Dag 550 – Is “ik weet het wel” voldoende?

Molecular Thoughts

Weten hoe een concept in elkaar zit is iets anders dan mezelf ontdaan hebben van alle energetische ervaringen die ik hieraan gekoppeld heb en vervolgens op geslagen in mijn lichaam. Een voorbeeld: ik weet – vanuit de informatie via ‘De Geschiedenis van de Mensheid‘ – dat we in wezen verblind zijn door ‘Het Witte Licht’ zoals dat door de Creators van Existence is opgezet. Ik begrijp het, waarin zelfs dit begrijpen niet een werkelijk, geheel en in detail begrijpen is waarin ik iedere gekoppelde ervaring heb gezien en vergeven in en als mezelf. Ik kan namelijk het concept begrijpen en hierin zien dat dit een ‘opgelegd’ programma is dat niet het beste is voor al het leven en dus, brengt het afscheiding en hierin pijn met zich mee in en als het fysiek waar de afscheiding zich manifesteert. Hierin ben ik het zelf die emoties en gevoelens hieraan gekoppeld heeft, die eigenlijk wel de ‘voordelen’ van deze verdeeldheid wilde ervaren zoals Het Witte Licht doet en hierin stem ik toe, zonder volledig (zelf)onderzoek of waarin ik toestem, wel het beste is voor mijzelf als geheel, in overweging van alle delen, al het leven binnenin mij en zo buiten mij.

Ook dit is weer een concept wat ik kan begrijpen, echter de energetische ervaringen die ik hierin heb opgedaan en heb opgeslagen in en als mijn lichaam, heb ik hierin tot mijn werkelijkheid gemaakt, immers ik heb het opgeslagen in en als mijn letterlijk fysieke werkelijkheid, mijn lichaam en zo creëer ik bijvoorbeeld ervaringen van teleurstelling in en als mezelf als blijkt dat deze verblindende, witte lichtervaringen niet werkelijk en dus niet blijvend zijn. Ervaringen van verraden zijn door de creators van existense, door zo’n illusie voor te stellen die ik ben gaan najagen, waarin ik ervaringen van mislukking opdoe omdat het me maar niet lukt om hetgeen ik najaag, ook te behouden. Waarin ik gewoon ben gaan geloven dat ik werkelijk recht heb op hetgeen ik najaag, dat het ‘mij toch zou moeten lukken’, dat het toch moet kunnen. Een heel leven kan hierin de verkeerde kant op gestuurd worden. Het is behoorlijk overweldigend om te zien hoe het hele bestaan op deze manier is samengesteld, waarin we niet geleerd hebben om verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf, ons leven in gelijkheid, oftewel in overweging van al het leven in en als onszelf en hiermee, buiten onszelf. Aangezien we het verschil niet meer weten tussen ons wezenlijke zelf en onszelf in en als de geest.

Degenen die deze constructie hebben ingezien, gestopt, veranderd in ‘existence’ – slechts nog een handvol mensen die zien hoeveel werk er hier gedaan is. Waarin ik leer: als we ons inzetten waarin 99% onzichtbaar is wat we doen en 1% is zichtbaar voor de buitenwereld, dan doen we het goed. In deze maatschappij leren we het tegenovergestelde, dat we 99% moeten tonen van wat we allemaal ‘bereiken en voor elkaar krijgen’ terwijl we diep van binnen, allen de ervaring met ons meedragen dat we hier niet aan kunnen voldoen: mislukking.

Ik leef in dankbaarheid diep van binnen voor al het werk dat gedaan is en gedaan wordt door de mensen die deelnemen in de groep onder de naam Desteni. We hoeven niet allen ‘evenveel’ en ‘hetzelfde’ te doen; we doen allen zoveel als mogelijk in en als ons beste kunnen, tot in ons uiterste potentieel. En hierin draagt iedereen bij zoveel als mogelijk en hierin zichzelf pushend om voorbij de geprogrammeerde mogelijkheden te zien en gaan, in en als leven.

