Dag 804 – The importance of my starting-point

Continuing on Dag 803 – Redefining relationships with the support of interviews

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not actively define what I would like to live in a relationship-agreement and to somehow expect that I / we will find out along the way, instead of seeing, realizing and understanding that within this, I automatically follow all the subconscious / unconscious (pre-)programs and only through ‘living them out’ learn to know how and where I am following ineffective programs within and as my mind and integrated within my physical body and reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to start with sex / physical intimacy and from here, trying to create a mutual supportive communication, instead of seeing, realizing and understanding that I have turned around the entrance-point, as the physical intimacy should follow up on mutual support, intimacy, trust, freedom etc and so becoming a physical expression of all these qualities developed over time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that if not effectively building / developing a communication based on qualities like trust, intimacy, freedom, support, then eventually, the physical intimacy will stagnate, because one cannot lie in sex / physical intimacy as the body does not lie and so, at some point, the physical intimacy can no longer ‘save’ the relationship from an ineffective communication and so,

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to enter the physical intimacy from a starting-point of fear, thinking and believing that “I / we will never be able to make it and so we better get out of it as much and as far as possible.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think and believe that I will not be able to build / develop an effective relationship-agreement with another as a partner, based on mutual support, trust, freedom, intimacy etc as I do not see how all and everything will come together in this, meaning, a ‘liking’ of each other, our place in process and developed skills, our practical situation in this world, the will to create something more and so, I on forehand compromise myself in my potential and start somewhere in the middle, to at least then being able to create some of the physical intimacy that I see that should be possible.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to start in the middle and / or at the end and so already from the start, sabotage my own potential which then also reflect in the relationship and within another as well, both being limited in our expression and creation because of the limited starting-point in it all.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to focus on an end-goal of ‘wanting a relationship with a partner with physical intimacy’ and so projecting a goal outside myself, instead of focusing on my expression and development along the way, such as sharing, self-trust and trust, freedom from a point of self-honesty, intimacy in small moments, mutual support etc and from here, walk day by day, week by week, until it’s done and if not done, as far as possible, because in the end what matters and has an effect on myself, my life and on others and their lives, is who I am in every moment of self-creation, in and as a self-agreement and from a starting-point of what is best for all as life and to be able to do this, I have to face and let go of a fear that I ‘will never make it’ and one thing is for sure, if I go on as how I am used to / have allowed myself to be programmed, I for sure ‘will not make it’ as the best of me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to let ‘fear of failure’ rule me (read ‘Failure in Relation to the Soul‘) so that it is not up to me ‘failing’ if the end-result is not how I perceived, because in fact, I did not ‘do my best’ from the beginning / within my starting-point / in who I am; although it looks as if I do the best I can, it is more a ‘trying to make it work’ with what I have started, from a self-dishonest / misaligned entrance point.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to when and as I experience an emotion of for example missing or sadness, to think and believe that I did something wrong and so ‘not what is best’, instead of seeing, realizing and understanding that the emotion shows a part of myself that I have separated myself from and so, I firstly need to bring the piece back to myself where from here, I am better able / enable myself to direct myself in a way that is best for myself / all selves (and where a real missing still can exist as well).

It are somehow all obvious points on a conscious level, yet at the same time, it is needed to self-forgive, redefine and bit by bit, living the correction, because the ‘obvious’ is turned around and ineffectively programmed and followed up by me on deeper levels, within and as myself.

To be continued.


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY(Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive
Advertenties

Dag 714 – 3. Obsession

This blog is related to record 3: Obsession

For context and playlist see: Dag 710 – Reflection on the years of fertility

The self-forgiveness are written as if it is happening in current time, however it are self-forgiveness on a pattern that I am reflecting back on and now taking responsibility for.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to become become pregnant without considering everything that it entails, what it entails to guide a child and walk with it through the system and thinking and believing that I would walk this when it is here.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to play with the possibility to become pregnant and to ‘let it be decided’ through creating situations with a ‘risk’ as possibility to become pregnant instead of making a clear decision within and as myself of how to walk this and take direction and responsibility in this, for and as myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to, through not taking responsibility for myself within my thoughts, feelings and emotions, let a ‘desire’ become an obsession in which I allow myself to ‘follow’ this obsession and bring it into reality through living and following up on my thoughts, feelings and emotions.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not be aware of me living an obsession.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not want to see that I live an obsession because I do not want to let go of the desire and because I fear that my desire will not become a reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear that my desire will not become a reality and so I forgive myself that I have accepted and allowed myself to judge it if and when my desire will not become a reality.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like not being able to direct myself when and as I have to let go of my desire and so, use the desire as a direction of, within and as my life and so, making a living obsession of it.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not see, realize and understand that I make it so much harder for myself to let go of the desire because I have used it as direction in/as my life and so, it feels like not having any direction if and when I am not living/following this desire and so, feeling like ‘I would die’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like I would die if and when I let go of my desire, instead of seeing, realizing and understanding that I am not living at all within following my desire but instead, following my mind as thoughts, feelings and emotions that brings me further and further away from who I am, here as breath as a living being.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to slowly let myself ‘die’ and loose my capacity of breathing and being here, by following my desire that I build up in thoughts, feelings and emotions and believing them to be real.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to feel like not being able to think within and as my mind that I should ‘take this possibility’ that is laying within the years of fertility and if I would not, feel like I would miss out on something and through this, making an obsession of it and not being able anymore to see with common sense what my real possibilities are within the physical stae and situation that I live in.

