat omdat hij honger had en hij in het begin geen brokjes kreeg aangezien ik dan niet kan testen of hij het rauwvoer gaat eten en hoeveel, zoals ze aanraden in de aanwijzingen van overstappen op rauwvoer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘wat is er nu weer’ als Basha iets niet wil eten of onrustig door het huis loopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mezelf vaak te denken ‘wat is er nu weer’ als ik ergens last van heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of ik in mezelf, niet gewoon de heleboel gecreëerd heb door mezelf in vroeger jaren net onvoldoende voedsel toe te dienen waarin ik ‘ongedurig’ werd, honger had en niet lekker in mijn vel zat of juist net te weinig te eten om reacties als ongedurigheid te onderdrukken door ze niet meer ‘te voelen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb helemaal geen zin te hebben om al die kleine onenigheden binnenin mezelf op te pakken en onderzoeken en het maar onzin te vinden om me daar mee bezig te houden, terwijl ik weet dat in de details de veranderingen kunnen/zullen plaatsvinden om van hier uit te breiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het vermoeiend te vinden als en wanneer ik niet direct zie en begrijp wat er is, in mezelf of in de katjes en het dan al snel op te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb iets snel op te geven als ik niet meteen zie en begrijp wat er is, in en als de gedachte dat ik het toch niet begrijp.

Ik vermoed dat dit een overgedragen patroon is via moederskant die nog weleens aangaf (in houding of woorden of het uitblijven van woorden) dat ze me niet begreep en als ik iets ter sprake bracht, ook aangaf hier geen moeite voor te willen doen en/of mij moeilijk vond doen (uitgesproken in woorden), waarin ik zie dat het een geloof is binnenin zelf waarin men het allang heeft opgegeven om iets te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te hebben opgegeven om mezelf uit te spreken als iemand anders me niet begrijpt, in en als de gedachte dat een ander me toch niet begrijpt en/of in en als de gedachte dat ik overdrijf en moeilijk doe en door mijn mond niet open te doen, de situatie van niet begrepen houden in stand te houden en voort te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat Basha op moet houden als ik hem niet begrijp en zo feitelijk iemand monddood probeer te maken vanuit een ervaring van onvermogen binnenin mij, dit zodat ik het onvermogen en het ongemak niet hoef te ervaren.

Ik realiseer me dat als ik fysieke onenigheid zie en/of ervaar, er een onenigheid als onbegrip als iets dat niet vergeven is, meedraag binnenin mij. Echter ik zie dit als kennis en informatie en ervaar een ‘geen zin hebben hierin’ als een vorm van weerstand in en als mijn geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te laten leiden door de ervaring van weerstand als ‘er geen zin in hebben’ toestand in en als de geest – overgedragen via ouderpatronen en geïntegreerd binnenin mijzelf door het toe te staan en te aanvaarden – en vervolgens boos te worden op degenen die dit zo voor geleefd hebben naar mij toe, in plaats van zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de acceptatie en dus, integratie van deze houding van desinteresse en onbegrip binnenin mij.

Desinteresse – dat is een woord waar ik iets mee kan. Het is feitelijk een desinteresse, want als we ons werkelijk zouden interesseren, zouden we moeite doen om tot begrip te komen. En dit haalt het persoonlijke eraf naar hetgeen of diegene die ‘niet begrepen’ wordt, alsof het probleem bij diegene of datgene ligt, in plaats van zelf te zien in de benadering van hetgeen we niet begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de interesse te willen van een ander in de vorm van begrip en van hieruit graag begrepen te willen worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verscheurd te ervaren vanuit een gebrek aan onbegrip en hierin niet te weten waartoe me te richten aangezien ik aan de ene kant de aandacht wil en wil delen op een dieper niveau en aan de andere kant weg wil gaan vanuit reactie op een desinteresse van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat het mijn schuld is dat een ander me niet begrijpt en hier geen moeite voor doet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te ervaren binnen dit onbegrip, met name weer onbegrip vanuit mijn kant dat een ander geen moeite doet om mij te begrijpen terwijl ik toch de dochter ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben verwacht dat een moeder moeite doet om haar dochter te begrijpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb diep teleurgesteld te zijn dat mijn moeder geen moeite doet/heeft gedaan om mij te begrijpen zoals we over het algemeen het leven niet begrijpen doordat we het benaderen vanuit en als de geest, dus vanuit eigenbelang, welke een desinteresse voortbrengt als hetgeen we niet begrijpen, buiten de interesse van de geestprogrammering valt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te hebben geprobeerd mezelf onzichtbaar te maken in een poging om onder de geprojecteerde aandacht in en als de geest uit te komen, zowel buiten mezelf en geïntegreerd binnenin mezelf en mezelf hierin de adem te benemen en uit te hongeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf tot rust te willen manen door mezelf en/of/als een ander eten te geven of juist te weinig eten te geven en zo feitelijk meer onrust te manifesteren, binnenin en buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wraak te nemen op degene waarbij ik desinteresse ervaar door mezelf te weinig te voeden en zo zorgen te creëren buiten mij, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik zo tevens dezelfde zorgen creëer en manifesteer binnenin mij, in en als een desinteresse naar mezelf in en als leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bezig te blijven met boos zijn op mezelf dat ik deze desinteresse heb laten gebeuren en gemanifesteerd heb in mezelf en mezelf zo weg te houden van effectieve zelftoepassing.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me alleen prettig te willen ervaren binnenin mijn fysiek en me hierin machteloos, hopeloos en radeloos te ervaren als dit niet lukt en ik geen begrip heb van wat er scheelt, wat eigenlijk de aanleiding was om natuurgeneeskunde te gaan studeren en waar ik nu 20 jaar later, nog steeds mee bezig ben.