“Ik weet het wel” is niet genoeg. Het voldoet niet ten behoeve van het geheel. Het is nodig dat ik iedere ervaring die ik heb opgeslagen in mijn lichaam inzie, zelfvergeef, mijn lichaam en zo mezelf bevrijd van de beklemming van de energetische banden die ik gemanifesteerd heb in en als mezelf. Voor mij houdt dat in dat ik iedere dag opnieuw onderzoek waar de pijn, de druk, de spanning vandaan komt in mijn buik- en borstgebied. Op de grond liggen, druk geven op de pijnpunten, de energie waarnemen die opkomt en mezelf hiermee herenigen in en als zelfvergeving, een gedachte zien die opkomt zonder context en toch zelfvergeven en doorgaan zonder dat ik exact weet waar het over gaat, totdat de spanning op desbetreffende plek afneemt en ik een klein stukje lichaam bevrijd heb. Ik zou wel willen dat het anders was, dat ik iedere dag vrolijk en zonder pijn opsta, mezelf eenvoudig fysiek ontlast zonder hierover na te denken. Maar dat is niet zo en hierin wil ik dus steeds opnieuw dat het ‘anders’ is dan het is, dat hetgeen ik gemanifesteerd heb, er niet zou zijn, dat het wonderbaarlijk zou verdwijnen en ik fluitend kan doen ‘wat me goed dunkt’. Juist door het anders te willen zet ik mezelf opnieuw vast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het iedere dag anders te willen; te willen dat ik geen pijn heb in mijn lichaam, te willen dat ik mezelf eenvoudig fysiek ontlast zonder hierover na te denken, te willen dat alles ‘gemakkelijk’ gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ervaringen van liefde te hebben nagestreefd, vast te houden en op te slaan in en als mijn fysiek, in en als een hoop dat ‘het toch voor mij zou zijn weggelegd’ waarin ik de punten die ik zie die niet overeenstemmen, voor het gemak maar opzij heb gelegd in en als een hoop als misplaatst ‘vertrouwen’ dat ‘die ander’ (god – het witte licht) toch gelijk heeft en het op miraculeuze wijze dan wel zou oplossen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb signalen in en als mezelf te negeren en het vertrouwen buiten mezelf te leggen, waarin ik feitelijk (een deel van) mezelf in wezen wegleg buiten mezelf en hierdoor, vast ga houden aan waarin ik mijn vertrouwen gelegd heb aangezien ik (een deel van) mezelf in wezen hierin geplaatst heb buiten mezelf en dus, houd ik vast aan het idee waar ik mezelf in geplaatst heb – buiten mezelf – om mezelf niet te hoeven verliezen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als een idee buiten mezelf te plaatsen en vervolgens te gaan vasthouden aan dit idee alsof dit van mij is, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ik alleen maar vasthoud aan een (gemanifesteerd) idee omdat ik (een deel van) mezelf hierin geplaatst heb zonder werkelijk en fysiek ieder detail te onderzoeken in en als mezelf in zelftwijfel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf in en als zelftwijfel niet serieus te nemen, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat ikzelf in zelftwijfel een teken ben van onvolledig zelfinzicht en dus, is er meer zelfonderzoek nodig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in en als een diep geprogrammeerde ervaring van ‘niet weten hoe’ een ‘ik weet het wel’ te creëren in en als mezelf waarin ik denk dat dit voldoende is, in plaats van te stappen in de onzekerheid van het ‘niet weten hoe’ en hierin door te gaan, zelf te vergeven wat ik tegenkom en op te staan in en als een zelfcorrigerende toepassing.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ‘ik weet het niet’, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik me in een programma bevind wat ik heb opgeslagen als ‘ik weet het niet’ waarin ik denk en geloof, heb aangenomen dat ik het wel zou moeten weten en/of dat, omdat ik het niet weet, ik het nooit zal weten.

Ik realiseer me dat ik het niet kan weten omdat ik het nog nooit gedaan en/of geweten heb en dus, bevind ik me in onbekend gebied.

Ik stel mezelf ten doel de ervaring van ‘ik weet het niet’ te vergeven in en als mezelf en te zien welke energetische ervaringen ik hieraan verbonden heb die me weerhouden van een werkelijk, fysiek waarnemen in gezond verstand en vervolgens mezelf hierin uit te drukken in de toepassing van het hardop uitspreken van zelfvergevingen.

