Dag 647 – Het middelpunt van belangstelling verplaatsen

middelpunt

Voor context zie Dag 646

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb veelvuldig in verhaallijnen deel te nemen in gedachten, als projectie in en over de toekomst, in en als de geest waarin ik denk en geloof dat dit dan ook zo zal plaatsvinden zonder me gewaar te zijn van de gevolgen van deze deelname in de fysieke werkelijkheid; gevolgen voor mijn eigen lichaam door in gedachten ‘energie’ te genereren en gevolgen voor hetgeen ik over fantaseer en verbeeld, door van tevoren vast te leggen hoe iets zou moeten zijn waarin ik mezelf afhankelijk maak van mijn eigen gedachten en verbeeldingen die ik vervolgens projecteer op anderen buiten mij en dus, maak ik mezelf afhankelijk van anderen buiten mij door mijn gedrag aan te passen aan wat ik verwacht van en/of denk over die ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te zien, realiseren en begrijpen dat ik hiermee mijn toekomst vastleg als hoe ik zou moeten zijn in een bepaald moment en hierin mijzelf in en als expressie, limiteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ervaringen van teleurstelling te creëren in mezelf door van tevoren in gedachten en verbeeldingen dingen vast te leggen als hoe iets moet zijn of zou moeten lopen waarin ik mezelf in het middelpunt van belangstelling plaats.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb teleurstelling te ervaren als in het huidige moment, blijkt dat ik niet het middelpunt van belangstelling ben zoals ik me had voorgesteld in afbeeldingen en gedachten in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik in het middelpunt van de belangstelling zou moeten staan en vervolgens af te wachten totdat dit plaatsvindt, zonder door te hebben dat ik mijn expressie al gelimiteerd heb van tevoren door deelname in de gedachten, afbeeldingen en gecreëerde verwachtingen waar ik an op aan het wachten ben en in en als dit wachten, dus niet deelneem in en als mezelf, in en als mijn fysiek en de fysieke werkelijkheid om mezelf fysiek uit te drukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf niet fysiek uit te drukken uit angst de belangstelling – die ik van tevoren bedenk in en als de geest – te verliezen of niet te ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst voor verlies te ervaren van iets wat ik van tevoren in en als mijn eigen geest, in gedachten en afbeeldingen als verwachting gecreëerd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in een staat van ontevredenheid te brengen en houden door te proberen aan mijn eigen gecreëerde verwachtingen in gedachten en verbeeldingen te voldoen en op deze manier mezelf en hoe ik mij ervaar, afhankelijk te maken van omstandigheden en omstanders.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in gedachten en afbeeldingen over hoe iets zou moeten verlopen in de toekomst, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat ik hierin voedingsbodem maak voor een ervaring van teleurstelling voor mezelf als deze verwachting zogenaamd ‘niet uitkomt’ en zich niet afspeelt zoals voorgesteld en tevens dat ik hierin van anderen iets verwacht en dus een voedingsbodem creëer voor reacties in mezelf op anderen als zij niet doen zoals in mijn plaatje past en hiermee mijn afgebeelde verwachting niet dreigt uit te komen, waarin ik mezelf constant in het middelpunt van belangstelling plaats door mijn ervaringen te valideren alsof het zo zou moeten zijn, zonder de bron van mijn ervaringen op werkelijkheid te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf constant in het middelpunt van belangstelling te plaatsen in en als mijn eigen geest en vervolgens te reageren als ik dit in werkelijkheid niet blijk te staan, waarin ik in en als deze reactie opnieuw de aandacht naar me toe probeer te trekken en vast te houden, in en als een energetische ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb aandacht naar me toe proberen te trekken door deelname en creatie van energetische ervaringen, in en als gedachten en opvolgende gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn eigen emotionele ervaringen te creëren door mezelf toe te staan en te aanvaarden om deel te nemen in aangeleerde en geprogrammeerde gedachten en verwachtingen alsof ik het middelpunt van belangstelling zou moeten zijn, in plaats van de verwachtingen en gerelateerde ervaringen te onderzoeken op realiteit en oorspronkelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen ik verbeeld in en als de geest, steeds opnieuw te onderzoeken op praktische, fysieke mogelijkheid in grote lijnen, te zien of dit het beste is voor mezelf en/als andere betrokkenen in en als leven (en hiermee het beste voor leven algemeen), vervolgens te zien hoe ik stap voor stap de fysieke, praktische mogelijkheid in werkelijkheid kan brengen zonder vast te houden aan details en open te staan voor bijsturen wanneer nodig, waarin ik me realiseer dat ik mezelf kan sturen in wat het beste is en dit wandelen iedere dag opnieuw, echter wat een ander doet heb ik uiteindelijk niet in de hand behalve dat ik er alles aan kan doen om te leven als voorbeeld van wat ik zou willen bereiken als wat het beste is.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te stoppen als en wanneer ik bemerk dat ik in een reactie van ontevredenheid/teleurstelling ga en te zien wat maakt dat ik reageer en welke verwachting hier een rol speelt die zogezegd niet wordt ‘vervuld’ als ervaring binnenin mij, om vervolgens mezelf te vergeven voor de energetische ervaringen die opkomen gerelateerd aan de verwachting en te zien zien hoe ik mezelf uit kan drukken in en als een levende vertaling/herdefinitie van hetgeen ik in eerste instantie verwachtte van een ander, zodat ik leer geven wat ik zou willen ontvangen in plaats van te willen ontvangen om mezelf te vervullen.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf het middelpunt van belangstelling te maken door te stoppen met deelname in gedachten en/als afbeeldingen en opvolgende emoties en gevoelens, door het toepassen van zelfvergevingen waarin ik verantwoordelijkheid neem voor de deelname in gedachten, gevoelens en emoties en door uiteindelijk, mezelf te corrigeren en trainen tot in fysieke deelname en expressie in eenheid en gelijkheid in de actuele werkelijkheid en zo steeds opnieuw te zien hoe mezelf te sturen en deel te nemen in samenwerking en uitwisseling tot dat dit een natuurlijke uitdrukking wordt van wie ik ben.

Ik stel mezelf ten doel de frictie (die voortkomt uit ongelijkheid) binnenin mezelf steeds kleiner te maken door mezelf te realiseren dat dit een proces is waarin ik vergissingen zal maken en waarin ik mezelf vergeef en corrigeer waar nodig.

Ik stel mezelf ten doel ‘dat wat het beste is voor al het leven’ het middelpunt van belangstelling te maken in en als mezelf, in en als de dagelijkse toepassing van zelfvergeving, zelfcorrectie en het leven hiervan in de fysieke werkelijkheid, in en als de realisatie dat als iets het beste is voor al het leven, ikzelf in en als leven hier ook onderdeel van ben en dus in deelneem, als enige werkelijke en blijvende oplossing voor een leven in vrede op aarde.

Ik stel mezelf ten doel me gewaar te zijn van de neiging tot moraliteit ‘als wat het beste is/zou zijn’ en dit niet te verwarren met zelfexpressie in eenheid en gelijkheid.

set lofe free--

Interessting Read: Morality Character

—————————————————————————————————————

Proces van zelfverandering:
http://desteniiprocess.com/courses
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY (Ook in het Nederlands!)