Waarin ik zie hoe we als mensheid weg zijn gehouden bij het begrip van de eenheid en gelijkheid met en als ons fysiek en het fysieke leven, wat we zelf hebben toegestaan en aanvaard hebben te laten gebeuren, van binnen en van buiten en van waaruit we constant gaan en aan het reageren zijn wat de afscheiding en het onbegrip vergroot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me verslagen te ervaren bij de realisatie van de mate van onderdrukking van leven in en als het fysiek en de feitelijke eenvoud hiervan die ieder van ons heeft toegestaan en aanvaard en voortgezet en enorm ingewikkeld heeft gemaakt door er ‘zin’ aan te geven in en als de geest en tevens ‘geen zin te hebben’ om er werkelijk iets aan te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te proberen te voldoen aan een fysiek ideaalbeeld, vervolgens de zin in en als leven in en als het fysiek kwijt te raken en hiernaar te gaan zoeken in en als de geest waarin ik mijzelf geprojecteerd heb in dit ideaalbeeld, vanuit een gespleten toestand in afscheiding van mijn fysiek en zo meer en meer van mezelf in en als mijn fysiek weg te geraken aangezien ik iets – mezelf in projectie – aan het najagen ben in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf enorm dom te vinden dat ik heb toegestaan om een projectie van mezelf als hoe ik (fysiek en geheel) zou moeten zijn, in en als de geest na te jagen en mezelf hier vervolgens constant mee op de kop te zitten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten met hoe ik mezelf heb afgescheiden in en als de geest in projecties van hoe ik zou moeten zijn en mezelf hier vervolgens in kwijt te raken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwijt te raken in projecties (wat feitelijk aangenomen oordelen zijn) en mezelf hierom opnieuw te veroordelen.

De slang bijt in zijn staart.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘laat maar het lukt me toch niet’ en het op te geven in en als een gedachte, in en als de geest in plaats van verder te zien, in en als de adem, totdat ik het/de oplossing zie door de afscheiding heen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een patroon van opgeven te hebben gemanifesteerd en te volgen in en als de geest en vervolgens fysiek gemanifesteerd wat het zo verwarrend maakt, in plaats van een accumulatie van oplossingen te hebben neergezet in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb via een omweg in en als de geest zogenaamde oplossingen te willen manifesteren in en als het fysiek en op te geven als dit niet lukt, in plaats van de belemmeringen in en als de geest op te ruimen en rechtstreeks en fysiek in de oplossing te zien, in het klein, stap voor stap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te verminderen in vergelijking met anderen in en als een poging om meer/beter te zijn en me zo beter te voelen in het moment als het zogenaamde NU in en als bewustzijnservaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb alleen interesse te hebben in mijn bewustzijnservaring in en als het NU-moment in hoe IK me VOEL of zal voelen in een toekomstig moment of heb gevoeld in het verleden, welke leidt tot desinteresse van mezelf en een ander, in en als leven, in en als het fysiek op lange termijn als wat het beste is voor al het leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb negatieve ervaringen als emoties als reactie op fysieke pijn, afscheiding en ongelijkheid in het moment te onderdrukken in een poging om mezelf beter/minder vervelend te voelen en hiermee juist mijn eigen fysiek te beschadigen door de reactie zelf en door de onderdrukking en afscheiding van de ervaring en zo meer en meer te neigen naar de positieve ervaringen/gevoelens als NU-ervaring in en als de geest als illusie van een wereld die alleen in mijn geest bestaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf op de kop te zitten in en als een geloof en verwachting dat ik dan zal veranderen en ‘het niet meer zal doen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik tevreden ben of zal zijn met kortdurende oplossingen in en als de geest die leven compromitteren in wat voor aspect dan ook, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik hierin mezelf in en als leven, in en als het fysiek pijn doe en zo leven als geheel en zo hetgeen dat ik probeer weg te drukken in een kortdurende ervaring om me beter te voelen, vergroot en versterk in mezelf en in het algemeen.

Zo kom ik van de dagelijkse bezigheden als het eten geven van de katjes via zelfvergeven van mijn reacties in zo’n moment, op diep gewortelde patronen binnenin mij die (vaak onbewust) een rol spelen in de omgang met en zorg voor de dieren en tevens in de omgang met en zorg voor mezelf. Het is hiermee niet ‘gedaan’; echter het opent wel de belemmerende mechanismen binnenin mij en hierin is de connectie zichtbaar met hoe we in het geheel als mensheid bestaan.

Wordt vervolgd met praktische, zelfcorrigerende toepassingen.