Ik stel mezelf ten doel de zelfoordelen op ‘ik weet het niet’ te stoppen in en als mezelf en mezelf de energetische ervaringen die ik hieraan gekoppeld heb, te vergeven door hardop uit te spreken wat ik tegenkom in en als mijn fysiek.

Ik stel mezelf ten doel tijd te nemen voor mezelf in en als het vrijmaken van de spanningen in mijn lichaam die ik heb opgeslagen als gekoppelde, energetische ervaringen in en als een nastreven van een ‘witte licht ervaring’ en hierop volgend ervaringen van schaamte en verdriet over mezelf in dit nastreven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te pushen in het doorwandelen van de fysieke spanningen die ik heb gemanifesteerd in borst- en buikgebied in relatie tot ‘ik weet het niet’ en ‘ik weet het wel’.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in een ervaring van ‘ik zou willen dat het anders was, dat ik geen pijn heb en elke dag mezelf gemakkelijk fysiek ontlast’ dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik hierin energetische ervaringen gemanifesteerd heb die me weghouden van werkelijk zien wat ik heb opgeslagen als spanning in en als mijn fysieke lichaam en dat ik een witte lichtervaring nastreef.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te ontlasten van de energetische ervaringen die ik heb opgeslagen in buik- en borstgebied door te liggen met mezelf alleen en druk te geven op de pijnlijke plekken en hierin te zien wat er opkomt en de energetische ervaringen een uitdrukking te geven door middel van het hardop uitspreken van zelfvergevingen en zo de gedachte als afscheiding die eraan ten grondslag ligt te bevrijden, net zolang totdat de spanning afneemt op de plek in mijn fysiek en er beweging komt op de plek waar het geprogrammeerde en gemanifesteerde systeem het fysieke organisme in zijn greep houdt/hield.

Ik stel mezelf ten doel een ervaring van ongeduld en ‘verongelijking’ in dit proces, binnenin mezelf, steeds opnieuw zelf te vergeven in en als een begrip dat het niet ‘nu’ gedaan is zoals de miraculeuze witte lichtervaring doet voorspiegelen en dat het een fysiek proces is waarin ik me dag voor dag, in en als mijn fysieke werkelijkheid, voortbeweeg.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de ruimte te geven om de energetische ervaringen rondom ongeduld en verongelijking in mezelf door te wandelen en niet langer te onderdrukken zodat ik de ongelijkheid hierin kan stoppen en zelfvergeven in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel het woord ‘geduld’ te (leren) leven als een fysiek woord in overeenstemming met het tempo van mijn eigen fysiek.

hoofd-boom

Desteni I Process Lite

Desteni I Process Pro

————————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Advertenties

Dag 537 – Transitiefase: mezelf in twijfel trekken

Broodje_twijfelAls ik wil gaan delen over mijn proces in relatie tot mijn fysiek, de fysieke ongemakken en hoe ik dit gewandeld heb en wandel en er komt een dag waarin ik mijn fysieke feedback niet begrijp en in ongemak verkeer, komen er direct gedachten en ervaringen omhoog dat ik het nog niet kan gaan delen omdat ik er zelf nog niet uit ben. Hierin valt volledig in het water – het woelen der emoties – wat ik al wel gewandeld heb en feitelijk is het een manier om mezelf te saboteren en ervan te weerhouden om te delen wat ik al wel kan delen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niet van mezelf te mogen delen wat ik gewandeld heb in relatie tot mijn eigen fysiek, als mijn eigen fysiek nog niet geheel functioneert zoals optimaal zou kunnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nu een enorme moeheid op te voelen komen die ik ook vaak ervaar als ik doorga met het uitschrijven van een mind-construct in de DIP Pro lessen waarvan ik weet dat dit de weerstand is die ik opgooi in en als de geest, zo duidelijk en plotseling aanwezig, wat tevens aangeeft dat ik essentiële punten open en oppak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb het liefst even te willen stoppen met schrijven zo moe ervaar ik me opeens.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in gedachten dat ik nog niet mag en kan delen omdat ik mijn eigen fysieke ongemak nog niet geheel ‘in kaart’ heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik mezelf in twijfel trek dus in conflict, in tweëen waarin ik juist in het doorzetten in het delen, deze twijfel kan stoppen in en als mezelf en zelfvertrouwen op zal bouwen.