Zelfeducatie free:
https://eqafe.com/free
www.desteni.org
De Kronieken van Jezus

Journey to Life – Reis naar Leven:
https://nl.gravatar.com/ingridschaefer1
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
Ingrid’s Desteni Witness Blog
Facebook:
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
https://www.facebook.com/groups/326696524041028/

The Secret to Self-Realisation:

http://creationsjourneytolife.blogspot.com/2013/02/day-311-secret-to-self-realisation.html

Proces van wereldverandering:
http://bigpolitiek.blogspot.nl/
http://livingincome.me/wiki/The_Living_Income_Guaranteed_Proposal
Facebook:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation

Uil forgive

Dag 609 – Weerstand en een ervaring van ontkrachting

lichtflits

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me koppig te gedragen en weerstand te bieden tegen een toepassing die tot een communicatie met de minste frictie leidt, dit vanuit een ervaring van ontkrachting van mezelf binnenin mezelf, binnen een situatie waarin ik de ontkrachting projecteer op de situatie en op mezelf ten aanzien van iets buiten mij, in plaats van te zien, realiseren en begrijpen dat ik mezelf ontkracht ten aanzien van mijn eigen geestbewustzijnssysteem door te geloven in de werkelijkheid van deze emotionele ervaring in en als energie, als ontkrachting van mezelf als leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te ontkrachten door mijn ervaring ten aanzien van mezelf in en als de geest in deelname in emotie als negatief energetische ervaring, te geloven en projecteren op iets of iemand in een situatie buiten mij en mezelf te ontkrachten door mezelf in en als deze projectie af te scheiden en weg te leiden van een direct zien in en als mezelf als leven en van een leiden als richting geven van mezelf, de emotionele ervaring uit, het fysiek in om zo uiteindelijk ook de communicatie en situatie, de emotionele ervaring van conflict uit, het fysiek in te begeleiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren tegen dat wat het beste is, in en als een geloof dat ik hiermee mezelf tekort doe, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de ervaring van tekort, voortkomt vanuit een mezelf stoppen van deelname in een ervaring van vermeerdering in en als de geest in energie en dus lijkt het alsof ik ‘tekort kom’ en/of mezelf verminder, wat niet zo is; het is zo dat ik mezelf niet vermeerder in en als een energetische ervaring.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren tegen het stoppen van vermeerderen als een vorm van ‘me goed of beter voelen’ in en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik me beter kan/moet/zal voelen terwijl ik consequenties creëer wat leidt tot verlenging van een deelname in en als de geest en waarin ik van een kort moment van me goed of beter voelen, zal ‘terugvallen’ in een ervaring van negativiteit als vermindering in en als de geest, in en als conflict en ervaringen van wanhoop over de weg die zo lang lijkt die ik zelf heb verlengd in en als conflict, waarin ik me bevindt in en als een ervaring van onzekerheid of het ‘ooit nog goed gaat komen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me af te vragen of het ooit nog goed gaat komen terwijl ik zelf net de weg naar stabiliteit in en als mezelf en van hieruit, in en als mijn leven verlengd heb door te spreken en handelen terwijl ik me in een energetische ervaring bevindt in en als de geest, in en als een ‘emotionele toestand’.

Als en wanneer ik mezelf in weerstand ervaar tot een communicatie (of juist weglaten van communicatie) die tot de minste frictie leidt, dit doordat het lijkt alsof ik mezelf tekort doe als ik mezelf hierin toepas, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat, alhoewel ik nu nog niet zie hoe het anders te doen en mezelf en/in de situatie richting te geven in overweging van mezelf en/als een ander, ik ten eerste en als beste mezelf kan toepassen door me te focussen op mijn ademhaling om mezelf tot kalmte te brengen.

Ik realiseer me dat ik ik hiervoor tijd kan nemen en niet dood ga en/of verminder, ook al voelt dit zo, wat komt doordat ik mezelf niet toesta me te vermeerderen in een ervaring in en als de geest in energie en in plaats hiervan, gelijk aanwezig blijf en/of mezelf terugbreng in en als het fysiek, in en als de adem, wat iets is dat ik niet gewend ben te doen en waarin ik ervaar de controle te verliezen.

Ik realiseer me dat ik geen controle nodig heb in en als de geest en dat die controle, de weg verlengt voor mezelf en/als een ander en/als de situatie waarin ik me bevind, echter controle is wel wat er opkomt in verschillende hoedanigheden zowel bij mij als andere betrokkenen en dit is een specifiek proces om door te wandelen aangezien de geest en gedachten controle inhouden.

Ik realiseer me dat ik ‘mondig’ genoeg ben om op een geschikt moment mezelf uit te spreken en dat ik dit niet ‘nu’ hoef te doen om direct mijn gelijk te bewijzen maar dat ik mezelf beter kan dirigeren tot in gelijkheid met en als mezelf, waarin ik me focus op mijn ademhaling, totdat de energetische ervaring afneemt en ik beter zicht heb op wat er gebeurt binnenin mij.

Ik realiseer me dat ik het op dit moment nodig heb om weg te lopen/me weg te bewegen van diegene en/of de situatie waarin ik me bevind omdat ik nog niet in staat ben om mezelf te kalmeren in aanwezigheid van de situatie of diegene die de ervaring van ontkrachting in mij activeert/triggert.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik weerstand ervaar tot een communicatie die de minste frictie geeft en ik een dreigende ervaring van ontkrachting waarneem binnenin mezelf, om mezelf te stoppen in of tot het verwoorden als reactie op deze ervaring van ontkrachting/vermindering/onrechtvaardigheid en in plaats hiervan, weg te lopen, de ervaring door me heen te laten gaan op de inademing en los te laten op de uitademing totdat de energie afneemt en hiervoor minimaal 10 minuten de tijd te nemen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf direct te herinneren dat ik in dit moment beslis wie ik ben, ook al zie ik nog geen oplossing en dat ik de oplossing zal zien als en wanneer ik mezelf niet langer toesta mezelf te vermeerderen in een deelname in energetische ervaringen die mijn blik vertroebelen.

Ik stel mezelf ten doel deze toepassing te oefenen in realiteit aan de hand van de ervaringen die opkomen en aan de hand van mijn toepassing en/of het achterwege laten van een toepassing en mezelf hierin te vergeven en corrigeren en bij te sturen in en als het fysiek met behulp van de informatie die zich opent voor mezelf als ik niet langer toegeef om te spreken en/of handelen in reactie.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven als en wanneer ik in en als mezelf een controlemechanisme op zie komen waarin ik niet open en zelfoprecht ben.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met (mezelf en/als een ander te) manipuleren als emotionele reactie in en als een ervaring van ontkrachting en hierin slachtofferschap.

Gezond-ademen

Disempowered

How to Stop Disempowering Yourself

Self Empowerment

—————————————————————————————————————————————————–

Dag 588 – Wanneer is een passend moment om iets te bespreken?

timetoshare_v2

Ik heb er moeite mee om te wachten met iets te bespreken met mijn partner tot een moment dat ik zie dat hij er ook rust/ruimte voor heeft om te luisteren. Ik neig er naar om het direct te willen en ook gaan bespreken op het moment dat het punt me duidelijk wordt en zo ben ik hierin zelf nog in reactie en wil ik het ‘zo snel mogelijk’ bespreken, wat eigenlijk geen bespreken is maar een ‘uitpraten’ waarin ik een verwachting heb van de ander. Hier reageert hij natuurlijk op, obvious. Waar ik vervolgens weer op reageer en hierin wordt het punt van eigenbelang in beiden versterkt. Wat ik hierin eigenlijk doe, is het punt van eigenbelang dat ik al langer zie op de achtergrond, onderdrukt of verstopt aanwezig zeg maar, vergroten, aan de oppervlakte halen en aangezien ik nog reageer, is het uiteindelijk het punt waarop ik reageer en het punt van en als reactie in mezelf uitvergroten zodat ik zie wat ik dien te vergeven en veranderen.