Solution afbeeldingDesteni I Process

———————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 635 – Ik zou wel een kok willen

koken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de ervaring te hebben de hele dag met eten bezig te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het koken zoveel werk te vinden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet koken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wel te willen eten maar niet te willen koken/bereiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb wel drie keer per dag een warme maaltijd te kunnen eten maar dit niet qua koken voor elkaar te krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het zorgen voor eten als een dagtaak te zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb werk en warm eten maar lastig te kunnen combineren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb soms niet te begrijpen hoe anderen zoveel taken combineren als er bijvoorbeeld voor een heel gezin moet worden gekookt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koken en zorgen voor eten op de achtergrond te schuiven en minder belangrijk te maken dan andere bezigheden en hierin, als ik ‘moet’ koken, de ervaring te hebben dat ik hier niet teveel tijd mee kwijt mag zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb boodschappen doen zoveel tijd in te vinden nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vaak enorme ‘moeheid’ te ervaren om boodschappen te moeten gaan doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het woord ‘moeten’ te ervaren in relatie tot eten, koken en boodschappen doen en tegelijkertijd wel van eten te houden en me ook fysiek goed te voelen als ik kook en aan het koken ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb steeds iets te willen eten ‘waar ik zin in heb’ en anders niet te willen eten.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een gedachte dat koken teveel tijd inneemt, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat koken inderdaad tijd inneemt en dat ik hier de tijd voor kan inplannen.

Ik stel mezelf ten doel een tijdschema te gaan maken waarin ik maaltijden bereiden en opeten in plan en ik stel mezelf ten doel om tijdens het koken een interview te luisteren waardoor ik zelfs gemakkelijker de taken uitvoer en goed kan luisteren als ik bezig ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me in de ochtend ertoe te moeten zetten om eten te bereiden voor mezelf en hier tegenop te zien.

Als en wanneer ik er in de ochtend tegenop zie om eten te bereiden voor mezelf, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik eigenlijk geen idee heb waar dit mee te maken heeft en ik stel mezelf ten doel op het moment in de ochtend, het eten bereiden op te pakken zoals ik altijd doe en tevens te ademen in de ervaringen die opkomen en hier meer gewaar te zijn van wat er gebeurt in mij en van hieruit mezelf te vergeven en de vergevingen uit te spreken terwijl ik de bezigheden uitvoer.

Ik stel mezelf ten doel de tijd die ik bezig ben met koken, tevens meer te gebruiken voor het hardop uitspreken van zelfvergevingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te vinden dat ik geobsedeerd met mezelf bezig ben zonder daadwerkelijk iets toe te voegen in de wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik iets toe moet voegen in de wereld en mezelf hiermee in de weg te zitten met gedachten en ervaringen, in plaats van te stoppen met deelname in en als de geest in gedachten en ervaringen als ‘structuren van de wereld waaraan ik denk te moeten toevoegen’ en van hieruit effectief mezelf voort te bewegen in en als de adem in de fysieke bezigheden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koken en eten maar een egocentrische bezigheid te vinden waar we niet teveel tijd in moeten stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het onderwerp van koken, eten en boodschappen doen een ‘minder belangrijk’ onderwerp te vinden om over te schrijven in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ieder onderwerp er één is om in te zien en dat juist de onderwerpen die we als ‘onbelangrijk’ waarnemen, onderwerpen kunnen zijn waar we veel in participeren en onszelf in limiteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb koken en huishouden aan ‘huisvrouw en moeder’ te koppelen en hier op neer te kijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in conflict te zijn met mezelf als ik kook en huishouden doe en hier in een ervaring van ‘het duurt te lang, het neemt teveel tijd in’ aanwezig te zijn binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te scheiden van ‘moeder en huisvrouw’ en hierin me af te scheiden van de taken van moeder en huisvrouw in en als een ervaring van minderwaardigheid, terwijl het juist tot de basisvaardigheden behoort die een ieder dient uit te voeren om zichzelf hier in fysiek welzijn te behouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zoveel tijd kwijt te zijn met het conflict in mezelf in en als de geest in gedachten en ervaringen, vaag op de achtergrond aanwezig ten aanzien van huishoudelijke taken en koken waardoor ik me fysiek minder effectief beweeg en vervolgens de ineffectiviteit te projecteren op de fysieke bezigheden zoals huishoudelijke taken en koken.

Ik vermoed dat ik hier een programmering heb overgenomen van man naar vrouw, van vader naar moeder waarin ik automatisch deelneem zonder dit werkelijk te onderzoeken in mezelf en te stoppen en vergeven.

Ik stel mezelf ten doel het energetisch mannelijke en en energetisch vrouwelijke aspect te verwijderen van koken en huishoudelijke taken en gewaar te zijn en/of worden van wat er in me opkomt als ga koken, boodschappen doen of andere huishoudelijke taken oppak.

pan————————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

 

Dag 472 – Wie of wat vergeef ik in de spiegel?