Ik realiseer me dat ik deze tweedeling als polariteit opnieuw gebruik om nog niet de boodschap van eenheid en gelijkheid te hoeven delen en dus leven.

Ik realiseer me dat ik kan delen wat ik gewandeld heb en dat ik ook kan delen wat ik nog wandel.

Ik realiseer me dat ik denk dat ik de oplossing moet bieden voor het fysieke ongemak in kant en klare specifieke gegevens, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat de manier waarop ik wandel, de oplossing is en een opening geeft voor een ieder om het zelf te wandelen, maar dat ik niet kan voorkauwen hoe de eigen structuren door te wandelen omdat die bij iedereen individueel en specifiek geprogrammeerd zijn door een ieder zelf.

Ik realiseer me dat ik zelf de oplossing wil voor mezelf en dat ik in het moment dat ik ‘last’ heb, zelf gefrustreerd ben doordat ik mezelf niet geheel begrijp en dus niet vergeven heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te frustreren en irriteren als en wanneer ik mezelf niet geheel begrijp in hoe ik de fysieke klachten gemanifesteerd heb als last voor mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te gaan liggen en te zien welke energetische lading ik vasthoud in het buik- en borstgebied en hier hardop zelfvergevingen bij uit te spreken om mezelf te bevrijden van de energetische lading.

Ik stel mezelf ten doel stap voor stap te delen waartoe ik in staat ben in eenheid en gelijkheid met mezelf in wat ik gewandeld heb en hierin zelfvertrouwen op te bouwen.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in irritatie en frustratie naar mezelf toe over het feit dat ik niet geheel begrijp hoe ik een fysiek ongemak gemanifesteerd heb, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik in deze irritatie en frustratie naar mezelf toe, mezelf opnieuw belast, mijn darmen irriteer door de energetische reacties en mijn ‘lever’ stagneer door mezelf te frustreren, waarin ik mezelf in deze hoedanigheid in stand houd, in plaats van mezelf te vergeven in hetgeen ik niet begrijp en van hieruit verder te zien.

Ik realiseer me dat het fysieke ongemak een eigenbelang in de weg zit waardoor ik geïrriteerd raak en gefrustreerd in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met de irritatie en frustratie naar mezelf toe op momenten dat ik fysiek ongemak ervaar.

Ik stel mezelf ten doel te zien welk eigenbelang ik wilde najagen, waarin ik onderzoek hoe ik hierin feitelijk zelf mijn fysieke ongemak manifesteer in tegenstrijdigheid met mijn fysieke beweging en mijn lichaam in eenheid en gelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel mezelf te vergeven in hetgeen ik in en als eigenbelang wilde najagen.

Ik stel mezelf ten doel mezelf de energetische lading die ik in en als eigenbelang manifesteer en opsla in mijn lichaam, te vergeven en de energetische ervaringen niet tegen te houden en onderdrukken, maar in te ademen zodat en waarin ik mezelf gelijk maak hieraan en mezelf werkelijk vergeef in en als deze specifieke ervaring.

Begin met Desteni I Process Lite

—————————————————————————————————————————

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

Dag 494 – Een kringetje van afscheiding in en als de geest

dansen-kringIk vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf af te scheiden in en als de geest en vervolgens mezelf te gaan beoordelen, veroordelen voor deze afscheiding in en als de geest, in plaats van in te zien, realiseren en begrijpen dat afscheiding is wie ik ben en hoe ik besta in en als de geest, het is hetgeen zoals ik in en als de geest ben opgebouwd, heb toegestaan mezelf op te bouwen, het is de natuur van de geest en dus de natuur van mezelf als hoe ik besta in en als de geest en het veroordelen/beoordelen van mezelf hierin creeërt niets anders dan opnieuw afscheiding aangezien het een oordeel is dus gelijk aan de natuur van en als de geest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb deze afscheiding binnenin en als mezelf te manifesteren in en als mijn fysiek in afscheiding van (delen van) mijn fysiek en vervolgens deze delen van mijn fysiek af te wijzen dus me hier opnieuw van af te scheiden en hierin een constante kring van reactie in op te bouwen als deze beoordeling van en als mezelf in afscheiding, plaats vindt en vervolgens geen begrip te hebben, dus geen vergeving van en als mezelf, dus geen verantwoordelijkheid voor en als mezelf, van de fysieke manifestatie in en als mezelf welk onbegrip ik wederom beoordeel en afwijs en zogezegd ‘niet begrijp’ in en als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb in onbegrip te bestaan voor mijn eigen onbegrip, dus te bestaan in een onmogelijkheid tot zelfvergeving voor mijn eigen onmogelijkheid tot zelfvergeving, dus te bestaan in onverantwoordelijkheid voor de onverantwoordelijkheid binnenin en als mezelf en zo deze onverantwoordelijkheid te verspreiden via mijn woorden, onbewust doch opzettelijk in en als hoe de geest is opgezet en welke ik heb toegestaan te bestaan binnenin en als mezelf.