De vraag hierin voor mezelf is of het anders verloopt als ik wacht met bespreken.

In het vroegtijdig bespreken probeer ik de pijn die ik in mezelf ervaar ten aanzien van een punt in eigenbelang, te ontlopen en zo creëer ik frictie. Echter, is dit eigenlijk niet precies hoe ik het punt in eerste instantie gemanifesteerd heb? Door een spreken in reactie, hierin reactie als weerstand te zien gebeuren en vervolgens conclusies te trekken en oordelen te vestigen binnenin mezelf, in de woorden ‘zie je wel’, ik heb gelijk, de ander doet dit en dat en wil hierin niet veranderen’.

Het is inderdaad zo dat een ander ‘dit en dat doet’, echter het is een momentopname en het ‘de ander wil niet veranderen’ is opgebouwd in en als herinnering zonder hierin de ander in overweging te nemen en te benaderen op een passend moment. Een passend moment zou een moment zijn waarin ik niet langer in reactie ben en eerst mijn reacties in en als mezelf heb vergeven.

Op deze manier houd ik ‘de angst dat een ander niet wil veranderen’ in en als een gedachte, in stand, binnenin mezelf en zo ook buiten mezelf want ik geef de ander geen beslissingsruimte om te willen veranderen. Ik heb er afgelopen weekend een heel weekend over gedaan om een punt in communicatie te brengen en zondag einde van de ochtend kon ik komen tot communicatie van het volledige punt. Echter toen ik zaterdagochtend het punt aan de oppervlakte zag komen, buiten mezelf en binnenin mezelf, vroeg ik me af of ik het punt niet beter geheel op zondag kon bespreken op het moment dat we even tijd nemen om de komende week door te spreken. Ik heb echter niet de beslissing genomen om het binnenin me te houden en zelf uit te werken en zo ben ik begonnen met het benoemen van het punt dat ik waarnam buiten mij en pas zondagochtend kwam ik tot het uitschrijven van het punt binnenin mij en werd me duidelijk wat er in mij verscholen zat als punt van angst/weerstand/eigenbelang (met als kanttekening dat ik zaterdag de hele dag buitenshuis aan het werk was).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om niet het zelfvertrouwen te hebben om het punt geheel binnenin en als mezelf te transcenderen alvorens het te bespreken met mijn partner, in en als een ervaring dat ik ‘het zo oneerlijk vind’ om dit te doen aangezien hij in mijn ogen, een punt van/in ongelijkheid leeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het oneerlijk te vinden om zelf eerst het gehele punt door te wandelen als reactie van mezelf op een punt van ongelijkheid buiten mij, waarin ik de oneerlijkheid koppel aan de gedachte ‘dat hij het in eerste instantie leeft’ in en als de aanname dat als hij dit niet zo zou leven, ik ‘ook geen reactie zou (hoeven) hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik geen reactie zou hoeven hebben als een ander buiten mij, in dit geval mijn partner, in gelijkheid zou leven en zo, mijn beslissing tot het leven van eenheid en gelijkheid in en als mezelf, afhankelijk te maken van wat mijn partner als een ander buiten mij, wel of niet leeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb hierin dus in afhankelijkheid te zijn van mijn partner en dus is het aan mij om in en als mezelf te zien waarin ik verkeer in een punt van eigenbelang in afhankelijkheid van wat mijn partner wel of niet doet (als hetgeen ik zondag toe kwam om uit te schrijven in en als de toepassing van zelfvergeving).

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een punt van eigenbelang waaraan ik vasthoud, te proberen te ontlopen door te proberen mijn partner te corrigeren in wat hij laat zien als zijn punt van eigenbelang en als hij vervolgens dit punt zelf niet wil zien op het moment dat ik het naar voren breng, te reageren hierop en door te duwen, zonder het punt van eigenbelang waaraan ikzelf vasthoud, in te zien en zelf te vergeven zodat ik de correctie hiervan kan (gaan) leven naar mijn partner toe en mijn communicatie hierin helder wordt in en als een delen van een toepassing die het beste is voor alles en iedereen, zonder dwang of aanzet naar hem toe in wat hij wel of niet moet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me niet te realiseren dat ik altijd mezelf kan veranderen ten aanzien van mijn partner aangezien hoe ik sta, ik zelf opgebouwd heb en/of heb toegestaan om op te bouwen binnenin mezelf, in en als gedachten als oordelen als angsten en dat als ik sta als wat het beste is en ik onvoorwaardelijk bereid ben om te zien waar ik dit niet doe, waartoe ik zelf de avond ervoor opnieuw de beslissing heb genomen, het niet nodig is om zoveel weerstand te creëren in mijn leefwereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het niet zo eenvoudig te vinden om de beslissing tot het onvoorwaardelijk leven van wat het beste is, ook daadwerkelijk in ieder moment praktisch toe te passen aangezien er te pas en te onpas weerstanden als gedachten als oordelen als angsten opkomen binnenin mezelf waarin het nodig is dat ik mezelf richting geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb van mijn partner als de ander buiten mij, te verwachten dat hij zonder weerstanden luistert naar een punt van zelfverandering/zelfverbetering terwijl ik zelf tijd neem/nodig heb/nodig denk te hebben om de weerstand door te wandelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nog niet in staat/ter wille te zijn tot het direct omzetten van een weerstand in en als het behoud van mezelf in eigenbelang, in en als de geest tot het leven en toepassen van wat het beste is voor al het leven, beginnende bij alle betrokkenen in mijn leefomgeving, inclusief mijzelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet ter wille te zijn om direct te leven wat het beste is ook voor mijzelf als leven in en als het fysiek en toch eerst de weerstand te manifesteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf en de weerstand te veroordelen voor het bestaan hierin en in en als dit oordeel, de weerstand te vergroten en belichamen doordat ik erop reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de weerstand te vergroten en belichamen in en als reactie op de weerstand/het punt van eigenbelang, in en als een oordeel hiervan, in en als een uitgangspunt van angst voor verlies van een onderliggende ervaring waaraan ik vasthoud/waarmee ik me vervul.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me te vervullen met een ervaring en vervolgens een angst als gedachte als oordeel te creëren om deze ervaring los te laten/zelf te vergeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een oordeel te hebben op het loslaten van bepaalde ervaringen waarin ik mezelf bepaald heb als wie ik ben en hierin het loslaten bepaald heb als ‘dat nooit’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb weerstand te ervaren om een commitment te maken om het punt van reactie binnenin mij op een punt van eigenbelang buiten mij, direct en geheel naar mezelf terug te halen, in te zien, zelf te vergeven en zelf te corrigeren alvorens het punt van eigenbelang in communicatie te brengen met hierbij een inzicht en oplossing tot wat het beste is, waarin de ander/mijn partner een beslissingsvrijheid zal ervaren om hierin te veranderen aangezien mijn bestaan niet afhankelijk is van zijn verandering en/of van het tijdstip van zijn verandering en het dus alleen zijn beslissing is om iets wel of niet en zoja, wanneer in te zien en toe te passen zonder dat er een reactie als weerstand aanwezig hoeft te zijn op een druk als dwang van afhankelijkheid van mijn bestaan in en als de geest, in en als een punt van eigenbelang.