picasso_spiegelEen stukje verder in de uitwerking van ‘de spiegel’ als het reageren op iets wat ik buiten mijzelf in iets of iemand zie. Wat is dan hetgeen dat ik in de zelfvergeving ga zetten? Misschien zie ik in iets of iemand buiten mij een punt waarvan ik mezelf heb afgescheiden binnenin mijzelf en dus, reageer ik hierop met afwijzing of afkeuring van iets of iemand buiten mij. Echter, dit is niet altijd direct zichtbaar en dan ga ik heel hard proberen om hetgeen ik zie ‘in die ander’, te vergeven binnenin mezelf en/of zoeken in mezelf ‘waar of wat dit dan is binnenin mij’. Hierin vorm ik dan over het algemeen een zelfoordeel over dit afwijzen en dit gedrag van mezelf, of een soort van stoppen van zelf uit ‘moraliteit’ want ‘ik zou zo toch niet moeten reageren want dat betekent dat ik me in afscheiding bevind’ wat nog steeds en opnieuw een afwijzing/afscheiding inhoudt van mezelf in dat moment en op deze manier nog steeds een (indirecte) focus inhoudt op de ander in/als de geest. Tot ik bemerk; ik heb me afgescheiden van mijn eigen gedrag en reacties die opkomen in reactie op wat ik zie buiten mij. En zolang ik geen verantwoordelijkheid neem voor mijn eigen gedrag en reacties – welke betekent werkelijke zelfvergeving als zelfbegrip, zal een soortgelijk scenario zich keer op keer voordoen, net zolang totdat ik mezelf zie en vergeef. Een en gelijk worden met en als mezelf en niet ‘met die ander’. En hierin sta ik op, met en als mezelf, alleen met mezelf. Als ik dit niet eerst doe, blijf ik druk met de afwijzing binnenin mezelf van mezelf in reactie op iets of iemand buiten mij en zal ik niet zien of horen. Het lijkt dan of ik het punt afwijs wat iets of iemand buiten mij laat zien maar feitelijk ben ik bezig met de afwijzing van mezelf in reactie op dat specifieke punt – wat dus een andere persoonlijkheid is om in zelfvergeving te zetten dan hetgeen die ander laat zien – en hierin vindt de afscheiding plaats. Zou ik bezig gaan met de persoonlijkheid die de ander laat zien dan ben ik dus bezig met die ander en zie en/of hoor ik mezelf niet en dus, kan ik mezelf niet vergeven en neem ik geen verantwoordelijkheid voor en als mezelf. Vervolgens kan ik van hieruit gaan zien waar en hoe het punt dat de ander laat zien, zich bevindt in mij. Obvious; overduidelijk en begrijpbaar en een toch zo gemakkelijk te missen punt in de praktijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden in moraliteit in wat ik denk te moeten zijn en/of worden in eenheid en gelijkheid met iets of iemand buiten mij en hierin druk te zijn met aanpassing aan wat ik denk dat ik moet zijn (dus met aanpassing aan mijn eigen gedachten in en als de geest) in plaats van mezelf te zien in wie ik ben in dit moment en hierin en hiervoor zelfverantwoordelijkheid te nemen in en als zelfvergeving en zelfbegrip.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dit zo geleerd te hebben, bestaande in en als een angst om alleen te zijn want, zo heb ik geleerd, als ik alleen kom te staan, heb ik geen eten en geen huis en dus, moet ik me aanpassen aan wat ik denk dat van mij verwacht wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘alleen zijn’ onbewust/onderbewust te koppelen aan ‘geen eten en geen huis’ en dus pas ik me liever aan iets of iemand buiten mij aan, geheel automatisch als overlevingsmechanisme dan dat ik zelf verantwoordelijkheid neem voor wie ik ben in en als mezelf en hierin al(l)een ben en sta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden van het al(l)een zijn in en als een geloof als programmering dat ik al(l)een niet genoeg ben, niet voldoende ben (energie in en als het geestbewustzijnssysteem) en niet voldoende heb /zal hebben (geld in en als het wereldsysteem) en dus, splits ik mezelf op in persoonlijkheden in verschillende delen van aanpassing aan iets of iemand buiten mij om mezelf te vermeerderen ter overleving van mezelf in een kritieke toestand van leven in een wereld in ongelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf van binnen aan te passen in en als opsplitsing in ongelijkheid in aangepaste persoonlijkheidssystemen, als hoe het systeem buiten mij bestaan in en als opsplitsing in ongelijkheid zodat ik ten alle tijden een opsplitsing als aangepast persoonlijkheid kan oproepen ter aanpassing aan de opsplitsing/ongelijkheid buiten mij, ter overleving van mezelf (voedsel, huisvesting, water – basisbenodigdheden) zonder te merken dat ik dit doe maar te denken, dit ben ik en zelfs te verdedigen, dit ben ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te wijzen in wie ik ben geworden in opsplitsing in persoonlijkheden binnenin mij ter aanpassing aan de opsplitsing als ongelijkheid buiten mij in en als een overlevingsmechanisme.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te wijzen als wie ik ben geworden, als wat er in mij bovenkomt ten gevolge van mijn aanpassing ter overleving in een wereld in ongelijkheid.

Een uitgebreid artikel in het Engels over wat er gebeurt in onszelf in het proces van de spiegel:

Psychic attacks and Witchcraft

jip_en_janneke-jip-en-janneke-spiegel———————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

Dag 381 – Het gevoel beschermen als soldaat – the Voice of Holland

voice

Ik zat gisteren een half uurtje naar the Voice of Holland te kijken. Ik kijk alleen nog af en toe een serie en verder is de tv weinig aan, dus ik ben niet helemaal op de hoogte van de taal die gesproken wordt in de praat-amusement programma’s.

Wat me opviel in dit half uurtje, is dat iedereen het had over ‘gevoel’ in een stem leggen, gevoel als expressie, en 1 zeer bekende, populaire Nederlander op het gebied van zang/rap heb ik 2x horen zeggen dat hij de ander moet beschermen omdat die heel veel gevoel legt in de stem/expressie en die moet beschermd worden, en hij wilde graag haar ‘soldaat’ zijn hierin.

mmmm ik was in het verleden best wel onder de indruk van deze jongeman – sterker nog, ik zou er ‘weg van zijn’- en nu ik eens met gezond verstand luister naar wat hij allemaal zegt, wordt het me wel duidelijk in hoeverre we met z’n allen in het ‘gevoel’ – dus in de geest – verstrikt zijn geraakt. Avond aan avond wordt dit gepromoot op de televisie. Wat een on-zin wordt er verkondigd. We zij er ‘weg van’. Weg van onszelf, verdwenen in de geest.