When and as I see a desire coming up within myself, I stop and breathe. I realize that this desire can entail a possibility, however for this to become real, I have to consider and investigate all dimensions and participants (including myself) that are involved and only from here, see through time what direction does suite best for myself as a physical living being and from her, will suite other phyisical living beings in the best possible way because in essence, we are connected and one as life and one life considering life, will consider all life in essence and if we all learen to do the same, no one will be left behind. I commit myself to slow myself down and look at all the aspects that are involved and take time to do so, to investigate every aspect and participant that I see included within my ‘desire’ and here, forgive myself for emotional and feeling attachements and investigate where these are coming from, what believes I have ‘taken on as real’ in this that I also forgive as a thought existing within me and from here, find a word for myself that I can ‘breathe in’ and follow, redefine and live this as a guideline to live what is best for me, for the aspects involved and for possible other participants, representing ‘life as a whole’.

When and as I see myself participating in a desire that I project in the future, I stop and breathe. I realize that I am think and believe that what I desire and project, should be better than what I live here in the moment within my physical reality where in I actually think and believe that me following thoughts, feelings and emotions is better than me breathing here in my physical body and take on the tasks that are in front of me. I also realize that I ‘fear’ that I will not ever ‘reach’ that what I desire where in I actually judge if and when I would not ever ‘reach’ that what I desire. I commit myself to bring myself back here and to put a hold on me following a desire and forgive the judgements in not ‘reaching’ this, to breathe and pick up what needs to be done today and to create a timeline with that what I would like to create for myself within consideration of my physical situation, condition and abilities and I commit myself to make peace with the facts that are not within my physical reality or even possibilities and to focus on that what I see that I am able to live and create, step by step, day by day, one with me as what I stand for in principle and at the same time, being open for adaptations and changes in direction that may come forward as a best way to move on for myself and others in this life as this physical reality.

ooievaar10

Previous blog: 2. Loosing stability

Next blog: 4. Understanding the obsession


Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://basisinkomenpartij.nl/

Uil forgive

 

Dag 498 – Ondersteuning bij onderdrukking van emoties

Dag 495 – Onderdrukking van emoties

Dag 496 – Zelfvergevingen op onderdrukking van emoties

Dag 497 – Zingeving

Als en wanneer ik een verdriet voel opkomen in een ongerelateerd moment zoals aan het begin van een sportles, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat het verdriet vaak omhoog komt op momenten die ‘onpraktisch zijn’ aangezien hier de focus en aandacht van en als de geest van het verdriet af is en er zo ruimte ontstaat om op te komen.

Ik realiseer me dat ik mezelf fysiek ondersteun als ik uiting geef aan het opkomende verdriet, afhankelijk van de hoedanigheid waarin de emotie opkomt.

Ik stel mezelf ten doel te zien wat ik in dat moment het beste kan doen om een moment voor mezelf te hebben met en als dit verdriet.

Ik stel mezelf ten doel, indien mogelijk, om even weg te lopen naar het toilet zodat ik met mezelf kan zijn en het verdriet kan releasen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in de gedachte dat ik niet weg kan lopen omdat de anderen dan zouden zien dat ik moet huilen, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik invul wat anderen zouden denken.

Ik realiseer me dat ik denk dat het uitmaakt wat anderen zouden denken.

Ik realiseer me dat ik me zelf afvraag wat er aan de hand is als iemand zomaar de les uitloopt.

Ik realiseer me dat ik zelf kijk naar iemands gezicht of er iets is en/of iemand gehuild heeft en dus denk ik ook dat anderen dat bij mij zullen doen.

Ik realiseer me dat het niet zoveel uitmaakt of anderen zien dat ik moet huilen – als dat zo is dan vertel ik wat er is en dan kan ik het delen.

Ik stel mezelf ten doel participatie in de gedachte dat ik niet weg kan lopen omdat anderen dan zouden zien dat ik moet huilen, te stoppen, te ademen en mezelf te bewegen richting toilet.

Ik stel mezelf ten doel, als ik iemand terug zie komen van een onverwachte beweging de les uit, te ademen en me te focussen op mezelf en eventueel even naar de ander te kijken om te zien of deze ondersteuning nodig heeft en als ik dit vermoed, dit te vragen aan de ander.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in de gedachte dat ‘de ander mij toch niet begrijpt’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me onzeker ervaar als een ander me niet begrijpt waarin ik ga twijfelen aan mezelf.

Ik stel mezelf ten doel mezelf uit te spreken als ik mezelf begrijp en als ik mezelf niet begrijp, dit in en als mezelf eerst te onderzoeken en/of dit te bespreken met iemand die me hierin kan ondersteunen waarmee ik bedoel dat diegene weet hoe in zelf te zien.