Als en wanneer ik het op voel borrelen in mezelf als dat ik een punt ‘zo snel mogelijk wil bespreken’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat als er iets opborrelt, ik mezelf laat leiden door hetgeen er borrelt binnenin mij – waarin ik me nu realiseer dat dit borrelen, het fermentatieproces is als in gisting als in het artikel van Candida and Self abuse waar ik twee blogs over geschreven heb – in fermentatie, dus in een gistingsproces wat zich door de tijd heen gemanifesteerd heeft, anders zou het niet gaan borrelen of gisten, en dus leidt ik mezelf niet in hetgeen ik wil bespreken maar wordt ik geleid door een herinnering als hoe ik iets heb opgeslagen binnenin mij in en als iets wat mijzelf in en als eigenbelang in het hebben van een ervaring, onderbouwt.

Ik stel mezelf ten doel het punt dat ik zo snel mogelijk wil bespreken, terug naar zelf te halen en te zien waarom ik zo graag wil dat mijn partner hierin verandert en zo te zien welk voordeel dit voor mij inhoudt waarin ik mezelf in een punt van eigenbelang in stand kan houden.

Ik stel mezelf ten doel het punt dat ik zie als hetgeen ik in stand wil houden in eigenbelang en waarin ik een pijnlijke ervaring van verongelijking/ongelijkheid wil ontlopen, uit te schrijven en te vergeven in en als mezelf en van hieruit te communiceren met mijn partner/met een ander op een passend tijdstip wanneer we beiden bereid zijn om iets te bespreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dat mijn partner mij onderdrukt als hij niet wil luisteren en ik mijn punt niet kan uitspreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren en het dus te veroordelen van en als mezelf, in en als een gedachte om mijn punt uit te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik zeur als ik een punt uitspreek en mezelf hierin, in en als deelname en geloof in een gedachte, af te leiden van het uitspreken van iets dat het beste is voor en als leven in en als het fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te gaan zeuren in en als reactie op een reactie van mijn partner op iets in mijzelf in ongelijkheid en zo, de ander gelijk te geven en zo, als reactie op mezelf in reactie, zelf gelijk te willen hebben/mijn gelijk te willen halen door het punt door te duwen en mezelf en/als de ander hierin te onderdrukken/onder druk te zetten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als ongelijkheid te manifesteren in en als een doorduwen van een punt in en als een uitgangspunt van ‘gelijk hebben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken en geloven dat ik altijd gelijk heb als ik een punt uitspreek als wat het beste is waarin ik mezelf als uitgangspunt over het hoofd zie en zolang ik besta in ongelijkheid ten aanzien van een dimensie in wat ik benoem en/of ten aanzien van diegene naar wie ik het benoem, zal het de ongelijkheid zijn die ik manifesteer en teweeg breng met en in mijn bewoordingen en dus niet hetgeen dat het beste is en van hieruit zal iemand zich gaan verdedigen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gelijk te willen hebben omdat ik besta in en als ongelijkheid ten aanzien van een dimensie/aspect in wat ik uitspreek/leef.

Als en wanneer ik mezelf zie bestaan in een ervaring van gelijk willen hebben, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik ergens ongelijk sta, aan mezelf in hetgeen ik uitspreek en/of aan diegene met wie ik spreek.

Ik realiseer me dat zolang ik in ongelijkheid besta oftewel, als ik niet volledig leef wat ik spreek en dus spreek als wat ik leef, ik ongelijkheid manifesteer en zo mijn eigen frustratie creëer als reactie op de reactie van een ander op hetgeen ik uitspreek in ongelijkheid.

Ik realiseer me dat in deze, ik dus degene ben die aan het beginpunt staat van de creatie van verongelijking/ongelijkheid binnenin mij en niet mijn partner/de ander aangezien ik spreek in en als een uitgangspunt van ongelijkheid, geactiveerd door een verlangen in mezelf als belang voor mijn eigen (dus eigenbelang) welke ik verstoord zie worden door een handeling/houding/uitspraak van een ander waarin me duidelijk wordt dat het verlangen niet vervuld zal worden op een manier die een bepaalde ervaring in stand houd binnenin mezelf, in en als eigenbelang en dus, ga ik zelf in de verdediging, van dit verlangen in eigenbelang en van hieruit, ga ik de ander aanvallen waarin de ander zich uiteindelijk zal gaan verdedigen als ik blijf doorduwen.

Ik realiseer me dat de penetratie in en als de geest nogal doordringend en volhardend is.

Ik stel mezelf ten doel mijn volhardendheid en neiging tot doordringen en doorduwen, te gebruiken om in en als mezelf te zien totdat ik duidelijkheid en begrip heb over de oorsprong van mijn ervaring van verongelijking en gedrag in ongelijkheid in en als de toepassing van zelfvergeving.

Ik stel mezelf ten doel om zelf door weerstanden heen te duwen tot het leven van de realisatie in en als verandering van mezelf ten aanzien van het punt in eigenbelang en mezelf te ondersteunen in de toepassing van het schrijven en spreken van zelfvergevingen, daar waar ik moeite heb om gedachten als angsten als oordelen los te laten in realiteit.

Ik stel mezelf ten doel het geluid van mijn eigen stem te gebruiken ter ondersteuning en als gereedschap in en als het spreken van zelfvergevingen en zelfcorrigerende uitspraken in en als een duwen door weerstanden heen.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van angst dat een ander niet wil veranderen en/of dat de situatie niet verandert, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mijn focus richt op iets of iemand buiten mij die ik wil aanzetten tot verandering, in plaats van in en als mezelf te zien waar ik vasthoud aan (geloof in) een oordeel als gedachte als angst in/als zelflimitatie gerelateerd aan woorden als ‘dat nooit’.

Ik realiseer me dat ik mezelf ten alle tijden kan vergeven en veranderen door te zien hoe ik een angst als oordeel in en als (geloof in bepaalde) gedachten heb opgebouwd waarin ik vasthoud aan een punt van eigenbelang als bepaalde ervaring ter vervulling van mezelf in en als de geest in energie.

Ik realiseer me dat als het praktische punt van ontmoeten en delen nog steeds kan plaatsvinden, los van of mijn partner iets wel of niet toepast en alleen mijn eigen ervaring hierin verandert, het allereerst aan mezelf is om mezelf te vergeven in het vasthouden aan een bepaalde ervaring en van hieruit mezelf te corrigeren en zelf te veranderen, de verandering te wandelen en toe te passen in de ontmoeting en het delen zodat ik een levend voorbeeld ben van waaruit ik een ander/mijn partner iets kan aanreiken/laten zien ter zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel de zelflimiterende gedachten als oordelen te vinden binnenin mezelf met hierin de ervaring van angst voor verlies van een bepaalde (vervullende) ervaring en mezelf hierin te vergeven en corrigeren, te zien wat de best mogelijke en meest praktische oplossing is om elkaar te ontmoeten en te delen op een passend tijdstip zonder onnodig frictie te veroorzaken en indien nodig, van hieruit een punt ter sprake te brengen ter zelfverandering.