Ik vermoed dat als in het programma met zowel de jury als de deelnemers gedeeld zou worden dat gevoel een onderdeel is van de geest, en iedereen dus druk bezig is om iemand te coachen om in en als en vanuit de geest te zingen, en deze geest in en als gevoel in uitdrukking te brengen in de stem, dit massaal ontkend en zelfs aangevallen zal worden.

Hierbij is het de vraag, of er in de taal uberhaupt bekend is dat er een zelfexpressie bestaat naast een expressie van en als gevoel, dus geestexpressie, en of iets wat er gezien wil worden als zelfexpressie, niet benoemd wordt als ‘gevoel leggen in de stem’. Het woord gevoel wordt voor alles gebruikt wat geen rede is, en dit geeft enorm veel verwarring en verstrikking. Want als we geen gevoel uitdrukken, wie of wat drukken we dan uit in en als expressie?

We weten niet wie we zijn zonder inmenging/overname van de geest. Onze hele taal bestaat in en als geestes-woorden. Deze geest zit volledig verweven met onszelf en ons fysiek, het is volledig samengesmolten met de essentie van wie we werkelijk zijn, gemanifesteerd in het fysiek, en hierin denken we dat ‘het gevoel’ is wie we werkelijk zijn, in plaats van in te zien dat dit gevoel juist onderdrukt en verbergt en wegleidt van wie we werkelijk zijn.

En dan moet dit ‘gevoel’ dus beschermd worden – een gevoel welke altijd voortkomt uit gedachten/ideeen/opvattingen. Met soldaten. En hierin wordt dan weer gedacht dat we ‘het goede’ doen, dat we een held zijn hierin. Lijkt verdacht veel op een oorlog in de kiem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn gevoel, is wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat mijn gevoel beschermd moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘weg’ te zijn van een man die zegt ‘haar soldaat’ te willen zijn en ‘haar gevoel te willen beschermen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gevoelig te zijn geworden door een en gelijk met mijn gevoel te worden, in plaats van een en gelijk in en als mezelf op te staan en de leiding/lijding van de geest, in en als gedachten, gevoelens en emoties, te stoppen in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien wie ik ben als ik niet mijn gevoel en mijn gedachten ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik ‘voel’ wie ik ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat wat ik voel, is wie ik ben, en hierin mijn gevoel te volgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijzelf in en als gevoel te beschermen, te verdedigen dus, en hierin een oorlog te ontkiemen in en als mezelf, waarin alle mensen dit zo doen, en er vroeg of laat dus een oorlog uitbreekt in de fysieke werkelijkheid, waarin iedereen zijn/haar eigen gevoel als gedachten als ideeen als landsgrenzen aan het verdedigen is, in en als beperking in de geest, waarin we aansluiten bij mensen die een overeenkomstig gevoel/idee/gedachte heeft, zodat we een leger kunnen vormen om de landsgrens te verdedigen, tegenover anderen met een ander gevoel, andere gedachten en ideeen, andere landsgrenzen, en als we niet overeenstemmen, de ander te doden, ten behoeven van het voortbestaan van mezelf in en als gevoel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb anderen te doden/willen doden in de geest ten behoeve van verdediging van mezelf in en als geloof in en als gevoel als energetische ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier bezig zijnde in de geest, oorlogen in de hand werk, ondersteun, toesta, oorlogen die vele fysieke levens kosten ten behoeve van mijn bestaan in en als gevoel, in en als de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat mijn gevoel bestaat ten gevolge van opgeslagen, onderdrukte ideeen, programmeringen, gedachten, in en als de geest, in en als polariteit, in leven gebracht om frictie te creeren en manifesteren in het fysiek, zodat er altijd ongelijkheid, onenigheid, oorlog zal zijn in de wereld, waarin en waardoor energie van binnen en geld van buiten gegenereerd kan worden met mijn fysieke lichaam als inzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet toegestaan en aanvaard heb te zien, realiseren en begrijpen dat oorlog van binnen, oorlog van buiten creeert, en dat ik deel uitmaak van en als het bestaan van wereldoorlogen – oorlogen in de wereld, bedoeld ter vernietiging van het fysieke leven in en als gelijkheid van iedereen, ten behoeve van de winst van weinigen – 1% van de wereldbevolking – die hierin als winnaar uit de bus komt.

*

Stel je eens voor, dat in populaire programma’s als the Voice of Holland, de werkelijke zelfexpressie ondersteunt zou worden met een coach die hierin als voorbeeld en ter ondersteuning mee wandelt.

Voor wie er klaar voor is om te gaan zien wie we werkelijk zijn, wat we hebben toegestaan in en als onszelf, in en als de wereld, door geloof en participatie in het bestaansrecht van gedachten, gevoelens en emoties, start de gratis cursus, om jezelf te bevrijden van deze wereldwijde illusie die vrijwel niemand onder ogen ziet.