Ik realiseer me dat het ten eerste van belang is dat ik mezelf begrijp en dat alleen iemand die zichzelf begrijpt en in zichzelf wil zien, ook in staat is om een ander eventueel te begrijpen en met een ander mee te zien in dit proces van zelfbegrip, zelfvergeving en zelfverantwoordelijkheid – we zien de ander alleen in zoverre we (in) onszelf zien.

Ik realiseer me dat als ik iets deel wat een ander misschien niet begrijpt, dit mij kan ondersteunen om in zelfzekerheid te gaan staan en te zien wie ik ben hierin en dit eventueel ook ondersteunend kan zijn voor een ander om meer in zelf te gaan zien.

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven in het wel of niet delen van iets van en als mezelf en me hierin niet te laten leiden/lijden door een verwachting van wat een ander wel of niet zegt en/of ziet.

Ik stel mezelf ten doel te zien welke exacte gedachte er opkomt waarin ik de onzekerheid in mezelf creëer en wat deze gedachte activeert in mij en hier zelfvergeving en zelfcorrectie op toe te passen.

Ik stel mezelf ten doel te zien of er een herinnering opkomt die gerelateerd is aan de ervaring van onzekerheid in mezelf als een ander me niet begrijpt.

Ik realiseer me dat onzekerheid een systeem van polariteit creëert met zekerheid en dus stel ik mezelf ten doel ook deze onder ogen te zien als waar ik een ervaring van zekerheid in en als de geest manifesteer, welke gedachte hieraan vooraf gaat ter controle en waardoor dit geactiveerd wordt, in plaats van hier eenvoudig aanwezig te zijn in en als de adem in zelfzekerheid.

Adem detail 2

——————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

Dag 337 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Fysieke Gedragsdimensie

Dag 325 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden

Dag 326 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Angstdimensie

Dag 327 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Verbeeldingsdimensie

Dag 328 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie

Dag 329 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Gedachtendimensie-vervolg

Dag 330 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Backchatdimensie

Dag 331 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie

Dag 332 – Angst en Stress – Harde stemmen en geluiden – Reactiedimensie-zelfcorrecties

Fysieke Gedragsdimensie:

Samentrekking spieren, samentrekking spieren onderbuik-dikke darm, adem inhouden, hartslag versnellen, oren gespitst, alert / aandacht op de geluiden gericht, schrikachtig – niet goed in het lichaam aanwezig, verlamming/apathie, uitputting/moeheid

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn spieren samen te trekken ten gevolge van de reacties gebaseerd op angst welke opkomt bij het horen van harde stemmen en geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn adem in te houden en hierin de spieren in de dikke darm samen te trekken, in de onderbuik en ter hoogte van het middenrif ten gevolge van reacties in en als angst en ten gevolge van verschillende emotionele reacties als stress die ik weer heb opgebouwd als bescherming om deze angst niet te ervaren, welke opkomt bij het horen van harde stemmen en geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de pure angst in essentie niet te durven ervaren, waarin ik ervaar alsof ik doodga, en ik dus allerhande mechanismen oproep om dit te voorkomen, terwijl ik eigenlijk alleen maar de ervaring van angst aan het voorkomen ben – welke geprogrammeerd is maar dat wist ik niet – en mezelf in dit voorkomen, langzaam aan dood maak door te reageren in negatieve energetische reacties als emoties, waarin ik een ervaring van beloning creeer voor mezelf, welke dus feitelijk een beloning is voor mezelf voor het slagen van overleven in de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te belonen met energetische reacties voor het slagen van overleven in en als de geest, niet ziende, realiserende en begrijpende dat ik mezelf in en als het fysiek, op deze manier langzaam consumeer en opbrand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn hartslag te versnellen als fysieke verandering bij het horen van harde stemmen en geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn oren te spitsen bedoelende richten op ieder geluid buiten mij, bij het horen van harde stemmen en geluiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn aandacht op de geluiden te richten en hierin mezelf vergeet te ondersteunen en te stoppen in reactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb schrikachtig te worden als ik de aandacht richt op de geluiden buiten mij, en zo juist de ervaring van angst te vergroten in mezelf aangezien ik in de geest verdwijn en hierin mijn eigen fysiek als referentie van hoe ik me beweeg, achterlaat, en ik dus mijn eigen aarde als fysiek als substantie niet gebruik om mezelf te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn eigen fysiek onveilig te maken door er eerst uit weg te gaan in en als reactie in angst op harde stemmen en geluiden, en hierin de energetische beloning van het slagen van dit vertrek, op te slaan in het spierweefsel in mijn fysiek, welke elke keer omhoog komt bij het horen van harde stemmen en geluiden, en ik dus niet zozeer reageer op harde stemmen en geluiden van buitenaf, maar meer op mijn eigen opgeslagen emoties en gedachten waar ik van schrik, welke getriggerd worden door de harde stemmen en geluiden buiten mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een onveilige situatie in mijzelf te creeren en schrikachtig te worden door emoties de plaats in te laten nemen van de stabiliteit van mezelf in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn ruimte in en als mijn fysiek te hebben in laten nemen door de ander=de mind in en als energetische reacties, voortkomend uit ongeziene gedachten die ik heb aangemaakt, in eerste instantie om te proberen controle te behouden in een situatie waarin ik schrok van harde stemmen en geluiden en ik niet begreep wat er gaande was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te creeren door onbegrip en vervolgens controle te nemen in en als gedachten om mezelf in het onbegrip en de ervaring van angst hierin, op te vangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij voorbaat apatisch te worden en mezelf te verlammen en iets niet aan te gaan ter voorkoming van de ervaring van angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ‘geen zin’ te creeren als excuus om niet te hoeven bewegen richting de ervaring van angst welke ik ervaar als ik hetgeen oppak wat gedaan moet worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf vervolgens te veroordelen voor de ervaring van ‘geen zin’ hebben, waarin ik opnieuw een laag creeer die het moeilijker maakt te bewegen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring apathie en verlamming in mijn fysiek te manifesteren in het spierweefsel, met name in de dikke darm, afgewisseld met plaatsen van verkramping, waarin ik druk ben met het fysieke spierweefsel en ik dus niet hoef te bewegen richting hetgeen me angst aanjaagt in het oppakken van wat gedaan moet worden en in het nemen van zelfverantwoordelijkheid hierin.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren voor het nemen van zelfverantwoordelijkheid en het staan hierin tegenover een ander, in die mate dat ik liever fysiek ongemak creeer en dus mezelf vernietig dan dat ik de angst onder ogen zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de voorkeur te hebben gegeven aan het vervormen en verkrampen en verlammen van mijn fysiek boven het onder ogen zien van angst in en als zelfverantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb zelf verantwoordelijkheid te nemen voor de oorspronkelijke ervaring van angst in mij en alleen nog druk te zijn met de reactie als stress in de geest welke mijn fysiek uitput en vermoeid, geactiveerd wordt door de existentiele angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek uit te putten en te vermoeien met reacties in en als stress op de existentiele ervaring van angst voor het onbekende in en als mij aanwezig, waarin ik verdwijn uit mijn lichaam en zo zelf een ervaring van angst creeer door afwezigheid in mijn fysiek welke geen stabiliteit geeft maar energetische ervaringen, in dit geval emoties,  de ruimte geeft om te manifesteren.