Ik stel mezelf ten doel, als en wanneer ik toch vroegtijdig spreek en frictie creëer, mezelf te ondersteunen en alsnog te duwen door weerstanden heen, niet op te geven en door te gaan met het spreken en schrijven van zelfvergeving op wat aan de oppervlakte komt totdat het gehele punt duidelijk, vergeven en besproken is.

Interessante punten die opkomen voor nader zelfonderzoek zijn het ‘onder druk zetten’ van mezelf en een oordeel op iets ‘uitleven’ in de fysieke realiteit om een punt zichtbaar te maken.

In theorie zeg ik ja, het is mogelijk om het punt op een later tijdstip te bespreken. In de praktijk is de toepassing een ander verhaal en spelen herinneringen als opgebouwde ervaringen mee die er er vaak voor zorgen dat ik het anders aanpak en de fysieke realiteit ‘nodig heb’ om iets duidelijk zichtbaar te krijgen en hierin is het aan mezelf om steeds bij te stellen tot in begrip en vergeving van mezelf en van hieruit, in geduld naar een ander als partner op deze reis naar leven, in en als een uitgangspunt van zelfoprechtheid dus zonder onnodig een ander te ‘gebruiken’ ten behoeve van iets duidelijk maken in/aan mezelf.

geduld-kleur-klein————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 580 – Een verandering in mezelf in relatie tot mijn partner

van-A-naar-B-alternatief

Binnen de relatie zie ik een verandering in mezelf. Ik ben door een weerstand heen gewandeld die ik had opgebouwd in mezelf, tegen een soort van ‘samen zijn’. Interessant, deze weerstand is eigenlijk angst. Dus ik ben door de ervaring van weerstand heen gewandeld – door de verantwoordelijkheid naar mezelf te halen en te stoppen met de ander de schuld te geven van ervaringen binnenin mij. Dit wil niet zeggen dat deze neiging niet meer aanwezig is of naar bovenkomt, echter nu in een uitgangspunt van en als de wil – in en als mezelf, dus zelfwil – om hierin het punt naar mezelf terug te halen en er verantwoordelijkheid voor te nemen. Hierin zie ik dat ik verander van een afhouden van communicatie, fysieke intimiteit, dingen samen doen, naar een meer willen communiceren, meer fysieke intimiteit, meer dingen samen doen. Een leren bewegen als zelf in samenwerking, oftewel in overeenstemming. Dat is de enige manier om werkelijk effectief samen te kunnen leven. Hierin wordt weerstand bij de ander duidelijker, of eigenlijk een ‘niet goed weten wat te willen’ hierin (zoals hij zelf aangeeft). Als een ‘wel willen maar soms ook niet en niet goed begrijpen wat er speelt’. En in mij, komt de angst omhoog dat de ander dit niet wil. Dat de ander ofwel uiteindelijk weggaat, ofwel blijft binnen de relatie in een uitgangspunt van eigenbelang zonder de wil om hierin te veranderen (want we zijn natuurlijk allen geprogrammeerd in en als eigenbelang, ter overleving van onszelf in energie in en als de geest en in een wereld met ongelijke geldverdeling). Ik weet heel zeker dat ik blijf staan waar ik in sta, dat ik wil leven in en als een uitgangspunt van wat het beste is voor al het leven. Wat een ander hierin zal beslissen, daar heb ik uiteindelijk geen controle over, ook niet als het een partner betreft. Ik kan alleen aangeven waar ik voor sta en de ander vragen te (gaan) zien wat het is dat hij wil. Echt wil. En dan is het iets waar we langzaam in op staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn partner emotioneel te benaderen waarin ik onuitgesproken om een bevestiging vraag om met mij te staan voor en als wat het beste is voor al het leven, te beginnen voor ons allebei als leven en niet voor wat ‘goed’ is voor alleen ons ‘eigen ik’, waarbij ik in en als een benadering die emotioneel geladen is, zelf niet sta als wat het beste is voor mezelf en dus niet voor een ander als leven en op dat moment dus geen levend voorbeeld ben in waar ik om vraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb bevestiging te vragen voor iets wat ik zelf niet leef, in plaats van mezelf te vestigen in en als hetgeen ik vraag, door te leven binnenin mezelf in het stoppen van frictie en emotie als wat het beste is voor al het leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb constant getriggerd te worden door de ervaring en wetenschap dat een ander niet dezelfde beslissing heeft genomen als ik om te (leren) staan voor wat het beste is voor al het leven en dus in en als een streven naar een overeenstemming in de samenleving, waardoor ik een constant wantrouwen ervaar binnenin mezelf in en als een niet weten uit welke hoek de ander zal komen als ik hem benader waarin ik feitelijk mezelf niet vertrouw in mijn stabiliteit hierin en dus niet weet ‘uit welke hoek ik kom’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe ik in weinig Nederlandse woorden kan uitspreken wat ik bedoel met ‘leven als wat het beste is’ en dat het er feitelijk op neerkomt dat ik het toepas als levend voorbeeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren dat ik een heel leven doorbreng in een situatie van conflict doordat de uitgangspunten niet op elkaar zijn afgestemd, wat feitelijk de situatie is waarin ik en de meesten met mij, zijn opgegroeid, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik het conflict in mezelf als reactie op de situatie waarin ik ben opgegroeid en leef/geleefd heb, kan stoppen in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om binnen deze relatie te blijven waarin het me niet lukt om tot een leven in overeenstemming te komen, waarin het feitelijk een angst is om te falen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb angst te ervaren om te falen en hierin te oordelen om te falen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen om eventueel te falen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik altijd met en als mezelf wandel en pas als ik volledig en alles naar mezelf heb teruggehaald en stil ben van binnen en niet langer reageer en/of manipuleer in en als een uitgangspunt van angst, pas dan zal ik werkelijk zien en bewegen als wat het beste is voor al het leven zoals waartoe ik de beslissing heb genomen binnenin en als mezelf en dit is waarin ik ‘mijn slagen’ en hierin welbevinden, in eigen handen heb.

Als en wanneer ik mezelf zie deelnemen in een ervaring van ongemak en angst door en als de gedachte dat mijn partner niet staat in en als de beslissing om te leven als wat het beste is voor al het leven, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer op mijn eigen gedachte, die weliswaar kan zijn zoals de situatie is, echter het is een gedachte als interpretatie als oordeel.

Ik realiseer me dat ik het veroordeel dat iemand niet de beslissing heeft genomen om te staan als wat het beste is voor al het leven en toch hier met mij samenleeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het te veroordelen en dus persoonlijk te nemen dat mijn partner wel hier met mij samenleeft maar niet de beslissing heeft genomen om te staan als wat het beste is voor al het leven en dus, is het uitgangspunt gebaseerd in eigenbelang, ook al houdt het samenleven praktisch in dat het beste is, waarin dit eigenbelang voor ons beiden aanwezig is want zolang ik reageer in/en oordeel, wil ik iets ‘van hem’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘iedere dag te ervaren’ dat we een verschillend uitgangspunt hebben en hierdoor getriggerd te worden door en instabiel, door mijn eigen ervaring als reactie op iets van een ander wat ik zo interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te leven binnen een interpretatie in en als de geest en van hieruit alles te vertalen binnenin mezelf, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik op deze manier de interpretatie werkelijkheid maak voor en als mezelf in mijn leven doordat ik in reactie een situatie benader.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ‘vooruit’ te willen in en als een samenleven, in plaats van in eerste instantie verantwoordelijkheid te nemen voor mijn emotionele ervaringen als reacties binnen de huidige situatie.