Desteni-I-Process – Lite

Toen ik begon met schrijven had ik geen idee wie ik ben, als ik niet het denken en het gevoel ben. Dit is wat we nooit geleerd hebben. En dit is nu juist hetgeen wat we gaan zien door het schrijven heen. En waarin steeds meer duidelijk wordt, dat we er altijd wel waren, maar volledig verstrikt, onderdrukt, verborgen, afgeleid in en door de geest, waardoor we onszelf afleiden  in de geest tot wat niet het beste is voor iedereen. Dus het is een start waarin ik met een sprankje gezond verstand al heel lang gezien en ervaren heb, okay, dit is niet wie ik ben, en is iets mis – ik mis iets of iemand – dus wie ben ik dan wel? Ik start en ik lees en ik schrijf en ik adem en ik zet door, waarin dit sprankje gezond verstand hetgeen is waarop ik voortga. Want dit sprankje, dat is de levens-essentie die ik volledig verstrikt en onderdrukt heb, en dit sprankje, is wat ik volg en onderzoek in en als gezond verstand, in samenwerking met een groep mensen die hetzelfde onderzoeken en die me ondersteunen om mezelf werkelijk te bevrijden, en die ik ondersteun om zichzelf werkelijk te bevrijden, door zelfoprecht in zelf te zien, in alle on-zin die ik in mezelf en in de wereld heb toegestaan.

*

Voor wie wel doorheeft, dat de ongelijke geldverdeling in de wereld, deel uitmaakt van deze wereldwijde illusie, waarin slechts 1% van de wereldbevolking als winnaar uit de bus komt, en het grootste gedeelte van de mensheid niet wordt toegestaan om te leven, want geld is verbonden met leven, dus zonder geld geen eten, geen leven:

Leefbaar Inkomen Gegarandeerd

Want waarom vragen we onszelf niet dagelijks af, wie er bepaalt dat op een aarde als levend orgaan, met vrije toegang tot de hulpbronnen als levensvoorzieningen, er geen toegang is tot deze hulpbronnen/levensvoorzieningen? Is dat de ander buiten ons? En wie staat dit dan toe? Is de ander misschien de mind, de geest, onze eigen geest, geprojecteerd op de ander, waarin we de macht weggeven aan de geest dus aan de ander buiten ons in en als projectie?

Zoveel vragen die niet werkelijk gesteld worden en dus niet werkelijk beantwoord zijn.

Full somebody help me understand what makes me starve in a world of plenty

Free Music Download

www.desteni.net

www.desteni.org

———————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 363 – Ontoereikend

PENTAX Image

Ik ervaar me als ontoereikend om Casper het konijn (wit) te ondersteunen bij de blaasklachten die hij heeft. Anti-biotica, chinese kruiden, het heeft heel goed gewerkt en een heel jaar ging het goed, maar sinds de warme weken in de zomer is het terug gekomen en het lukt me tot nu toe niet om het weer helemaal rustig te krijgen. Het frustreert me en vooral het ‘niet-weten’ irriteert me. Het niet-weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb al weken iedere ochtend en avond lange tijd bezig te zijn met het verzorgen van de diertjes van een cavia en konijn die blaasklachten hebben, en het nu vanochtend, nu het niet gaat zoals ik wil, even helemaal zat te zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘ik kan toch niet de hele dag bezig zijn met het verzorgen van de diertjes’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het irritant te vinden dat eventuele onderzoeken bij dierenartsen mega-veel geld kosten waar vaak uiteindelijk oplossingen uitkomen die ook niet optimaal zijn, wat niet aan de dierenarts ligt – ik ga naar een hele fijne dierenarts – maar aan de mogelijkheden die beschikbaar zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren het niet goed genoeg te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nu te zitten schrijven over een onderwerp wat niet de werkelijke oorzaak is van mijn irritatie, maar ik zie niet direct wat wel het werkelijke punt is wat zich aandient.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me dus ontoereikend te ervaren om fysiek werkelijk en direct te zien, wat inhoudt dat ik me nog in de geest bevind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf kwalijk te nemen dat ik me nog in de geest bevind en hierdoor niet direct fysiek kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf een nietsnut te vinden als ik niet eens direct fysiek kan zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik dat wel zou moeten kunnen, direct fysiek zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn mogelijkheid tot direct fysiek zien heb opgegeven door keuzes in en als de geest ten behoeve van mezelf in zelfzucht en hier lagen overheen te leggen als schuld en oordeel, welke juist het direct zien belemmeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring te hebben alsof ik mezelf niet kan vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik beide opties niet leuk vind: het handelen in zelfzucht is geen optie, deze geeft consequenties voor iedereen die niet tof zijn, en het handelen als wat het beste is is natuurlijk het beste, maar ervaar ik als ‘niet leuk’ doordat ik weerstanden en angsten hierin tegenkom en door moet wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er moeite mee te hebben mijn eigenbelang geheel te stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb er moeite mee te hebben om mijn eigenbelang geheel te stoppen omdat ik dan zie wat ik allemaal toegestaan en gedaan heb in mijn leven, bestaande in eigenbelang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te willen dat ik de moeilijke punten al doorlopen heb en door de weerstand en angst heen ben, zodat ik aan het ‘eindpunt’ ben als wat het beste is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het eindpunt als wat het beste is in de geest gemakkelijker te ervaren dan het wandelen door de weerstanden in het fysiek als wat het beste is in en als het fysiek tot aan het nulpunt.