*

Als ik mezelf mijn adem zie inhouden als ik harde stemmen en geluiden hoor, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan adem ik diep in, houd even vast, adem uit en laat onvoorwaardelijk los.

Ik realiseer me dat ik verkramping in spieren heb opgebouwd door de tijd heen en dat dit een consequentie is die ik doorwandel, en dus zal deze niet in 1x verdwijnen; wel zal het door blijven ademen voorkomen dat ik opnieuw de verkramping bevestig in mij, en de mogelijkheid openen om in zelf te zien wat er gebeurt en/of wat er opgeslagen ligt in mijn fysiek wat getriggerd wordt door de harde stemmen en geluiden.

Als ik mezelf mijn oren voel spitsen en mijn aandacht zie vestigen op de harde geluiden en stemmen buiten mij, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan adem ik diep in, houd even vast, adem uit en laat onvoorwaardelijk los; ik focus me op mijn eigen ademhaling.

Als ik ervaar dat mijn hartslag versnelt, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan adem ik diep in, houd even vast, adem uit en laat onvoorwaardelijk los. Ik pas deze ademhaling toe totdat en zodat mijn hartslag kan vertragen tot een fysiek ondersteunend ritme.

Als ik mezelf voel schrikken en uit mijn lichaam voel verdwijnen, dan stop ik, ik adem. In plaats hiervan focus ik mij op de ademhaling en beweeg mijn fysiek, Ik pak mijn handen vast, strek wat spieren of ga een fysieke handeling uitvoeren om mezelf in mijn fysiek te brengen of aanwezig te houden.

Als ik mezelf zie verkeren in verlamming en apathie, moeheid en uitputting, dan stop ik, ik adem. Ik realiseer me dat ik me in een consequentie bevind waarin ik angst heb onderdrukt en dit verberg met een ervaring van apathie en verlamming en mezelf hierin fysiek heb uitgeput en vermoeid doordat onderdrukking enorm veel fysieke energie in beslag neemt. Ik beweeg me langzaam door de vermoeidheid en met de vermoeidheid en onderzoek in het moment hoe ik mezelf hierin het beste kan ondersteunen.

Ik realiseer me dat ik stil van en mezelf stil houd, zodat ik niet gezien word, welke blijkbaar een mechanisme is die ik zo heb toegepast in reactie op harde stemmen en geluiden.

Ik stel mezelf ten doel het stil vallen als stil houden te onderzoeken in mezelf.

Ik stel mezelf ten doel de reacties in en als stress te stoppen in mezelf, en de werkelijke ervaring van angst direct in te zien en toe te laten in mezelf. Ik omarm mezelf en ondersteun mezelf in deze ervaring, en zie wat er is, waar ik bang voor ben, waar zelfvergevingen nodig zijn; ik pas deze toe en stel mezelf hierin in staat om langzaam door de angst te bewegen, erin op te staan,  en mezelf hierin te corrigeren, zodat ik op kan pakken wat gedaan moet worden, adem voor adem, stap voor stap, dag voor dag, zonder in de toekomst het hele project te projecteren en zo onnodig uit te vergroten, aangezien ik hiermee de angst activeer en vergroot.