Ik realiseer me dat ik een agreement als overeenstemming verwacht daar waar we nog in relatie staan tot elkaar en dat het een proces is om tot overeenstemming te komen binnen de situatie, binnenin mezelf en van hieruit met een ander.

Ik stel mezelf ten doel om door te gaan met het verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen reacties en emotionele ervaringen die opkomen binnen de situatie en zo tot overeenstemming in en als mezelf te komen.

Ik stel mezelf ten doel mijn interpretatie van het ‘hebben van een verschillend uitgangspunt’ te stoppen binnenin mezelf en te zien hoe ik tot een communicatie en oplossing kan komen die geen frictie geeft binnenin mezelf en van hieruit, geen onnodige frictie geeft/veroorzaakt in communicatie met een ander.

Ik stel mezelf ten doel in het samenleven en communiceren tot oplossingen te komen die geen frictie geven binnenin mezelf en van hieruit geen onnodige frictie geeft/veroorzaakt in communicatie met een ander.

Ik stel mezelf ten doel om mijn wens en streven tot een werkelijke overeenstemming, serieus te nemen en naar voren te brengen en te blijven staan en staan en staan in en als mijn beslissing om te leven als wat het beste is voor al het leven als enige oplossing voor een werkelijke overeenkomst als effectieve en zorgzame samenleving.

Ik stel mezelf ten doel om steeds opnieuw binnenin mezelf, te verifiëren of hetgeen ik toepas, het beste is voor mijzelf als hemzelf als al het leven zonder frictie in mezelf te creëren en mezelf te vergeven en corrigeren waar nodig/daar waar ik besta in frictie, in afgescheidenheid van mezelf.

What Relationships ‘Should’ be Like – Life Review

verandering

————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

Dag 579 – De manifestatie van een tegendeel

Dag 578 – Het is me gelukt – De manifestatie van een persoonlijkheidssysteem

schoonheidsideaal

Zelfvergevingen:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn buik te dik te vinden en van hieruit, een beslissing te nemen om te gaan ‘lijnen’ en zo de lijnen in en als het geestbewustzijnssysteem, in en als een idee van een schoonheidsideaal, te integreren en manifesteren in en als mijn fysiek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn fysiek, mijn lichaam te verzwakken door het streven naar een schoonheidsideaal in en als de geest welke ik heb aangenomen van plaatjes buiten mij, in en als het geloof dat een slanke taille en platte buik ‘mooi’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb me nu af te vragen wat nu eigenlijk de werkelijke aanleiding is tot het lijnen en waarom ik dit zo belangrijk heb gemaakt, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen, zoals Kim ook schreef in een blog, dat de geest, de mind helemaal niet werkelijk praktisch nadenkt vanuit een onderbouwd standpunt maar dat het slechts logica voortbrengt als informatie die logisch lijkt, om zoveel mogelijk energie te genereren, welke voortkomt uit frictie binnenin zelf en een ‘dunner willen zijn’ als iets dat er niet is, wat conflict geeft en zo energie genereert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een conflict binnenin mezelf te manifesteren als construct in en als de geest van waaruit ik steeds opnieuw energie genereer en zo mijn lichaam op te branden, waarin ik een ervaring van slagen in mezelf creëer in en als het opbranden van de fysieke energie in een manifestatie van afslank

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik de aandacht van die ene speciale zou krijgen als ik een platte buik en slanke taille zou hebben zoals ik heb begrepen en opgeslagen via beelden van buitenaf als dat dit ‘sexy’ is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam als fysieke substantie op te branden ten behoeve van een schoonheidsideaal die ik als ‘sexy’ heb aangenomen en blijkbaar, denk ik hierin dat ik meer kans op seks heb als ik voldoe aan dit ideaalbeeld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik meer kans op seks heb als ik voldoe aan een ideaalbeeld van slanke taille en platte buik, en dit vervolgens zo in mijn lichaam als systeem te hebben opgeslagen en vastgezet waarin ik in en als dit streven, de ‘zwakke plek’ in mijn DNA als het darmgebied, te hebben belast en gebruikt om ‘vast te houden’ aan dit ideaal in en als een begrenzing van de hoeveelheid die ik eet/kan eten, zonder in te zien, realiseren en begrijpen dat ik in en als dit systeem tegen mezelf ga werken en mezelf juist belemmer in en als een fysieke aanwezigheid en fysieke expressie, in het algemeen en binnen de fysieke intimiteit/een seksueel samenzijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet te hebben gezien, gerealiseerd en begrepen dat een streven in en als de geest een bevestiging van een systeem inhoudt en dat dit in en als het fysiek, een tegenovergestelde uitwerking heeft aangezien het streven als systeem in polariteit evenzo als het tegendeel gemanifesteerd wordt binnenin en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb binnenin mezelf, in en als een streven in en als de geest naar een intiem samenzijn, een polariteit als tegendeel in en als mezelf te manifesteren en zo het intieme samenzijn te belemmeren/bemoeilijken ter ondersteuning van mezelf, in en als het fysiek en hierin mezelf ervan te weerhouden om tot fysieke expressie te komen waar 2 of meer als leven in en als het fysiek ( “in mijn naam” ) samenkomen.

Wordt vervolgd.

Intimiteit begint bij Zelfintimiteit:

Winged – Exploring Self Intimacy

Winged – Zelfintimiteit Onderzoeken

*
(…) “And this is quite an interesting point to realize for me in relation to how the mind works, in that the thoughts and emotional experiences that I define myself within don’t necessarily have a ‘purpose’ to them and aren’t necessarily based on any valid ‘reasoning’. As with this personality system of believing and experiencing myself to be ‘alone’ within myself in relation to people for instance, wherein I cannot find the source point of why and how it is that those thoughts and experiences exist within myself. They just kind of do, because of the simple fact that I have accepted and allowed myself to identify myself with them.”
“I used to always have this tendency within myself, whenever I discovered a specific personality construct within myself such as this general experience of feeling left out in relation to people, to want to find a ‘source’ point within my memories. I wanted to find the specific event that occurred in my life that triggered it so that I could ‘make sense’ of what is happening within myself and so that I could in a way find a ‘reasoning’ behind why I feel the way I feel and experience myself the way I do. However what I have come to realize about the mind is that it doesn’t really have any other purpose to it but to generate energy through thoughts, feelings and emotions, which means that it doesn’t need to have a ‘logical explanation’ behind what it brings up for us to generate the energy it needs – as long as there exist the belief and appearance of a ‘reason’ behind and ‘logic’ to how we experience ourselves within and as our mind, enough for us to accept it as ourselves.”
“So from that perspective it is entirely possible that these seemingly random personality systems exist within ourselves without any particular ‘reason’, as in memories to back it up – but that the system only exist within and as ourselves because we never questioned it and because we blindly accepted it into our beingness to become a part of who we are.” (…)
***
Full how i was able to hear the desteni message
——————————————————————————————-