*

Als ik mezelf geirriteerd zie worden doordat iets niet helemaal gaat zoals ik wil met de diertjes, dan stop ik, ik adem. Ik maak het noodzakelijke af en laat het even rusten om het op een later tijdstip opnieuw in te zien en op te pakken zodat de diertjes geen last hebben van mijn ervaringen als irritatie in de geest.

Ik realiseer me dat er iets in mij is wat aandacht vraagt wat me irriteert, en dat dit eruit komt als projectie in het verzorgen van de diertjes.

Ik realiseer me dat een ‘over verzorgen’ van de diertjes duidt op afleiding van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als ik iets niet weet in de verzorging van de dieren, maar door en door te blijven gaan met zoeken en proberen, in plaats van het te laten rusten voor het moment en te zien wat er werkelijk speelt in mij, waardoor ik niet helder kan zien.

Ik verbind mezelf door met mezelf bezig te zijn in wat zich aandient in mij.

Als ik mezelf in irritatie bezig zie, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me aan mezelf irriteer en dat ik weerstand ervaar om te veranderen, werkelijk te veranderen tot het niets, het nulpunt.

Ik zet mezelf in om mezelf te ondersteunen als de irritatie opkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te willen ondersteunen als de irritatie opkomt en hierin mezelf de rug toe te keren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf met minachting te benaderen in momenten van irritatie en een niet weten en hierin energie te genereren, welke ik in stand houd in de ervaring van ‘niet-weten’, als zijnde ik wil het eerst weten voordat ik stop met irriteren en niet-weten als energie genereren, waarin ik juist mezelf in een staat van niet-zien en niet-weten behoud door de hoeveelheid energie die ik genereer in en als aanval op mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb opzettelijk energie te genereren in en als een aanval op mezelf, en mezelf zo in een staat van niet-weten te behouden, welke exact is wat gebeurt in de wereld in en als aanval in en als oorlog. Wellicht hierover later meer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ervaren alsof ik al te ver ben en dat het hierin ‘geen zin’ heeft om te stoppen aangezien ik het ervaar en dus geloof alsof dit ‘toch niet lukt’.

Aha, ontoereikend.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf als ontoereikend te ervaren om mezelf te stoppen in en als irritatie en niet-weten in en als de geest ter opwekking van energie, juist op het moment dat ik in ontspanning kom en dus werkelijk effectief kan gaan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te saboteren op momenten dat ik werkelijk effectief kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een oplossing tot het stoppen van de irritatie en niet-weten te zoeken in en als de geest, in plaats van in te zien dat ik mijn participatie in en als de geest dien te stoppen als oplossing.

*

Als ik mezelf zie participeren in irritatie en een niet-weten in de geest, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ten eerste echt de energie dien te stoppen, dat dit werkelijk niets oplevert.

Ik stel mezelf ten doel mijn participatie in en als de geest in en als irritatie ten gevolge  van een niet-weten, direct te stoppen, te ademen, te bewegen, en me direct te realiseren dat het niets oplost en uithaalt, hoe oneerlijk of ongemakkelijk of onduidelijk een situatie ook is, en dat, als ik hieraan toegeef, ik in hoog tempo verdwijn in de geest en een ervaring van ontoereikendheid en zinloosheid creeer in mezelf in de geest, en hoe langer ik in de geestervaring aanwezig blijf, hoe moeilijker het wordt mezelf te stoppen met participeren hierin en hoe ‘echter’ de ervaring van ontoereikendheid wordt.

Prioriteit:

Stoppen met participatie in de ervaring van irritatie bij de eerste gedachte die opkomt, direct, zonder twijfel. Adem, fysieke handelingen voortzetten, eventueel een paar zelfvergevingen hardop uitspreken en later onderzoek in schrijven van wat er werkelijk speelt.

**

————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 234 – Expressie en de Darm – Eten Klaarmaken