Als en wanneer ik mezelf zie participeren in onbegrip naar mezelf toe als ik fysiek ongemak ervaar, dan stop ik, ik adem.

Ik realiseer me dat ik reageer op het feit in en als mezelf dat ik een consequentie in en als onbegrip/onvergeven/oordeel, gemanifesteerd heb in en als mijn fysiek.

Ik realiseer me dat ik een onvermogen ervaar binnenin mezelf om mezelf hierin te vergeven en dus om deze creatie in en als afscheiding, te stoppen in en als mezelf, waarin ik me realiseer dat dit juist komt doordat ik mezelf niet begrijp/vergeef en dus geen verantwoordelijkheid neem voor en als mezelf en dus mezelf niet stop/kan stoppen.

Ik realiseer me dat ik niet exact zie wat ik mezelf dien te vergeven waar ik wederom een oordeel op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf te veroordelen dat ik niet exact zie wat ik mezelf dien te vergeven.

Ik realiseer me dat ik denk te moeten begrijpen wat en dat ik mezelf niet begrijp in plaats van mezelf ten eerste te stoppen in reactie op mezelf in en als onbegrip en zo verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in en als reactie.

Ik realiseer me dat ik in en als de geest en begrip als oplossing aan het zoeken ben die ik niet zal vinden in en als de geest aangezien ik in en als de geest, mezelf in polariteit in stand zal en wil houden in plaats van deze op te lossen.

Ik realiseer me dat ik in en als de geest, alleen kan zien wat gunstig is voor mezelf in en als de geest en niet voor mezelf in en als het fysiek en hetgeen hierin ongelijk is, zal zich manifesteren in en als mijn fysiek en dus is mijn fysiek mijn punt van feedback op wie ik ben op het moment.

Ik stel mezelf ten doel te stoppen met mezelf te veroordelen voor een fysiek ongemak in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel zien binnenin mezelf waar en wanneer dit ongemak geactiveerd is binnenin mezelf, wat het activatiepunt is geweest van een gedachte die polariteit creeërt in en als mezelf.

Ik stel mezelf ten doel te zien binnenin mezelf welke gedachte geactiveerd is die de polariteit manifesteert in en als mezelf ter controle van wat (ik denk dat) voor mij gunstig is in en als de geest.

Ik stel mezelf ten doel mezelf het punt te vergeven wat ik denk dat gunstig is voor mij in en als de geest, mezelf te corrigeren hierin en dit te veranderen tot wat het beste is voor mezelf in en als het fysiek in overweging van wat het beste is voor alle betrokkenen in en als het fysiek.

Ik stel mezelf ten doel dit punt voor punt te wandelen waarin ik me realiseer dat als ik een gehele fysieke manifestatie van ongemak in 1x probeer in te zien en verwijderen, ik de weerstand evenzo groot als het geheel maak waarin het onduidelijk en onmogelijk wordt voor mezelf om het te deconstrueren.

regenboog_smiley_

(klik op afbeeldingen voor producten ter zelfeducatie)

———————————————————————————————————-

Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
Leefbaar Inkomen Gegarandeerd:
https://www.facebook.com/BasisinkomenGegarandeerdDoorEqualLifeFoundation
Equal Life Foundation:
https://www.facebook.com/EqualLifeFoundation
Proces van zelfverandering:

www.desteniiprocess.com
www.lite.desteniiprocess.com  GRATIS ONLINE CURSUS MET BUDDY
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
www.desteni.org
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life
De Desteni Boodschap – Wat doen we ermee?:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/02/13/dag-235-de-desteni-boodschap-wat-doen-we-ermee/
Zelfvergeving als Toegift aan jeZelf:
https://ingridschaefer1.wordpress.com/2013/05/20/dag-299-zelfvergeving-als-toegift-aan-jezelf/

 

 

 

 

 

Dag 127 – Gaat het goed met me?