Full_why-does-no-one-seem-to-understand-me

WHY AM I?

Desteni I Process Lite  – It’s Free!

—————————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 335 – De New Age gezondheidstherapieen als Opzettelijke Paranoia om Voordeel/Winst te creeren – deel 1

Dag 315 – Paranoia in en als Intentie in de New Age Beweging

The New Age health therapies as Intentential Paranoia to create profit

Ik ga verder met het onderzoek van de New Age gezondheidstherapien als Opzettelijke Paranoia om voordeel/winst te creeren.

Paranoia als Intentie in de New Age Beweging heb ik uiteengezet in het blog hierboven genoemd.

Hetgeen ik hierin lastiger vond om te ont-dekken is dat deze Intentie als Paranoia, gebruikt wordt om winst als voordeel te maken, oftewel om geld te verdienen ten behoeve van eigenbelang. Dus ik heb dit onderwerp wat tijd gegeven in mezelf om te onderzoeken.

Aan de hand van een voorbeeld, welke me werd aangereikt door een medemens (A) die bezig is met een new age gezondheidstherapie (B) en hierover vertelde, wordt het duidelijker voor me. Ik werk met de informatie die ik gekregen heb, welke niet specifiek aanduidt wat de therapie exact inhoudt en wie de therapie uitvoert, welke ook niet nodig is om het principe duidelijk te laten worden.

Probleem:

Persoon A  heeft problemen met concentratie en focus, en kan hierin niet goed ontspannen. Hiervoor is A in behandeling bij een new age gezondheidstherapie B. B helpt A met het verwijderen van belastende patronen door ze voor A weg te halen en hier geld voor te vragen. Tevens benoemt B steeds dat er ‘demonen’ aanwezig zijn die verwijderd moeten worden, en dat er overal demonen zitten; op daken, rondom mensen. Er wordt geen uitleg gegeven aan wat demonen zijn, behalve dat het iets is ‘buiten onszelf’ welke (tegen betaling) weggehaald kunnen worden.

Aanvullende informatie die door B gedeeld wordt is dat het uiteindelijk mogelijk is om zelf met deze patronen te werken, maar deze is afhankelijk per persoon – iedereen heeft het ‘in’ zich maar niet iedereen is in staat hier al direct mee te beginnen. A gelooft hierin pas over 15 jaar in staat te zijn hier zelf mee te werken en het zelfhulpprogramma te volgen (welke dus wel geboden wordt).  Echter nu is het lastig dit zelfhulpprogramma uit te voeren want A is niet genoeg gefocussed en niet genoeg geconcentreerd, welke precies de klachten zijn waarmee A komt.

Slechts minder dan 1 procent van de mensen zal in staat zijn dit zelf te kunnen uitvoeren zo geeft de informatie – al wordt wel gezegd dat iedereen het in principe in zich heeft, alleen moet deze ‘gave’ – zo wordt het genoemd – vrij gemaakt worden. Welke dus, afhankelijk van de hoeveelheid en lagen structuren, langer of korter duurt voordat deze ‘gave’ vrij komt.

Er wordt hierin hulp aangeboden, welke geld kost. Een hele kleine groep mensen schijnt gratis behandeld te worden doordat deze gezien worden als degenen die er snel zelf mee kunnen werken. Echter direct was hierbij een voorbeeld van een persoon die vrij gemaakt werd van de patronen – gratis – en erna ervandoor ging en het eigen leven verder ging leiden/lijden, zonder zich in te zetten ter ondersteuning van anderen met deze therapie.

Die persoon is niet geleerd om zichzelf te ondersteunen, heeft dus geen zelfverantwoordelijkheid genomen, en dus kun je niet verwachten dat diegene nu in zelfverantwoordelijkheid gaat leven, aangezien alles voor hem gedaan is. En B was hierover teleurgesteld.

*

Wat zijn de problemen die hierin aan het licht komen?

* Het begrip Demonen is niet werkelijk onderzocht

* De klacht waarvoor men komt – ontstaan door Paranoia als Gedachtenpatronen – vormt tevens direct de belemmering om zelf te ondersteunen, welke de cirkel in stand houdt en dus afhankelijk maakt van een buitenstaander voor geld

* Er wordt een geloof gecreeerd dat er een gave aanwezig is maar deze kan bij 99% van de mensen niet zomaar gebruikt worden, en er is ‘hulp’ nodig van buitenaf – tegen betaling van geld – om deze gave vrij te maken

* Pas als de gave vrij is, is men in staat zichzelf te ondersteunen – welke wederom de cirkel in stand houdt en dus afhankelijk maakt van een buitenstaander voor geld

* Sommigen hebben wel het privilege om gratis geholpen te worden, maar er wordt hier geen ondersteuning geboden tot het ontwikkelen en leven van zelfverantwoordelijkheid, maar wel ‘gehoopt’ dat deze persoon na vrijmaking, zich in zal zetten ten behoeve van het werken met de geboden therapie – waarin opnieuw een ander geholpen kan worden tegen betaling

* Er wordt ongelijkheid gecreeerd door sommigen als speciaal genoeg te behandelen waarin speciaal inhoudt ‘gratis behandelingen’, waarin verwacht/gehoopt wordt dat deze persoon na afloop zich zal inzetten om met de geboden therapie geld te verdienen door te helpen om de gave bij een ander vrij te maken.