Dag 490 – 1. Het realiseren en leven van mijn uiterste potentieel

The Desteni of Living – De Bestemming van Leven

1. Realising and living my utmost potential

1. Het realiseren en leven van mijn uiterste potentieel.

*

Ik bemerk steeds meer dat en hoe ik met het niet leven van mijn uiterste potentieel, het leven naar mijn beste kunnen, frictie veroorzaak in mezelf. Waarin ik mezelf er juist van weerhoud om mijn uiterste potentieel te leven aangezien ik in de geest bezig ben met deze herinnering van frictie. Deze ‘fricties’ dien ik mezelf te vergeven, zo neem ik verantwoordelijkheid voor deze momenten in en als mezelf en hierin maak ik ‘de weg vrij’ voor verandering, aangezien ik verantwoordelijkheid neem voor mezelf in en als een herinnering. Ik haal als het ware de energetische aanhechtingen (gevoelens en emoties) van de herinneringen af door de frictie te vergeven – en deze frictie heb ik in eerste instantie zelf veroorzaakt in polariteit, dus in een oordeel, in en als een gedachte welke emoties (negatieve energetische ervaringen) of gevoelens (positieve energetische ervaringen) voortbrengt als energetische aanhechtingen.

_

Zonder de toepassing van zelfvergeving in en als het verantwoordelijkheid nemen voor mezelf in oordeel/interpretatie/gedachte van een fysieke situatie/gebeurtenis kan ik dus niet mijn uiterste potentieel realiseren en leven want dan bevind ik me in herinnering in polariteit, in en als de geest wat frictie veroorzaakt.

_

Dus het realiseren en leven van mijn uiterste potentieel begint bij het verantwoordelijkheid nemen voor wie ik ben in en als de geest door middel van de toepassing van zelfvergeving. Als ik mezelf hierin de lading (polariteit in gedachten gevoelens en emoties – energetische reacties) heb vergeven kan ik een nieuw ‘script’ maken voor mezelf in woorden die vrij zijn van lading en die het leven in geheel in overweging nemen, als wat het beste is voor al het leven in en als het fysiek, inclusief mezelf in en als leven, in en als het fysiek (en dus niet in en als de geest in energetische ervaringen!).

_

Als ik eenmaal een script van zelfcorrectie heb geschreven kan ik deze gaan leven in de fysieke realiteit en pas als ik werkelijk leef wat het beste is voor al het leven in en als het fysiek, leef ik in en als mijn uiterste potentieel, naar beste kunnen in en als mezelf als leven in overweging van al het leven.

*

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zoveel frictie, conflict in en als mezelf te creëren in en als de geest in en als het leven van wat niet het beste is voor al het leven in en als het fysiek, waarin ik besta in angst als oordeel in en als een gedachte ter controle van de fysieke realiteit, zowel binnenin als buiten mij die ik niet begrijp in dat moment en dus, heb ik een gedachte nodig, een controlemechanisme om hetgeen ik niet begrijp te controleren.

_

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb spanning in mijn lichaam te creëren/manifesteren in en als deze momenten van oordeel in en als gedachten ter controle op een moment in mezelf en/of buiten mezelf waar ik van schrik en dit moment op te slaan als energetische reactie in mijn lichaam in het spierweefsel in en als spanning en iedere keer dat ik schrik in een ‘onvoorzien’ moment van onbegrip (welke feitelijk een niet-vergeven is dus oordeel als gedachte), opnieuw deze spanning te manifesteren in mijn fysiek en tevens zelf te reageren op deze spanning in mijn fysiek die geactiveerd wordt in een onvoorzien moment in en als deze ‘beladen’ herinnering van angst/oordeel/gedachte en zo de spanning te accumuleren in en als mijn fysiek.

_

Ik  vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb deze momenten van oordeel als gedachten te onderdrukken en de spanning in mijn lichaam te voelen toenemen waarin ik de gedachten in eerste instantie gemist heb en ook het activatiepunt doordat ik ‘druk’ ben in en als de geest, met name als ik veel werk te doen heb in een situatie waarin verschillende mensen me dingen vragen en ik hierin niet aanwezig ben in en als de adem.

*

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een gedachte dat ik veel te doen heb in een situatie waarin ik veel werk te doen heb waarin verschillende mensen me dingen vragen, dan stop ik, ik adem.

_

Ik realiseer me dat ik niet in en als de adem aanwezig ben maar in en als de geest in een poging om alles en iedereen ‘aandacht’ te geven in plaats van de aandacht te vestigen op mezelf in en als de adem.

_

Ik realiseer me dat ik gedachten als oordelen heb als ik onvoldoende aandacht aan iets of iemand geef wat ik eigenlijk wel zou willen maar wat ik niet doe doordat ik in een gedachte aanwezig ben van wat ik nog allemaal moet doen.

_

Ik realiseer me dat ik de spanning in mijn fysiek opbouw bovenop deze gedachte wat ik nog allemaal moet doen waarop ik de oordelen en energetische reacties in mezelf opstapel en zo de spanning vergroot, welke ik onderdruk aangezien ik ‘druk’ ben waarin ik dit opstapelen ervaar alsof ‘het gebeurt’ in plaats van te zien, realiseren en begrijpen dat ik dit zelf doe/toesta in en als mezelf.

_

Ik stel mezelf ten doel te ademen 1-2-3 in, te stoppen en uit te ademen en dit een paar keer te doen en even alleen met mezelf bezig en aanwezig te zijn in en als de adem.

_

Ik stel mezelf ten doel een lijstje te maken van wat ik moet en wil doen die dag.

_

Ik stel mezelf ten doel de tijd te nemen om te luisteren en antwoorden, te communiceren en hierin mijn aandacht te vestigen op mijn eigen ademhaling.

_

Ik stel mezelf ten doel mezelf richting te geven in de gesprekken die ik voer en niet mee te gaan in allerlei afleidingen die worden benoemd in een gesprek maar het gesprek steeds op één lijn te brengen met waar we mee bezig zijn en/of waar een antwoord nodig is.

_

Ik stel mezelf ten doel om op een dag even de tijd te nemen met een ander voor een zogenaamd ‘persoonlijk’ gesprek met een kopje koffie erbij en hierna weer door te gaan met de werkzaamheden.

_

Ik stel mezelf ten doel het plan van de dag duidelijk te communiceren zodat iedereen duidelijkheid heeft hierover en een richtlijn om mee te werken.

_

Ik stel mezelf ten doel achteraf te bekijken in mezelf waar ik effectief ben geweest en waar verbetering/focus nodig is, te zien wat het activatiepunt en oordeel als gedachte was waarop ik spanning opbouw en mezelf hierin te vergeven en corrigeren zodat ik een script heb voor de volgende keer om mezelf te verbeteren naar beste kunnen en zo mezelf op te bouwen in effectiviteit als wat het beste is voor het leven in en als het fysiek (in plaats van frictie op te bouwen in polariteit in en als de geest) en zo dag voor dag, mijn uiterste potentieel te realiseren en leven, in en als mijn beste kunnen.