De vraag of het goed met me gaat. Of eigenlijk de conclusie die getrokken wordt als ik de zogenaamd ‘zware’ structuren benoem, dat het niet goed met me gaat. Waarin ik geen vrijheid ervaar om werkelijk te delen wat er speelt. Maar hoe zit dit in mij opgeslagen?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de werkelijke lelijkheid in mezelf niet in te durven zien en niet te durven benoemen uit angst dat het ‘niet goed gaat met me’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de werkelijke lelijkheid in mezelf niet in te durven zien en te benoemen aangezien ik bang ben uitgekotst te worden en gedefinieerd te worden als deze lelijkheid en als ‘het gaat niet goed met Ingrid’, waarin ik in dit verbergen van de de lelijkheid een niet goed gaan in mezelf creeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bang te zijn dat als ik de lelijkheid in mezelf onder ogen zie ik nooit meer opsta.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik wel wil leven in dit lichaam, aangezien ik zoveel ongemak in mijn darmen ervaar/gecreeerd heb en niet weet of het me wel lukt om dit op te pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf wel op kan pakken wat een op willen pakken is, en dus vergeef ik mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten of ik mezelf wel op wil pakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat het proces gemakkelijker is zonder lichaam aangezien ik ongemak in het lichaam ervaar en dat mijn grootste verdriet en schaamte is, waardoor ik bang ben dat ik mijn lichaam gewoon opgeef en ik later spijt ervaar als ik alsnog het proces moet wandelen zonder lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dat wat me het liefste is, mijn lichaam, gewoon wil opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat ik het niet meer aankan, mijn lichaam dragen met elke dag de angst van wel of niet het ongemak ervaren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb bijna door mijn benen te zakken van schaamte over de afbraak in mijn lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn lichaam helemaal op te branden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een niet meer willen, niet meer kunnen te ervaren, en toch niet te willen/kunnen beslissen om te leven en mezelf op te pakken in dit leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb nu weleens een antwoord te willen op de vraag hoe deze darmklacht te stoppen, in plaats van in te zien dat ik zelf het antwoord ben en zolang ik niet kies het op te pakken zal ik geen antwoord als mezelf zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb boosheid te ervaren dat ik niet zie waardoor ik niet kan kiezen mezelf werkelijk te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet meer te willen eten zo moe word ik van eten als ik er zoveel alst van ervaar, terwijl ik heel erg van eten houd en mezelf dus iets onthoud waar ik heel erg van houd, wat me in leven houd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mezelf datgene te onthouden wat me in leven houd, of eigenlijk mezelf het minimale te geven zodat ik net kan leven maar meer ook niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb al 23 jaar bewust naar dit patroon loop te staren en opnieuw exact dezelfde wanhoop te ervaren met alle moeheid van alle jaren opgestapeld, zonder te weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven zeggen dat het niet goed met me gaat door een fucking mind-construct welke wordt doorgegeven via de voorouders, uit angst dat de ouders zich schuldig gaan voelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hiermee alle verantwoordelijkeheid op me te nemen en mooi weer te spelen, uit angst dat ze zien dat het niet goed gaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb op dit vlak  geen enkele steun als begrip te hebben ervaren in het ouderlijk huis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het gevoel te hebben dit alles altijd helemaal alleen te hebben moeten doen, terwijl ik zelf niet ben gaan spreken en dus ook geen steun heb kunnen ontvangen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me hierin een slachtoffer te voelen en me hierin als slachtoffer te gedragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb het zo oneerlijk te vinden dat ik hiermee fysieke klachten heb gemanifesteerd en een ander die niets ziet gewoon door hobbelt zonder fysiek ongemak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te begrijpen waarom ik fysiek ongemak heb gecreeerd en een ander niet, we moeten toch allemaal dit proces lopen, heb ik het dan werkelijk zo verkeerd gedaan?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb verdriet te ervaren dat ik het werkelijk zo verkeerd heb gedaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb door de dag heen een om de minuut terug kerende gedachte te hebben als ‘ik weet niet of ik het red’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb de ervaring van het opgeven, die ik in mijn fysiek heb opgeslagen, en welke steeds terugkeert als de ontlasting ertegenaan duwt – wat 24 uur per dag is als ik me niet ontlast heb in de ochtend – te geloven als zijnde van dit moment,  en hierin opnieuw een ervaring van opgeven te creeren aangezien ik zo niet wil leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een hel op aarde gecreeerd te hebben binnenin mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb een herinnering keer op keer te herleven en hercreeren en zo de hel op aarde in mezelf en dus ook buiten mezelf te creeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te weten hoe te staan, letterlijk en figuurlijk, als ik dit fysieke ongemak ervaar, en niet te weten hoe mezelf hierin te stoppen als mijn fysieke mind nonstop deze signalen van angst, opgeven en ongemak weergeeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb enorm verdriet te ervaren dat ik nog nooit van iemand een antwoord heb gehad op deze vraag, niet van mezelf en niet van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb hier een levensgroot IK WEET HET NIET te ervaren, en hier tegenover een heel groot IK WEET HET te creeren waarin ik alles uit de kast heb getrokken om een antwoord te vinden/om mezelf staande te houden in dit ik weet het niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te durven ervaren dat ik mezelf niet wil oppakken uit angst dat dit werkelijkheid wordt, in plaats van in te zien dat door het niet te ervaren maar te onderdrukken en er bang voor te zijn ik het juist tot werkelijkheid maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb niet te willen ervaren dat ik mezelf niet wil oppakken, omdat ik er dan gelijk aan ga staan en als ik er gelijk aan sta kan ik nog maar 1 ding doen, namelijk mezelf oppakken en dat is nu juist waar ik me tegen verzet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb me te verzetten tegen het oppakken van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb dit ene punt niet los te kunnen laten en mezelf er zo op te focussen alsof mijn leven er vanaf hangt, waarin ik mezelf meer en meer vastdraai in dit ene punt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb te geloven dat mijn leven van dit ene punt afhangt, terwijl als ik dit nu opschrijf, ik me afvraag of dat wel zo is, of het niet een trucje van de mind is om me bezig te houden in doodsangst en me dus weg te houden van zelf als Leven, waarin het lijkt alsof het leven van dit ene punt afhangt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegestaan en aanvaard heb mijn leven af te laten hangen van 1 punt en mezelf bijna te doden in dit ene punt, terwijl ik helemaal niet werkelijk onderzocht heb wat er dan zo vreselijk belangrijk is in dit punt dat ik geloof dat mijn leven er vanaf hangt.