* Woorden als ‘wachten, hopen, gave, demonen’ worden ingezet welke een geloof en dus afhankelijkheid creeren van iets of iemand buiten zelf

* Er wordt dus uberhaupt geen werkelijke ondersteuning aangereikt om direct te starten met zelfondersteuning en het zelf vrij maken van de structuren die onszelf belemmeren te leven in zelfverantwoordelijkheid; er wordt eerst geld gevraagd, en pas na lange tijd van hulp van buitenaf tegen betaling, is men in staat zichzelf te ondersteunen.

* Er wordt gesproken over een ‘Gave’ die niet direct beschikbaar is, maar wel vrij kan komen na lange tijd vrij maken van de structuren die deze gave bedekken,  waarin het vrij maken geboden wordt in de vorm van een therapie tegen betaling, waarin het woord ‘Gave’ een speciale gift impliceert, die wel iedereen heeft maar niet bij iedereen zomaar vrij komt, waarin wederom ongelijkheid gecreeerd wordt, en dus afhankelijkheid van iets of iemand buiten zelf, tegen betaling.

*

Het zijn veel onderwerpen die zich hierin aandienen en die ik ieder afzonderlijk zal beschrijven. Centraal wordt hierin al zichtbaar dat er een afhankelijkheid gecreeerd wordt en/of in stand wordt gehouden door plaatsing van woorden die Paranoia oproepen in en als een Geloof in en als Gedachten, welke afhankelijk houdt van iets of iemand buiten zelf, welke feitelijk een afhankelijkheid is van ‘De Ander = De Mind’  binnenin zelf, geprojecteerd op iets buiten zelf.

Oftewel, er wordt afhankelijkheid gecreeerd en/of in stand gehouden van de eigen Paranoia als opkomende Gedachtenstructuren binnenin zelf door de Paranoia te vergroten door plaatsing van specifieke woorden die de cirkel in stand houden, zonder een werkelijke oplossing te bieden om Hier Zelf mee aan het werk te gaan.

De klacht als ‘geen concentratie en geen focus’ welke feitelijk komt door een bestaan in afhankelijkheid van de bestaande Gedachtenstructuren als Paranoia, wordt bevestigd door opnieuw Paranoia te creeren door degene die de therapie biedt, en het vrij maken hiervan geschiedt tegen betaling aan degene die de therapie biedt.

*

Voor een duidelijk begrip van het woord Paranoia lees:

Paranoia: het Oorsprongsgebied van de Menselijke Rede – Deel Een

Paranoia: het Oorsprongsgebied van de Menselijke Rede – Deel Twee

*

Oplossing en Beloning zullen worden beschreven in een volgend blog, evenals de uitwerking van de verschillende onderwerpen die puntsgewijs benoemd zijn.

Desteni I Process Lite – Free course to start Waking up

Levend Inkomen Gegarandeerd

——————————————————————————————————————————–

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 187 – Zelfvergevingen op relaties – 19 – als er een man is

Dag 184 – Zelfvergevingen op relaties – 17 – de energetische vrouw

Dag 185 – Zelfvergevingen op relaties – 18 – zelfvergevingen op de energetische vrouw

Geprogrammeerde overtuigingen welke ik bevestigd heb door ze op deze manier te leven:

Als er een man is ben ik sneller afgeleid.

Als er een man is verschuift mijn focus van mezelf naar de man, wat aangeeft dat de focus niet werkelijk is in/als mezelf maar dat ik aanwezig ben in/als bewustzijn en dat mijn aandacht in mijn bewustzijn naar de man verschuift.

Als er een man is neig ik naar mijn verantwoordelijkheden afraffelen zodat ik zoveel/zo snel mogelijk met/bij de man kan zijn.

Drie overtuigingen die me beletten hier te zijn in aanwezigheid in mijn fysiek in de aanwezigheid van de man en/of in communicatie met de man. Hierin belet ik mezelf in de mogelijkheid om in eenheid en gelijkheid met mezelf in gelijkheid met de man samen te zijn/te communiceren, waarvan ik mezelf vervolgens ga beschuldigen want ik zie/weet dat ik dit doe en welke me tevens onrustig en krampachtig maakt in het proberen ‘alleen’ te zijn, om ‘tijd voor mezelf” te hebben welke ik dan gebruik om mijn aandacht weer van mijn gedachten bij de man af te halen. Feitelijk vind ik het dus leuker bij de man als in aandacht bij de man dan bij mezelf, welke bij mezelf in/als de mind is en niet aanwezig in het fysiek, want dan zou er geen ‘leuker’ zijn, dan zou ik simpel of aanwezig zijn, alleen aanwezig of aanwezig in aanwezigheid van de man.

Angst:

Dat de man weggaat/nooit komt (afhankelijk van de situatie).

Dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg/verminder om bij de man te kunnen zijn.

Dat of ik of de man ‘sterker’ is.