Dag 232 – Expressie en de Darm – Ervaring van Onmacht

Dag 233 – Expressie en de Darm – Patroon Verwachting Geloof

Als ik in een periode last ervaar van mijn darmen, waarin de stoelgang eruit wil en tegelijkertijd wordt vastgehouden, ervaar ik ’s ochtends een gevoel van walging bij het eten klaar maken welke ik mee neem naar werk. Deze ervaring gaat even door me heen, en ik heb mezelf aangeleerd deze gelijk te stoppen en gewoon het eten klaar te maken. Ik heb mezelf uberhaupt aangeleerd gewoon te eten, wat er ook aan de hand is, of ik nou honger heb of niet. Maar laat ik met dit ene punt beginnen. Ik weet niet of het een stoppen of een onderdrukken is van deze ervaring van walging. En wat is de ervaring van walging eigenlijk?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een moment een ervaring van walging door me heen te voelen gaan als ik eraan denk dat ik zo het eten klaar moet maken om mee te nemen naar werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in deze ene ervaring van walging al op te geven, al opgegeven te hebben zelfs, maar in een moment besluit ik deze geen aandacht te geven en ga ik gewoon eten klaarmaken en al het andere doen wat moet gebeuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb opluchting te ervaren als ik het eten klaar heb gemaakt en al het andere heb gedaan wat nog moet gebeuren, waarna ik kan gaan zitten en even kan gaan schrijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren in het moment van walging wat ik ervaar als ik bedenk dat ik zo meteen eten klaar moet maken om mee te nemen naar werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn voor de gedachte in mij ‘nee he niet weer’, als ik  ’s ochtend last ervaar van mijn darmen en ik eten moet gaan klaarmaken om mee te nemen naar werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf een slachtoffer te voelen van de tweestrijd die ik in mijn darm ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tweestrijd in mijn darm te ervaren, waarin de ontlasting met kracht eruit geduwd wil worden en waar de ontlasting met dezelfde kracht wordt tegen gehouden, totdat dit zo vaak gebeurtdat de prikkel tot ontlasten minder en minder wordt en er alleen nog maar een tegen houden en op het laatst een stilte is, waarin het lijkt of er helemaal niets meer gebeurt en of de ontlasting nooit meer eruit zal en wil komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor de tweestrijd die ik ervaar in mijn fysiek, waar ik geen invloed op lijk te hebben maar waaraan ik volledig overgeleverd sta of zit toe te kijken, wanhopig van het ongemak en de ervaring van machteloosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te ervaren dat ik geen invloed lijk te hebben op de tweestrijd in mijn darm van eruit duwen en vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb volledig overgeleverd te staan of zitten toekijken of eigenlijk meer ‘toevoelen’ naar de ervaring van eruit duwen en vasthouden in mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me wanhopig te voelen van het ongemak en de ervaring van machteloosheid die ik ervaar in de tweestrijd van het eruit duwen en vasthouden van de ontlasting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdrietig te zijn als ik niet lekker kan eten ’s middags maar in plaats hiervan pijn en verdriet ervaar bij iedere hap die ik neem, waardoor ik niet uitkijk naar de maaltijd maar wel moet eten om mezelf staande te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb pijn en verdriet te ervaren bij iedere hap die ik neem als ik in een periode last ervaar van een tweestrijd in mijn darm van de ontlasting eruit duwen en vasthouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb uit te kijken naar de maaltijd als afwisseling van de dag.

(hierover volgt een apart blog).

Als ik in mezelf een moment de ervaring op zie komen van walging bij het eten klaarmaken/de gedachte aan het eten klaarmaken voor de middag, dan stop ik, ik adem. Ik stop even waar ik mee bezig ben, ik ga even op mijn hurken zitten en omarm mezelf. Ik ervaar wat er is, misschien verdriet, pas indien nodig een zelfvergeving toe en/of adem door de ervaring heen, laat de ervaring helemaal door me heen gaan zodat ik er gelijk aan kan gaan staan.

Ik realiseer me in dit schrijven dat ik walging als angst ervaar voor de ervaring van machteloosheid tegenover de tweestrijd in mij, en hierbij direct het opgeven. Ik adem. Ik realiseer me dat ik in dit moment nog geen invloed heb op de tweestrijd in mijn darm, aangezien het al gemanifesteerd is/ik het al gemanifesteerd heb op zo’n moment en ik de consequentie wandel; maar ik heb wel invloed op het participeren of stoppen in een ervaring van machteloosheid en opgeven. Ik adem, totdat de ervaring van verdriet, machteloosheid en opgeven wegebt en start met het eten klaarmaken of ga door met de andere bezigheden in de ochtend.

Ik realiseer me dat ik angst vermomd als walging ervaar voor het herhalen van deze ervaring. Op een dag waarin ik de ontlasting vasthoud in deze tweestrijd, komt deze ervaring keer op keer terug doordat de ontlasting op de opgeslagen ervaring duwt. Dit geeft een enorme strijd in mij waarin ik me ga wapenen tegen deze ervaring door de dag heen.

Ik realiseer me dat dit wapenen een verzet is die de ervaring van strijd geeft en dus de tweestrijd in mezelf als ervaring – welke nu fysiek gemanifesteerd is als consequentie – versterkt. Ik adem. Iedere keer dat de ervaring opkomt stop ik even waar ik mee bezig ben, ik adem in, ik adem in de ervaring en zie wat er opkomt, pas eventueel een zelfvergeving toe en adem uit, en laat los. Ik ga door totdat de ervaring wegebt, en ga dan door met waar ik mee bezig ben. Ik geef mezelf richting in de adem en dat is alles wat ik doe in dit moment.

Ik erken dat dit een enorme uitdaging is aangezien ik dit patroon al jaren ervaar en hierin niet werkelijk onderzocht heb wat er speelt in mij aangezien ik geen gereedschap had om mezelf hierin richting te geven.

Ik erken dat het oneerlijk is dat ik mijn geest fysiek gemanifesteerd heb en hierin fysieke pijn en ongemak, en dat dit over het algemeen bepaald is in het DNA hoe we de geest manifesteren. Hierin realiseer ik me tegelijkertijd dat ik het hiermee moet doen, dat ik niets anders kan dan dit proces wandelen en mezelf oppakken hierin. Ik ben de enige die dit kan en die hierin beslist, onafhankelijk van de oorzaak. Iedereen heeft een programma mee gekregen en dit gemanifesteerd. Het programma hebben we niet gekozen, en hierin ligt de ervaring van oneerlijkheid. Echter, de gelijkheid ligt in het feit dat we allemaal een programma hebben en dat we hierin allemaal een enorm zwaartepunt hebben die we door zullen moeten wandelen, waarin we onszelf hebben toegestaan dit programma en hierin het zwaartepunt in eerste instantie te manifesteren en creeren. Dit is het mijne.

It-is-time-to-change-reptilians-part-150

——————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life