Ik stel mezelf ten doel te onderzoeken wat ik zo vreselijk belangrijk ben gaan vinden in dit ene punt waarin ik me vasthoud alsof mijn leven er vanaf hangt.

Ik stel mezelf ten doel te ademen doorheen dit ene punt en mijn aandacht van dit ene punt te halen, zodat ikzelf in dit ene punt wat ruimte krijg en niet mezelf dooddruk in een enkele focus.

Ik stel mezelf ten doel ondersteuning te vragen en aanvaarden in het onderzoeken en doorheen ademen van dit ene punt, hoe eng ik het ook vind.

————————————————————————————————————-

Proces van zelfverandering:
www.desteniiprocess.com
Mogelijkheid tot wereldverandering met gelijke kansen voor ieder-een:
www.equalmoney.org
Proces van relatie naar agreement:
www.desteniiprocess.com/courses/relationships
Zelfeducatie waarin financiele ondersteuning voor een wereld in gelijkheid:
www.eqafe.com
Zelfeducatie free:
www.eqafe.com/free
www.desteni.net
Journey to Life:
7 jaar dagelijks schrijven
7 jaar dagelijks schrijven – Dag 1 – Van ziel naar Leven
http://www.facebook.com/groups/journeytolife/
video: 2012: Nothingness – The 7 year process Birthing Self as Life