Emoties:

verdrietig, onrustig

Gevoel:

blij, afwezig/dromerig

Backchat:

ik wil alleen maar bij hem zijn.

het lukt me nooit om rustig in mezelf te zijn met hem erbij

ik verpest het vast

ik weet niet of ik genoeg tijd heb

ik ben te afstandelijk

ik weet dat ik het kan maar ik ben bang dat ik de kans niet krijg, dat ik niet op tijd ben

als ik niet snel genoeg ben gaat hij weg

Consequenties:

situaties overhaasten, vanuit de mind gaan spreken en handelen, pushen, of juist inhouden, terug trekken, ‘op mezelf zijn’.

Fysieke consequenties:

Verkramping spieren, onrustig gevoel in buik, verkramping darm, snellere hartslag, ogen wijder open

Zelfvergevingen overtuigingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te denken, geloven en aanvaarden dat als er een man is, ik sneller ben afgeleid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te leven naar de gedachte dat ik sneller afgeleid ben als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn focus naar de man als naar gedachten aan de man te schuiven als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn focus naar gedachten te verschuiven als er een man is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te participeren in gedachten gerelateerd aan de man, als er een man is, waarin ik mezelf een goed gevoel geef en hierin geloof dat ik dit niet kan stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat gedachten waarin ik mezelf een goed gevoel geef, gerelateerd aan de man, niet kan stoppen, in plaats van in te zien dat ik alles kan stoppen wat ik wil stoppen en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten waarin ik mezelf een goed gevoel geef, gerelateerd aan de man, niet wil stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de neiging te ervaren mijn verantwoordelijkheden zo snel mogelijk af te raffelen zodat ik zo snel mogelijk/zoveel mogelijk bij de man kan zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me direct schuldig en vervelend te voelen als ik mijn verantwoordelijkheid afraffel om zo snel mogelijk/zoveel mogelijk bij de man te zijn, wat gewoon is in gedachten bij de man zijn, waarin ik zoveel in gedachten bij de man participeer dat ik geloof geen tijd te hebben om met de man te zijn en/of communiceren en tevens nog steeds geen tijd ervaar om mijn verantwoordelijkheden uit te voeren, aangezien ik al zoveel tijd kwijt ben in gedachten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb tijd kwijt te zijn in gedachten en vervolgens nerveus te worden van een ervaring van tijd tekort komen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me op te laten jagen door een tijdsbeleving.

Zelfvergevingen angst:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de man weggaat of nooit komt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat ik mijn zelfverantwoordelijkheden wegleg/verminder als er een man is, waarin ik dus bij mezelf wegga als ik mijn zelfverantwoordelijkheid wegleg/verminder, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bij mezelf/zelf weg te gaan als er een man is, welke ik projecteer als angst dat de man weggaat als weerspiegeling van mezelf die weggaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat de man in praktijk brengt wat ik beleef, in plaats van in te zien dat ik het beleef, en dat ik dus de keus heb om de beleving te stoppen of om de beleving in praktijk te brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat de man weggaat als ik wel mijn zelfverantwoordelijkheden uitvoer een hierin minder tijd/aandacht voor de man heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb zelf bang te zijn om minder tijd/aandacht voor de man te hebben, welke angst is om minder tijd/angst voor mijn eigen aandacht voor de man in/als het bewustzijn te hebben en dus minder tijd voor mezelf in/als bewustzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn minder tijd te hebben voor mezelf in/als bewustzijn als er een man is, waardoor ik bang ben te verdwijnen als bewustzijn als zelfinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn te verdwijnen als zelfinteresse en hierin geen tijd meer voor mezelf te ervaren, in plaats van in te zien dat de tijd in/als bewustzijn in zelfinteresse een ervaring is in/als bewustzijn welke ik niet werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een ervaring van mezelf in zelfinteresse als wie ik niet werkelijk ben maar als wie ik mezelf wel ervaar, te verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf alleen te ervaren in/als bewustzijn in zelfinteresse dus in als angst, waarin ik leef als angst en angst ervaar mezelf te verliezen als angst als bewustzijn als energie, welke ik niet werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat, als er een man is, er een strijd ontstaat in mijn gedachten, waarin het er steeds omdraait wie sterker is/wie het meeste energie genereert, waarin ik mezelf vergeef dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb in/als de mind zelf een strijd met mezelf te voeren waarin ik verschuif van minder naar meer in polariteit, om op deze manier zoveel mogelijk energie te genereren in/als bewustzijn, en deze vervolgens te projecteren op/uit te spelen met de man in de praktijk en hierin een situatie in ongelijkheid creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een situatie van ongelijkheid te creeren als er een man is ter overleving van mezelf in/als bewustzijn als energie.

wordt vervolgd

—————————————————————————————————————————–

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com / http://www.lite.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life