_

Ik stel mezelf ten doel aan het einde van de dag tijd te nemen om mezelf in en als mijn fysiek te ontspannen door toepassing van de ademhaling, fysieke oefeningen, een douche, met de diertjes zijn, een stukje serie kijken, wat schrijven etc – wat ik nodig heb in het moment.

image reality check—————————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 432 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-9 – Paniek

https://ingridschaefer1.files.wordpress.com/2014/01/consumed-by-the-idea-about-yourself.jpg 

“CONSUMED By The Idea of Yourself” by Andrew Gable

Voor context lees de serie onderaan dit blog welke begint op Dag 398. Het is een serie waarin ik specifiek uitschrijf hoe ik de verdediging van en als een karakter als afscheiding in/als mezelf in/als de geest heb opgezet in verschillende dimensies waarin steeds opnieuw en gedetailleerd zichtbaar wordt dat de gedachte “het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen” ‘natuurlijk’ over (een deel van) mezelf gaat als en zodra ik participeer in deze gedachte en/als geactiveerd karakter en ieder blog beschrijft een aspect/dimensie van dit karakter als afscheiding binnenin zelf welke in het schrijven zichtbaar wordt.

Reactiedimensie (emoties/gevoelens):

machteloosheid, hopeloosheid, verdriet, woede, angst, verbijsterd, verslagen, schrik, stil vallen, redeneren, paniek, walging, onbegrip, opgeven, schaamte

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb paniek te ervaren binnenin mezelf ten gevolge van de gedachte ‘het is zo zelfonoprecht dat ik niet weet waar te beginnen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van paniek te creeren ten gevolgen van een gedachte in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb een ervaring van paniek te creeren ten gevolge van een gedachte van mezelf als dat ik zelfonoprecht ben, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik juist in het creeren van en participeren in deze gedachte, zelfonoprecht ben en toesta in mezelf paniek te creeren als reactie op deze gedachte binnenin mezelf, welke getriggerd is door het zien en interpreteren van een gedachte van een ander in herhaling op mij geprojecteerd waarin ik geloof dat de gedachte van een ander mij kan bepalen, terwijl juist als ik reageer op deze gedachte van de ander, het betekent dat er iets is in deze woorden wat mij triggert en wat ik dus dien te onderzoeken in mezelf als een deel van mezelf waarvan ik me heb afgescheiden zodat ik erop kan reageren binnenin mezelf om zo energie te generereren en mezelf in/als reactie als onderdeel van een karakter in stand te houden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zelf een controlemechanisme in en als creatie van een gedachte te manifesteren ter bescherming van mezelf bestaande in en als een karakter welke zich toont in en als manifestatie van een gedachte ter controle als bescherming van mezelf in en als de geest in en als een karakter, waarin ik zelf reageer op mijn eigen gedachte in/als/met een ervaring van paniek, waarin ik energie als onduidelijkheid creeer binnenin mezelf en vervolgens weer reageer op de ervaring van paniek in en als backchat als interne gesprekken, en zo langzaamaan tot stand te komen in en als een karakter ter bescherming van mezelf in en als de geest welke ik in eerste instantie zo gecreeerd heb of welke zelfs zo geprogrammeerd is als blauwdruk als het ’t hoofdkarakter betreft (zie Dag 398), welke ik vervolgens toesta in mezelf om tot ontwikkeling/tot stand te komen binnenin en als mezelf, in afscheiding van mezelf, want zodra ik het in afscheiding van mezelf manifesteer heb ik ‘een deel’ om op te reageren in en als mezelf zodat ik ten alle tijden frictie en conflict kan creeren binnenin mezelf door in en als mezelf, te reageren op en als het afgescheiden deel van mezelf waarin ik mezelf in stand houd in en als energie ten gevolge van de frictie en conflict die ontstaat tussen de twee delen bestaande in afscheiding van elkaar, binnenin en als mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van paniek, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik een ervaring van paniek in mezelf toesta ten gevolge van een gedachte die ik in mezelf heb gecreeerd, ter controle en bescherming van mezelf bestaande in en als een karakter. Ik sta mezelf niet langer toe in paniek te bestaan ten gevolge van mijn eigen gedachten.

Ik stel mezelf ten doel, te zien in welke gedachte ik participeer en projecteer op een ander waardoor ik paniek creeer in mezelf in en als een geloof dat mijn gedachte over een ander gaat, waarin ik me realiseer dat zolang ik denk dat mijn gedachten over een ander gaan, ik evenzo zal denken dat de gedachten van een ander over mij gaan, waarin ik me afhankelijk maak van de ander=de mind in en als het bestaan van een karakter welke getriggerd wordt door de woorden van een ander en als ik werkelijk geloof dat de woorden van een ander over mij gaan, maak ik mezelf indirect afhankelijk van die ander die de woorden spreekt/schrijft die in eerste instantie over die ander zelf gaan, en als ik reageer op deze woorden, betekent dit dat ik zelf iets heb uit te zoeken in relatie tot deze woorden en/of tot degene die de woorden spreekt en dit is dan ‘wat over mij gaat’; en als ik dit niet werkelijk inzie en onderzoek in mezelf zal ik gaan proberen de ander te stoppen en veranderen, welke niet werkelijk mogelijk is, en zo creeer ik opnieuw een ervaring van paniek in mezelf gekoppeld door een ervaring van ‘onmogelijk’.

Ik stel mezelf ten doel, te zien, als en wanneer ik reageer in paniek, welke woorden mij getriggerd hebben en wat het precies is wat mij triggert en welke gedachte er getriggerd wordt, zodat en waarin ik allereerst participatie in deze reactie en gedachte stop in en als mezelf, in en als de adem en zelfvergevingen toepas op hetgeen zich blijft herhalen zodat het karakter in en als de geest niet bepaalt wie ik ben in en als de woorden die ik spreek of juist niet spreek.

Ik stel mezelf ten doel de woorden van de ander door me heen te laten gaan en te luisteren welk deel de ander over zichzelf laat zien, waarin na verificatie van mezelf zoals hierboven omschreven, ik eventueel iets kan kan antwoorden ter ondersteuning van de ander in hetgeen hij of zij mij toont in de gesproken woorden, en zo zijn deze woorden ons beiden ter ondersteuning en assistentie van het inzien en stoppen van participatie in en als een karakter als gemanifesteerde afscheiding binnenin zelf ter generatie van energie ten gevolge van het ontstaan van frictie en conflict als wrijving tussen twee delen die bestaan in afscheiding van elkaar.

Wordt vervolgd

Thinking -- Munchin

Desteni-I-Process-Lite

*

Dag 398 – Wie ben ik aan het verdedigen?

Dag 399 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Triggerpunt

Dag 400 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfvergevingen

Dag 401 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Gedachtendimensie-zelfcorrecties

Dag 402 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Verbeeldingsdimensie

Dag 403 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-1 – Machteloosheid

Dag 409 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-2 – Hopeloosheid en Verdriet

Dag 410 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-3 – Woede

Dag 418 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-4 – Angst en Angstdimensie

Dag 421 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-5 – Verbijstering

Dag 425 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-6 – Verslagen

Dag 426 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-7 – Schrik

Dag 430 – Wie ben ik aan het verdedigen? – Reactiedimensie-8 – Stil vallen en Redeneren.

———————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/