Dag 151 – Ervaring van ongemak in gezelschap

Ik begin meer en meer te zien wat ik eigenlijk altijd al ervaren heb; mijn ervaring van ongemak in het bijzijn van andere mensen, bij de een wat meer dan de ander, die zich uit in een constante stroom van oordelen over mezelf die in me opkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf me zo ongemakkelijk te voelen in het bijzijn van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik me zo ongemakkelijk voel in het bijzijn van andere mensen, wat op zichzelf voortkomt uit het oordelen van mezelf als hoe ik ben in het bijzijn van andere mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat anderen in mijn buurt zich ongemakkelijk gaan voelen doordat ik me zo ongemakkelijk voel en me hierdoor gespannen gedraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me gespannen te gedragen in het bijzijn van andere mensen doordat ik het zo spannend vind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten wat ik moet zeggen in het bijzijn van andere mensen en dus ben ik in mijn hoofd gaan praten als backchat als oordelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb het gepraat in mijn hoofd als backchat te stoppen en werkelijk stil te zijn, en in plaats hiervan het gepraat in mijn hoofd als backchat te zijn gaan geloven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gepraat in mijn hoofd als backchat te geloven, waarin ik het zo vervelend vind wat ik allemaal zeg dat ik ongemak ga ervaren, en om dit ongemak te vermijden ben ik gaan geloven dat ik ‘liever alleen ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik liever alleen ben, waarin ik mezelf isoleer in/als de mind als veilige haven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te schamen voor wie ik geworden ben als persoonlijkheid in ongemak in het bijzijn van andere mensen en voor hoe ongemakkelijk/gespannen ik me gedraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me schuldig te voelen dat ik me ongemakkelijk/gespannen gedraag in het geloof dat ik iedereen om me heen beinvloed hiermee, in plaats van in te zien dat een ander in mijn buurt de eventuele eigen reacties op mij kan inzien en zelfvergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het niet leuk te vinden als/dat andere mensen om me heen wellicht reageren/last hebben van mijn gedrag/aanwezigheid in ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegestaan en aanvaard heb te realiseren en in te zien hoe ik mezelf constant aanval in/als het bewustzijn in backchat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb angst als leidraad te gebruiken in plaats van in te zien dat het participeren in gedachten in/als bewustzijn de angst geeft, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb gedachten als het bewustzijn als leidraad te gebruiken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf buiten spel te zetten en mezelf vervolgens niet te kunnen vergeven dat ik mezelf buiten spel zet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf niet te kunnen vergeven maar mezelf constant te veroordelen voor de dingen die ik verkeerd doe/heb gedaan, en hierin in het verleden in herinneringen te blijven participeren door in veroordeling naar mezelf te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard mezelf vast te houden in her-inner-ing, in plaats van mezelf in her-inner-ing hier te brengen en in te zien zonder oordeel wat ik geloof te zijn in herinnering, mezelf te vergeven en zelf te veranderen in de adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me zo bewust van mezelf te zijn geworden dat ik mezelf vast heb gezet in/als bewustzijn, welke ik als nogal ongemakkelijk ervaar aangezien ik in/als bewustzijn focus op goed en fout en mezelf hierin oordeel.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met het oordelen van mezelf in/als backchat. Ik realiseer me dat ik mezelf vasthoud in herinnering door in oordelen als gedachten te participeren. In plaats hiervan focus ik op de adem, op mijn tong die ik tegen het boven-gehemelte leg, op aanwezig zijn in mijn ogen zonder te verdwijnen in de plaatjes om me heen. Ik sta mezelf niet toe de gedachten als oordelen die ik aan de oppervlakte breng te geloven.

Ik stel mezelf ten doel comfortabel te worden met mezelf in deze zeer oncomfortabele ervaring van onzekerheid in de aanwezigheid van andere mensen door er doorheen te ademen zonder er in te gaan en me terug te trekken in de gedachten. Specifieke punten die opkomen schrijf ik uit en pas ik zelfvergevingen op toe.

Ik stel mezelf ten doel om gelijk te staan aan mijn oordelen in/van onzekerheid van mezelf door deze direct te stoppen zodra ik ze op zie komen. Ik sta mezelf niet toe me nog langer te laten leiden door gedachten in/als angst. Ik adem door en focus me op de ademhaling, zolang ik niet een en gelijk ben als de adem, totdat het rustiger wordt in mijn hoofd.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met me schuldig voelen over wat de ander eventueel van mij zal denken en hoe de ander eventueel op mij reageert. Ik realiseer me dat het schuldig voelen hierover de ervaring van ongemak geeft, voor mijzelf en hierin voor de ander. Als ik me niet schuldig zou voelen zou er niet zoveel aan de hand zijn. Dan zou ik gewoon hier zijn in een ervaring van ongemak die voorbij gaat als ik er doorheen adem.

Ik stel mezelf ten doel mezelf ‘de tijd te geven’ om meer ontspannen te zijn in gezelschap van mensen die ik niet lang ken zonder allerlei oordelen die opkomen/getriggerd worden te gaan geloven, waarmee ik juist mijn ervaring van ongemak creeer/versterk/in stand houd.

Ik stel mezelf ten doel geduld te hebben met mezelf in het lopen van de verandering van mezelf in aanwezigheid van andere mensen. Ik realiseer me dat het tijd in beslag neemt om te veranderen aangezien ik mezelf als een programma moet stoppe, zelfvergeven en corrigeren.

Ik stel mezelf ten doel mijn programmering niet persoonlijk te nemen zodat ik er in kan zien zonder mezelf te oordelen, waarin ik mezelf aan mezelf teruggeef door steeds opnieuw te kiezen voor zelfvergeving in plaats van zelfveroordeling.

———————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life